Aosta, Augusta Praetoria: een Romeinse stad - voor de ligging  zie het kaartje,- is de hoofdstad van de regio Valle d'Aosta. 
Ligt middenin de vlakke bergkom, op een hoogte van 583 m, daar waar de Dora Baltea en de bergstroom Buthier samenstromen; boven de stad rijst de berg Emilius, 3559 m omhoog. De stad is omgeven door 4 gehuchten: Arpuifies, Excenee, Porossan en Signayes. De dalen van Cogne en de Grote St.Bernard komen in de stad uit, samen met de belangrijkste verbindingswegen van de Kleine en de Grote St.-Bernard die naar Frankrijk en Zwitserland voeren. De Romeinen hadden reeds het strategisch belang daarvan ingezien toen ze Augusta Praetoria stichtten; maar nog eerder, 5.000 jaar geleden, hadden groepen landbouwers behorende tot een megalithische beschaving, zich in het gebied gevestigd, en wel in Saint-Martin-de-Corléans, een westelijke buitenwijk van Aosta. Het belangrijke cultusgebied dat hier aan het licht gekomen is, heeft mensvormige beelden en grote graven van platen steen op een platform te voorschijn gebracht. 
Bijzonder belangrijk zijn de Romeinse resten van de stad, te beginnen met het oude stadsplan van de historische kern, perfect bewaard gebleven en omgeven door een muur, 754 x 572 m, die de Porta Praetoria, het theater, het forum, het cryptoporticum, de thermen, het amfitheater, stukken van de muur met de toren Pailleron bevatten.
 
Aan de ingang in het oosten vinden we de Romeinse brug en de indrukwekkende Boog van Augustus. 
De middeleeuwen hebben er de kerk van Sant'Orso nagelaten met de prachtige kloostergang en de verfijnde klokkentoren en de kathedraal, twee monumenten rijk aan kunstwerken, waaronder de zeldzame Ottoonse fresco's, elfde eeuw, het Bisschoppelijk Paleis, de kerk van San Lorenzo, de toren van de Melaatsen, de tour Fromage, de torens van Bramafan, van de heren van de Porta di Sant  Orso, van de Balivi en de Tourneuve, de kerk van Santo Stefano, het paleis Roncas met renaissance-invloeden, de kazerne Challand, met daarin het archeologisch museum, en het neoklassieke gemeentehuis. Aosta.

ALGHERO, naar overzicht regio Sardinië
 
In het Nederlands zou de huidige stad Algenstrand heten, dit vanwege het door het getij aanspoelende zeewier. Wegens deze oeververvuiling bouwden de Romeinen verder westelijk een beter tegen de wind beschutte haven: Portus Nympharum. Eerst in 1102 richtte het Genuese geslacht der Doria op het algenstrand een haven met verdedigingswerken in, waarbij zich al snel een vissersdorp ontwikkelde. Na de zeeslag bij Porto Conté, 1353, verdreven de zegevierende Catalanen alle Sarden en Genuezen uit de omgeving van Alghero. Alleen hun eigen landgenoten mochten zich er nog als boer of visser vestigen. Pedro IV van Aragon verklaarde Alghero in 1355 tot Catalaanse stad. De Spaanse invloeden in taal en cultuur van de Algherezen zijn nu nog duidelijk aanwijsbaar. De stad die inmiddels buiten de oude muren gegroeid is, heeft enkele middeleeuwse verdedigingswerken weten te bewaren: de Torre la Maddalena aan de haven, de Torre die Porta a Terra in het centrum, de Torre Sulis in het zuiden en de Torre S. Giacomo in het zuidwesten.
Kathedraal
Deze aan alle kanten ingebouwde kerk ontstond in 1562 in gotisch-Catalaanse stijl. In de 19de eeuw werd aan de Piazza Civica een classicistische façade gebouwd. Het interieur dat door pijlers en zuilen in drie schepen wordt onderverdeeld, is gedurende de lange bouwtijd, tot 1730, verrijkt met vier kapellen met een rechthoekige grondvorm. Het tongewelf van het middenschip wordt afgesloten door kruisgewelven. Van het oorspronkelijke exterieur bleven slechts de eigenaardige achthoekige toren met de betegelde kegelvormige spits boven de gotische versieringen en het magnifieke gotische portaal aan de Via Principe Umberto, bewaard.
Andere bezienswaardigheden
Aan de Via Principe Umberto 7 staat de 16de­eeuwse Casa Doria met renaissanceportaal en Catalaanse vensters. Vrijwel recht ertegenover, twee steegjes verder in de Via Carlo Alberto, staat de gotische kerk S. Francesco (15de-16de eeuw) met een ondanks een verbouwing intact gebleven stergewelf boven het priesterkoor, een gotische apsis
, een achthoekige toren en een fraaie chiostro, de binnenhof die door een kloostergang van twee verdiepingen wordt omsloten. De barokkerk S. Michele, 1612, wordt bekroond door een opmerkelijke koepel met bontgekleurde tegels. Vlak daarbij ligt het LiceoAzuni met de stadsbibliotheek, die meer dan 12 000 boeken bevat, waaronder kostbare Catalaanse handschriften.
Omgeving
Bij Fertilia bevinden zich resten van een brug die deels als Romeins, deels als middeleeuws wordt beschouwd. In de directe omgeving van Porto Conte ligt de in 1963 goed gerestaureerde Nuraghe Palmavera, bestaande uit een hoofdtoren met voorhof, kleinere torens ter bescherming, een grote ringmuur en resten van kleinere ringen. De wachttoren Porto Conte dateert van de Aragonese bezetting en is een van de vele Saraceense torens langs de Sardinische kust. Een lichte helling leidt van het zuidelijke straateinde naar het westen boven de door gevangenen gebouwde Reetrap, Escala del Cabirol, door de zeer steile wanden van de Capo Caccia naar de Neptunusgrot, misschien wel de mooiste grot van Sardinië. De afdaling (vanaf de hooggelegen parkeerplaats) in oostelijke richting naar de grotta verde is alleen te vinden met een gids! De muurresten in deze grot zijn vermoedelijk nuraghisch. Verder zijn er bemoste, hoge stalagmieten. Het pad leidt vervolgens naar de grotta dei Ricami met de zogenaamde 'zingende' stalactieten die bedekt zijn met witte kristallen.