Welkom.

Van tijd tot tijd zijn m'n gedachten vervuld
van bonte kleuren en prachten.
Als schilderijen van Van Gogh en toch voor al dat
moois van binnen, zijn nauwelijks woorden te verzinnen.
Desondanks wil ik toch beginnen.
Ik zie me zelf opnieuw geboren in
het hoge gras langs karresporen.
Zie de rook en ruik de geur van
knappend houtvuur vlak bij mij.
Ontdek de kleine boerderijen verscholen
in de prachtige landerijen.
Luister liggend in m'n dromen naar het zacht
gefluister van de bomen.
Handen onder het hoofd gevouwen
liggend op een halm te kouwen.
En in de armen van de wind voel
ik mezelf weer als een kind.
Waar wind de gulle grond liet stuiven
staat nu goud golvend graan te wuiven.
De warmte sidderd op de velden
waar de korenbloemen bloeien de
zon de klaprozen laat gloeien en de
kinderen tot in het donker stoeien.
De avond spreid z'n duister laken
om zo mijn wereld te bewaken.
Een nachtegaal laat bij het riet
dat nooit geëvenaarde lied vol trots
uitbundig aan mij horen tot in het
aarzelend ochtendgloren.
De zomer heeft z'n werk gedaan.
Een sijs gaat door het graan
onzichtbaar aan de waterkant
zie ik de boeren op het land de 
ware schrove moeizaam torsen.
Hoor de vlegel driftig dorsen.
Het najaar dient zich koeltjes
aan alsof het zegt:
Je moet weer verder gaan.
Ademloos door zoveel vrede keer ik
terug naar het harde heden.
Dra verbleekt nu m'n mooie schilderij.
Een mooie droom gaat zo snel voorbij.