Zondag,17 maart

Woensdag voormiddag. Sorry, voor al diegenen die gisteren en vandaag de baan op moesten, maar wat een leuk opstaan vandaag. De zon die schijnt op een prachtig sneeuwtapijt. Maandag en gisteren is er een serieus pak sneeuw gevallen. De wind heeft ervoor gezorgd dat onze oprit onder een zodanig dik pak sneeuw lag dat we met de auto niet buiten konden. Francine is in de namiddag dan maar aan het sneeuwruimen gegaan; de opzichter controleerde regelmatig via een raam.

Met mij gaat het langzaam maar zeker beter. Heb nog wel een beetje pijn, maar het is te dragen. Heb mij gisteren kunnen beperken tot 1 pijnstiller, juist voor het slapen gaan. Van slapen gesproken, beetje bij beetje slaag ik erin om op mijn beide zijden te slapen, niet tegelijk natuurlijk.

Zaterdag zijn Dieter, Lien en Ukje langs geweest. Ukje begint al serieuze proporties aan te nemen. Denk dat het voor Lien lastig is, maar ze ziet er wel gelukkig uit. Nog een zestal weken geduld!!!!

Zondag zijn Myriam en Jan koffie komen drinken. De rest van de dag geluierd.

Maandag was het de verjaardag van ons toekomstig moedertje; ze is ongeveer half zo jong als ik.

Gisteren zou Robert en Marie France op bezoek komen, maar door het slechte weer hebben ze moeten afzeggen. Maar uitstel is geen afstel hé!

Voilà, we zijn weer aan het einde van ons verhaal. Laat ons hopen dat het herstel verder vlot verloopt zodat we iets meer kunnen dan een volledige dag in de zetel te zitten – ‘t begint wel te vervelen.

Toi, toi, toi, tot binnenkort.

Zaterdagmorgen, het is nog maar 8h45 en al klaar voor de strijd. Strijd is een groot woord want het is eerder luieren , niets doen, TV kijken,  boek lezen, telefoontje plegen en eten.

Mijn laatste bericht dateert van dinsdag. In de namiddag ben ik te voet  tot bij Raoul gesukkeld om te kunnen genieten van het zonnetje in hun veranda. De terugtocht kon er nog bij maar toen was wel de kous af.

Woensdag zijn mijn broer André en Liliane op bezoek geweest en ze konden vaststellen dat het, naar verhouding,  goed gaat.

Geduld is een schone deugd. Ik had gedacht dat, na de zeer positieve start, mijn toestand zeer vlug zou evolueren naar de toestand zoals voor de ingreep. Dit valt echter wel tegen. Ik heb nog altijd pijn, ik denk op de plaats waar de darm aaneengezet is. Heb weinig last wanneer ik zit of lig maar wel wanneer ik rechtsta op stap. Hierdoor ben ik dus minder mobiel dan dat ik gewenst had.

Donderdag een beetje de administratie op punt gezet en daarna aan mijn taken begonnen zoals beschreven in de inleiding.

Gisteren in de namiddag is Francine dan naar mijn ma geweest. Moeder had me al graag gezien, maar daar is het nog wel een beetje vroeg voor, hopelijk eind volgende week. We zien wel.

Raoul en Jan dank voor de bezoekjes, hopelijk kan ik binnen enkele dagen op tegenbezoek gaan.

Francine is nu al vertrokken naar Oostende voor de begrafenis van haar ex-schoonvader. Langs deze weg ook mijn oprechte innige deelneming voor de volledige familie.

Ga nu afsluiten, tot weldra.

 

Dinsdagmorgen, een prachtige zonnige hemel en al de tweede nacht in eigen bed geslapen (gelegen). Tot nu loopt alles meer dan naar wens. Om te zeggen geen pijn, zodat ik vandaag ga proberen door te komen op 1 pijnstiller. Eten gaat goed naar binnen (gister een stukje vis met puree), en niet te moe ondanks weinig slaap. Normaal slaap ik altijd op mijn zij en dit veroorzaakt momenteel nog pijn, zodus.

Zondag zijn we later dan voorzien vertrokken uit Leuven.  De dokter die alle documenten moest ondertekenen was aan het opereren. De terugreis in de auto, met Raoul als chauffeur, verliep goed (had vooraf een beetje schrik voor pijn) en we waren iets na 16h00 thuis. In mijne relax werden de emoties me even te sterk, en er vloeiden enkele traantjes . Daarna nog wat TV gekeken tot 22h00 en dan in bed.

Gisteren, dankzij het mooie zonnetje al vroeg op, mij gewassen, krantje uit de bus gehaald, samen gegeten en voor de eerste keer terug helpen afdrogen met de afwas (de nieuwe man) . Een paar keer mijn neus buiten gestoken, maar er was nog een tamelijke frisse wind. De rest van de dag luieren, Tv kijken, telefoneren…….

Deze morgen is de verpleegster al langs geweest.  Een picuurtje geplaatst en mijn wonden verzorgd.  ’t Ziet er allemaal goed uit, ’t geneest goed.

Voilà, op naar de volgende stap 27/03.  Met de oncologe te Leuven wordt alles besproken en bepaald of er al dan niet nog verdere behandelingen nodig zijn.

Tot binnenkort,

Het is nog vroeg, amper 9 uur maar ik ben al gewassen en gestreken. De dokter van de afdeling is ook al langs geweest voor een laatste controle. Alles is ok en ze gaan de nodige documenten klaarmaken voor 14h00. Francine en Raoul komen me ophalen, ben er klaar voor.
Doordat alle bedrading weg is mocht ik deze morgen zelf gaan douchen, is toch leuker dan je wat behelpen aan de lavabo. In de tussentijd begint het zonnetje hier al te schijnen. Gisteren is ook de professor die de ingreep heeft uitgevoerd langs geweest. Ze hebben alles goed kunnen wegsnijden, ook een groot gedeelte van de endeldarm, in de plaats hebben ze via een stuk dikke darm een "poche?" gemaakt die het werk van de endeldarm moet overnemen. Dit zal wellicht gedurende de eerste weken enkele bijwerkingen geven. Op gebied van eten zullen we vrij vlug naar normale voeding mogen overschakelen. Daarna zal het een zoeken zijn op welk voedsel ik goed en minder goed reageer.
Heb al meerdere keren de goede verzorging tijdens mijn behandeling mogen benadrukken. Ook deze keer kan ik dit alleen maar bevestigen.Tot binnenkort van thuis.

Hallo blogvrienden hier nieuws vanuit Leuven. Het is opnieuw de redacteur chef die aan het roer zit.
alles gaat goed, dokter is zojuist langs geweest en vandaag worden zowel de sonde met wondvocht als de vochttoediening afgesloten. Mocht ook vandaag naar huis maar heb voor morgen gekozen. Dit is ongelooflijk, nog geen week na de ingreep, terug naar huis. Ik was wel een voorbeeldig patiënt, al zeg ik het zelf.
sorry voor diegenen, die eraan gedacht hadden om mij morgen in het ziekenhuis te,komen bezoeken maar dit zal niet meer lukken.
ook mijn oprechte deelneming aandiegene die vandaag 40 werd.
tot binnenkort 

Gisterennamiddag was marc heel moe, hij had dan ook al 2 nachten niet geslapen. Tegen de avond kreeg hij ook wat koorts 38.2, maar na een 12tal uren aan een stuk geslapen te hebben was de koorts helemaal verdwenen. Nog goed nieuws: ook de maagsonde mocht verwijderd worden en deze middag heeft hij 3 kleine beschuitjes en een yougourtje mogen eten. Hij heeft het goed verdragen. Ook deze voormiddag mocht hij een kwartierde opzitten, maar dat lukte niet zo. Na 5 min was hij content om weer in zijn bed te liggen. Voor de rest verloopt alles zoals het moet.  Hij wordt hier heel goed verzorgd; chapeau voor de mensen van de verpleging. Terwijl ik zit te schrijven dommelt marc terug in; snaveltje dicht, oogjes toe en hop naar het dromenland. Tot morgen. Fran

Hallo beste blogvrienden. Vandaag is het mijn toer om iets te schrijven. Gisteren was het een zeer stresserende dag zowel voor marc als voor mij. Om 12u50 zijn ze marc komen halen voor de o k. Eerst zou de pijnpomp geïnstalleerd worden en direct daarna gebeurde de operatie. Om 17u30 lag hij op de ontwakingszaal. Ik mocht rond kwart voor 8 nog eventjes bij hem. Hij was klaarwakker en praatte gestaag, soms wel een beetje met een dubbele tong. Rond 8u30 terug naar huis, en wat een rotweer. Om 23u30 nog eens gebeld naar de kliniek, de afdeling waar zijn kamer was en ze hadden hem net teruggebracht en alles was ok. Deze morgen schrok ik, marc belde me zelf op. Hij voelde hem goed en had geen pijn, maar hij had de ganse nacht weerom niet geslapen. Hij mocht ook eventjes rechtzitten, maar dat viel niet echt mee. T zweet brak hem uit en hij moest terug gaan liggen. De dokter is ook langs geweest met het goede nieuws dat de operatie goed is verlopen en dat al het kwade is weggesneden. Deze namiddag een klein klopje van de hamer gehad, nu is het vooral rusten en herstellen. Groetjes tot binnenkort

D day, Bloggen vanuit ziekenhuis, eerste poging is mislukt, hopelijk lukt het nu wel Het is niet de leukste ervaring maar hier moeten we door om te kunnen genezen. Dit is tot nu mijn instelling. Ben vandaag minder zenuwachtig dan gisteren, houden zo Marc. Mijn oproep om een kaarsje te branden of voor te duimen worden massaal opgevolgd. Dank hiervoor. Krijg er gedomme de tranen van in mijn ogen. Eerste emotie reeds achter de rug. Normaal is de ingreep voorzien voor 15h08 om juist te zijn. Omstreeks 9h00 kwamen ze zeggen dat het mijn beurt was in de plaats van iemand anders. Ik blij maar na 2 minuten nieuwe telefoon oproep en terug naar af. Gisteren dag met toch wat stress. In de morgen geskypt met Lucienne en daarna in groep met Christiane en Myriam. Daarna zijn An en Freddy nog komen goede dag zeggen. Nog een visje gegeten en vertrokken naar Leuven. In het ziekenhuis had ik een kamer alleen gevraagd maar er was onvoldoende plaats, zodat ik nu de kamer deel met de oud schooldirecteur uit West Vlaanderen. Een gezellige man die juist het nieuws heeft gekregen dat hij om 14h00 naar huis mag. Leuk voor hem Ga nu nog eens trachten te bellen naar de drukbezette telefoon thuis. Francine komt omstreeks 13h00 zodat ze mij nog kan zien vooraleer ik vertrek naar het OK. Ga nu afsluiten en tot binnenkort Toi toi toi

Zaterdagavond, 19h00 vooravond voor onze ±10daagse in Leuven.

Deze morgen, te voet een brief gaan posten.  Bij de thuiskomst was Jan op bezoek. Deze namiddag naar ons moeder geweest. Hebben samen naar de koers gekeken, daarna was het afscheid wel moeilijker dan normaal. Hopelijk kunnen we binnen 3 à 4 weken terug op bezoek.

Gisteren was het Raoul die even goedendag is komen zeggen. Ook broer André en schoonzus Liliane hebben gebeld, zoals ze minstens één keer per week hebben gedaan. Nogmaals hartelijk dank aan iedereen.

Praktisch nieuws: morgen verwachten ze mij in Leuven om 14h00.  De ingreep zelf is gepland op maandag 15h08. Dus zal er maandag nog niet veel nieuws te rapen zijn. Wellicht zal Francine mij niet meer zien na de ingreep.

Heb het lang kunnen tegenhouden maar nu beginnen de zenuwen toch wel hun rol te spelen.

Tot binnen een paar dagen.

 

Donderdag, 16h00.

De 2° behandelingsronde is begonnen.  CT scan achter de rug en we zijn al terug van Leuven; een pak vroeger dan voorzien en daardoor ook de files op de ring ontlopen. Alles is normaal verlopen, buikje grolt wel door de producten die ik heb moeten opdrinken.

Maandag ll  ben ik met Ivo, Jef en Stef zeer lekker gaan eten in het restaurant “’t Stoveke” in Strombeek. Echt een aanrader. Na het eten is er van fietsen niets meer in huis gekomen. Francine was tot dinsdagavond naar haar pa te Poperinge.

Dinsdag werd ons vriendin Christiane uit de straat 65° jaar. Ben in de voormiddag eerst een wandeling gaan maken tot aan de Standaard om een wenskaart te kopen. Die ben ik dan gaan afgeven ongeveer op het middaguur en het moet toch wel lukken zeker dat het juist aperitiefuur was (ne  mens kan al eens geluk hebben ). Francine is tamelijk laat van Poperinge thuis gekomen na een kaartnamiddag met vrienden van pa.

Gisteren in de voormiddag boodschappen gedaan. In de namiddag is Francine dan bij ons moeder geweest; alles goed daar. Zelf heb ik een mooie wandeling gemaakt van meer dan 2 uur, spijtig dat de zon zich al een beetje aan het verstoppen was. Ook gebeld naar onze vriendin Erna, die ook in behandeling is; zo kunnen we elkaar een beetje steunen.

Vandaag zijn er 2 verjaardagvierders, kozijn Jean Luc en collega Jef; de één al iets ouder dan de ander.

Hartelijk dank aan allen voor de steun langs gelijk welke weg, blog, mail, telefoon of persoonlijk. Hoor graag dat jullie mijn oproep voor een kaars of de “Cross fingers” opvolgen. “Samen Sterk”.

Groetjes en tot binnenkort.

 

Zondagavond 19h00. Wat heeft de week ons gebracht.

Ben snipverkouden mijn week gestart en om zeker geen risico’s te nemen om  nog meer ziek te worden ben ik tot en met donderdag binnengebleven. Vooral woensdag, met het prachtig zonneweer viel dit zwaar. Gelukkig ben ik voor mijn inspanningen beloond zodat ik nu praktisch snotvrij ben.

Vrijdag, in de voormiddag ben ik nog eens naar mijn werk geweest; enerzijds om een evaluatie te geven anderzijds om mijn evaluatie te krijgen. ‘s Middags samen gaan eten met Jean-Pierre en Jefke zoals vroeger. Daarna naar Oostende gereden op bezoek bij de grootouders van Dieter.

Gisteren was ik  vroeg uit de veren. Eerst enkele boodschappen gedaan, Makro, bakker, markt…. In de namiddag naar ons moeder waar alles normaal was.

Vandaag zouden we, Jan en ik, onze eerste fietstocht van dit jaar ondernemen, maar de mist besliste er echter anders over. In de plaats dan maar met Francine naar de markt geweest. Dieter en Lien+ukje zijn deze middag komen eten. Het was leuk en oma heeft de kans gehad om ukje te voelen bewegen. ’t Wordt een jongen zegt oma ???? Ze waren nog maar pas vertrokken of er was een nieuwe leuke verrassing; mijn kozijn Marc was voor een schaaktornooi in Grimbergen en is eens langsgekomen. Het was al lang geleden dat we nog de kans hadden gehad voor een goede babbel. Had er echt niet bij stilgestaan dat Marc reeds 65 is, en op pensioen (wat gaat alles zo vlug).

Morgen gaat Francine voor 2 dagen naar Poperinge, zodat ik het kot weer voor mij alleen heb (als de kat van huis is, dan dansen de ….) Zelf ga ik morgenmiddag lekker eten met enkele collega’s.  Dit is een jaarlijkse leuke traditie. Hopelijk schijnt het zonnetje zodat ik de afgelaste fietstocht van vandaag toch kan maken met Jan. ‘k Ben echt benieuwd hoe het met mijn conditie gesteld is.

In de tussentijd naderen we zeer vlug de 2^de fase van de behandeling. Donderdagnamiddag CT scan, zondag opname in het ziekenhuis en maandag de ingreep. Vandaag 14 dagen zijn we hopelijk al goed aan het recuperen en kijken we reeds uit naar de dag dat we terug naar huis mogen. Voorlopig ga ik zeer rustig om met wat er op mij afkomt; hopelijk kan ik het zo houden.

Zij die geloven in een kaarsje branden, doen! Voor de anderen, laat ons allen onze vingers kruisen en hopen dat de ingreep vlot verloopt en dat ze alle kwaad kunnen wegnemen.

Mijn volgende bericht zal wellicht vanuit de kliniek verstuurd worden of Francine zal de honneurs waarnemen. Tot dan. Groetjes

Hallo beste blog vrienden, hier zijn we dan terug. Ja, het is al 14 dagen geleden dat jullie nog iets nieuws hebben kunnen lezen De reden was natuurlijk niet dat ik het beu ben om te schrijven maar in de tussentijd hebben we genoten van een weldoende 11 daagse in Gran Canaria.

Op woensdag 30 januari was Jan onze piloot van dienst om ons om 4h30 naar Zaventem te brengen (dank je Jan). Een dikke trui met daarop nog een goede vest waren nodig om ons warm te houden. Toen we 10h30 aankwamen zat de vest al in de rugzak en de trui volgde vlug. Een uurtje later zaten we ons eerste glaasje Cava te drinken op het terras van het hotel (in afwachting van onze kamer) en in de namiddag waren we al aan het relaxen aan het zwembad. We kunnen alleen maar bevestigen dat het op de Canarische Eilanden constant lente is. Steeds zijn we verbaasd dat de bloemen nog aan het bloeien zijn en dat we eind januari in T Shirt kunnen gaan wandelen. Onze dagen zagen er ongeveer hetzelfde uit, opstaan rond 8h00, ik de krant en de mails gaan opladen op de IPad. Onze geprefereerde stoelen aan het zwembad klaarzetten en daarna genieten van een ruim ontbijtbuffet. Omstreeks 10h00 vertrokken we voor een wandeling van 2 tot 2h30, nog enkele boodschappen doen en daarna relaxen met een goed boek en als het weer het toeliet zelfs een zwemmeke doen. S’ Avonds avondbuffet, met terug een zeer ruime keuze + flesje wijn. Daarna nog even de benen strekken op de dijk en naar bed. Jullie beseffen wellicht dat het leven daar zwaar om dragen was, maar dit was wel onze opzet: rusten en de batterijen opladen voor wat nog komen zal. Zaterdag was onze afreisdag, onze vlucht was slechts om 21h20 zodat we nog een volledige dag aan het zwembad hebben kunnen doorbrengen. Nu was het de omgekeerde wereld als bij het vertrek, vertrekken in lichte kledij en de trui en vest in de rugzak. Wat was Raoul toch zo blij dat hij ons om 4h00 ’s morgens mocht komen ophalen (waarvoor dank Raoul). Voor ons was er een temperatuursverschil van ± 20 graden.

Het geeft ons beiden deugd gedaan, zeker nadat de laatste week wel zeer stressvol was geweest. In het begin was het een beetje aftasten wat ik wel of niet kon eten; het leek wonderwel goed te gaan en na een paar dagen heb ik zelf een glaasje wijn meegedronken.  Tot dan had ik ook geen vers fruitsap durven drinken en ook dat lukte. Dus alleen maar positief nieuws =  gevolg is dan ook dat er een kilootje is bijgekomen. Voor mij minder erg maar voor Francine… ..

De volgende 2 weken zullen terug druk zijn. Ja, vandaag 14 dagen lig ik nu wellicht op de recovery afdeling te bekomen van de ingreep. Dit is iets waar we niet echt naar uitkijken, maar indien het toch moet gebeuren dan liever zo vlug als mogelijk. Tot nu voel ik er mij nog rustig bij, hopelijk blijft het zo.

Ga nu maar afsluiten, tot weldra.

Goede morgen, deze zondagmorgen onder de sneeuw. Zijn juist terug van een wandeling naar de markt (1h30). Wellicht geeft de sneeuw toch wel positieve impulsen want we kregen van iedereen die we tegen kwamen een vriendelijk goede dag en iedereen leek goedgehumeurd. Op de markt was er heel weinig volk zodat we niet moesten aanschuiven. Deze middag komen we met de buren bij Myriam en Jan samen om de restjes op te eten. Mijn uitstap naar Zottegem heb ik naar morgen verschoven, te gevaarlijk op de baan.

Gisteren zijn we naar Koksijde, bij Gerard en Marina geweest. De autosnelweg lag er goed bij en er was maar weinig verkeer. Gerard had wel nog last van een ingreep (strippen van aders in beide benen). Na het traditionele, maar steeds lekker, glaasje Champagne, zijn we in Adinkerke gaan eten.  Het was een lekker menuutje en zeker genoeg. Heb van alles gegeten, alleen met de wijn ben ik nog voorzichtig. Daarna nog iets gaan drinken in Bray Dune. Terug bij Gerard thuis, hebben we dankzij de medewerking van Lien onze Ipad’s op elkaar kunnen afstellen zodat we nu kunnen “FaceTimen”.  We hebben ook de bolle buik van Lien kunnen bewonderen; volgens haar is “ukje” zeer woelig. Dieter heeft dit pas gisteren kunnen ondervinden, de kleine speelde tot dan een beetje met zijn voeten, want iedere keer dat papa in de buurt kwam werd “ukje” rustig en bewoog niet meer. Dieter dit belooft voor de toekomst!

Verleden week was het de verjaardag van Erna. Heb gebeld en hebben een goede babbel kunnen doen. Volhouden Erna !

Francine is maandag tot dinsdagnamiddag bij haar vader geweest. Het ging goed met hem en ze is dan ook met een goed gevoel thuis gekomen.

Woensdag leek op het eerste zicht een leuke dag te gaan worden, Het weer was zonnig en er lag nog genoeg sneeuw voor een fikse wandeling. Ik moest echter naar het werk bellen om enkele zaken te regelen. Het nieuws dat ik daar kreeg was choquerend; ik ben er een aantal dagen van de plank geweest. Volgende woensdag heb ik een afspraak om 10h00, hopelijk vinden ze in de tussentijd met de steun van  mijn rechtstreekse cheffen  een menselijke oplossing. In de namiddag was ik aan het wandelen met Raoul toen Francine belde dat het met ma niet goed ging. Ben dan ook maar naar Zottegem gereden. In tussentijd was ma, na een kalme babbel al fel verbeterd en toen we ’s avonds naar huis reden was het net of er niets gebeurd was. We weten het niet meer; is ze echt ziek? Wil ze aandacht trekken? Ook de dokter weet het niet. De testen die hij uitvoert tonen geen ernstige problemen. Een zaak is zeker, het is geen leuke situatie.

Donderdag zijn Willy en Mia op bezoek geweest, na het verorberen van witloof in kaassaus was bij mij de kous af, wellicht nog de naweeën van de woelige woensdag.   

Zo zie je dat ook voor ons een week bestaat uit leuke en minder leuke zaken.

Nog een prettige avond en tot binnenkort

Hallo beste blogvrienden. Het is nu maandag 17h00 en het is bijna een week geleden dat jullie van mij nog iets gehoord hebben. Wees gerust met ons gaat alles goed maar drukke tijden (wat zegt men van gepensioneerden, ze hebben nooit tijd, wel er is iets van waar).

Vandaag en morgen, ben ik weduwnaar, Francine is voor 2 dagen naar Poperinge. Heb mijn dag echter goed gevuld. Deze morgen ben ik de collega’s op het werk gaan opzoeken. Ik heb mijn weg nog gevonden en het was leuk om al die bekende gezichten terug te vinden en een babbeltje te doen. Naar het schijnt, zie ik er goed uit, hoop van hen hetzelfde . Ben ’s middags in de mess iets gaan eten met Ivo, daarna een koffie
gaan drinken met Jef en Jean-Pierre, ben terug wat mee met de laatste anekdotes van de zaal. Goedgemutst terug vertrokken en daarna thuis een wandeling gemaakt van 2 uur in de velden onder een  sneeuwzonnetje. Resultaat moe maar content van mijn dag.

Verleden week dinsdag zijn Jacques en Annie op bezoek geweest. Ze waren een beetje moe van de lange reis maar ze hadden een mooi kleurtje dankzij het goede weer in San Diego.

Woensdag was het de verjaardag van Liliane, mijn schoonzuster. Ronse was “the place to be”, na een lekker glaasje bubbels zijn we gaan eten. Heb me efkens laten gaan met een ribstuk met bearnaisesaus en frietjes, en dit gelukkig zonder nare gevolgen. Daarna nog even bij ons moeder geweest.

Donderdag, eerst zijn ze een nieuwe kast in de living komen plaatsen. In de tussentijd was er een lekker zonnetje. Aan wat denk je dan, vakantie. Vlug even gezocht naar een goede bestemming, keuze vlug gemaakt en geboekt. Gran Canaria, here we come . Hopelijk is het er binnen enkele weken nog altijd zonnig en warm. In de namiddag nog een wandeling gemaakt.

Vrijdag was het voor Francine kuisdag; voor mij boodschappen doen en daarna mij zo klein als mogelijk gemaakt . Gelukkig was er een leuke afwisseling doordat de buren de nieuwe kast kwamen bewonderen.

Zaterdag was het de begrafenis van Tante Clarisse; droevig maar ook de gelegenheid om de familie te ontmoeten en om even bij te praten.

Gisteren zijn Mia en Jo op bezoek geweest, een dinertje, met alles erop en eraan waren een nieuwe test voor mijn darmen (tot nu houden ze stand).

Geert, zoals je ziet, ik heb mijn woord gehouden. Groetjes aan allen en tot binnenkort.   

Oeps we zijn al dinsdag, de dagen vliegen voorbij. Vandaag komen Jacques en Annie op bezoek, onze vrienden uit Fréjus. Ze zijn deze morgen geland vanuit San Diego, waar ze Kerst- en Nieuwjaar zijn gaan vieren met de dochter die er woont met haar man en 2 kinderen. Hopelijk speelt de Jetlag hun niet teveel parten.

Ik durf het bijna niet neerschrijven, maar het gaat goed, vanaf zaterdag (1 week na het stoppen van de behandeling) heb ik alles onder controle en begin ik als eens iets anders te eten dan wat mocht tijdens de behandeling. Ik begin dan ook al terug de boodschappen te doen en gisteren ben ik voor de eerste keer naar Grimbergen City gewandeld. Nu terug krachten opdoen dankzij regelmatige wandelingen.

Vrijdag heeft Francine lekkere pannenkoeken gebakken die we samen met de buren ’s avonds hebben opgegeten. Eerst enkele hapjes en daarna een pannenkoek of 2 teveel gegeten, resultaat bibi was uitgeteld.

Zaterdag begon met slecht nieuws; tante Clarisse is, op 91 jarige leeftijd, tijdens de nacht van vrijdag op zaterdag stilletjes overleden omringd door haar dichtste familie. We zullen haar steeds herinneren als een tevreden, gelukkige vrouw met constant een glimlach op de lippen (foto tijdens verjaardagsfeest van ons ma). In de namiddag ben ik op bezoek geweest bij ons moeder. Lydie en Jean-Luc waren er ook. Samen gezellig gebabbeld ondanks dat de stem van ma het serieus liet afweten.

Zondag zijn we samen met Dieter en Lien naar Poperinge gereden om de 93° verjaardag van pa Beun te vieren. Het was voor velen een verassing, ook voor mezelf, dat ik al mee was. Pa was gelukkig met zijn familie bij zich (zie foto’s). Het eten was lekker en de sfeer goed. Lien heeft mij ook nog geholpen zodat ik nu mijn mails via de IPad kan lezen.

Gisteren, bij Raoul, mijn eerste Grimbergen gedronken!

Vandaag duimen we voor Anja, het is normaal gezien haar laatste dag bestraling en hopelijk is ze even vlug verlost van de bijwerken als ikzelf.

Ziezo, dit is het relaas van de laatste dagen. Tot binnenkort.

Zaterdagmiddag, het is zover, gisteren de laatste bestraling en het afkoppelen van de Chemo. Na meer dan 5 en een halve week deed het raar. Volledig vrij, niet meer moeten letten op dat flesje, terug een minder losse trui kunnen aantrekken, in bed kunnen draaien en keren zonder hinder….

Nu de eerste stap is gezet is het misschien het moment om terug even achter ons te kijken. Het rare van mijn ziekte is dat het zo verschillend is van bvb een griep. Zeker doordat ik geen ziekteverschijnselen had voor de diagnose. Bij een griep lig je in bed, met koorts en voel je je echt ziek. Tot de bijverschijnselen van de therapie begonnen te werken was ik fit en had van niets last. Zelfs nu mag ik zeker niet klagen. Ik heb geen gewichtsverlies meer, ben wel moe, heb nog wel last van diarree, heb geen brandwonden van de bestraling en kon zelf naar Leuven met de auto rijden met een copiloot aan mijn zij;  mijn bloedwaarden zijn correct gebleven; dus al bij al OK (ik wist op voorhand wat de nevenverschijnselen zouden zijn). Wellicht heb ik dit te danken aan mijn tamelijk goede conditie dankzij het fietsen en wandelen. Eenmaal dat de diagnose was vastgesteld ging alles in een snelvaart vooruit. Je wordt echt geleefd en alles wordt gepland voor jou. Wat opvalt, is ook de zeer correcte, vriendelijke en behulpzame mensen in Leuven en Vilvoorde. De moeilijkste momenten in Leuven waren de confrontaties met zieke kinderen (wat moeten die ouders moed hebben). Positief, is dan weer de contacten die men legt met medepatiënten zoals Anja en haar moeder Astrid. Ook de data als 22 oktober (diagnose), 22 november (start therapie) en 28 december (einde therapie) zal ik nooit meer vergeten. Het schrijven van deze blog en vooral jullie talrijke reacties, de telefoontjes en de bezoeken hebben ons veel deugd gedaan en steun gegeven. Hartelijk dank hiervoor.

Wat heeft de week gebracht?

Dinsdag in de namiddag bij ons ma geweest, ze was iets beter maar het was nog genen stoef.

Woensdag, terug naar Leuven, nu met Jan als copiloot.

Donderdag, eerst naar Vilvoorde (alles OK. Bloedwaarden waren goed, gewicht terug naar startniveau). Afscheid genomen met een doosje pralines. In de namiddag samen met Francine naar Leuven, heb dan de kans gekregen om enkele foto’s te nemen van de bestralingsafdeling (wie niet tegen een bloot achterste kan, niet kijken).

Gisteren, the final date. Na een bezoek ’s morgens van Jos en Nancy naar Leuven om 13u met Francine. Voor de eerste keer in de file gestaan door een ongeval in Sterrebeek. Juist op tijd bij Veerle; we hebben een goed gesprek gehad. Het rare was dat ik enerzijds zeker gelukkig was dat het voorbij was maar anderzijds waren er een beetje emoties (ben toch een raar beestje). Daarna nog even de diëtiste gezien voor de laatste instructies. En dan voor de (hopelijk) allerlaatste keer onder de machine. Ook van deze lieve mensen afscheid genomen met een doosje pralines. Na een dikke knuffel met Anja en Astrid naar de balie waar ik mijn volgende afspraken kreeg: 21 februari (CT Scan), 24 februari (opname), 25 februari (operatie), 27 maart afspraak met Prof (evaluatie en bespreken van eventuele nabehandeling). Daarna nog even bij Dieter en Lien geweest.

Vandaag, het is nu reeds avond;  heb een goede dag gehad (niet te voorspellen). In Zottegem de 3 nichtjes gezien, allen druk aan het werk. Ons moeder was terug maar zus en zo.

Wij wensen jullie allemaal een prachtig einde jaar en alvast een gelukkig Nieuwjaar!

Tot binnenkort,