Van 1718 tot 1861 (de eenwording van Italië) vormde Sardinië met Piemonte het Koninkrijk Sardinië. De ontwikkeling van de infrastructuur verliep langzaam. Onder Karel Felix werd de belangrijkste verkeersader van noord naar zuid aangelegd, de Strada Statale die nu nog zijn naam draagt. In 1883 reden de eerste treinen tussen Cagliari en Sassari, de belangrijkste steden van Sardinië. Onder Mussolini werden de moerassen bij Oristano drooggelegd en werd de grondslag gelegd voor de meest succesvolle landbouw gemeenschap op Sardinië, Arborea. Ook stichtte Mussolini Carbonia, zo genoemd vanwege de rijke steenkoolmijnen in dit gebied. In de tijd na de Tweede Wereldoorlog nam het belang van de steenkool af en die van de toeristische sector toe. Vele pogingen om werkgelegenheid te creëren zijn mislukt doordat de transportkosten hoog lagen en niet de goedkope arbeidskrachten konden compenseren.

In de jaren-1970 en jaren-1980 streefde een deel van de bevolking naar onafhankelijkheid van Sardinië, eventueel samen met het Franse eiland Corsica. De meesten deden dit vreedzaam, maar een militante minderheid richtte de Nationaal Anarchistische Insurrectionistische Organisatie op en pleegde bomaanslagen, sabotage en ontvoeringen. Ten slotte werden de leiders opgepakt en tot lange gevangenisstraffen veroordeeld, Francisco Porcu tot levenslang.

Tegenwoordig is Sardinië een autonome regio en de historische ontwikkelingen zijn nog merkbaar in de taal en cultuur. Ook is vrij goed het verschil tussen de kustgebieden en de binnenlanden merkbaar. De kustgebieden stonden altijd meer open voor invloeden van buitenaf. Met name het noordelijke deel van Sardinië is nu toeristisch erg ontwikkeld (La Maddalena, Costa Smeralda) en rond Cagliari, omdat deze gebieden het makkelijkst te bereiken zijn vanaf het vasteland.

Obsidiaan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Obsidiaan
Mineraal
Kleur	zwart, grijs, zwartbruin, blauwachtig, groenachtig,geelachtig, helder, wit en soms met zilver= of goudachtige weerschijn
Streepkleur	wit
Hardheid	5-6
Glans	glasglans
Breuk	schelpvormig
Kristaloptiek
Brekingsindices	1,48-1,51
Dubbelbreking	geen
Dispersie	0,010
Fluorescentie	geen
Luminescentie	geen
Pleochroïsme	geen
Overige eigenschappen
Veredeling	niet bekend
Bijzondere kenmerken	iriseren, kattenoogeffect

Obsidiaan is een natuurlijk voorkomend vulkanisch glas.

De naam is afgeleid van een Romein die Obsius heette en die in de Oudheid een op obsidiaan lijkende steen zou hebben gevonden in Ethiopië.^[1]

Obsidiaan ontstaat bij snelle afkoeling van lava met een watergehalte van maximaal 3-4 %. Indien het gehalte aan vluchtige bestanddelen (water, kooldioxide) hoger is ontstaat puimsteen, omdat de vrijkomende gassen als een blaasmiddel werken.

De vorming van vulkanisch glas is in hoge mate afhankelijk van de stroperigheid van de vloeibare lava en dit wordt op zijn beurt weer sterk bepaald door het gehalte aan kiezelzuur. Hoe hoger dit gehalte hoe trager de vloeistof vloeit. De meeste obsidianen hebben een kiezelzuurgehalte van 70% of meer en worden daarom tot de ryolieten gerekend. Minder vaak worden ook trachitische, andesitische en fonolithische obsidianen aangetroffen die een lager kiezelzuurgehalte hebben.

De kleur van obsidiaan wisselt vrij sterk, afhankelijk van de verontreinigingen die het bevat. De kleur is meest donkergroen tot diepzwart, hoewel graniet met een vergelijkbare samenstelling een lichtgekleurd materiaal is. Meestal zijn bijzonder fijnverdeeld hematiet of magnetiet daar de oorzaak van.

Sneeuwvlokobsidiaan bevat insluitingen van bolvormig gegroeide structuren, meest van veldspaat of cristobaliet, die sferulieten genoemd worden. Zij ontstaan door bolvormige kristalgroei vanuit een enkele centrale groeikern.

Obsidiaan is een metastabiel materiaal dat op de lange duur terugvalt in zijn kristallijne, meer stabiele vorm. Vulkanisch glas is dan ook uit het Paleozoïcum en Precambrium niet bekend.

In de steentijd was obsidiaan een begeerde grondstof omdat het vlijmscherpe snijkanten vormt. Het werd voor messen en wapens gebruikt.^[bron?] Tegenwoordig is het een geliefd materiaal voor kunstvoorwerpen en wordt het ook wel als halfedelsteen in sieraden gebruikt. Het wordt dan geslepen alsof het een kristal is.

[Bewerken] Morfologie, geologie en hydrografie
 Mount Lattias gezien vanaf de buitenkant van de reserve van de keel van Gutturu MannuLa topografie van het gebied weerspiegelt de karakteristiek van de bergen van Sulcis [3], met smalle valleien doorkruist door een hevige stromen, steile hellingen, soms rotsachtige soms bedekt met een bodem arme, ondiep en grove textuur [4].

 De oppervlakte van de eerste lichting is bijna volledig omringd door heuvels die helling naar het oosten en noordoosten van 900-1000 meter tot 300 meter. De twee belangrijkste valleien open naar het noordoosten stroomt in de alluviale kegel van de Rio Saint Lucia, die continuïteit met de vlakte en dat van Cixerri Capoterra. De ribbels grenzend aan het stroomgebied van de Rio Sa Canna noorden, het scheiden van de reserve van de heuvels die helling naar de vlakte van Cixerri. In het zuid-oosten, de reserve heeft betrekking op een heuvelachtig training van 300-400 meter boven het dal dat de lage Guttureddu scheidtvan de keel van Gutturu Mannu. Naar het zuiden en westen van de morfologie is meer robuust en beter geïdentificeerd met de typische Sulcis-Oosten, met name de nadruk wordt een onderlinge afstand van 700-800 m diep en smal canyons. De westelijke sector, op de waterscheiding die zich uitstrekt van de berg Mount Arcosu Lattias is het meest opvallende voor de gevarieerde vorm van de ribbels.

 Mount Arcosu staat op de westelijke top van de reserve als een massieve goed zichtbaar vanaf de vlakte, zelfs op een afstand, de kegelvormige en steile hellingen. Ten zuiden van Monte Arcosu de waterscheiding ten westen strekt zich met ruggen van een lagere hoogte en morfologisch meer zoet, soms onderbroken door granieten rotsformaties. De maximale hoogte wordt op Genna Strinta (856 m). Verder naar het zuiden is er de enorme berg Lattias, een van de hoogste Sulcis (1086 m). Mount Lattias is de meest opvallende geomorfologische vorming van het grondgebied:bestaat uit een serie van graniet pieken die een steile, diep ingesneden in een amfitheater met uitzicht op de vallei van de Rio Guttureddu, waar u een oase van guesthouses te vinden vormen.

 Is Caravius ​​(links) en Lattias (rechts) behoren tot de hoogste toppen van de westelijke helling van SulcisSul Lattias en Genna Strinta beginnen op de tweede partij van 600 hectare van de overname, een van de meest wilde en ruige. Op ongeveer 1 km ten westen van de Mount Lattias staat de hoogste piek van Sulcis, Mount Isa Caravius ​​(1113 m). In tegenstelling tot Lattias, graniet en hobbelige Is Caravius ​​is een belangrijke aard van leisteen, de morfologie zoete en volledig bedekt door bos, waardoor het niet gemakkelijk te vinden, zowel vanuit de omgeving is van satellietbeelden [5].