Pruimenzaagwespen

Pruimenmot

Een minstens even grote belager als de pruimenzaagwespen is de pruimenmot (Grapholitha funebrana of synoniem Cydia funebrana). Vooral in warme zomers een plaag: 2 de generatie.

De volgroeide rupsen spinnen zich in, van eind augustus tot half mei van het volgende jaar, in een cocon, achter schors. Ze verpoppen van april tot eind juni. De vlinders komen uit van mei toe juni. Rupsen zijn er tot begin augustus.

2^de Generatie: poppen: eind juni tot eind juli. Vlinders: half juli tot half september; Rupsen: eind juli tot begin oktober.

De volgroeide rups is rozig met een bruinzwarte kop. Bij onoplettend eten van een pruim met rups is er weinig afwijking in smaak en je hebt een bijkomende eiwitbron! Een rups in appel hindert meer en de bastaardrups van een zaagwesp heeft een bepaald onaangename geur.

De vlindertjes hebben een vleugelspan van 1 tot 1,5 cm. De grauwbruine voorvleugels hebben een donkergrauwe, onregelmatige tekening met vage omtrek.

Twee, drie weken nadat de bloemblaadjes afgevallen zijn, beginnen de wijfjes met telkens een enkel eitje op de zich vormende pruim te leggen. Dit doen ze meest in de naad van de pruimen.

Na 10-14 dagen komen de roodachtige rupsjes uit en boren zich in een vruchtje. Deze vruchtjes kleuren blauw, violet en vallen af. De rupsjes vreten nog wat na en verpoppen dan tussen droge bladeren en losse schors.

Van begin juli tot eind augustus vliegt de tweede generatie en legt eieren op de halfwas pruimen. Na enkele dagen komen de rupsjes uit en boren zich in de pruim. Na 3-4 weken zijn ook deze volwassen en verlaten de pruim en zoeken een plaats onder de schors. Het echte verpoppen gebeurt pas na de winter.

Schadebeeld

De gang van de rups in de richting van de vruchtsteel kleurt donker en is van buitenaf goed te zien. De vroegst beschadigde vruchten vallen af. De rups van de tweede generatie eet het vruchtvlees rond de steen van de halfrijpe pruim.

Naast de pruimen worden ook kwetsen, mirabellen, maar ook sleepruimen aangevreten.

Afweermaatregelen

Natuurlijke vijanden: oorwormen, weekschildkevers.( Bv Soldaatjes, met roodachtige of zwarte lange dekvleugels, veel te zien op schermbloemigen), roofkevers, roofvliegen, gaasvliegen, sluipwespen en spinnen.

Het is nuttig regelmatig de afgevallen vruchten te verzamelen en te vernietigen.

In de nazomer (augustus, september) rond de stammen vangbanden aanbrengen tegen de rupsen die een winterkwartier opzoeken.

Plant vroege pruimenrassen, die niet of minder aangetast worden.

De eerste generatie richt geen grote schade aan. Het is de zomergeneratie die gevaarlijk kan worden.

In noodgevallen kan pyrethrum gebruikt worden. Dan valt af te wegen: is een gedecimeerde oogst toch niet te verkiezen boven het mee doden van talrijke, nuttige insecten?

Reacties op bericht (1)

Studiedag Kleinfruit Pamel 6/3

Als eerste kwam Wendy Odeurs van PCFruit-PAH Tongeren aan de beurt met de rassenproeven. Men kweekt in serre in containers.

Bij de zomerframbozen is het Amerikaanse ras Cascade Delight  het nieuwe topras boven Tulameen.  Dit laatste ras bezweek bij mij door de Phythopthora. Het nieuwe ras Cascade Delight bleek nog productiever, sterk ziekteresistent en met een mooie kwaliteit.

Cowichan, een Canadees ras, deed het eveneens zeer goed.

Ik ben benieuwd hoe beide rassen het bij mij zullen doen in openlucht, maar beschermd tegen vogelvraat in mijn kleinfruitkooi.

Bij de herfstframbozen blijft Sugana de topper, maar ook een nieuw geel ras belooft.

Bij de bramen heeft het vroege ras Loch Tay een betere smaak dan Loch Ness maar is niet zo productief. Karaka Black heeft zeer grote, langwerpige bessen.

De meeste thema’s zijn enkel interessant voor de aanwezige beroepstelers, die ook van West-Vlaanderen kwamen.

In Pamel maken ze al zeer goede compost uit groenafval en de mest van een instelling voor sociale tewerkstelling.

Sommige takfracties zijn nog te lang. Van belang is dat de houtpartikels kort zijn, maar vooral goed gekneusd en geplet, zodat de afbraakbacteriën er goed vat op hebben. Gehakseld hout is wel kort, maar soms te weinig gekneusd.

Het bijvoegen van wat goede grond (leem) zou het klei-humuscomplex kunnen verbeteren.

Nog veelvuldiger keren- nu om de 14 dagen – zou het verteringsproces versnellen en het CO2 verlies tegengaan. Ondanks de serieuze winterperiode was de eind januari opgezette hoop zeer warm geworden  met op een bepaalde plaats zelfs een temperatuur van 70 °C.

Vanaf die temperatuur en vooral te droog materiaal is er zelfs gevaar voor zelfontbranding!

Om de 14 dagen werd de composthoop gekeerd, maar dit zou nog frequenter mogen gebeuren want er ontwikkelt zich CO2 gas dat de zuurstof verdringt en zelf vervliegt. Bij de meting bleek dat het CO2 gehalte al iets te hoog was, alhoewel de laatste kering 4 dagen geleden plaats vond op 2/3.

In de bioteelt voedt men de grond en een verfijning hiervoor is het toedienen van Compostthee. Marc Verhofstede van Humus bvba gaf hierover een praktische uiteenzetting.

Wie hierover meer wil weten verwijs ik naar:

www.bio-compost.be

De bezieler van het centrum, Yves Hendrickx had het nog over de eigen proeven met aardbeien.

Yves is er in geslaagd om zelf zeer goed bioplantgoed te kweken, evenwaardig aan gangbare planten. Aangekochte planten moesten van ver komen en hadden maar een bedenkelijke kwaliteit.

We vernamen dat het afdekken van planten met stro of met flodderplastiek of vliesdoek steeds ten koste gaat van de opbrengst, maar soms toch andere voordelen kan hebben.

Als nieuwe rassen zijn interessant.

Vroeg: naast Darselect (goede smaak), Betty en Asia.

Midden:Candiss (gezond gewas en uitzicht),Elianny, Roxanne,  Sonata en Cassandra.

Laat: Filicia, Salsa en Marascor.

FOTO'S

Wendy Odeurs

Hilde Morren van de fruit voorlichting van de Dienst Landbouw van de Vlaamse Gemeenschap. Zij is de dochter van Jos Morren met de befaamde Jonagored.

Yves Hendrickx

Y.Hendrickx met medewerker

Bij de composthoop

Idem

Rijpe compost moet een kruimelstructuur hebben

Marc Verhofstede van Humus bvba

Yves Hendrickx

Afscheidsfeest in Stella Maris Merksem

Vanmiddag (5 ma.) kwamen we samen met de collega directeurs van PMS en CLB voor het pensioneringsfeest van Micheline Heylen en Eric van Loo. Een uitstekende gelegenheid om elkaar nog eens terug te zien. Met 15 jaar op pensioen behoor ik tot de ouderdomsdekens.

Jan Verdoodt hield traditioneel de spirituele speech met veel hints naar het verleden; telkens een plezier om hem bezig te horen.

De hotelafdeling van Stella Maris verzorgde als steeds de uitstekende maaltijd op deze gezellige namiddag.

FOTO’S

Micheline Heylen met Erik Weyler

Eric van Loo

Jan Klein, Rupert Gooris, Jan Verdoodt, Luc Sere

Jan Verdoodt

Guy-Anne Boffé

Rik Rosiers

Aime Lanckman

Maria De Beuckeleer en Jef Pauwels (mijn opvolger)

Marcel Verbruggen, Jan, Martine Jacobs. Martine vertelde mij dat zij destijds haar kennismakingsstage met het PMS-werk bij mij op de de OSBA had gemaakt. En heel in de verte ging er bij mij een herinneringslichtje branden.

Pompen of verzuipen

We hadden het al over de nattigheid buiten. Ik schrok van de superhoge waterstand in de oude beerput, nu voor een stuk voorraadkelder, wel op hogere rekken. Ik had al enkele keren gepompt deze winter, maar nu schrok ik toch van de kleine zondvloed op enkele dagen tijd. Gelukkig deed de dompelpomp het nog bij het inschakelen.

Nog nooit heeft de oprit zo blank gestaan van het water.

Er zijn ook goede kanten aan: het fotogenieke en bijzonder de weerspiegeling van de linde bij de oprit, geplant in 1970 bij de Nationale Boomplanting. Je weet wel: “Plant een Boom. Wie kan er nu nog leven zonder groen?” van de onlangs overleden, onvergetelijke Nonkel Bob.

Nat

Gisteren 28 februari viel hier 22 ml regen. Gelukkig bleef de voorspelde storm uit. Daar de grond al verzadigd was staat de gracht blank.

Ook de afwateringsgracht tot aan de serre staat vol.

De 2 notenbomen tegen de weg staan te zwemmen. In het verleden is dit nog gebeurd en nu kan dit nog niet veel kwaad.

Vanavond was het peil al 10 cm gezakt.

Gelukkig voorziet men voor deze week zo goed als geen regen meer.

Canada in de Wolken

‘k Kreeg een telefoontje uit Vancouver. In Canada is iedereen zeer opgetogen over de Canadese prestaties op de Winterolympiade. Canada behaalde de meeste medailles. Overal verbroederen mensen en spreken elkaar aan. Een fantastische sfeer vertelde dochter Veerle.

Vorig jaar had ik het geluk bij hen op bezoek te kunnen gaan en een korte roundtrip te kunnen maken in dit machtige land, het tweede grootste van de wereld. Ik heb erover bericht op mijn blog gedurende de tweede helft van maart.

U kunt bij zoeken intypen: Vancouver, Canada, Roundtrip…

BRAAMBOZEN OPGEBONDEN

Vanmiddag de braambozen gesnoeid en opgebonden. Ze gaan nu hun derde groeijaar in en hebben zich vorig jaar al zeer goed gesetteld. Ik verwacht een goede oogst.

Braambozen zijn half braam half framboos met grote vruchten en een eigen, zeer goede smaak.

Gedurende de winter liggen de nieuwe scheuten op het antiworteldoek, dat waterdoorlatend is . Door hun bladerdek waren ze ook wat beschut tegen de vorst en zijn ze op het eerste zicht goed de strenge winter doorgekomen. Schade treedt op vanaf ongeveer -10° C.

De zijtakken worden op 2-3 ogen ingekort. De oude takken worden weggeknipt en de jonge ook nog wat uitgedund. Vervolgens worden ze opgebonden. Losse takken lopen windschade op.Alle ranken worden goed vastgezet met de speciale klemmen en binddraad. Naar de westkant vormt een bosje een zeer goed windscherm.

Het is zaak de takken zo horizontaal mogelijk te leiden. Ik heb ondervonden dat dit de vruchtzetting ten goede komt.

Aan de hoop afgeknipte takken is te zien dat er veel knipwerk is.

Aan de buitenkanten staat telkens een Taybes, dan Japanse Wijnbes, Silvan, Kotata en dan weet ik het niet meer. Nectarberry?, Youngberry? Loganberry… Een gevolg van het noodzakelijk verplanten wegens de gasleiding en verloren gaan van enkele labels.

De vruchten kunnen uitsluitsel geven. Daarvoor is het nog wachten tot juli. Ik ben al verlekkerd op de vruchten!

FOTO'S

Snoeiafval 1

Taybes met de stevige, rode takken

Kotata, moet nog verder opgebonden worden. De zijtakken zijn reeds verwijderd.

De stevige, fijngestekelde takken van Kotata. Kotata ziet er volledig uit als een zwarte braam. Vogels laten gewone bramen meestal met rust. Onbeschermde Kotata's werden maar al te graag gelust!

....

Om te eindigen de grootste hoop snoeisel

Londen Dag 2

Ik wou het befaamd koor van St. Pauls Cathedral horen. Het is zondag. De hoogmis van kwart na tien is hiervoor het moment.

Je kan achteraan zitten en je open stellen en de aanrollende klanken van koor en orgel op je laten afkomen.

De mensen vooraan van de Anglikaanse dienst moesten opvallend veel gaan rechtstaan, terwijl je achteraan rustig zit te genieten.

Na de dienst verlaat je de kathedraal onder jubelend klokkenspel.

Zondagmiddag is een uitstekend moment om boven op een dubbeldekker Londen te verkennen. Geen verkeersopstoppingen.

Ik had met dochter Mieke in de National Gallery (vrije inkom) afgesproken om ’s namiddags Kew Gardens te bezoeken. Van de gelegenheid geprofiteerd om de Zonnebloemen van Van Gogh te bewonderen en ook van de kleuren van Turner te genieten. In de Tate hangen nog betere stukken en ik had met de NBS ooit de gelegenheid om Petworth House in West Sussex te bezoeken, ook met een rijke verzameling Turners.

Al lang geleden dat ik in Kew Gardens kwam, maar wat een belevenis.

Bij een volgend bezoek aan Londen trek ik er een ganse dag voor uit.

In de tropische serre scheelt het niet veel of een palm groeit door het dak, 20 m hoog. Plezant is dat je met een wenteltrap naar boven kunt klimmen en boven in een gaanderij rond kunt wandelen.

Beneden kan je dan weer afdalen om de waterwereld te verkennen. Met een 3 D bril sta je te midden van het plankton. Er zijn meerdere aquaria. Een speciale worm(?) wurmt zich naar boven (zie foto).

Dag één Londen

Voor de oversteek heb ik 3 mogelijkheden. De shuttle is uitgesloten omdat ik met LPG rij; niet meer met zo’n sticker achteraan, maar met een nieuwe installatie en een kleine sticker op de voorruit. Met een gastank mag je niet op de Shuttle. Dat was vroeger best aangenaam: een dubbeldekwagon en slechts 35' van Calais naar Folkestone. Je bent meteen al een 20 km dichter bij Londen. De boot doet er minstens anderhalf uur over. In Engeland win je meteen een uur in tijd. Als het bij ons al 11 u is, is het in Engeland nog maar 10 u.

Je kan met de Norfolkline van Duinkerken naar Dover, 25 km minder rijden, maar een half uur langer varen. Soms zijn ze het goedkoopste, maar nu het duurste met €73. Seafrance in Calais vroeg €70, maar P&O, met de meeste boten, slechts  €65. Tussen haakjes: voor een dagtrip vorig jaar betaalden we met P&O slechts €28!

Na het inchecken in het hotel spoorden we ’s namiddags naar Londen. Het Brittish Museum stond andermaal op mijn verlanglijstje. Inkom vrij. Spijtig had ik mijn fotoapparaat niet bij, want je mag er naar hartelust fotograferen.

In de vijfde latijnse (de 2^de van nu) aan het St Rembertcollege te Torhout was E.H. Dehem van Ieper, broer van de latere burgemeester, onze klastitularis en hij vertelde geregeld over zijn bezoek aan het Brittish Museum.

Dezelfde leraar organiseerde tijdens het groot verlof daarop voor ons de toer van West-Vlaanderen. We keken in Ieper naar het wereldkampioenschap wielrennen dat gewonnen werd door onze Brik Schotte (1950). Lag het aan onze aanmoedigingen? Het jaar daarop reden we de toer van België. Bij het kasteel van Beloeil schuilden we voor een zwaar onweer. Maar er lag een plank met nagels voor het gebouwtje: 3 lekke banden.

Ik ben er hem nog altijd dankbaar voor.

We hadden met de rest afgesproken in Covent Garden. Het regende lichtjes, zodat er weinig animatie was op straat. We hadden niet veel tijd voor de muzikanten in de benedenruimte.

Van vorig jaar kenden we een Pakistaans restaurant in East Croyden. Alcoholische dranken schenken ze niet, maar je mag die meebrengen. Dus eerst in de nabijheid een fles wijn gekocht. Iedereen bestelt zijn voorkeur schoteltjes en dan maar proeven. Je mijdt best deze waar hot (heet) bijstaat.

Lekker gegeten en de mond toch wat blussen met een scheut goede Chileense, of was het Australische? wijn. De copieuse maaltijd kostte ons maar £12 de man.

Vincent Van Gogh

Op de trip naar Londen vormde de grote Van Gogh tentoonstelling  “The Artist and his Letters” het hoogtepunt.

De eerste tentoonstelling  van Van Gogh die ik zag was in 1955 in de stadsfeestzaal in Antwerpen. Aleide had mij uitgenodigd om er samen naar toe te gaan.

Enkele dagen voor het vertrek van Gunnar Album, die nu in het hoge Noorden van Noorwegen woont, bezochten we samen het Van Gogh Museum te Amsterdam. Gunnar verbleef een jaar bij ons en was leerling van de kunstacademie te Turnhout.

Zijn afscheidscadeau was een prachtig zelfportret.

Voor de Van Gogh tentoonstelling had ik geen kaartjes via het internet kunnen kopen, maar de goede twee uur aanschuiven had ik er best voor over. Het vroor of regende niet, maar je krijgt het er niet warmer van.

De tentoonstelling beslaat 7 zalen. Je schuift mee met de massa volk en hebt ruim de tijd om alles in je op te nemen. De brieven naast de schilderijen onderlijnen de realiteit van Vincent Van Gogh. Meermaals bevatten die ook schetsen. Trouwens zijn tekeningen –meestal uit de natuur- spraken mij sterk aan. Zijn bloeiende fruitbomen zijn een lust voor het oog. Zijn laaiende kleuren overrompelen je.

Ik weet niet of er ooit meer werken van Vincent Van Gogh samengebracht werden.

Voor deze tentoonstelling is een trip naar Londen al meer dan de moeite waard. Nog tot 18 april in de Royal Academy of Arts op Piccadilly, niet ver van de metro Piccadilly Circus. Je kan ook Green Park nemen en iets meepikken van de vele handelspanden op Piccadilly.

Foto's:  - Aanschuiven

           - Het jong volk: Kael, Yamsi en Keda

Studiedag Houtig Kleinfruit 19 febr. te Hasselt

De medewerkers van de Proeftuin Houtig Kleinfruit te   Tongeren brachten de resultaten van de beschermde teelten van rode bes, braam en framboos. Er was een uiteenzetting over nieuwe ontwikkelingen in onkruidbestrijding. Een deskundige van de Veiling gaf een overzicht van de evolutie van productie en consumptie van houtig kleinfruit. Vorig jaar liet de crisis zich bij de fruituitvoer erg voelen. Voor de uitvoer naar Rusland is er zero tolerantie voor residu van pesticide.

Het betoog “Residu-arme gewasbescherming neemt een vlucht” van Guido Sterk, bioloog, medewerker van Biobest vond ik het interessantst.

De drijfveren achter de vraag naar residu-arme gewasbescherming:

1.  Chemiefobie. Als voorbeeld haalde hij de actie van VELT aan met zijn actie voor 10.000 gifvrije tuintjes. Het betoog van de directeur van VELT Jan Vannoppen was bij hem in het verkeerde keelgat geschoten en vond hij demagogie.

Ondanks alle herzieningen en het uit de markt verwijderen van het overgrote deel van actieve stoffen, hebben chemische gewasbeschermingsmiddelen nog steeds een zeer negatief imago.

Biologische bestrijdingsmiddelen als zwavel, koper, rotenon, nicotine, pyrethrum zijn allesbehalve onschuldig. Ze zijn zeer schadelijk voor nuttige fauna en flora. Bedrijven met "Ecologische bedrijfsvoering" gebruiken die spullen niet en werken volledig mee met de natuur.

2.  Schandalen vooral uitgebracht door Greenpeace Duitsland.

3.  Strenge eisen bij de Export (Rusland)

4.  Stijgende eisen van de grootwarenhuizen (Vooral in Duitsland). In Duitsland bijten Aldi en Lidl de spits af met zero tolerantie, veel beter dan de grote grootwarenhuizen.

    Ik vul aan:

    Bij ons zijn de beteren Delhaize en Colruyt. Colruyt heeft daarnaast zijn echte biowinkels van Bioplanet. Ik heb nog niet gehoord of Aldi en Lidl hier het Duitse voorbeeld willen volgen. In Duitsland staat de algemene opinie trouwens verder.

5.  Het resistentie probleem

6.  Biologische/geïntegreerde bestrijding wordt een zaak op wereldschaal. Ook hier moet men zeer behoedzaam te werk gaan. Hij haalde het voorbeeld aan van het veelkleurig Aziatisch lieveheerbeestje dat een bijkomende pest geworden is. Anderzijds is het fenomenaal hoe men gebruik maakt van soms microscopisch kleine organismen om plagen te lijf te gaan.

Het aangename op zo’n studiedag is dat je er kennissen ontmoet. Nu Joeri Vanmarcke en Hendrik Schoonvaere, de nieuwe medewerkers aan het grootschalig bio-project O’Bio te Wakken en de nieuwe uitbreiding te Beernem met o.a. vele hectaren  Blauwbessen en Kiwibessen. Hier werkt men volgens een ecolgische bedrijfsvoering.

Ik maakte een paar foto’s, maar zonder blitz en dus een zeer lange belichting, vandaar de onscherpte.

Jaarrondteelt van framboos

Guido Sterk van Biobest