FOTO'S RENE (2)

Zaterdag 28 maart 2009

ROUNDTRIP (Slot)

ROUNDTRIP (Slot)

De hotelbaas heeft een zijweg naar de Hare Krishna nederzetting aanbevolen. De kronkelende grintweg is sneeuwvrij en goed bereidbaar. Pas na een hele tijd zien we hier en daar zeer verspeide woningen. Het is een schraal landschap met kort, dor gras dat extensief beweid wordt en verder dennen waarvan er veel dood of met dorre naalden staan, opgevreten door een kever: de Mountain Pine Beetle, die minder afgedood wordt door de ook hier zichtbare klimaatopwarming. We strekken de benen en de kinderen ravotten in de restanten sneeuw en zien de kans door het ijs te zakken en zich nat te trappen in de grachten. Verder is het er muisstil.

We volgen een eind de snelweg die naar Alaska voert en verlaten die weer na Cache Creek, voor de weg naar Lillooet, naast de indrukwekkende Frasercanyon. We overnachten in een hotel te Pemberton, maar dit was een minder goede keuze gezien de bonkende muziek in de pub in hetzelfde complex gelegen. Het is zaterdagavond en uitgangstijd. Gelukkig stopt men om 2 u.

Van Pemberton is het maar een goede dertig km naar Wistler waar volgend jaar een belangrijk deel van de Olympische Winterspelen doorgaat.

Robin en Pieter besluiten om 's morgens al om 7 u de Greyhoundbus te nemen om te gaan snowboarden.

Wij geraken er pas een heel stuk later. Als senior koop ik een seightseeing ticket voor minder dan 35 Can. dollar. Daarmee kan ik de teleferiek op naar de top boven de 2 000 m en bovendien de Peak to Peak nemen, de pas sinds december functionerende 4,4 km lange en daarmee de langste kabelbaan ter wereld tussen de Wistler en de Blackomb, tweelingbergen waarop geskied wordt.

Met de stralende zon heb je een magnifiek zicht over de witte bergwereld. Het voelt niet koud aan in de zon en het is windstil. Naar alle kanten vertrekken skipistes. Veerle helpt mij om de sneeuwstappers aan te binden. Ik loop er wat mee rond, maar de meeste tijd het ik genot van deNoorse rugzak- met -zitjkrukje, heerlijk in de zon zittend en rondschouwend in de bergwereld en kijkend naar skiers en snowboarders.

Ik moet niet lang aanschuiven voor de peak to peak. Met 7,5 m per seconde schuif je naar de andere top, 4,4 km verder. De grootste overspanning tussen 2 torens bedraagt 3,6 km. Op het diepste punt hang je een kleine halve km boven de grond. Bij de terugkeer later krijgen we zelfs een klein kwartier meer de tijd om rondomrond de bergwereld te bewonderen, de teleferiek is stilgevallen.

Op de weg terug naar Vancouver, zo'n 130 km, zijn er veel wegwerkzaamheden met het oog op de Olympische winterspelen van 2010. Telkens aanschuiven. Men zal zich moeten haasten om klaar te geraken. Je rijdt een stuk langs de zee met prachtige uitzichten op de horizon en de silhouetten van de verspreide eilanden voor de kust.

Heel voldaan komen we terug thuis en kraken er een wijntje op. In ben in de wolken over de fantastische roundtrip.

FOTO'S

- De bergschapen bij Spences Bridge

- Idem

- Fraser Canyon

- Fraser Canuon

- Afdalen. Ik waag er mij niet aan

- Sagebuschstruik op zijn grootst.

- In de bergwereld op weg naar Wistler

- Idem

- Hoge muren van sneeuw

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 maart 2009

VERVOLG 1

VERVOLG 1

- Hoge muren van geruimde sneeuw
- Zittend genieten op het Noors rugzakje-krukje, cadeau van Olav
- Met Sarah
- Bij de skilift
- Welke piste nemen?
- Welke piste nemen? groen: gemakkelijk
van blauw naar zwart : stijgende
moeilijkheidsgraad
Rene vertelde achteraf dat zijn mannen na een verbindingspiste
hem direct meevoerden naar dubbel
zwart.
- Snowboarders
- Bovenstation teleferiek en vertrek peak 2 peak
- Peak2 peak

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 maart 2009

Foto's Rene (3)

Foto's Rene (3)

Een glimp op de Fraser river Canyon
Een stop
De Fraser in de diepte
Neerkijkend op de Fraser
De andere kant door bosbrand geteisterd
Een bevroren bergmeer
Stop in de bergen op weg naar Wistler. De sneeuw van de vorige dag hangt nog op de bomen.
Babbel met een deputé van de First Nations
Zicht op hun gebied met het meer waarin zij vissen

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 maart 2009

ROUNDTRIP (2)

ROUNDTRIP (2)

Als we verder rijden zijn er grote, schrale graslanden met vrij talrijke koeien, die blijkbaar winter en zomer buiten blijven. Telkens zie je een langgerekte bevloeiingsinstallatie voor de droge zomermaanden, die op wielen verder rolt. Dan weer zie je allemaal recente wijngaarden, sommigen op vroegere moeraslanden. Langs de weg zijn er protestplakkaten tegen een gepland Nationaal park. We houden picknick aan een klein natuurreservaat. We rijden een eind langs het meer dan 100 km lange de Okanaganmeer, dat we dan verlaten voor een meer dan 100 km lange rit door de bergwereld. We rijden soms door wolken en nattigheid en zelfs verse sneeuw. In Merritt zijn we de nattigheid voorbij en genieten in een Chinees restaurant van een heerlijk avondmaal in buffetformule. Daarna is het nog een stuk rijden naar de Inn van Spences Bridge, een afspanning die al dateert van de goudzoekerstijd, halverwege de jaren 1850. In een publikatie over de Goudstreek noemen ze het de oudste, steeds in functie gebleven herberg van British Columbia. Het is er zeer verzorgd en stijlvol. 100 Can. dollar voor een kamer met 2 grote bedden, uitstekende prijs/kwaliteit. De hotelbaas, afkomstig uit Toronto aan de oostkant van Canada. vertelt hoe hij er terechtkwam op zoek naar een vaste telefoon, daar er geen GSM-netwerk is. ( Er is echter wel internet!). De telefoon bevindt zich tegen de gevel van de Inn. Ze besloten er te overnachten. De uitbaters toen waren Hare krishna mensen. Er werd gebabbeld en ze hoorden van een mogelijke verkoop. Lachend deden zij een bod, hij was immers aan het uitkijken naar een nieuwe job. Zijn bod werd aangenomen en hij werd de nieuwe eigenaar. Spencer Bridge is verder maar een klein nest.

Vanuit de eetkamer hebben we 's morgens een mooi zicht op de Thompson rivier, met dichtbij op een elektriciteitspaal het nest van de visarend, die in Europa zeldzaam geworden is. Het ziet er precies een ooievaarsnest uit. Terwijl we zitten te eten merken de jongens de bergschapen op, die naar beneden afdalen. Daarna hebben we de troep van 23 dieren van nabij kunnen bekijken.

Aan de overzijde van de rivier snelt de Pacific Canadian voorbij die er 5 dagen over doet om van Vancouver Toronto te bereiken.

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 25 maart 2009

Foto's van Rene Beyers

Foto's van Rene Beyers

Aansluitend bij deze van gisteren de foto's van schoonzoon Rene.

Bijna 6 jaar terug kwam het gezin naar hier voor de PHD of doctoraat van Rene. Zo iets gaat niet vanzelf. Je moet eerst aanvaard worden. Toen Rene in Africa werkte had hij daar een prof van hier leren kennen, zodat hij zonder problemen aan de slag kon met als thema de Afrikaanse olifanten.
Rene is nu Dr in de biologie.

1. Snoeren
2. Oude appelaanplanting
3. Silke wil meer weten over een appelboom
4. De nieuwe wijngaard
5. Het bosmierennest van nabij
6. Welke perzik is dat? Misschien de New Redhaven? De namen van twee andere ben ik vergeten,
rasnamen die ik nog nooit gehoord had. Het waren wel witvlezigen die over het algemeen de beste
smaak hebben. Ze stonden op zaailing.
7. Perzik van nabij
8. Peer
9. De rivier.

Geschreven door Daantje om 17:14 Reageer op dit bericht

Woensdag 25 maart 2009

Roundtrip

Roundtrip

Rene is van Belgie teruggekomen voor de verlofweek (Springbreak: lenteonderbreking) van de kinderen. In Canada hebben schoolkinderen veel minder vakantie; met Pasen slechts een 4 tal dagen in vergelijking met onze 2 weken.
Er wordt een rondrit naar het binnenland gepland. Daar is het beter weer. In Vancouver is het meestal regenachtig. De neerslag valt voornamelijk in de herfst- en wintermaanden en ligt de helft hoger dan bij ons; maar voor de rest is het droger en zonniger dan in Belgie.
Voor het kustgebergte, dat van noord naar zuid loopt en dan een tweede bergketen meer naar het binnenland, valt er veel regen. Daarachter is het veel droger tot zelfs woestijnachtig. Rene vertelde dat in Washington en Oregon, de staten van de Verenigde Staten onder Canada, zich zeer grote woestijngebieden bevinden, iets wat maar weinig mensen weten. De derde en veel bekendere bergketen, de Rocky Mountains ligt haast 1000 km in het binnenland, op de grens van British Columbia en Alberta, de provincie zowel met olie als grote landerijen.
We vertrekken in de regen naar het binnenland en rijden zuidoostwaarts,parallel en niet zover van de Amerikaanse grens. Een eind buiten Vancouver zie ik nogal wat frambozenaanplantingen (streek van Abbotsford). De rijen worden in boogvorm naar elkaar toegebogen en aldus aan elkaar vatgemaakt. Op de Highway kunnen we spijtig niet stoppen voor een foto en het regenweer geeft maar een slecht zicht. We rijden de bergen op en dwarsen het middengebergte met als hoogtepunt Manning National park. De weg is vrij, maar daarbuiten is het allemaal sneeuw. De botinnen zakken diep in de sneeuw als we statige oude bomen, reuzegrote ceders en sparren, gaan bekijken. Ze maken op mij een grote indruk.
Aan de andere kant van het gebergte komen we in een heel ander klimaat: zonnig en droog. Opeens is het vakantie! De begroeiing is totaal anders, geen sparren meer maar dennen. Ik leer de Ponderosa den kennen. De bomen staan veel minder dicht bij elkaar met stukken kaal, geerodeerd landschap met de typische Sagebrush (Artemisia tridentata) begroeiing, kruidachtige, kleine struikjes, die de naam salie dragen, maar een heel andere plant zijn.
Als we in Keremeos naar het motel rijden zijn er nogal wat boomgaarden met appels en wat peren. We zien een koppel kwartels in een boomgaard verdwijnen. Het zijn zwarte, wat gespikkelde vogels ter grootte van een patrijs. Ze hebben een staande pluim op de kop.
's Anderendaags rijden we eerst een zijweg in bezaaid met neergerolde keien, in de hoop er de witte berggeiten te zien. De vorige maal was dit wel het geval. De tocht gaat verder de brede Okanaganvallei in, op de 'Wine road'. Je ziet wijngaarden en fruitaanplantingen, maar eerder van beperkte omvang. We stoppen bij een organic farm. De jongere percelen zijn snoeren op B9, de Russische onderstam. Ze staan ongeveer op een halve meter van elkaar. Er zijn jonge perziken en vorig jaar werd een wijngaard aangelegd. Als beschutting voor de jonge plantjes staan de planten in melkkartons: ' Organic Milk', biomelk, een koddig zicht, zoveel bio-melkkartons bij elkaar. De grond is er kleiig en op sommige plaatsen al gebarsten. In de bomenrijen hangen overal vloeidarmen. We zien sporen van herten en uitwerpselen van een coyote, wolfshond.

FOTO'S

Oude snoeren. Let op de bevloeiingsdarm.
Jonge snoeren
Met Sarah en Veerle
Rene met de jongens bij de oude bomen
De meisjes hebben het voor de hond
De nieuwe wijngaard
Organic milk. Merk hoe het gietgat gebruikt wordt om er een stok door te steken, de druif recht te doen groeien en alles op zijn plaats te houden.
Uitwerpselen van een coyote
De rivier naast de farm, de leverancier voor het noodzakelijke bevloeiingswater.

Geschreven door Daantje om 07:49 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 maart 2009

Houtvlotten

Houtvlotten

Een gedeelte van het hout wordt via het water vervoerd als houtvlotten. 'Het Lied van de vuurrode Bloem' een roman van de Finse auteur Johannes Linnankoski kwam terug in de herinnering over de amoureuze avonturen en bravourestukken van een Finse houtvlotter.

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 19 maart 2009

Bio zoekt boer

Vlaanderen maakt vooruitgang op BIO- gebied. In vergelijking met ons omringende landen waren wij niet van de rapsten. Nu er economische motieven bijkomen wordt men wakker. De menselijke motivatie is immers complex.

Bio zoekt boer

De Boerenbond, het Algemeen Boerensyndicaat en BioForum ondertekenden een samenwerkingsprotocol waarin ze zich engageren om de omschakeling naar biologische land- en tuinbouw te bevorderen en het biologische landbouwareaal in Vlaanderen uit te breiden. Dat gebeurt via het project ‘Bio zoekt Boer’ dat financieel gesteund wordt door de Vlaamse Overheid.

De vraag naar bioproducten – zoals biologische melk, maar ook biologische groenten en fruit – is groter dan de huidige Vlaamse productie, zo blijkt uit marktcijfers, De consumptie van biologische producten neemt jaarlijks met meer dan 10% toe. De huidige oppervlakte biolandbouw bedraagt zo’n 3800 ha of 0,6% van de totale landbouwoppervlakte. Hiermee hinkt Vlaanderen ver achter op het Europees gemiddelde van 4,7%. De biologische landbouw biedt aan onze Vlaamse landbouwers heel wat kansen die op dit ogenblik onvoldoende worden benut.

Het project ‘Bio zoekt boer’ heeft als doel geïnteresseerde boeren en tuinders te informeren, te begeleiden en individueel te ondersteunen bij hun omschakeling naar biologische land- en tuinbouw. Het project wil de drempel naar de bioteelt verlagen door boeren in hun eigen omgeving en op basis van concreet cijfermateriaal te begeleiden in hun omschakeling naar bio. De projectmedewerker is Sofie Hoste. Zij zal de land- en tuinbouwers duidelijke informatie geven en met hen de mogelijkheden en de economische haalbaarheid nagaan van een specifieke, bedrijfsgebonden omschakeling. Boeren en tuinders die vragen hebben over de omschakeling naar biologische landbouw of over het project ‘Bio zoekt boer’ kunnen bij haar terecht op 0494 98 23 69 of via mail: info@biozoektboer.be.

Voor meer informatie kan u ook terecht bij de drie initiatiefnemers van dit project:
* Algemeen Boerensyndicaat, Guy Depraetere, woordvoerder, gsm 0475 32 69 36
* Boerenbond, Joris Van Olmen, adjunct-directeur Beroepswerking, gsm 0496 69 43 67
* BioForum, Johan Devreese, voorzitter, gsm 0473 39 26 70

Bron www.bioforum.be Bioknipsels

Geschreven door Daantje om 19:16 Reageer op dit bericht

Donderdag 19 maart 2009

De Familie

De Familie

Veerle vertelde dat de plaats waar ze nu wonen, toen ze hier bijna zes jaar terug kwamen voor het doctoraat biologie van Rene, nog een onbebouwd gebied was.
Men wou meer bewoners aantrekken om de leefbaarheid te vergroten. Daar is men ook in geslaagd. Er is een community centrum gebouwd met cafe, ontmoeting en vergaderruimtes. De verschillende burengroepen hebben een soort eigen stadsbestuur.
De appartementsblok waar ze nu wonen telt 4 levels. Ze wonen beneden. In een lift staat geen 0 of G maar 1. Wij zouden ons dan op het 1 ste verdiep wanen!

FOTO'S

- Je zou niet vermoeden dat er in het geheel 51 appartementen zijn.
- Naast hen is er een parkje met Chinese elementen. Er wordt hier enorm geinvesteerd in (groen)aanleg en onderhoud. Ook de aanleg rond de huizen en appartementsblokken is in handen van de gemeenschap.
- Aan de andere kant is er nog een gedeelte restbos met grote, hoge naaldhoutbomen. In een open ruimte ernaast heeft men 40 tuinbakken aangelegd. Elk jaar is er loting. Dit jaar waren er 122 kandidaten en Veerle was weer bij de gelukkigen. Ze is de enige van mijn dochters die vroeger langere tijd een eigen tuintje had.
- Veerle bij de totems in Stanley park.De First Nations (eerste volken) - Het woord 'indiaan' ziet men als een scheldwoord - van de westkust hier waren uitmuntende houtbewerkers.
- De kleinkinderen: Robin (14), Pieter (12), Silke (10) en Sarah (8).
- Robin
- Pieter
- Silke
- Sarah

Geschreven door Daantje om 03:21 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 maart 2009

University B. C. Botanical Garden

University B. C. Botanical Garden

Deze tuin dateert al van 1916 en is de oudste universitaire tuin in Canada, 44 Ha groot.
Je ziet er heel veel machtige bomen en struiken in vele vormen en kleuren.
Mijn aandacht ging vooral naar de Food Garden, ja die hebben ze ook.
De kleinkinderen hadden verteld van het jaarlijkse fruitfeest dat er doorgaat in de herfst. Ze gaan er graag naartoe.
Blijkbaar wordt dit feest ook gesponsord, want hun voorkeurappel is de Pimk Lady, een appel die men niet kweekt in een botaniche tuin!
De tuin is aangelegd in een grote zeshoek. De buitenstructuur wordt verkregen door de verschillende vormen van leifruit: schuine, rechte en liggende snoeren, enkele en dubbele palmettem, gobelet (vaasvormige). kandelaars, enz. Het zijn echte natuurkunstwerken met internationaal bekende rassen als Jonathan, Jonagold, Golden Delicious, Gravenstein, Granny Smith enz.
Naar binnen liggen de groentenbedden. Er schoot nog wat over van de koolachtigen, vooral de kale (boerenkool).

Geschreven door Daantje om 07:34 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 maart 2009

Actinidia's - Kiwi's

Actinidia's - Kiwi's

Voor mij was dit de ontdekking in de Food Garden.
Er staan 4 reuzenexemplaren: een mannelijk en een vrouwelijk exemplaar van de Actinidia deliciosa, de gewone kiwi en een mannelijk en een vrouwelijk exemplaar van de Actinidia arguta, de Siberische kiwi met de kleine, zo te eten, onbehaarde vruchten.
Het zijn stevige kleppers met een dikke stam: de gewone kiwi nog eens zo dik als de meer dan polsdikke Siberische kiwi.
De takken steunen op 2 X 2 draden, vastgemaakt aan de dwarsligger van een stevige paal.
De stammen hebben naar beide kanten een dikke hoofdtak van ongeveer 2,5 m. Hierop staan de schuine, tot op ongeveer een kleine m. ingekorte draagtakken.
Zie de foto's.
Aan de Nieuw-Zeelanders is het te danken dat de kiwi's zo zeer populair geworden zijn. Voordien kende men die alleen als sierplant.
In de dertigerjaren begon een fruitteler met een kleine commerciele planting, dra gevolgd door anderen. Het werd een geweldig succes. De naam Chinese kruisbes veranderde in KIWI, naar de Nieuw-Zeelandse, hoenderachtige vogel die niet kan vliegen.Deze bedreigde vogel is trouwens het symbool van Nieuw-Zeeland.
De uitvoer startte in de jaren 1950. Met de teloorgang van de tafeldruiven bij ons werden deze in de zeventigerjaren soms vervangen door kiwi's.
Grote aanplantingen volgden in Californie en in Italie. Kiwi's worden nu in de miljoenen ton gekweekt.
Wat de Siberische kiwi betreft is men deze nu bij ons volop volop aan het propageren. Onder de vleugels van de veiling Profuco in het Waasland is de universiteit Gent bezig met een proefproject van 4,5 Ha.

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 17 maart 2009

Nog foto's

Nog foto's

Geschreven door Daantje om 07:43 Reageer op dit bericht

Dinsdag 17 maart 2009

Vancouver 11 maart

Vancouver 11 maart

‘s Morgens met de snelbus tot aan de Skytrein. Dit is de tegenhanger van een ondergrondse of metro. De skytrein loopt op een stelling hoog boven de grond. Bovendien is dit een automatische trein, zonder bestuurder. Als je de binnenstad nadert heb je een fantastisch zicht op de wolkenkrabbers, het water er achter en aan de overkant weer een stuk stad en daarachter de bergen met sneeuw op de toppen.
Ik reed tot de terminus Waterfront. Je wandelt eem klein eind tot de Seabus, die 150 man kan vervoeren. De dienst wordt om het kwartier verzekerd met twee boten die elkaar onderweg kruisen.(Zie foto)
Gezien het schitterende weer staat in de latere namiddag Grouse Mountain op het programma om te snowboarden en te skieen.
Eerst krijgen Silke en Sarah nog muziekles aan huis.
We rijden over de machtige leeuwenophangbrug naar de overkant door Noord Vancouver en dan omhoog de bergen op. Vlugger dan verwacht bereiken we de teleferiek. Boven komen we in de zonovergoten sneeuwwereld, - 3 , maar windstil. De jongens stuiven onmiddellijk weg op hun snowboards. Ik wacht met Sarah op Veerle en Silke die met de volgende lading achterop komen. Terwijl Sarah naar benedenglijden speelt, komt voor mij het speciale, Noorse rugzakkrukje, een kado van de Noorse vriend Olav Myrholt, uitstekend van pas. Olav begon zijn carriere als deskundige in de ecologische aspecten bij de Winter Olympiade van Lillehammer. Nu al zie je veel aamkondigingen voor de Olympische Winterspelen van 2010 hier in Vancouver. Olav zal hier wel dikwijls komen confereren.
Daar Rene pas zondag terugkeert van een missie naar Congo voor zijn olifantenproject kreeg ik zijn sneeuwbotten aan. Ze deden mij denken aan de indrukwekkende stiebels, de omvangrijke sneeuwbotten, waarmee de Duitsers op wacht stonden bij De Torens, 50 m hoge radarmasten, naast de wijkschool op De Reiger te Ichtegem.
Ik wist niet dat je op sneeuwbotten zo gemakkelijk loopt op sneeuw. Het knarsen van de sneeuw klinkt als muziek in de oren en uitschuiven is er niet bij.
Veerle wees mij in de verte het opvallende silhouet van Mount Baker, een vulkaan die nog kan uitbarsten.
Terwijl Sarah de eerste knepen van het snowboarden leerde, heb ik op mijn eentje rondgewandeld, van het zicht op het avondlijke Vancouver genoten en en tenslotte gemijmerd bij de kleurrijke zonsondergang.
Een onvergetelijke dag.

Geschreven door Daantje om 06:20 Reageer op dit bericht

Zondag 15 maart 2009

U-Hill Elementary School 10/3

U-Hill Elementary School 10/3

Gisterenmorgen was het nog aan het sneeuwen. Pas tegen de middag begon het te dooien.
Vandaag is het een schitterende vriesdag. Alles baadt in de zon. Het is fris, maar windstil. Prachtig weer voor een verkennende wandeling.
Wat opvalt zijn de overal aangeplante bomen en struiken, nogal wat naaldhout. Er zijn veel niveauverschillen en speciale vormgevingen. Overal langs de wegen is gazon aangelegd, dat geverticuleerd werd. De cilinderkes grond zag ik in eerste instantie aan als ganzenuitwerpselen, wat natuurlijk niet kon.
Af en toe komt wel een koppel luidruchtige, Canadese ganzen overvliegen. Ik leer de Robin kennen, een merelgrote vogel met bruinrode flanken; een totaal andere vogel dan onze robin of Roodborstje.

‘s Namiddags staat de matinee-vertoning van de lagere school op het programma.
Daar dochter Veerle gaan werken is, krijg ik een lift van buurvrouw Holly, een Amerikaanse psychologe.
We zijn vroeg, zodat er nog tijd overschiet om iets van de school te zien. Het ruime gebouw is in boogvorm opgetrokken, met in het dak een vertikale glaswand, zodat het licht overvloedig naar binnen stroomt, zeker op een dag als vandaag.
Ik kom in de klas van Sarah, 2 de graad (Bij ons 2 de studiejaar.) Wat opvalt is dat de lessenaars groepsvormig bij elkaar staan. Heel veel aandacht wordt hier geschonken aan de sociale vaardigheden en de eigen creativiteit.
We gaan terug naar de zaal voor de wervelende show, een hiphop dans van de meer dan 500 kinderen, die in een doorlopend verhaal, in drie kwartier allemaal de revue passeren. Voor drie vierden zijn dit kinderen van Aziatische, vooral Chinese oorsprong, voornamelijk uit Hongkong.
Heb van de show genoten, te meer dat de drie kleinkinderen met veel talent dansten. Silke, graad 5, was zelfs voordanser van haar groep.
Daarna maakten we een ritje langs de zeekant, profiterend van het schitterende weer en de natuur. Op een plaats konden we afdalen tot tegen het water met aan de andere kant de bergen en aan de rechterkanrt de wolkenkrabbers van Vancouver in de verte. Prachtig.

De foto’s zijn van Holly, waarvoor mijn dank.

In de klas van Sarah

Silke

Aan de zeekant

Geschreven door Daantje om 07:06 Reageer op dit bericht

Woensdag 11 maart 2009

Vanuit Vancouver (Canada)

Eindelijk ben ik op bezoek bij dochter Veerle en Rene, Robin 14, Pieter 12, Silke 10 en Sarah 8. Ze wonen hier op de Universiteit van British Columbia, een stad op zichzelf, omringd door natuur. Aan de westkant is dit een zeeinham met een strook reservaatbos ervoor; meer naar Vancouver toe is dit strand en picnicgroen.
In de universitaire stad is heel veel groen aangeplant. Gisterenmorgen zat alles wel onder een laag sneeuw, die pas in de namiddag ging smelten. Vandaag een schitterende, frisse, winterse zonnedag, iets onder het vriespunt.
Het evenement van vandaag was de Hiphop dansrevue van de U-Hill Elementary school van de jongste drie, danssterren in de dop. In drie kwartier, in een doorlopend, muzikaal verhaal, passeerden meer dan 500 kinderen de revue. Wat opviel was dat meer dan drie vierden van Aziatische, vooral Chinese oorsprong is, meestal uit Hongkong afkomstig.
Na afloop genoot ik van een rit langs de kust met aan de overkant bergen en naar rechts de wolkenkrabbers van Vancouver.

FOTO's VOLGEN LATER

Geschreven door Daantje om 06:39 Reageer op dit bericht

Donderdag 5 maart 2009

Nieuwe Blauwbessen: Draper, Liberty en Aurora

Nieuwe Blauwbessen: Draper, Liberty en Aurora

Dank zij Hendrik Verbeure van de Bezegaard heb ik mijn blauwbessen in de fruitkooi kunnen aanvullen met deze nieuwe, zeer interessante, Amerikaanse rassen van de Michigan State University, op de markt gebracht in 2003.

Aurora is nu het laatst rijpende ras. De pluk begint 5 dagen na Elliott, het vroegere laatste ras. Late rassen moet je wel echt rijp laten worden zodat de smaak optimaal is. De bessen van Aurora zijn wat groter dan deze van Elliott en overtreffen deze in smaak. Het is een zeer productief ras, met vaste, lang bewarende bessen.

Liberty is eveneens een laat ras, dat iets voor Elliott rijpt. Liberty is het resultaat van een kruising tussen Brigitta Blue en Elliott. Van Brigitta heeft het de goede smaak, maar is productiever. De groeikracht is sterk en opgaand. Je ziet nu al dat het de beste groeier is van de drie. De bessen zijn gemiddeld of wat groter en wat afgevlakt en hebben een aantrekkelijke, hemelsblauwe kleur. Ze zijn zeer vast.

Draper is een tamelijk vroeg ras, enkele dagen voor Bluecrop. Groeit rechtop, is zeer productief met grote, lichtblauwe bessen, zacht zuur van smaak, met vaste huid en knapperig vlees. De rijpingsperiode is geconcentreerd, doch de vruchten bewaren lang. De smaak wordt nog hoger aangeslagen dan deze van Duke en Bluecrop.

Ik heb ze vandaag geplant. Op de bodem strooi ik wat bentoniet om vocht en vloeistoffen beter vast te houden. Bentoniet is wel een basis product, maar je gebruikt slechts een minieme hoeveelheid. Om de zuurtegraad voldoende laag te krijgen gebruik ik turf en verteerd materiaal van naaldhout onder en rond de wortelkluit. Om de PH voldoende laag te krijgen zou je ook wat zwavel kunnen strooien. Boven de grond strooide ik nog wat verteerde paardenmest en wat samengestelde, organische meststof, want er boven komt nog een dikke mulchlaag van halfverteerd, gehakseld snoeihout van coniferenhagen. Aldus wordt het vocht beter vastgehouden en is er minder verdamping. De aangebrachte meststoffen zorgen er voor dat de verdere vertering van deze mulchlaag geen stikstof onttrekt aan de plant zelf.

Sinds ik op deze wijze te werk ga groeien de blauwbessen voorbeeldig en is er geen enkele meer uitgevallen, in tegenstelling met vroeger, toen ik onwetend plantte in mijn goede tuingrond van dicht tegen de 7 PH. Blauwbessen groeien het best in zure grond van rond 5 PH.

Geschreven door Daantje om 23:44 2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 maart 2009

Tuinwerkzaamheden

Tuinwerkzaamheden

Zondag en gisteren maakte ik gebruik van het goede weer om de rij rode en witte bessen in de fruitkooi aan te planten. Vorig jaar werd het daarvoor te laat.

In de fruitkooi pas ik het haagsysteem toe. Ik moet het hebben van struiken met 1 of twee takken op 30 cm van elkaar en die opkweken tot 1,80 m. Ondanks dat mijn drie jaar geleden tijdelijk verplante bessen - ze moesten verhuizen voor het aanleggen van een aardgasleiding dwars door de tuin- terug tot de struikvorm waren gegroeid, lukte het toch tamelijk om een passende tak af te scheuren/knippen. Daarnaast had ik nieuwe planten opgekweekt om nu uit te planten. Van sommigen kende ik de rasnaam niet meer: label verdwenen. Enkel de best groeiende kregen een plaats. Voor de meesten is er toch geen plaats. Ik ben het verzamelstadium wat ontgroeid en wil mij eerder beperken tot de betere kwaliteit. Van Vilvoorde had ik ooit het ras Knight, knechtje, dat zijn naam echt niet gestolen had: kleine, zure besjes, haast het plukken niet waard.

Erstling aus Vierlanden, een oud, vroeg en nog steeds vrij goed ras kreeg wel een plaats.

In de plantput maak ik gebruik van bentoniet, het beste kleimineraal voor het beter vasthouden van vocht en voedingsstoffen.

Vandaag kregen 6 zwarte bessen een plaats op het nieuwe veld. Titania, een uitstekend gezond ras is er een van. Maar er is ook een ras bij uit Polen, meegebracht van een bezoek aan Luc Van Hauwaert, die er nu kasteelheer is in het vroegere Silezië.

Aan de buitenkant blijven nog enkele rassen staan. Ze staan er al meer dan 10 jaar, maar hebben nog voldoende groeikracht. Na een goede 10 jaar op eenzelfde plaats is het met zwarte bessen over het algemeen beter te verhuizen naar verse grond. De aantasting door rondknop op de oude rij viel mee. Ik heb de gezwollen knoppen afgeplukt om te verbranden. Als je dit niet doet lopen de honderden onzichtbare mijten uit en zuigen veel kracht uit de nieuwe bladeren. Sommige nieuwe rassen van zwarte bes zijn resistent tegen rondknop. Omwille van de erge aantasting heb ik het oude ras Bedfort Giant vroeger al uitgetrokken. Het nieuwe ras Ben Giant is dan weer resistent.

Geschreven door Daantje om 20:51 Reageer op dit bericht

Maandag 2 maart 2009

Bezegaard nog een Zelfpluk Biobedrijf

Bezegaard nog een Zelfpluk Biobedrijf

Op de studiedag vorige zaterdag te Pamel ontmoette ik terug Hendrik Verbeure van de Bezegaard Volderstraat,51 te 8720 Wakken. Tel 09 388 38 38

Hij is al gestart in 1983 toen wij hier in het Antwerpse onze Veltwerkgroep fruit hadden. Biowinkelier Paul Bekaert had het herhaaldelijk over het beginnend kleinfruitbedrijf en de pionier in deze sector.

Hendrik wist te vertellen dat er nu meerdere ha blauwe bessen bijkomen. Wat zelfpluk betreft heeft hij wel 600 klanten. Vooraf telefonisch afspreken.

Info@bezegaard.be

www.bezegaard.be

Geschreven door Daantje om 22:49 Reageer op dit bericht

Zondag 1 maart 2009

Londen

Londen

De trip begon wat chaotisch, want bij Mieke te Berchem constateerden we dat de pas voor Isis , de jongste, vergeten was: terug naar Zoersel. Zoon Peter had het eenmaal voorgehad in Calais dat hij de pasjes van de kinderen niet bij had. Niet naar Engeland. Gelukkig kon dochter Leen, die in de namiddag achterkwam, ze meebrengen.

Mieke die ons een stuk voorop reed, miste echter de afslag naar de Ferry’s zodat wij eerst werden. De weg was echter versperd door tientallen bussen. Nog nooit meegemaakt. Ik kon nog net afrijden om een stuk verder, aan het laatste rond punt weer op te rijden, maar ook daar was het lang aanschuiven tussen bussen en andere auto’s ; anders hadden we nog net de voorziene boot van Seafrance gehaald. Nu een boete van €8! Mieke die wel achter al die bussen aanschoof, haalde zelfs deze boot niet meer. Blijkbaar waren de Engelse scholieren massaal op wintersportvakantie geweest.

In Brixton wachtte weer een verrassing: de directie was in andere handen overgegaan en onze boeking vond men niet terug, daarenboven was er onvoldoende plaats voor ons negen. We kregen toch nog het adres van The Hayesthorpe Hotel in South Croydon, een heel stuk terug, maar eigenlijk een geluk met een ongeluk.

Zeer goede kamers, heel rustig, met plaats voor de wagens voor de deur, aan een echt familiale prijs: 2 kamers voor 4 personen (2 x £50 )en voor mij een aparte kamer (£25) voor 5 dagen. In Brixton had ik dure garageplaatsen moeten zoeken. Daar kan je wel na een kwartier wandelen de metro nemen.

Hier vallen de verplaatsingen geweldig mee. We hadden maar de straat naar beneden te wandelen en in het Indisch krantenwinkeltje een dagpas te kopen £7,5 en tot 15 jaar £1, geldig voor alle vervoer.

Met de 466, leuk boven op de dubbeldekker, naar het belangrijke station East Crowden. Snelle verbinding, 0, 1 of 2 stops tot London Victoria of London Bridge.

De zondagavond een knappe undertainer-goochelaar mee gemaakt in Covent Garden. Verder veel musea gezien ( Ik ga bv erg graag naar het British Museum) en gewandeld. Veel gereisd met het openbaar vervoer, o.a. de light Railway van de Docklands tot Greenwich.

’s Avonds voel je het wel in je benen dat de St. Augustine Avenue, eigenlijk maar een smal laantje, omhoog loopt.

FOTO’S

Aanschuivende Engelse bussen te Calais

Dover

Houses of Parliament

Op de bank: ik, Isis, Nico, Leen, Keda, Jonas

Dochter Mieke

Erna

Jonas

Met dochter Leen

Big Ben met het London Eye

Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van (Klein)fruitliefhebber