Dinsdag 12 juli 2011
ANGOLO DI PARADISO
groetjes francis 1
kleine verhalen over ons vakantie's in sardinié
Archief
Vrijdag 8 juli 2011
stranden sardinie
hallo groetjes francis 1
Zaterdag 2 juli 2011
ZON ONDERGANG
GROETJES FRANCIS 1
Zaterdag 25 juni 2011
vervolg stranden
DEZE PRACHTIGE STRANDEN ZIJN EEN MUST
GROETJE FRANCIS 1
GROETJE FRANCIS 1
Woensdag 22 juni 2011
stranden sardinie
groetjes francis 1Maandag 20 juni 2011
san giovanni di sinis (or)
Zaterdag 18 juni 2011
Deze zomer op zoektocht in sardinié
Maandag 13 juni 2011
aandachtig bij aan leren
|
ORISTANO, naar overzicht regio Sardinië De geschiedenis van Oristano begint eigenlijk met de Fenicische, later Punische, Romeinse en Byzantijnse stad Thárros, die ondanks oorspronkelijk goede verdedigingswerken geplaagd werd door overvallen van de Saracenen. Omstreeks 1000 verlieten de inwoners hun geboortestad en trokken op goed geluk het binnenland in. Na circa 1070 vormde zich de nieuwe stad Oristano aan de benedenloop van de Tirso, nagenoeg op de plaats van het Romeinse legerkamp Othaca. |
Donderdag 19 mei 2011
FORDONGIANUS
Fordongianus
Het vroegere Forum Trajani deed dienst als bewaker van de brug over de Tirso en was een belangrijk en versterkt verdedigingspunt tegen de 'Barbarici' de herders uit de bergen. In het thans verlaten oord getuigen alleen nog de pijlers van de oude Romeinse brug, onder de huidige brug, van de Romeinse heerschappij. Al onder de Punische en de latere Romeinse bezetting waren de thermen onder Fordongianus als Aquae Hypsitanae aangelegd (zwavelhoudende bronnen van 40-60 0 C).
Twee kilometer naar het zuidwesten ligt de Chieselta S. Lussurgiu, vanwege het rode trachiet ook wel San Rossore genoemd. De kerk werd kort na 1100 door monniken uit Zuid-Frankrijk gebouwd. De façade werd omstreeks 1250 in gotische en in de 15de eeuw in Catalaanse stijl verbouwd. De zijmuren en de apsis zijn bekleed met mooie blinde arcaden. De bijzondere vroegchristelijke crypte is een catacombe uit de 4de/5de eeuw. In de wanden zijn vroegchristelijke sarcofagen ingemetseld. De wijde vlakte en het randgebergte in het oosten zijn bezaaid met resten van nuraghi en stenen burchten.
Enkele belangrijke: de Nuraghe Pizzinnu bij Milis met een centrale toren en kleine neventorens en S' Uraki ten westen van San Vero Milis met een zware middentoren, een veelhoekige ringmuur met torens en resten van een dorp. Typisch voor deze streek zijn enkele reusachtige toegangspoorten van landgoederen. Bijzondere, maar nauwelijks bekende voorbeelden zijn: de barokpoort met een smeedijzeren hek van Vitu Solto en de vroegere poort van de villa van markies Francesco Boyl di Putifigari, die vele, weliswaar bescheidener navolgingen gekend hebben.
Op de zuidoosthelling van Monte Ferru ligt Bonárcado. In dit oude stadje, met zijn steile straatjes tussen donkere basalthuizen, staat de Chiesa S. Maria. De kerk behoorde eens tot een klooster van Camaldulenzers uit de abdij SS. Zeni en Romualdo te Pisa. Het hoofdgebouwen het onderste deel van de toren dateren uit de ]"2de eeuw. In 1242 werd het werk door Arabische metselaars voltooid. De Moorse elementen die toen werden gebruikt, zoals duidelijk aan de apsis
te zien is, zijn de oudste op Sardinië. De eenzame S. Salvatore heeft iets bijzonders te bieden: de kerk werd gebouwd op een voorchristelijk tempelcomplex met een heilige bron uit de 4de eeuw v.C. dat, vanwege de hevige zandstormen uit de westelijke duinen, ondergronds en met luchtkokers was aangelegd. De kruisvormige crypte met het doopbekken is overdekt met een tongewelf en uitgebouwd met zijruimten.
5 kilometer zuidelijk ligt de kleine S. Giovanni in Sinis die vermoedelijk de oudste kerk van Sardinië is. De gelijkarmige Byzantijnse kruiskoepelkerk stamt uit de 5de eeuwen werd in de 9de/l0de eeuw door benedictijnen uit Marseille in zware Romaanse stijl verbouwd. Aandacht verdient het ongetwijfeld later te dateren doopbekken met blauwe bodem en met een grote gebeeldhouwde vis.
Verder naar het zuiden werd het oude Thárros in de duinen uitgegraven. De eens typisch Fenicisch-Punische stad aan de zee lag achter een met muren versterkte landengte met aan weerszijden een haven. Ze werd door de Romeinen gecultiveerd, maar in de middeleeuwen verlaten vanwege de invallen van de Saracenen. Ze licht ons thans nog beter in over het leven van de Carthagers dan hun Noordafrikaanse geboorteland of andere plaatsen op Sardinië. De zeer bezienswaardige plaats is tegenwoordig alleen nog maar onder begeleiding te bezichtigen. Onlangs werden nieuwe resten van een beschermende, naar het binnenland gekeerde muur en een vermoedelijk christelijk doopbekken (met trede voor de onderdompeling) blootgelegd
Het vroegere Forum Trajani deed dienst als bewaker van de brug over de Tirso en was een belangrijk en versterkt verdedigingspunt tegen de 'Barbarici' de herders uit de bergen. In het thans verlaten oord getuigen alleen nog de pijlers van de oude Romeinse brug, onder de huidige brug, van de Romeinse heerschappij. Al onder de Punische en de latere Romeinse bezetting waren de thermen onder Fordongianus als Aquae Hypsitanae aangelegd (zwavelhoudende bronnen van 40-60 0 C).
Twee kilometer naar het zuidwesten ligt de Chieselta S. Lussurgiu, vanwege het rode trachiet ook wel San Rossore genoemd. De kerk werd kort na 1100 door monniken uit Zuid-Frankrijk gebouwd. De façade werd omstreeks 1250 in gotische en in de 15de eeuw in Catalaanse stijl verbouwd. De zijmuren en de apsis zijn bekleed met mooie blinde arcaden. De bijzondere vroegchristelijke crypte is een catacombe uit de 4de/5de eeuw. In de wanden zijn vroegchristelijke sarcofagen ingemetseld. De wijde vlakte en het randgebergte in het oosten zijn bezaaid met resten van nuraghi en stenen burchten.
Enkele belangrijke: de Nuraghe Pizzinnu bij Milis met een centrale toren en kleine neventorens en S' Uraki ten westen van San Vero Milis met een zware middentoren, een veelhoekige ringmuur met torens en resten van een dorp. Typisch voor deze streek zijn enkele reusachtige toegangspoorten van landgoederen. Bijzondere, maar nauwelijks bekende voorbeelden zijn: de barokpoort met een smeedijzeren hek van Vitu Solto en de vroegere poort van de villa van markies Francesco Boyl di Putifigari, die vele, weliswaar bescheidener navolgingen gekend hebben.
Op de zuidoosthelling van Monte Ferru ligt Bonárcado. In dit oude stadje, met zijn steile straatjes tussen donkere basalthuizen, staat de Chiesa S. Maria. De kerk behoorde eens tot een klooster van Camaldulenzers uit de abdij SS. Zeni en Romualdo te Pisa. Het hoofdgebouwen het onderste deel van de toren dateren uit de ]"2de eeuw. In 1242 werd het werk door Arabische metselaars voltooid. De Moorse elementen die toen werden gebruikt, zoals duidelijk aan de apsis
te zien is, zijn de oudste op Sardinië. De eenzame S. Salvatore heeft iets bijzonders te bieden: de kerk werd gebouwd op een voorchristelijk tempelcomplex met een heilige bron uit de 4de eeuw v.C. dat, vanwege de hevige zandstormen uit de westelijke duinen, ondergronds en met luchtkokers was aangelegd. De kruisvormige crypte met het doopbekken is overdekt met een tongewelf en uitgebouwd met zijruimten.
5 kilometer zuidelijk ligt de kleine S. Giovanni in Sinis die vermoedelijk de oudste kerk van Sardinië is. De gelijkarmige Byzantijnse kruiskoepelkerk stamt uit de 5de eeuwen werd in de 9de/l0de eeuw door benedictijnen uit Marseille in zware Romaanse stijl verbouwd. Aandacht verdient het ongetwijfeld later te dateren doopbekken met blauwe bodem en met een grote gebeeldhouwde vis. Verder naar het zuiden werd het oude Thárros in de duinen uitgegraven. De eens typisch Fenicisch-Punische stad aan de zee lag achter een met muren versterkte landengte met aan weerszijden een haven. Ze werd door de Romeinen gecultiveerd, maar in de middeleeuwen verlaten vanwege de invallen van de Saracenen. Ze licht ons thans nog beter in over het leven van de Carthagers dan hun Noordafrikaanse geboorteland of andere plaatsen op Sardinië. De zeer bezienswaardige plaats is tegenwoordig alleen nog maar onder begeleiding te bezichtigen. Onlangs werden nieuwe resten van een beschermende, naar het binnenland gekeerde muur en een vermoedelijk christelijk doopbekken (met trede voor de onderdompeling) blootgelegd
Zondag 1 mei 2011
het koninkrijk sardinie naar nu
Van het Koninkrijk Sardinië naar nu
Van 1718 tot 1861 (de eenwording van Italië) vormde Sardinië met Piemonte het Koninkrijk Sardinië. De ontwikkeling van de infrastructuur verliep langzaam. Onder Karel Felix werd de belangrijkste verkeersader van noord naar zuid aangelegd, de Strada Statale die nu nog zijn naam draagt. In 1883 reden de eerste treinen tussen Cagliari en Sassari, de belangrijkste steden van Sardinië. Onder Mussolini werden de moerassen bij Oristano drooggelegd en werd de grondslag gelegd voor de meest succesvolle landbouw gemeenschap op Sardinië, Arborea. Ook stichtte Mussolini Carbonia, zo genoemd vanwege de rijke steenkoolmijnen in dit gebied. In de tijd na de Tweede Wereldoorlog nam het belang van de steenkool af en die van de toeristische sector toe. Vele pogingen om werkgelegenheid te creëren zijn mislukt doordat de transportkosten hoog lagen en niet de goedkope arbeidskrachten konden compenseren.
In de jaren-1970 en jaren-1980 streefde een deel van de bevolking naar onafhankelijkheid van Sardinië, eventueel samen met het Franse eiland Corsica. De meesten deden dit vreedzaam, maar een militante minderheid richtte de Nationaal Anarchistische Insurrectionistische Organisatie op en pleegde bomaanslagen, sabotage en ontvoeringen. Ten slotte werden de leiders opgepakt en tot lange gevangenisstraffen veroordeeld, Francisco Porcu tot levenslang.
Tegenwoordig is Sardinië een autonome regio en de historische ontwikkelingen zijn nog merkbaar in de taal en cultuur. Ook is vrij goed het verschil tussen de kustgebieden en de binnenlanden merkbaar. De kustgebieden stonden altijd meer open voor invloeden van buitenaf. Met name het noordelijke deel van Sardinië is nu toeristisch erg ontwikkeld (La Maddalena, Costa Smeralda) en rond Cagliari, omdat deze gebieden het makkelijkst te bereiken zijn vanaf het vasteland.