Mijn eerste kennismaking met de skilatten.xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Vele jaren terug, het moet zeker 30 jaar geleden zijn, heb ik kennis kunnen maken met de langlaufsport, dit was eigenlijk de enige sport die mij bijzonder lag, ik heb er van bij het begin ten volle van genoten tot voor een kleine tien jaar, toen viel alles in de sneeuw.
-Ik kreeg helaas af te rekenen met de langdurige ziekte maar ik ben er doorgesparteld dank zij mijn partner en mijn oncoloog-
Het was de tijd dat Langlauf een modetrend werd. In alle boekjes sprak men over de nieuwe gezonde sport die overgewaaid was uit Scandinavië. Het moto was immers LLL, langlaufer leben langer. Dus stortten we ons, samen met een bevriend koppel, met veel enthousiasme op een gezonde sport.
Er werd beslist om met de paasvakantie in de buurt van Matrei in Ost-Tirol een hotel te zoeken, er waren verschillende loipes en men kon er skis huren.
-Op de ARD (Duitse Televisie) werden er in die periode lessen en tips gegeven ivm het langlaufen door Rosi Mittermayer en haar echtgenoot Christian Neureuther, twee Beierse medaillewinnaars in het Alpijns skiën van de Olympische winterspelen in Innsbrück.
Elke week stonden we op post voor het televisiescherm om de eerste initiaties te volgen, zetels en tafel werden op de kant gezet om genoeg plaats te hebben voor de oefeningen.-
De eerste dag gingen we ons materiaal halen, latten, sticks en schoenen, en zo vlug mogelijk op weg naar de piste.
Wie zou er als eerste vallen, maar we hadden allemaal evenveel moeite om ons recht te houden, de ene na de andere maakten we kennis met de grond. Het bleek dus niet zo evident te zijn, nadien bleek het de fout te zijn van het waxen van de skis, de sneeuw was bevroren en de universele zilverwax bleek niet ideaal te zijn.
SAnderendaags ging het al een beetje vlotter en de doorbijters hebben na een week zelfs een zilveren médaille gekregen.
Ik was zo enthousiast bij onze thuiskomst, dat we besloten hebben onze eigen schoenen, latten en sticks te gaan kopen in de Makrowinkel.
Bij de eerste gelegenheid, toen kon het nog deftig sneeuwen in de winter, zijn we naar de Oostkantons getrokken, een collega had me een piste aanbevolen in de buurt van Eupen waar het rustig was, maar wat bleek, Vlamingen en Hollanders hadden de streek al overrompeld, misschien ook via een tip van een vriend of collega. Aangezien we toch al een beetje ervaring hadden opgedaan in Oostenrijk, bleken de eerste honderd meter geen problemen op te leveren, maar we waren te optimistisch, het werd een echte kermis, we waanden ons op de Kermis van Brussel of liever op de Sinksenfoor van Antwerpen, groot en klein deed namelijk aan langvallen terwijl de hond kwispelstaartend meegenoot van het schouwspel.
Daar konden we niets gaan doen, dan maar terug naar de auto, die bijna een kilometer verder geparkeerd stond en we hebben dan maar onze knapzak aangesproken om ons een beetje te kunnen opwarmen.
Bij het terugrijden naar de autobaan kwamen er nog altijd kandidaat-langlaufers voorbij gereden.
Gelukkig, hebben in de jaren daarop, andere toestanden kunnen meemaken in de Oostenrijkse Alpen en de Dolomieten: prachtige pistes, soms vier en zelfs zes naast elkaar, glooiend in een prachtige natuur of naast een kabbelend beekje. In Dobbiaco werd je met Postbus richting Cortina Ampezzo gebracht terwijl je onderweg kon uitstappen en terugkeren naar beneden, die ervaring was onbeschrijflijk, gewoonweg "geweldig" en die tijden komen helaas nooit meer terug.
|