Feedback 2

Rampvorst voor mijn Kiwibessen

De vorst van vorige dinsdag, 17/4 lijkt op dit ogenblik fataal voor  mijn kiwibessenhaag. Na de vorige nachtvorsten schoten er slechts enkele groene blaadjes over; na dinsdag geen meer. Kunnen één of tweejarige planten nog opnieuw uitschieten?

Tegen de zuidermuur van het huis staat een 2 jarige Issaï. Zoals op de foto’s te zien is er ernstige schade, maar niet fataal.

4 Jaar terug bevroren de pas ontluikende blaadjes van de Issaï tegen de schuur en was de plant kapot. Op dezelfde plaats, aan de zuidkant, beschut tegen de schuur, staat opnieuw een Issaï die nu zijn derde jaar ingaat. De bladeren zijn nu veel groter. De schade valt mee.

Ernaast staat al 8 jaar een Weiki en het is de eerste maal dat ik een paar bevroren topjes opmerk.

ILUSTRATIEMATRRIAAL

1.  Vorstschade aan de 2 jarige Issaï tegen de zuidermuur van het huis.

2.  Idem

3.  De totaal bevroren struiken van de kiwibedhaag.

4.  Idem

5.  Idem

6.  Idem

7.  De driejarige Issaï tegen de zuidermuur van de schuur kwam er toch iets beter uit dan de tweejarige.

8.  Weiki. Slechts een drietal bevroren topjes. Helemaal niet erg.

9.  Idem

Vervolg Uien telen op Kameroense Wijze

(Zie blog van 29/3)

Vandaag (18/4) toonde Doauda hoe de uien verder behandeld worden.

De scheuten worden van elkaar los gesneden. Ik zou verwacht hebben dat de uien zelf al rot zouden vertonen, maar daar is zo goed als niets van te merken.

Bij de ene ui zijn er 2 scheuten; bij de andere zelfs 5.

Met een mes snijdt hij de scheuten en de ui los van elkaar. Onderaan hebben ze elk wat nieuwe wortels. De stukken worden op een handpalm van elkaar uitgeplant.

Opmerkelijk is hoe deze scheuten donkergroen afsteken en veel verder ontwikkeld zijn dan de prille scheutjes van de geplante knolletjes.

Nochtans lijken de toppen van de scheuten in een vroeg stadium afgebeten te zijn door konijnen?

De uienscheuten op Kameroense wijze –aldus Daouda- groeien fel uit en vormen zowel een grote knol als zaadstengels. Gedroogd kan je beiden oogsten, de knol en de zaden.

Ik ben benieuwd naar het resultaat. De start is alvast belovend.

Na het planten zorgden aprilse grillen voor het aangieten.

FOTOMATERIAAL

1.  De uitgegroeide scheuten.  De linkse ui heeft er twee, de andere zelfs 5.                                                              De topjes zijn wellicht afgebeten door konijnen.

2.  De ui met 2 scheuten. Let op de nieuwe wortels.

3.  De 2 scheuten losgesneden.

4.  De ui met de 5 scheuten

5.  Snijden van de ui met 5 scheuten.

6.  Idem

7.  Het resultaat: 7 stuks van 2 uien

8.  Het planten

9.  Vergelijk de prille scheut van het geplante knolletje en de veel verder ontwikkelde, losgesneden scheut.

Met OKRA naar Horn en Thorn

In de Maasstreek van Nederlands Limburg

Te Horn gingen we - na een lekker stukje vlaai - kijken in het Museum Terug in de Tijd.

Het museum ligt in een achterbouw. Je komt binnen en je ziet direct enkele blinkende oldtimers. Onze groep ging eerst kijken op de bovenverdieping. Daar bevinden zich heel veel spullen van rond 1950, voor een stuk gerangschikt in betreffende winkeltjes en zaken van toentertijd. Daarnaast is de verzameling van oude bromfietsen, moto’s en allerlei kinderwagens indrukwekkend.

De gids wist de aandacht te trekken op diverse toestellen. Tussen de vele kinderkoetsen ook een met dubbele bodem voor smokkelwaar. We zijn er niet ver van de grens.

Zo zagen we een van de eerste TV’s van 1960 met klein schermpje. Acht jaar later is dat al een heel stuk geëvolueerd.

Plastiekverpakking ontbreekt nog totaal.

Beneden staat er een oldtimer Chevrolet van 1968 met stuurbekrachtiging en nog een reeks moderne snufjes. Die ontbreken helemaal op de Rolls-Royce die ooit nog toebehoorde aan de koningin van Engeland, een gepantserde bolide van een goede 3000 kg. Beide wagens werden vroeger gebruikt als ceremoniewagens in de zaak van de eigenaars van Terug in de tijd. Ook hun vroeger cafeetje aan de straatkant hadden we boven al kunnen bewonderen. De gids wist er nog bij te vertellen dat de chauffeurs veel minder happig waren voor de Rolls-Royce, een hele inspanning om die zonder rembekrachtiging te besturen en af te remmen. De niet eens half zo zware Chevrolet was daarentegen “een makkie”.

De zaak gebruikte ook een grote, luxe koets, getrokken door twee paarden.

Daarna reden we naar Thorn voor een copieus middagmaal en bezoek met gidsen.

Thorn wordt ook het witte dorp genoemd. Sinds de middeleeuwen had men er een klooster met een vorstin-abdis van hoogedele dames, die samenleefden zonder echte kloostergeloftes af te leggen. Ze waren voornamelijk van Duitse oorsprong. De voorwaarde was telkens acht adellijke voorouders, zowel van vaders als van moeders kant. Er was plaats voor twintig, een aantal dat moeilijk gehaald werd, gezien de geregelde, adellijke, mannelijke belangstelling. Later leefden ze ook in enkele imposante woningen. Met de Franse revolutie kwam hieraan een einde en aan de welvaart van Thorn. Nu varen ze wel bij het toerisme.

Bij het begin van de geleide wandeling stonden we bij een gedenkplaat voor een twintigtal gesneuvelden van de Belgische brigade Piron, die in deze omgeving sneuvelden bij de bevrijding eind oktober 1944; een goede maand later dan bij ons. Iemand van de medereizigers wist te vertellen dat er ook iemand van Halle–in-de-Kempen bij was en er begraven ligt.

De aandachtstrekker is de imposante kerk met aan de onderkant nog Romaanse resten.

Tijdens de rondrit met gidsen merken we hoe deze streek tijdens de zomermaanden nogal wat (water)toerisme aantrekt. Tenslotte stoppen we bij de kapel onder de linden, een bedevaartsoord, gesticht uit dankbaarheid door een ziekelijke abdis-vorstin.

Bij de terugrit naar huis vangen we een glimp op van het mooie stadje Peer. Hier staat het standbeeld van de beroemde hengst Darco, het paard van de Peerse eigenaar Tinus Paesen, 5 jaar na een verkozen tot de beste hengst te wereld, die zorgde voor 3.000 nakomelingen. “Maar ik denk niet dat hij veel van de merries echt gezien heeft.” zei Willem, de chauffeur van ‘De stille Kempen’. Verder op de terugweg gaf hij nog een paar gesmaakte moppen ten beste, maar daarop staat auteursrecht!

FOTO’S

Museum Terug in de Tijd

Oude hoed

Pomp

Melkkruik

Dubbele bodem in kinderwagen

TV

Fornuis

Raskippen

Met Daouda bij triporteur met Jodtabessen

Vervolg

Bij de gedenkplaat brigade Piron

Straatbeeld

De neogotische zijgevel van de kerk

Straatbeeld

Idem , met groep

markt

groep

Afdak naast kerk

Kerktoren

Vervolg  2

Kerk

Muziekgroep

Kerk, op de voorgrond  Daouda en Aleide

Waterpartij op oude grindput

Elektrische centrale

Kapel

Altaar

Gidsen 

De bus

De geurende Ribes odoratum of Crandallbes

Vorige week was de geur in de plastiekserre overweldigend.

De gele bloemen zijn mooi. De Ribes odoratum (geurig of welriekend in het Latijn) heeft zijn naam niet gestolen.

Over de vruchten schreef ik al een blog op 01/12/2010. Als je bovenaan links bij zoeken Crandallbes intypt kom je er direct.

Met de KVLV naar de Zwalmstreek

Eerst ging het naar Lessines (Lessen ligt over de taalgrens) voor het bezoek aan het tot museum omgevormde oud hospitaal Notre Dame à la Rose, gesticht in 1242 met hospitaal – en kloostergebouwen, een eigen boerderij en tuinen en een ijskelder. De stukken ijs had men tijdens de vroegere, strenge winters maar uit de Dender, die naast het gebouw vloeit, te kappen.

Heel veel werd bewaard en het geheel werd uitstekend gerestaureerd. Met gids Jean hadden we een boeiende en humoristische, uitgebreide, door iedereen gesmaakte rondleiding. Er zijn veel mooie dingen te zien en ook akelige zaken van de oude geneeskunde. We vernamen veel over de vroegere behandelingen.                                                     Bij de kunstwerken hangt er zelfs een Christusfiguur met borsten, 1 van de 3 dergelijke taferelen in Europa. Meubelstukken en oude kasten vallen op.

Ik was al eens als twaalfjarige in Lessen. In de ondergrond zit een zeer hard, vulkanisch stollingsgesteente porfier. Men kapt er o.a. kasseistenen uit. Tussendoor hoorde ik dat er nog steeds 2 groeven actief zijn. Maar een kijkje stond spijtig niet op het programma.

We hadden een verzorgd middagmaal in De Zwalmkoets te Munkzwalm. Het begon met een bord waterkerssoep. Waterkers is een gewas dat gekweekt wordt in stromend bronwater. Van de gids zullen we in de namiddag horen hoe hij een vrouw met kanker met goed gevolg waterkers aanraadde.

Met gids Nestor Bekaert hadden we een rondrit door het zonovergoten landschap van de Vlaamse Ardennen o.a. over kasseistroken en stijgende wegen als de Berendries waar op zondag 1 april de Ronde van Vlaanderen passeerde. Een knap uitgedokterd traject.                                                          Een bezoek aan de kaasmakerij van de Sint-Michelshoeve onder de toren te Michelbeke-Brakel vormde de laatste activiteit. Het werd aanschuiven in de winkel.

Er was nog een stop aan de Biestmolen, nu herberg-restaurant  op de Zwalm te Oudenaarde. De gids trok onze persoonlijke aandacht op een waardevolle, bedrijfsvaardige dieselmotor. De watermolen staat hier midden onder het gebouw. Er zijn plannen om hem te restaureren en weer te laten functioneren.

FOTO’S van Aleide

Lessines heeft blijkbaar een grote kerk

Daouda bij nonneke. Erachter een alkoof waarin men tot 3 patiënten kon leggen. Op de rode gordijnen zag men minder het bloed.

Gedekte tafel met tinnen eetgerief. Later gebruikte men porselein

Verlostafel

De gids Jean. Een plezante

Moderner bed

Christus met borsten

Medereizigers

Gemaskerd benaderde men een pestlijder

VERVOLG  1

Meubilair

Lavabo

Gewelf

Via de ogen van dit schilderij hield het gebeuren in de andere kamer in het oog

Eiken kasten op de achtergrond

Daouda, onze gast voor 3 maand keek zijn ogen uit.

Een curieus beeld

En deel van het gezelschap.

Toren van de kapel van het hospitaal. Achteraf hoorde ik dat een paar buitenbeentjes van het gezelschap in de tuin waren geraakt. Spijtig dat ik de kruiden niet heb gezien.

VERVOLG 2

Naar de bus

Gasthof De Zwalmkoets te Munkzwalm

Aan tafel

Streekbier Eename triple, abdijbier naar de gelijknamige abdij.

De bus naast de Zwalmrivier.

Een kerktoren onderweg

De zerken staan hier nog rond de kerk

Hoeve

Is hier al gezaaid?

VERVOLG  3

Het kasteel van de graaf

In de dorpen heeft monumenten geplaatst. Hier de naaister.

De majestatische beuk op het protestantse kerkhof van Korsele.

Een zerk geraakt er in vergroeid

Takken

Waterkerskwekerij

Idem

Landschap

Idem

VERVOLG  4

Landschap

Standbeeld

Landschap

Boerenpaard

Kaas van rauwe melk

Oude molenstenen

Bloemen en kruidenkweek

Lisdodden

De kerk van Oelegem. De medereizigers van Schilde worden straks afgezet

Enting Louis

Louis Eelen van Vorselaar is een fijne vakman. Vorige week, toen hert nog warm en zonnig was dook hij op.

Toevallig was hier mijn oud leraar Duits Leo. Hij en Daouda waren benieuwd om te zien hoe hij entte.

Louis had zijn beitel wel niet bij maar zijn mes volstond. Hij ent nu met een driehoeksenting: driehoekige insnijding en precies passende driehoekige aansnijding van de ent.

Begin mei 1963 ging ik op een gelijkaardige manier te werk bij mijn allereerste enting, geleerd uit een boekje. En terwijl ik toen bezig was hoorde ik het snorrend-rollend geluid van een nachtzwaluw.

Op de boom bestemd voor dochter Tinneke tegenover het Lindenpaviljoen in Zoersel, entte hij de Aleida appel, een zaailing van hier en genoemd naar haar moeder. Het is een behoorlijke winterappel. De onderstam is een MM 106 bestaande uit een gesplitste stam. Op stam twee kwam een Ecolette. Het eerste resistent ras dat men in Wageningen kweekte. Een van de ouders is Elstar.

Op een tweede onderstam zette Louis een dubbele enting met Reinette d'Armorique met enten van Pierre Coustenoble, de voorzitter van de Croqueurs de Pommes Nord et Pas de Calais uit zijn boomgaard op de flanken van de Catsberg net over "de schreve" in Frans-Vlaanderen. Het is een zeer lang bewaarbare winterappel. (foto 3).

Op mijn 8 jaar oude, tot nog toe vruchtloze Weiki kiwibes entte Louis nog een mannelijke ent. Wellicht niet het beste moment , want nu geknipte takken gaan bloedden. Het zou kunnen dat de chip van vorig jaar toch nog tot leven komt.

Op de foto’s is te zien dat hier niet meer gewerkt wordt met raffia, maar met een speciaal lint. Het achteraf instrijken blijft hetzelfde. Echter het topje van de ent niet vergeten. (Laatste foto).

Uien telen op Kameroense wijze

In het Noorden van Kameroen werkt men niet met zaad of plantuitjes, maar men snijdt een grote ui horizontaal in twee helften door. Dan merk je de geelgekleurde vruchtbeginselen. De ene ui had er 5, een andere 3, maar er was er ook een met slechts twee elementen.                                                                                 Het bovenste stuk wordt geconsumeerd en het onderste stuk dat wortelen heeft geplant. Als de nieuwe vruchtelementen een tiental cm gegroeid zijn, worden deze afzonderlijk uitgeplant.

Toevallig belde Paul, die een natuurwinkel heeft. Hij doet ongeveer hetzelfde en plant de schietende afvaluien uit en bekomt meerdere nieuwe knollen. “Nu ga ik de scheuten ook eens afzonderlijk uitplanten”.

ZIE DE FOTO’S TER ILLUSTRATIE

Daouda Andre

Zondagavond is Daouda hier aangekomen voor een opleiding van 3 maand in Ecologisch leven en telen.

Andre komt van het dorp Bi-Paing in het hoge, droge noorden van Kameroen. Het is een bijdehandse, jonge boer en actief betrokken bij de projecten van Cozoego (Comité Zoersel-Going). Naast Going heeft de werking zich sterk verruimd tot Lara, Bi Paing en het stadje Kaele.

Het wordt ook voor ons een drukkere tijd om hem met veel kennis te laten maken.

Viering pensionering CLB-ster Maria De Beuckelaer

Een gelegenheid om de collega’s terug te zien, net als de vorige maal in de hotelschool Coloma te Mechelen.

Jef Pauwels, destijds mijn opvolger en ook al met pensioen en de levensgezel van Maria verraste met een “openingsgebed” met woordspelingen en anekdotes, niet direct in de lijn van de leer.

Maar aan Jan Verdoodt, als steeds de feestredenaar, kan niemand tippen. Het is een waar genoegen om naar zijn goed gestoffeerde, met verve gebrachte biografie van ditmaal Maria, te luisteren.

Daar er langere periodes zonder vieringen in aantocht lijken is men plannen aan het smeden voor een jaarlijkse bijeenkomst.

FOTO’S

Pessie en Eric

Maria en Eric

Jan en Eric

Guy-Anne

Tony

Micheline

Luc en Marcel

Josiane

Jan speecht

VERVOLG

Tom , Luc, Tom

Tom Ilse, Luk

Maria

Het geschenk : portret

Wederwoord

Maria en Jan

Jef en Maria

Idem

Idem