Seleczyno

Hier in het huis naast het meer blijven we 8 dagen. Het is warm zomerweer van een 30 tal graden, schitterend voor een watervakantie. Zelf ben ik geen waterrat en heb me aan het bestuderen van de Voedselzandloper gezet.

FOTO'S van de eerste dag (2/8)

Met familie en Vrienden naar Polen 1-18 augustus

We vertrekken vroeg om 7 u voor de eerste etappe naar Berlijn. Er is gereserveerd in Wandlitz, een dorp een 40 tal km boven Berlijn waar destijds de DDR kopstukken Ullrich en Co hun omheind woongebied hadden.

Daar we vernamen dat er die dag in het centrum van Berlijn een betoging was van Facisten veranderden we onze plannen. Er was wel een oproep om tegen te betogen, doch daarvoor voelden we ons niet geroepen.

Na het avondmaal gingen we de omgeving verkennen. Tegenover het gasthof staat de kerk met aanpalend het kerkhof. Haast alle graven zijn getooid met verse bloemen of met bloemenaanplant. Er zijn nog mensen bezig met water geven. Acher de kerk een monument van een naar schatting minstens 200 jarige eik.

Iets verder in de straat zien we ooievaars hoog op hun nest.

Met Tom en Lucia die intussen ook aangekomen zijn met hun kinderen Kiron met lief Philippe en Urmilla– ze hebben al genoten van een zwempartij in het meer- heffen we een Hefe Weisse, het natuur-tarwebier. In Duitsland schenkt men halve literglazen.

Zij reizen morgen direct naar het merengebied in Noord Polen. We hebben er voor ons twaalf een huis gehuurd naast een meer te Suleczino, een 50 tal km voor Gdansk.

Wij, Leen en Aminou, Keda, Nico en Isis, Peter en ik willen Berlijn zien.

Het is zondagmorgen en we kunnen op de grote laan Unter den Linden, haast tegen de Brandenburger Tor parkeren.

We wandelen er onderdoor en naast het Reichtagsgebouw. Even overwegen om de koepel te bezoeken maar anderhalf uur aanschuiven lokt niet aan. Wandeling langs de Spree, de rivier.

Terug bij de wagen zien we dat er een opstapplaats is voor de seigthseeingtour, ideaal voor een eerste kennismaking met de stad. Na de 2 uur durende rondrit moeten we verder naar Polen.

Foto’s

Wij

Hefe Weisse

Kerk

Kerkhof (Peter)

Eik

Natuurdenkmal

Ooievaars (Peter)

Op Unter den Linden

Brandenburger Tor

VERVOLG

Reichstag (Peter)

Bonte Kraaien. Die zie je bij ons niet meer. Tijdens mijn kinderjaren maakten ze deel uit van de vele kladden kraaien die ’s avonds van aan de kust kwamen slapen in het Wijnendale bos.

Langs der Spree

Herdenkingsmonument voor de joden (Peter)

Postdammerplatz

De 300m hoge TV toren van de Alexander Platz

Konzerthaus

Kathedraal

Humboldt Universiteit

 

Feedback Keizelboomgaard

Dank zij Wim ven Velzen weet ik terug dat de bleke appels aan de boom van het Russische ras Antonovka zijn, vermeld in 1826.. De geproefde appel was nog niet voldoende rijp ( sept- nov.) en had maar weinig smaak. Het blijkt een keukenappel die ook in de ciderproductie gebruikt wordt. Weinig gevoelig voor schurft.

 

Keizelboomgaard Diepenbeek

Voor zover ik weet is dit de grootste boomgaard van de Nationale BoomgaardenStichting, aangelegd in het begin de 90 tiger jaren.

Vandaag was er rondleiding door conservator Erno Eersels, bijgestaan door Louis Millis. We hadden geluk met het weer. Pas op het einde, 13 u vielen enkele spatten.

Op het eerste stuk staan de pruimen, oorspronkelijk 28 rassen. Doch die hebben het moeilijk wegens het stagnerende water van de ondoordringbare laag klei die hier slechts 60-70 cm diep ligt. De bomen zien er versleten uit en meerdere al afgestorven. Aan de buitenkant staan peren die er blijkbaar geen last van hebben. Voor een interessant ras als Washington is het al te laat. De zeer late Sainte Catherine laat al enigszins proeven dat het een lekkere pruim is.

Op het ernaast liggende perceel (gedraineerd?) doen de appelen het veel beter.

Bij alle rassen weet Erno veel te vertellen. Sommige zijn a         l voldoende rijp om te proeven. Gegadigden kunnen vruchten meenemen om te laten rijpen en later te consumeren. Er staat een zaailing Joseph Eersels, genaamd naar de vader van Erno, nu volop rijp, en voor een vroege appel een fijne smaak.

Voor mij een aangename voormiddag met terugzien van meerdere bekenden en een opfrissing voor mijn fruitkennis.

Van ver uit het Nederlandse Friesland waren er Jet en Frits Doornenbal en Nynke Zijlstra van Fruit Yn Fryslan

FOTO’S

Toeschouwers

De man rechts van Erno is vader Louis Billen. Vorig jaar zaten we met Jaen-Pierre op de NBS-reis in Midden Engeland ( Blogs vanaf

Erno Eersels

Door zwammen aangetaste appelboom

Alice Demeester heeft al vroeg de smaak te pakken. Er liepen meerder kinderen mee.

Erno legt het uit. Rechts achter hem Jean-Pierre Billen.

Louis Millis met roodvlezige peer

Veel belovende appelen.

Zelfs de zeer vruchtbare Golden Delicious ziet er behoorlijk uit. Met schurft valt het al bij al mee. Meestal zijn de vruchten niet om aan te zien.

 

 

VERVOLG

Rasnaam vergeten

Peter heeft even de stok overgereikt aan Louis

Jet en Frits Doornenbal van Fruit Yn Fryslan . Nynke zat nog ver in de boomgaard

Wespen

Het eerste wat mij opviel, na de 18 daagse reis naar Polen met Familie en vrienden en ik onder het druiventerras kwam, waren de geplunderde trossen. Daar het al donker was zag ik geen snoodaards meer.

Het betreft het witte druivenras Bianca, eigenlijk een wijndruif, doch tevens ook een excellente eetdruif.

’s Anderendaags krioelde het van de wespen. Ik ben aan de slag gegaan. De op de grond vallende dood getrapt. De snoepers op de afgevallen Rode Gravenstein platgetrapt. Een wespenval gehangen met bier met erin wat honing. De stofzuiger gehaald en de zittende en voor de mond vliegende exemplaren opgezogen.

Die stofzuiger heeft mij jaren geleden redding gebracht. Bij een familiale gelegenheid had ik het Poiki – een stalen keteltje, destijds meegebracht van Namibië als handbagage, 10,5 kg - op een speciaal kacheltje gezet. Dochter Tinneke en Werner werkten toen in Windhoek en als ze terugkwamen hadden zij dit kacheltje mee, ontworpen door een Duitse antropologe om met fijn hout te stoken als besparing bij het houtgebruik.

Boven mij brandde een lamp en de wespen uit een ernaast hangend nest, dat ik voordien nog niet had opgemerkt, gingen hevig tekeer.

Toen een eerste keer een stofzuiger genomen en na korte tijd waren alle wespen opgezogen.

Nog niet ontdekt vanwaar deze wespen komen. Ik las dat vele grote grondnesten veel te lijden hebben gehad van de voorbije zware regenval. Die grote grondnesten kunnen tot verscheidene duizenden insecten bevatten.

Zolang wespen broedzorg hebben zijn het nuttige dieren, daar de larven met andere insecten gevoederd worden.

Eens deze periode voorbij mogen ze, voor ze sterven, een luilekker leventje leiden, maar dat kunnen wij moeilijk appreciëren.

Het is jaren, geleden dat er nog zoveel wespen waren.

FOTO'S

Bezoek Frambiosa y Besos Bauwvoorde

29/7

In 2010 begonnen Wim Vandenberghe en Hilde Claerhout aan de goudenhoofdstraat, 7-9 te 8630 Bauwvoorde-Veurne hun bio-kleinfruitbedrijf op weidegrond in zand-leembodem, niet de zware klei van De Polders. Zijn eerste ervaringen gedurende een paar jaar op beperkte schaal deed Wim op in het belendende Alveringhem op een stuk grond bij een bioboer.

Wim, tevens voorzitter van de kring, begroette de talrijk opgekomen telers in deze uithoek van het land. De ligging, niet ver van de kust, is blijkbaar niet slecht. 70% thuisverkoop. De mensen komen voor de kwaliteit en versheid. De bio-kwaliteit is eerder bijkomstig.

Behalve de zwarte bessen staat alles onder regenkappen. De opbrengst van de zwarte bessen was dit jaar niet erg groot en viel voor een stuk in een regenperiode, waarvoor deze bessen gevoelig zijn. Reassen: Triton, Titania en Ben Alder.

Stekelbessen: Invicta, Hinnonmaki rood en Pax. Op een andere plaats staan nog Mucurines. Belangrijk is hier de mensen eerst te laten proeven, cer Reflamba en Martlet (moeilijk om aan plantmateriaal te geraken). Hij overweegt er de groene Hinnonmaki bij te nemen.                                Ze waren er dit jaar vlug bij om, bij de eerste sporen van eieren en rupsjes van de bessenbladwesp, de aangetaste bladeren weg te plukken. Op dit punt was het dit jaar geen moeilijk jaar.

Rode bessen: junifer, Roodneus, Rovada, Augustus. Rolan viel dit jaar tegen. Witte rassen: Werdavia en Blanka. Hij had roze bessen besteld, doch het bleken Rosetta; Ze geven voldoening. In verband met de schimmelziekte Euthypa snoeit hij nu pas tegen het uitlopen. In ’t verleden denkt hij bij het snoeien omringende planten te hebben besmet. Onkruid wordt manueel bestreden Er wordt 5 cm groencompost aangebracht en dit blijkt een tweetal maand efficiënt als onkruidonderdrukker.

Als zomerframbozen teelt hij Tulameen en de gemakkelijker Glen Ample.

De eerste, prachtige herfstframbozen Imara beginnen te rijpen. Ernaast, op de buitenste rij staat de zeer fors groeiende Erica. Dient tevens als windschut. De vroeg rijpende Polka is te donker en heeft te weinig smaak.

We zagen ook nog een rij Loch Ness en Chester Thornles bramen; pas dit voorjaar geplant. Een mislukking: geen groei. Te weinig water of bodemmoeheid, want voordien stonden er ook bramen?

In de winkel zagen we een opmerkelijk goed brochuurtje, door hen geschreven en uitgegeven brochuurtje : Bessen: lekker en gezond.

FOTO’S

Naam

Inplanting van het bedrijf

Bij de zwarte bessen. Wim is de man links

Bij de kruisbessen

Rosetta

Imarabessen

Bij de forse Erica

Opkuis zomerframbozen. Hier Glen Ample. Eerst worden de oude zijstengels afgeknipt en voorzichtig verwijderd. Past dan wordt de oude stengel afgeknipt en de jonge scheuten aangebonden.

Idem

Vervolg

Toehoorders

 

Herfstframbozen

In het Engels Primocanes

Dit is een frambozensoort die voor groei, bloei en vruchtzetting slechts 1 jaar nodig heeft. De vruchten op de foto dateren van 25 juli. Rassen: Autumn Bliss, Dinkum, Marcella, Polana… De vruchtzetting gaat door tot de eerste vorst

Gewone of Zomerframbozen doen er twee jaar over. Het eerste jaar groeit de nieuwe stengel. Het jaar daarop komt de bloei en de vruchtzetting in de maanden juni tot augustus, afhankelijk van het ras.          

Gedichtenwandeling

Met het Davidsfonds Halle Kempen

 

We vertrokken aan de Vorssebeemden, voor de gelegenheid herdoopt in Halle-Plage.

Men heeft er een afgraving gedaan om het Schijn meer water te laten bufferen.

Miel kint had de zeefdrukken van de gedichten gemaakt en we kregen een brochuurtje met de gedichten en wat uitleg over de dichters.

Mia Van Aelst droeg de gedichten voor.

Foto’s

Aan Halle-Plage

Idem

Gedicht

Oversteken op de MedelaarStervende wilgen Majestatische bomen, te oud? Ik vermoed dat de afgravingswerken naast het Schijn er wel voor iets tussen zitten

Gedicht

Miel en Mia, stopplaats Kleine Medelaar

Koeien van Marcel Cools, de enige resterende boer van het dorp

Gedicht

Stervende wilgen Majestatische bomen, te oud? Ik vermoed dat de afgravingswerken naast het Schijn er wel voor iets tussen zitten

VERVOLG

Poel

Gedicht

Op het Emmapad

Gedicht

Veld St. Janskruid

Bij het huis van Bruno en Mia

Toehoorders

Gedicht

Gedicht

 

Broer Leo op de afscheidsviering

 

Mijn Zus, sterk en ondernemend, maar ook gevoelig en kwetsbaar

Voor al wie nauw verbonden is met Aleide is het een troost, een bron van voldoening dat haar grote inzet, haar moed en dynamisme geprezen worden. Zij is ’de sterke vrouw’. Niet de sterke vrouw van de Bijbel, zoals mijn Zus onlangs nog benadrukte, die zich alleen maar in het verborgene uitslooft voor man en kinderen. Zij is de geëmancipeerde sterke vrouw. De feministe met eigen ambitieuze projecten, fier en vrijgevochten. Haar voornaamste bron van levensvreugde, van zelfvertrouwen was ongetwijfeld  het feit dat zij gewaardeerd werd voor haar inzet voor COZOEGO (Kameroen), voor de Ecologie, voor gezonde voeding, en dat zij daarbij ondersteund werd door haar man en kinderen.

Bij dit afscheid zijn lofbetuigingen terecht. Zelf zou zij daar ook echt van genoten hebben. Ik wil echter ook aandacht vragen voor een ander facet : haar gevoeligheid en kwetsbaarheid. Dat doet niets af van haar grote verdiensten, het brengt haar wel dichter bij ons. Ik wil haar in deze viering niet alleen op een voetstuk zien staan, ik wil ze ook dicht bij ons. Niet alleen applaudisseren, maar haar in mijn armen nemen. Haar ook een beetje koesteren en troosten.

Zus groeide op als enig meisje tussen drie broers. En zij zette zich schrap tegen onze plagerijen. Ik denk dat wij het haar soms lastig maakten. Daar heb ik nu een beetje spijt van. In de jaren na de oorlog werd ons gezin uiteengetrokken. Het was toen een kwestie van overleven. Zus heeft haar leven lang het gevoel gehad dat zij door die situatie minder kansen kreeg dan haar broers om zich ten volle te ontplooien. Zij bleef hunkeren naar erkenning, bevestiging. Zij had soms het gevoel dat ze niet ernstig werd genomen.

Zus zette zich totaal in. Zij schrok niet terug voor het nemen van risico’s. Dat gaf regelmatig aanleiding tot kleinere en grotere mislukkingen. Dat viel mij vooral op toen ze verslag uitbracht over haar Afrika projecten : het materiaal voor de zonneovens, fietsen, computers die niet ter bestemming kwamen, geld dat voor andere doeleinden werd gebruikt. Haar reactie daarop was opmerkelijk. Enerzijds spoorde zij onverschrokken de schuldigen op. Wanneer dat geen resultaat opleverde sloot zij het incident af, en ging gewoon door met het project. Dat heeft mij telkens weer met verstomming geslagen. Die generositeit en veerkracht heb ik nog nooit meegemaakt. Ik zou verwachten dat zij zou zeggen ; ‘Nu heb ik er genoeg van. Ik stop er mee’. Neen. Zij gaat gewoon door, met de glimlach. Die levenshouding geldt niet alleen voor die projecten, maar is karakteristiek voor haar persoon. Zij is niet rancuneus, maar genereus ingesteld.

Die generositeit had voor gevolg dat zij op termijn geen vijanden maakte. Zij was nochtans zeer strijdvaardig. Zij propageerde levenswijzen  en nam standpunten in die door velen niet gedeeld werden. Dat gaf wel eens aanleiding tot botsingen, tot conflicten. Maar dat leidde bij haar niet tot blijvende vijandigheid. Zus was niet rancuneus. De spons er over. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook regelmatig niet met haar eens was, maar wij bleven steeds goed met mekaar opschieten. Daar ben ik blij om.

Dank je wel, lieve Zus, dapper, gevoelig, genereus, zo blijf je verder leven in ons hart.

FOTO’S van Gympie

Gympie stuurde mij 3 foto’s door, waarvoor dank

1. Aleide op een van de Afrikaanse Tuinfeesten

Tijdens de afscheidsviering vorige zondag nam hij 2 foto’s:

2. Jasmien en Isis zingen

3. De broers Robin en Pieter spelen een gesmaakt, zelf gecreëerd gitaarstuk. Hun eerste publieke optreden.

                                                                        Aan de Beheerders en Stafmedewerkers van Velt

 

                                    Aleide Lagrou : moeder van Velt

 

 

Een mens krijgt soms pas erkenning na zijn dood. Met Pasen, 4 april 1999 was het voor Aleide Lagrou bij een zwaar autoaccident bijna zo ver. Dit bracht mij op een idee.

 

Zij was het die mij in 1962, na een eenmalig gebruik van een pesticide op prei en het lezen van de bijsluiter aanzette niet meer te spuiten. "Je gebruikt die vuiligheid niet meer. Er zal nog genoeg overschieten voor ons." Bij haar eerste zwangerschap had zij de werken van de Nederlandse arts Dr Hettema gelezen en 'Levend Voedsel' van Kristine Nolfi.

We lazen over biologisch telen en leerden de eerste pioniers bij ons kennen: Alberic Spillebeen en Pierre Gevaert van Lima.

Aleide nam op 6 juli 1969, in het kader van haar opleiding tot natuurgids, het initiatief voor een busuitstap naar het biologisch bedrijf 'Berkenhof' te Zwevegem en het natuurreservaat 'De Blankaart'. Al een tijdje was de idee aan het rijpen om een groep te vormen van biologische tuiniers. Op een kernvergadering, dec 1972 van 'Red de Voorkempen' in de actie tegen het duwvaartkanaal bracht zij dit initiatief naar voor. Journalist Alois Schoenmaeckers van De Standaard-Nieuwsbladgroep kwam haar intervieuwen en maakte het initiatief in de krant bekend met als gevolg vele reacties en voorstellen om samen te werken o.a. van 'Natura Sanat' in Brugge. Wij zochten echter contact met 'De Vrienden van de Biologische Teelt' te Beveren-Roeselare. Van Halle uit werden in 1973 meerdere groepen gesticht: Pajottenland werd de derde groep.Volgden St Katelijne-Waver (Netevallei), Limburg, Geel, Waasland, Turnhout…

Van in het eerste 'Seizoentje' schreef zij over natuurlijke voeding. Hierbij was zij wijs genoeg om zich niet voor de kar te laten spannen van een van de vele voedingsgoeroes of methodes.

Op de vijfde poging om een overkoepelend bestuur te vormen werd in haar huis te Halle-Zoersel op 20 januari 1974 de Velt vzw gesticht en werd haar huis met haar instemming het landelijk secretariaat.

Bijna 10 jaar, tot de verhuis naar Wommelgem op 1 okt. 1982, had zij naast de zorg voor het eigen gezin van 6 kinderen, tevens de dagelijkse leiding van het Veltsecretariaat met de gewetensbezwaarden, bediende en vanaf 1978 meerdere BTK-krachten.           Daarnaast ging zij overal spreken en demonstraties geven over ecologische voeding. Zij schreef talloze bijdragen voor 't Seizoentje' en het 'Tussenseizoentje'. In 1980 startte zij voor 500 inschrijvers met een eerste schriftelijke 'Voedingscursus'. In 1982 volgde een tweede cursus, weer voor evenveel gegadigden. In elke provincie waren er samenkomsten.

Deze werking vond echter te weinig ondersteuning in de toenmalige Veltleiding. Later kwam er zelfs een breuk toen zij niet gevraagd werd mee te schrijven aan het werk 'Ecologische Voeding'.

Dit nam niet weg dat zij zich op plaatselijk vlak is blijven inzetten.

In 1981 was zij de inspiratiebron voor de nieuwe naam van Velt: Vereniging Ecologische Leef - en Teeltwijze.

Om haar enorme verdiensten enerzijds, maar anderzijds gebrek aan officiële erkenning ,stel ik voor haar op zondag 18 april 1999, ter gelegenheid van 25 jaar Velt terecht de titel toe te kennen van : moeder van Velt.

 

Ik zie er tevens een waardering in voor het werk van vele vrouwen in onze te mannelijke Velt.                                                                          

 

 

 

                      Daniel Willaeys, Halle-Zoersel 11 april ’99

P.S. Mijn voorstel kwam niet bij de beheerders en verder. De toenmalige voorzitter en een paar stafleden, met wie ik niet de beste maatjes was, beslisten hierover.

Samen met u nemen wij afscheid van

Aleide Lagrou

Liefdevolle moeder

Moeder van VELT (Vereniging Ecologisch Leven en Tuinieren)

Pionier voor een gezonde en rechtvaardige levenswijze

Oprichtster en spil van COZOEGO

(Comité Zoersel - Going Kameroen)

echtgenote van Daniel Willaeys

geboren in Antwerpen op 5 december 1933

en overleden te Halle-Zoersel op 7 juli 2014.

 

Naar moekes wens, ontvangen wij u graag in de tuin,

aan de Lage Weg 60 te Halle-Zoersel,

op zondag 13 juli 2014 om 10 uur.

 

De afscheidsviering begint om 10.30 uur

met aansluitend een receptie.

 

Haar lichaam wordt geschonken aan de UA

in dienst van de wetenschap.

 

bloemen, noch kransen, maar een gift is welkom

op het COZOEGO rekening nummer IBAN BE87 9793 3726 8294

 

liefste moeke

Ik zag

elke dag

in je ogen

blauwer en brozer

meer en meer

een weerspiegeling

van de hemel.

Daniel Willaeys, haar man,

Peter Willaeys,

     Jochen en Michiel,

Leen Willaeys en Aminou Hillé,

     Keda, Kael, Nico en Isis,

Veerle Willaeys en René Beyers,

     Robin, Pieter, Silke en Sarah

Mieke Willaeys en Filip Colfs,

     Jonas en vriendin Nhu-Quan, Yamsi en Julie,

Tinneke Willaeys en Werner Dhondt,

     Jasmien en Jonathan,

haar kinderen en kleinkinderen,

 

Jan(†) Lagrou,

Leo en Marie-Anne Lagrou - Dewulf,

     kinderen en kleinkinderen,

Evert en Lieve Lagrou - Dries,

     kinderen en kleinkinderen,

Johan en Colette Meulemeester - Martens, Carmen(†) Lagrou,

     kinderen en kleinkinderen

Joseph en Rosa Dedeene - Willaeys,

     kinderen en kleinkinderen,

Roger en Maria(†) Saelens - Willaeys,

     kinderen en kleinkinderen,

Raphaël Willaeys,

 

haar broers, halfzus, schoonbroers, schoonzussen, neven en nichten.

 

Uitvaartverzorging Fr. Marschang Antwerpen, Zoersel, Merksem

03-233 01 65 - www.marschang.be