Contact op franciscusborst@hotmail.nl

Berichten van 20 oktober 2008 tot 26 oktober 2008

Zondag 26 oktober 2008

H1 Indonesiä d3 De adoptie van een ingenieur

H1 Indonesiä d3 De adoptie van een ingenieur

Na mijn hoofd wat bestudeerd te hebben begint de Camat voorzichtig een conversatie met mij. Met vragen waar ik vandaan kwam op school zat of werkte. Belanda (Nederland) was hoog ingeschat merkte ik. Ik loog en bedroog alles bij elkaar daar ik moeilijk de waarheid tegen deze man kon vertellen. Hij zou mij dan niet meer respecteren dan mijn criminele tegenpartij die mijn 'verloofde' gekocht of besteld had voor een baaltje rijst van vijfentwintig kilo toen ze slechts tien jaar oud was. En daar was nou net om te doen om deze man achter mij te krijgen daar dit ook zou betekenen dat de Indonesische corrupte geest verziekende bureaucratie makkelijker te omzeilen zou zijn daar hij de Burgemeester was van deze uithoek: Karam Ayam, tegenwoordig Karang Anyar wat 'Gare Kip' betekende. Gevestigd te Cilacap, ongelooflijk maar waar. Dit in verband met een eventueel huwelijk met Tini met alle papieren rompslomp die er dan automatisch aan vast zou zitten.

Ik vertelde hem dat ik en mijn vader in de politiek zaten en in Indonesië waren om het nieuwe vliegveld in Jakarta; Cikareng Dua (Cikareng Twee) op Sukarno Hatta Airport van Taxfreeshops te voorzien welke eigendom waren van mijn vaders zwager die toen nog het bedrijf Wesimex bezat, in fusie zat met Golden Tulip Hotels en ook leverde aan onder andere Schiphol. Ik gaf hem mijn visite kaartje met de gouden cirkel van Verenigd Europa wat helemaal nog niet bestond maar ik liep op de tijd twee jaar vooruit wat er heel officieel uitzag. The UETC; The United European Trading Company 'Francis Borst, Overseas delegate management,' stond eronder in gouden letters. Dit bedrijf bestond niet maar zou wel opgericht worden als ik het voor elkaar zou krijgen 10 orders binnen te slepen voor Import Export naar Nederland maar dat is een ander verhaal.

Maar ik vond het gelul wel genoeg en gooide het op een andere boeg en vroeg waarom ze zonder stroom zaten op die berg van hem als er een rivier op de top ontspringt en de gehele berg afloopt. Al die arme mensjes zei ik maar dacht aan mezelf daar ik haast in de fik gevlogen was bij de heftige vrijpartij met Tini en daar een olielamp bij brak. En ik wilde wel stroom in mijn nieuwe pand op die berg! Hij kijkt me verbaast aan.
"Gooi er een dynamo in maakt er een klein waterrad aan wat ik voor het gemak propeller noemde want hij snapte me niet, en trek een paar kabeltjes dan hebben al die mensen stroom."
Hij begon Javaans (Soendanees) te praten tegen mijn schoonvader in een zware bromstem met vreemde korte keelklanken wat leek als Apachetaal of zo gemengd met langzame zwaaiende handgebaren en op zijn hart slaande. Kon er geen touw aan vast knopen en voelde me behoorlijk oncomfortabel daarbij totdat ik bij mijn nieuwe 'schoonpa' een lach zie verschijnen. Dat was alvast meegenomen. Deze man loopt op me af knielt pakt mijn hand en kust deze en vertelt mij tot mijn verwondering dat ik geadopteerd ben door 'het opperhoofd,' de Camat himself en moest dit als een grote eer beschouwen.Ik bedoel het was niet precies Bram Peper, misschien wel net zo corrupt doch een andere vertoning. Hij had groot respect voor mij, dat kon je van Peper niet zeggen daar ik een doorn in zijn oog was geweest net als al mijn maten van vroeger en Tini's vader vertelde dat dit de eerste keer was dat dit adopteren ooit was gebeurd.

Met open muil zit ik de Camat aan te kijken met zijn veren in zijn hoed op zijn hoge stoel.
Is dat mijn nieuwe vader? Dat is dan al de derde dan in één dag tijd, mijn eigen pa meegeteld. De Camat ziet dat ik ietwat verbouwereerd over kom en loopt naar me toe en legt een hand op mijn schouder en zegt dat hij trots is een ingenieur als zoon te hebben en mij graag te helpen bij mijn problemen omtrent Tini. Nu zou hij graag toch wat bier willen en wij proostten met ons drieën op ons nieuwe verbond. Hun uiteraard niet wetende van mijn eigen plannen.
We spreken drie dagen later af en beloof mijn familie op te halen in Jakarta die slechts uit mijn vader bestond en hopelijk een politiecommissaris genaamd Anton Reker die een fantastische Colt Magnum in zijn zijholster droeg onder zijn colbert. En dan zou de Camat het verder tussen onze families regelen. Uiteraard vertelde ik dit niet en wilde dit als troef gebruiken en wist ook helemaal niet zeker of mijn vader wel mee zou gaan laat staan Anton Reker. Acht uur met de trein mee en dan nog wat junglepaden en andere hindernissen is geen kattenpis. Mijn liefde voor mijn meisje maakte me echter hoopvol en vastberaden.

Ik kreeg een groep vrijgeleiden mee die mij begeleiden in de naam van de Camat tot aan Prowokorto en wachten netjes tot ik veilig op de trein zit, tussen kippen, geiten en tweehonderd schoolkinderen die mij allen staan te bestuderen met klootogen gekleed in smetteloos witte uniformpjes en blubber aan hun schoenen. Ik trek mijn hoed schuin over mijn gezicht en dacht na hoe ik dit aan moest gaan pakken en viel kort daarna in slaap. Ik had vanwege en tekort aan slaap, 'overwerk' en het vroege drinken van een litertje bier wel zeven uur in coma zitten slapen. Een luid snerpend piepend afremmende trein maakt mij wakker in een stad net een uurtje verwijderd van Jakarta. Kijk dit schoot alvast op en scheelde alvast een ellendige terugreis. Ik had deze keer niets van de aftandse bruggen en het gevaar gemerkt. Ze hadden me zo kunnen rippen en had ik nog niets gemerkt of zou slapend in een ravijn zijn gestort. Ik hoopte en bad dat mijn vader en Anton de commissaris van Oost Jakarta mee terug zouden gaan nar Cilacap.

Geschreven door Franciscus Borst om 15:09 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 24 oktober 2008

Mooie meisjes

Mooie meisjes,

Zingevende spelbrekers

Raadgevende rustgevers
Taboebrekende verzadigsaters
Onontberende wellustelingen

Levensverziekende herinneringschenkers
Hartbrekende gravenmaaksters

Geschreven door Franciscus Borst om 00:54 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 23 oktober 2008

H1 Indonesiä d3 Op weg naar de Burgemeester

H1 Indonesiä d3 Op weg naar de Burgemeester

Na onder de schrammen van doornestruiken en mijn witte tennissokken in roodbruin zijn veranderd door de beten van bloedzuigers die trouwens op de meest vreemde plaatsen zaten waar ik nog geeneens op terug wil komen maar die brandt je er dan af met je Zippo of snijdt, schraapt ze eigenlijk meer met een scherp mes van je huid af. Dus dan staat je schaam- of borsthaar in de fik terwijl die vieze beesten sissend in je gezicht uit elkaar klappen. Heerlijk niet? Adventure, follow me!

Eindelijk door dat woeste bergwoud gehakt 'ontwormd' leeggezogen en al waren we helemaal rood van t bloed want die ronde cirkelzaagjes in die bekkies van die bloedzuigers zijn net scheermesjes dat gaat niet echt snel dicht. Gelukkig had ik vloeitjes bij me voor net als na het snijden bij t scheren dus als een soort van derde wereld kerstbomen versierd onder de rode vloeislingers liepen ik en mijn 'schoonpa' het woud uit om over te stappen in de blubber, kniediep de desa's in. Mijn hele pakje vloei was op en er gaan er vijftig in een pakje dus dan weet u wel hoe we eruit zagen. Als we nou een paar van die 'gehuurde jongens' tegen zouden komen waar we verstoppertje voor liepen te spelen waren ze er keihard vandoor gegaan. Daar ben ik van overtuigd. We leken wel twee zombies of net inpakte mummies. En dan nog gewapend ook met speer en mes, wat een vertoning. Ik blijf gelukkig altijd en overal de humor er van in zien anders was ik allang weggestopt diep in een kelder van een of ander gekkenhuis. Hier in de desa's hoefde ik geen bloedzuigers meer te vrezen verzekerde 'Pa' mij alleen was het vervelend dat het geregend had want dan gingen de cobra's jagen. Hij wees naar het einde zo'n anderhalf kilometertje verder waar t veilig was en het huis van de Camat of burgemeester zouden bereiken wat in dit geval gewoon een dorpshoofd zou blijken. Nou heb ik een beetje kaas gegeten van het dierenrijk en weet ik toevallig dat de Javaanse cobra de allergrootste (zwarte) cobra is die er op de wereld bestaat en dat als je gebeten word binnen dertig minuten hulp moest krijgen anders was het einde verhaal. Nou hulp was hier ver te zoeken, sterker nog ze liepen ons te zoeken om om zeep te helpen. Pikdonker nog steeds elke stap wegzakkend in de modder en dat twee uur lang elke stap kon je laatste zijn waardeloos, alsof je in een mijnenveld liep.

Eindelijk is het dan zover en precies bij een zachte zonsopkomst en kraaiende hanen komen we aan bij een witgeverfd zowaar stenen huis met een rood dak. Hier mocht de boze wolf komen blazen werd mij verzekerd. We waren veilig.
"Rumah Camat," zegt mijn 'Pa'.
Het huis van de burgemeester.
"Als je nou slim ben geef hem dan een klein cadeautje dan hebben we hem mee, hij weet van de situatie af," vervolgt hij.
"Tienduizend genoeg?" (was toen vierenhalf euro)
"Zat," zegt hij.
"Weet je hij krijgt er nog een slof sigaretten bij ook en jij ook."
Snel loopt hij naar een van de toko kaki lima's (lett.vert: vijfvoetswinkeltjes) waar hij iemand wakker maakt en twee sloffen Sjam Soe kocht. De boef wist wel welk merk hij nam, de duurste wat voor mij slechts een lachertje was. Het zijn ook de lekkerste sigaretten daar en je word er lichtelijk high van en geruchten doen de ronde dat er een klein heel klein beetje wiet in zit. Dat was voor mij voldoende info. Mijn merk was Sjam Soe met een geel bandje en zonder filter.

De 'burgemeester' word moeilijk wakker en eindelijk doet er een bediende of dochter de deur open, die gelijk spierwit wegtrok.
We zagen er niet uit natuurlijk.
"Frissen jullie je maar wat op," zegt ze binnensmonds met gesloten ogen en gebogen hoofd. "In de tussentijd maakt Pak Camat zich klaar om u beiden te ontvangen."
"Had je nog een biertje meegenomen?" een slof sigaretten aanpakkend.
"Hadoe, vergeten Francis!"
Fijne schoonpa begint dat gedonder nou al, ik ken m net een halve dag. Probeert nou al mij pilsje te blokkeren.
"Ik moet een pils hebben ik ben gestresst wat moet ik nou met die vent die Camat?" terwijl ik de vloeitjes en blubber van me afwaste met een mandiebakje water scheppend uit een emmer bengelend boven een waterput.
"Hij kan je helpen de problemen op te lossen."
"Ik heb helemaal geen problemen, wie verkoopt zijn dochter nou voor een zak rijst man?" zei ik pissed off. Mijn wonden bekijkend.
Ik had de arme man in verlegenheid gebracht en de tranen stonden in zijn ogen. Het is hier allemaal zo anders door die tyfusarmoede laat mensen de gekste dingen doen en ik vroeg hem mij te vergeven: "Minta Maaf Pak?"
Hij boog diep keek ongelovig naar mijn gezicht en zag dat ik het meende en zei "Tidak apa apa," geen probleem, hij begreep het dat het voor mij zeer moeilijk was te begrijpen.
"Hier heb je vierduizend ga even twee flessen bier kopen of wacht doe maar drie, hier heb je er tweeduizend bij, wie weet wil die Camat er ook wel één."
"Masih pagi!" nog vroeg!
"Vroeg is niet het enigste wat er nu vreemd is, moet je kijken hoe ik er uit zie man." beantwoord ik mateloos geïrriteerd.
Oeps ik had hem alweer laten schrikken met mijn grote smoel, ze zijn zo zachtaardig maar snijden je keel af voor een bos waspeen. Maar alleen als er niemand kijkt want voor en handdoek stelen bijvoorbeeld wat ik persoonlijk heb meegemaakt trappen ze iemand ter plaatse hartstikke dood. Stelen is taboe in Indonesië. Ook heb ik iemand op de markt doodgeschoten zien worden door een M.P. voor het pikken van een appel. Zo hard treden ze hier op. In het algemeen is er dus helemaal geen sprake van criminaliteit in Indonesië. Hoe kwam ik dan toch in deze situatie en latere situaties terecht. Ik vroeg er echt niet om.
"Komt door je kop," zei mijn eigen vader altijd dan tussen neus en lippen en bier door in een of ander restaurant als ik weer eens binnen vijf minuten aangeschoven zit bij een stelletje maffiosi en hoeren, "En je houding."
"Die spoort ook niet," zei hij dan even snel.
"Wat is er mis met mijn houding?" "En mijn kop?"
Kreeg ik gewoon geen antwoord. Als ik dan doordraafde om het antwoord zei hij: "Ach jongen je beseft het zelf niet." "Kun je niets aan doen heeft zijn tijd nodig."
Al had hij gelijk achteraf gezien op dat soort momenten kon ik hem wel vermoorden omdat hij het niet uitlegde.
Daar schoot ik niet veel mee op. Ja vier jaar later viel het kwartje pas maar had wel al de nodige littekens daarbij opgelopen en mag God danken dat ik het overleefd heb.
De enigste criminelen die ik zelf trouwens kon waren ik zelf en mijn maten uit Flat Pulomas in Oost Jakarta.

Voorlopig zat ik nou in de gare kip (Karang Anyar) een buitenkampong van Cilacap.
"Lopen nou maar alsjeblieft, ik sterf van de dorst en zenuwen."
Hij kijkt nog even verdwaasd achterom. "Ja drie bier," met drie vingers er bij opstekend voor het geval dat.
Ik hou niet van autoriteiten en dan zo'n Camat wat moest die nou eigenlijk van me? Ik kon mijn eigen boontjes wel doppen.
We zitten te wachten met bij mij twee flessen bier onder mijn klapstoeltje en een tussen mijn benen geklemd tegenover een hoge zetel, een oude kolerestoel die volgens mij van Koning Willem de Eerste zelf was geweest met afgesleten en gaten gesleten fluweel of velours maar waar mijn schoonpa onderdanig naar wees en zei dat dát de burgemeesterstoel was.
Verder stond er helemaal niets in de kamer en de grond was van klei. Geen tegels geen zijltje niets. Gewoon net als buiten. Twee kippen worden zelfs nog snel even door de meid naar buiten gejaagd met een zwabber onder luid gekakel, vliegende pluisjes en haastige stappen van het pluimvee. Wat een stadhuis! Wat een eer om hier op audiëntie te mogen, moeten komen. Mijn fles bier is op en besluit die van mijn schoonpa ook maar open te draaien die toch geen trek had want die vond het te vroeg toch? Ik ging eens lekker in die ouwe burgemeester stoel zitten onder verschrikt gezicht van 'Pa' die helemaal gek word van de zenuwen als er een lange man met een wit laken omgeslagen en een gleufhoed op met een paar veren aan de zijkant gestoken boven een zeer strak gezicht binnenstapt. Dit was een slimme man dat zag ik gelijk. Hij dwong respect af.
"He daar hebben we Winnetou zei ik half lazarus," hij verstond het toch niet. Ik sprong uit zijn stoel zei dat hij lekker zat, een burgemeester waardig en paste me snel aan de situatie aan en maakte een diepe buiging en gaf hem tussen gevouwen handen verstopt tienduizend Roepiah, die hij glijdend met zijn handen langs de mijne onzichtbaar aanpakt. Ik loop naar mijn stoel pak een slof sigaretten en zeg: "Lihat Pak Camat, aku bawa oleh oleh!" Heb een souveniertje bij me baas.
Hij buigt diep terug zegt vijftien maal bedankt en dat we konden gaan zitten en neemt zelf plaats in zijn zetel waar hij kaarsrecht in probeert te blijven zitten. Ik was benieuwd wat er ging gebeuren.
"Biertje?" vroeg ik om de spanning de breken. Het was kwart over vijf 's morgens.

Geschreven door Franciscus Borst om 17:43 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 21 oktober 2008

Groene ogen

Groene ogen

Bijna niemand heeft ze
alsof gestolen
smaragden
het licht weerkaatsen

na gedolven
uit keiharde rotsen
ons in vervoering brengen
en meetrekken in zee

Geschreven door Franciscus Borst om 23:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 21 oktober 2008

H1 Indonesiä D3 Problemen in De gare kip. (Karang Ayam).

Als Tini mij ziet staan wrijf ze de shampoo uit haar knipperende grote ogen of ze het wel goed ziet of ik het daadwerkelijk ben. Alsof er een andere blanke gek deze berg beklommen zou hebben. Maar eenmaal verliefd ben ik niet te stuiten door niks niet en niemand niet. Dan pas rent zij zo snel als ze kan van de ene kei naar de andere springend de rivier door. Pocahontas! We ontmoeten elkaar midden in rivier waar ze om mijn middel springt haar benen om mij heen vastklemmend en draaien rondjes tot we lachend dronken in het water vallen. Als we opstaan en wat heftig gezoend te hebben trek haar weer mee terug onder de waterval en spoel de rest van de shampoo uit haar mooie lange zwarte haar. Het natte flinterbruine jurkje liet niets te verbergen over en ze was precies zo mooi als ik me had voorgesteld en ik had ze ter plaatse genomen als ik de ogen van haar ouders niet in mijn rug voelden prikken. Dan maar even onder de koude 'douche' de waterval dus. Ze lacht me niet uit maar toe en kijkt hongerig wat het er allemaal niet makkelijk op maakte. Kon mijzelf moeilijk gaan voorstellen aan haar ouders met een stijve snikkel in mijn broek wat verdomd zeer deed trouwens in die strakke afgeknipte spijkerbroek.
Als mijn brandje half geblust is door mij te fixeren op de natuurschoon en niet, absoluut niet naar Tini te kijken met haar doorschijnende jurkje loop ik hand in hand met haar mee haar blik en lichaam ontwijkend en zij mij uitlachend en elleboog plaagstootjes in mijn zij gevend. Dat traditionele gedoe kreeg ik ook de pleuris van dat kon u zich wel voorstellen, maar ja het is nou eenmaal een islamitisch land en zo werkt dat daar. Moest er iets voor over hebben.

Voordat ik de hut meer kan ik het niet noemen binnenstap overzie ik met mijn hoed de zon tegen houdend de met palmbomen begroeide jungles onder mij in de dalen tot zover het oog reikt. Ik stel mij voor dat ik op deze plek een huisje laat bouwen met een schotel op het dak, een koelkastje erin en zou er ook één geven aan haar ouders als bruidsschat zijnde, die ik eigenlijk behoorde te krijgen maar wat als blanke zijnde het daar andersom werkt, mits je dat toelaat dan. Een badkamer was niet nodig had mijn eigen waterval. Ik zag het helemaal voor me. Mijn eigen koninkrijk op de top van deze prachtige berg. Twee palmbomen staan drie meter uit elkaar net aan de rand van het ravijn. En daar komt mijn hangmat tussen! De wietplanten groeiden welig tegen het hutje van ouders zelfs op het dak lagen de toppen van de vette planten, dit was 'heaven' ik moest die ouders inpalmen. Leuk gedacht zo gedaan; Na wat handen schudden en kussen en voorstellen en een kop thee met een koekje werd het al snel donker en kreeg ik achter een gordijntje in de hut mijn eigen slaapplaats met hun dochter.
"Samen?" Vroeg ik nog met mijn stomme kop, maar kreeg al snel een duw in mijn rug van Tini.
"Mond dicht," zegt ze.
"Ongelooflijk en hoe zat het met die Hadji dan?" Vraag ik als we alleen zijn. "Dit was toch verboden vroeg ik haar."
Niet dat ik het erg vond.
"Ach die komt echt niet helemaal naar boven klimmen Francis, hij is al oud en veel te hoog klimmen!"
"Vertel me wat nieuws," probeerde ik duidelijk te maken in hakkietakkie Indisch.
Zij praatte alleen Soendanees (Javaans) en ik beginneling Indonesisch, nou dat is lekker converseren.
Gelukkig maakte de taal der liefde alles goed en werd er weinig gepraat en op een zeer zéér discrete manier gevreeën. Nogal logisch als je splinternieuwe schoonouders twee meter verder achter een gordijntje mee zitten te luisteren en te giechelen.
Ze was nog maagd ook, wat normaal is daar voor het huwelijk dus daar moest ik ook nog even doorheen. Wat een ellende en ik voelde me zwaar bekeken. Nou ik weet niet wat er veranderd en gebeurd is maar na een uurtje waren we die hele ouders vergeten en hebben we ingehaald waar zij al zo lang op had moeten wachten, die hut pleurde haast van ellende uit elkaar van het schudden. Een olielamp viel om en het glazen hulsje brak en de hut stond nog even in de fik ook.

Als ik trek in een sigaret heb en het olielampje wat half naar de gallemiezen was iets hoger draait waar ik mijn handen bij verbrand en neus bij het aansteken van mijn peuk, zie ik in het oranjegele licht dat er tranen uit haar ogen lopen.
Wat is er godverdomme nou weer aan de hand vraag ik mijzelf af.
Ik voelde de bui alweer hangen.
Ik had haar hand dus al officieel gevraagd aan haar ouders en een toestemming gekregen, we hadden gekierd ook dat hadden ze ook gehoord dus wat was het probleem? We zaten toch gesetteld nu?

Het snikken liep over in hikken, neus snuiten en toen kwam het los, het verhaal dus.
Ik bleek niet de enige te zijn die haar lief en mooi vond. Kon ik voor in komen ze was toch een prachtmeid, waarschijnlijk de mooiste van heel Cilacap of zelfs Prowokorto.
"Nou en?" vraag ik verontwaardigd, "We zijn nou toch verloofd?"
"Ik bedoel duidelijker hebben we het niet kunnen maken voor Allah je ouders en de buren" "Die hele hut stond te schudden!"
Gelukkig lacht ze weer een beetje om daarna weer met gefronste wenkbrauwen haar verhaal te vervolgen.
"Zie je Francis ik ben gekocht."
"Gekocht?"
"Ja toen ik tien was heeft mijn vader een baal rijst aangenomen van een heel gevaarlijke man uit Cilacap een gangster die ook zaken in Jakarta doet!"
Ik begon hard te lachen: "Een baal rijst van elfduizend Rp?"
Een joet? Ze was verkocht voor een joet, een tientje.
"Schei uit met lachen en neem me serieus, ben je achtervolgd vanmiddag?"
"Ja dat kun je wel stellen!" "Een mannetje of twintig met klewangs."
"Hebben ze je pijn gedaan?" Vraagt ze verschrikt met grote ogen.
"Pijn gedaan?" "Ik heb ze weggejaagd!" "Dacht dat ze mijn camera wilde stelen."
"Hij heeft ze gestuurd om je te vermoorden Francis."
"Je bent zijn tegenpartij, hij is direct gewaarschuwd bij jouw aankomst al."
"Je moet vertrekken nog voor de zon opkomt via de achterkant van de berg, ik zal met je meelopen."
"Pleur op joh met je gangster uit Jakarta, vreet m op ik ga slapen," wat ze gelukkig niet verstond, ik was gebroken. Had een marathon berg en maagd achter de rug.
"Laat ze maar komen!" "Welterusten!" "Selamat tidur"
Dan staat die vader aan mijn teen te trekken dat ik moest vertrekken en hulp halen in Jakarta en terugkomen als ik zijn dochter wil trouwen.
Tini zet mijn hoed op mijn sufgeneukte hoofd en begint mijn schoenen bij mij aan te trekken en me omhoog te trekken.
"Diam semua!" "Kap is even allemaal."
Dat gesjor aan mijn lichaam.
"Godverdomme!" "Ik heb ook altijd wat!" vloek ik mompelend en trek ik mijn T shirt en broek aan.
"Ok ik ga al, en jij wijffie hoeft niet mee te lopen hoor, ik ben binnen twee dagen terug met versterking!"
"Beloofd?"
"Doe niet zo raar natuurlijk kom ik je halen!"
Ze vliegt me om de nek alsof dit een verrassing is, waar ik persoonlijk niets van begreep, waarna ik innig afscheid neem van haar en snel van haar moeder.

Ik begon de berg af te sluipen door het gebladerte met mijn nieuwe schoonpa. Hij gewapend met een klewang ik met een scherp afgesneden bamboestengel in de ene hand en mijn vlindermes in de andere.
Mijn schoonpa kapte het woud voor ons weg. Het was maar een uurtje voor we de desa's zouden bereiken. De bloedzuigers beten door mijn sokken heen in mijn enkels en vulden zich tot de dikte van een balpen. Met mijn mes schraapte ik ze van mijn armen en lichaam af, mijn gezicht had ik bedekt met mijn shirt. Zo lig je met een schone maagd van negentien te kieren en zo loop je met een of andere tamme indiaan door de bush bush met bloedzuigers in je muil.
God is echt een grappenmaker!

Geschreven door Franciscus Borst om 20:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Berichten van 20 oktober 2008 tot 26 oktober 2008

Meer van Franciscus Borst: Verhalen en Gedichten