Nest Grauwe Vliegenvanger

Dode Hoornaars

Gisteren kwam dochter Tinneke. In de Veranda op het noorden ontdekte zij 3 hoornaars : 2 dode en een derde op stervens na dood. Ze lagen dicht bij elkaar op de vloer. Een veronderstelling was dat ze gevochten hadden voor een territorium? Een insect mankeerde een stuk van de vleugel. De halfdode heb ik buiten gezet.

Of hadden ze alle vliegen reeds opgepeuzeld en stierven ze de hongerdood?

Waarom dan zo dicht tegen elkaar?

Waren het koninginnen die ontwaakt waren uit de winterslaap?

De deur is praktisch steeds dicht omdat daar de diepvriezer staat.

Nadien ontdekte ik nog een dood exemplaar en was een ander met veel geronk aan het rondvliegen. Veiligheidshalve heb ik het beest gevangen en buiten gezet. Zo’n lawaai bij het vliegen zou veel mensen doen schrikken.

Hoornaars hebben het dubbele formaat van een wesp. Zeer kenmerkend is de roodachtige rand van het borststuk. Hoornaars zien er gevaarlijk uit, maar zijn dit totaal niet. Ze zijn helemaal niet agressief, behalve om hun nest te verdedigen.  Als kleine jongen heb ik eenmaal een nest gezien in de houtblokkenwand  van de schietstand van de Duitsers in het Wijnendalebos.

Hoornaars komen niet af op zoetigheid zoals wespen. In het najaar zie ik ze weleens op rottend fruit. Ik heb de indruk dat zij de laatste jaren talrijker zijn geworden. Vroeger zag ik ze hier haast nooit.

Hun voedsel bestaat uit insecten, voor 90 % vliegen. Het zijn dus heel nuttige wezens. Spijtig van de dode.

BOMEN IN BLOEI

1.  Ashmead’s Kernel  Een zeer lekker, oud, Engels ras.

2.  Ecolette. De volle bloei is voorbij.  De eerste resistente van Wageningen. Mooi rode, lekkere appel, beurtjaargevoelig.

3.  Edward VII  Late bloeier.

4.  Reinette Hernaut  Mooie, roze bloei. Uitstekende reinette.

5.       “           “        Bloem

6.  Reinette de Flandre  Volle bloei.

7.  Suntan   Van de Coxfamilie.

8.  Winter Gem Engelse appel.

9.  Resistente druif Perlette, pitloos, vroege witte bes. Toont al trosvorming (in plastiek serre).

Met Fruitvrienden in Hoeselt

1.  Op wandel in Hoeselt, behorend tot het nattere gedeelte van Haspengouw. Er is veel fruitteelt, maar we wandelden ook door een open gedeelte met wijde landerijen. Op een pas bewerkte akker zagen we een kievitkuiken wegrennen. Ook hier sinds een paar jaar geen jubelende leeuweriken meer, wist Jean-Pierre te vertellen.

2.  We komen aan de boomgaard van Jean-Pierre. Vooraan Johan en Linda Baecke; achteraan Paul en Tony Janssen.

3.   De glunderende Jean-Pierre Billen. Hij is de organisator van de reizen van de Nationale Boomgaardenstichting. Momenteel broedt hij op de reis naar Midden-Engeland volgend jaar.

4.  Johan Baecke legt het uit. Hij is de leifruitspecialist van de NBS.

5.  De hoogstamboomgaard. Wie goed kijkt ziet op de tweede rij de meer rozige bloei van 2 Reinette Hernaut’s, een allerbeste Reinetteras.

6.   Laagstamgedeelte van Jean-Pierre (vooraan). Aan de horizon de kerktoren van Werm, een kleine deelgemeente van Hoeselt.

7.  De laag- en hoogstamboomgaard van Jean-Pierre met Paul Janssen, professionele onderstammenkweker te Nederweert (De Peel, Ned.)

   Met genoegen vernam ik dat hij nu ook volop de Russische onderstam Budagovski, de B9 kweekt. Twee jaar terug had hij deze nog niet.

   Ik leerde deze onderstam kennen door Willy Mahieu. In zijn voor de fruitliefhebber onmisbare Appels & Peren, laagstammige fruitbomen van A tot Z breekt hij een lans voor deze onderstam   

met ongeveer de groeikracht van de M 9. “Het grootste voordeel is dat hij zich veel beter aanpast aan de lichtere gronden van de liefhebber. Deze roodbladige onderstam is ook zeer winterhard en niet zo droogtegevoelig als de M 9. Wegens zijn winterhardheid is hij ook uiterst geschikt voor appelboompjes in potten.”

8.  Jean-Pierre en Johan.

9.  Op de terugweg springen we binnen bij de ouders van Jean-Pierre.

Zijn vader, Louis heeft een eigen wijngaard en is een excellente wijnmaker, te oordelen naar de proeverij.

Sanguine de Savoie

Toen ik terugkwam van het boodschappen doen, trof ik aan de achterdeur een perzik in pot. De heer De Bie had de naam genoteerd Sanguine de Savoie.

Ik ben zeer benieuwd naar de verdere uitleg van de heer De Bie.

Zoals de naam zegt is dit een roodvlezige perzik, een van de laatst rijpende in september.

Het ziet er een zeer gezonde boom uit. Geen krukziekte. Is dit eigen aan het ras. Of werd de plant beschut geteeld?

Vorig jaar waren er bij mij 2 perziken uitgeschoten. Ik had ze op een wachtbed gezet, samen met de exemplaren van Pulderbos. Gisteren heb ik ze echter uitgetrokken: een en al krulziekte. De exemplaren van Pulderbos vertonen maar een beperkte aantasting.

Maar als je de bladstand bekijkt komt de nieuwe Sanguine de Savoie er veruit het beste uit. Zie foto: links Sanguine de Savoie, rechts de zaailingen van Charel Bollansée Pulderbos).

Meesjes en President van Dievoet

Mijn Presidents van Dievoet geraken op. Dit is een van de beste bewaarrassen onder de oude rassen. De smaak blijft tot het einde goed.

Dit weten blijkbaar ook de meesjes, zowel kool – als pimpelmezen. Een appel was op de tuintafel blijven liggen en werd helemaal opgesoupeerd door de meesjes.

Op de foto een pimpel.

Ik heb de indruk dat dit de bedrijvigste vogels zijn om de rupsjes van de kleine wintervlinder uit de ontluikende blad – en bloemknoppen weg te vangen. Daarstraks zag ik nog een paartje acrobatisch bezig in de top van de Reinette Hernaut.

Afwerking Herplanting door NBS

Overvloedige Watervoorziening

Woensdag 23/4 ontving ik de plantploeg van de NBS met open armen voor het afwerken der herplanting.

Bij het uitsteken van de bessen viel het niet mee om steeds een voldoende wortelkluit te bewaren. De droge grond verkruimelde gemakkelijk. Bij de frambozen lukte het iets beter.

De bessenstruiken hebben al erg veel blad. Nico zorgde wel voor het overvloedig aangieten van de planten.

Foto’s

1.  De rij herplante bessen, haast volledig in blad.

2.  De reeds op hun definitieve plaats met intacte wortelkluit verplante, geselecteerde frambozen.

3.  Rooien van de overige frambozen.

4.  Idem

5.  Herplanting. Let op de wortelkluit.

6.  Bijknippen door Bert

7.  Aantrappen door Fons

8.  Jan verwijdert met bosmaaier de resterende begroeiïng op het wachtbed.

De verplanting was net op tijd klaar toen er tegen 15 u, de vertrektijd, want het is nog een hele tijd rijden naar Limburg, een buitje alles goed nat maakte.

Om 16 u begon het weer te regenen, en dan veel intenser, en dit 2 u aan een stuk. Er vormden zich grote plassen, die na 2 dagen nog niet helemaal opgedroogd zijn.

Het weerstation van het Bezoekerscentrum van Zoerselbos heeft 29,9 l per m² opgetekend. Uitzonderlijk veel.

Een betere begieting was ondenkbaar

Fernand Geyselings en het Vredehof te Kessel (Nijlen)

Van het afhalen van mijn grasmachien maakte ik gebruik om eindelijk te Kessel het Vredehof, het Keukenhof in het klein, te bezoeken. Een formidabele kleurenweelde.

Al 18 jaar plant Fernand Geyselings duizenden bloembollen, voornamelijk tulpenbollen. De hyacinten zijn al uitgebloeid en vormen nu rustige, groene lappen tussen de soms helle kleuren.

18 Jaar terug begon hij met 30.000. Dit jaar waren dat er 230.000 geworden. Een ontzettende arbeid om dat zo goed als op je eentje klaar te spelen.

Als 79 jarige stopt hij er mee. Wellicht wordt zijn werk verder gezet door de gemeente. Duizenden, uit vele landen, komen hier kijken.

Fernand (1929) is een pionier voor de gezonde voeding. Hij had zichzelf op 20 jarige leeftijd, via natuurvoeding en kruiden, zelf genezen van reuma. Jarenlang gaf hij Het Groene Licht uit. We leerden hem persoonlijk kennen in 1972 op een kruidenwandeling die we hier inrichtten met Fik Seymus. Vele jaren heeft Fernand op zijn kruidenwandelingen honderden mensen in contact gebracht met deze vorm van natuurkennis.

In 1973 was hij ondervoorzitter bij de stichting van De vrienden van de biologische Land- en Tuinbouw Voorkempen. Hij stichtte de Actieve Niet-rokers.

In 1981 behoorde hij samen met Ludo Dierickx tot de eerste Agalev-parlementariërs.

Na zijn pensionering in 1987 toverde hij zijn tuin om in een reusachtig bloementapijt van 1  Ha.

In 1975 ben ik een eerste maal in zijn tuin geweest op onze tuinenbusrondrit. Ik herinner mij zijn veld met kleurige Jonathans. We kwamen er een jaar later, tijdens de bloedhete zomer van 1976 terug.

De Jonathanplantage was niet om aan te zien: verschrompeld en vergrijsd onder de ergste witziekte die ik ooit zag. Gevoelige rassen voor meeldauw moeten het niet hebben van warm weer.

Mijn vroegst bloeiende appel (20/4)

Eindelijk zon en deugddoende warmte !

Gisterenmiddag kregen we al een klein voorproefje. De eerste groen-gele Citroenvlinder fladderde voorbij. Bij mij staan er ook een paar sporken, de waardboom of -struik voor deze opvallende en nog onbedreigde vlinder.

Dit is mijn vroegst bloeiende appel, of beter appels. Elke spil draagt een ander ras. De enten komen uit Villeneuve d’Ascq. Ze bloeien op hetzelfde tijdstip. De ene is wel groeikrachtiger dan de andere. Dit ras is vrij weerstandig tegen schurft, de andere variëteit iets minder, maar nog vrij goed. De vruchten verschillen zeer duidelijk. Het zijn beiden vroege winterappelen en goed van smaak.

Ook na herhaalde navraag ben ik de naam van de rassen nog niet op het spoor. Destijds niet op tijd de namen genoteerd.

De Werkploeg van de Nationale Boomgaardenstichting

Vorige woensdag (16/4) werd de ploeg van werkleider Jan met een man versterkt.

Ik hoop hen zo vlug mogelijk terug te zien, want de rode bessen en frambozen moeten nog van het wachtbed bij de buur. En de mogelijkheid tot verplanten is zo goed als voorbij.

De eigenaar wil ook zo vlug mogelijk kunnen ploegen.

1. De ploeg: Nicky, Bert, Paul, Jan, Nico en Fons.

2.

3.

4. Nicky, Fons en Jan

5. Op de voorgrond de Silvan. Een in Melbourne (Australië) ontwikkelde braam met erfelijk materiaal van West-Amerikaanse bramen (kruipende, lange stengels, vroegrijpe, zachte, iets langere, zoete vruchten). Een braam met een veelvoud aan erfelijk materiaal, want er zit ook framboos bij.                     
Ik heb de grond verbeterd met bentoniet, omdat deze plant het duidelijk beter doet op een zwaardere grond.

6. Links is duidelijk de Japanse Wijnbes te herkennen.

7. Paul en Niko bij de opvallend rozebloeiende Sunrise

8.

9. Inladen en ik hoop hen zo vlug mogelijk terug te zien!