De Gezondheidswaarde van Zwarte Bessen

De grote bessen van Ben Sarek 

Welbekend is dat zwarte bessen rijk zijn aan vitamine C, in die mate zelfs dat 100 g bijna 3 X de aanbevolen dagelijkse dosis bevatten. In vergelijking met appelsienen is dit meer dan drie maal zoveel.

Wat het gehalte aan antioxydanten, anthocynines (te merken aan de donkere kleurstof in bessen en groenten) worden ze enkel overtroffen door blauwe bessen.

Zwarte bessen bevatten tevens zowel oplosbare als onoplosbare vezels. Oplosbare vezels vertragen de oplossing van nutriënten in het bloed. De onoplosbare vezels vullen de dikke darm en bevorderen de doorgangsbeweging.

Zwarte bessen leveren energie in de vorm van fructose en glucose. De gemiddelde waarde van 100 g is  kjoule 169 / kcal 39.

Als standaard suikergehalte in zwarte bessensap geldt 10,6 °Brix. Brix is de maat van het percentage suikers in het sap.

De zaadjes bevatten essentiële vetzuren die een vitale rol spelen in het lichaam, daar het lichaam deze stoffen zelf niet kan aanmaken.

Overzichtstabel van de inhoud van 100 g

(in 1 g zijn er 1000 mg - milligram en 1.000.000 µg - microgram)

Water                                81,30 %

Vezels                               6,78

Koolhydraten                      6,11

Zuren                                2,63

Eiwitten                             1,28

Mineralen                           0,80

Vetten                                0,22

Bioactieve bestanddelen  mg

Anthocyaninen                         230- 840 

Flavonol Glycosiden                   8,81

Vitamines

Vitamine C                         177 mg

Vit. E                                 2,7 mg

Vit. A                                   81 µg

Vit. B5                               400 µg

Vit. B9                                 8,8 µg

Vit. B6                                 80 µg

Vit. B1                                 51 µg

Vit. B2                                 44 µg

Vit. B3                               280 µg

Vit. H                                  2,4 µg

Vit. K                                   30 µg

Mineralen & Spoorelementen

Ijzer                                       1,3 mg

Calcium                                 46   mg

Magnesium                             17   mg

Phosfor                                  40   mg

Zink                                     250   µg

Iodium                                      1  µg

Kalium                                  303  mg

Chloor                                    15  mg

Silicium                                    3  mg

Sodium                                   1,7 mg

Mangaan                                346  µg

Boor                                      200  µg

Koper                                    103  µg

Fluor                                       29  µg

Nikkel                                      16  ng

Selenium                                  1,7 µg

Cobalt                                      1,5 µg

Chroom                                   771 µg     

EARLY LAXTON

De beste amateur-pruimenkweker die ik ken – Hij heeft een fantastisch geschikte grond- zette volgende boodschap in het gastenboek.

Zwarte Frambozen

Zwarte frambozen, Rubus occidentalis L.

Deze soort frambozen zijn inheems in de Verenigde Staten.

Op het eerste zicht heeft de plant meer weg van een braam dan van de framboos. De stengels groeien gemakkelijk 2 - 3m. Jonge stengels zijn grijsgroen. In de winter worden ze donkerder, naar het paarsrode toe, met een zekere sierwaarde.

De stengels hebben stekels.

Ook de vruchten hebben wat van een braambes bij rijpheid. Van donkerrood kleuren ze naar zwart. Het zijn stevige, ronde bessen, eerder klein, die gemakkelijk loskomen bij het plukken en een holte vertonen, in tegenstelling met bramen.

De lekkere smaak is echt iets apart, helemaal anders dan van framboos of braam.

De vruchten hebben een hoog gehalte anthocyanines met de gezondheidsbevorderende antioxydanten en nog andere stoffen.

Daardoor zijn het nog meer gewaardeerde vruchten geworden.

De hoge plukkosten en de minder hoge productiviteit maken dat dit een duur product is.

In Amerika zijn meerdere rassen ontwikkeld. Bij ons ken ik alleen Jewel, de verbeterde Bristol, destijds via Peter Bauwens in kleine kring verspreid.

Het zwaartepunt van de commerciële teelt in Amerika ligt in de Wilamette valei in de staat Oregon, boven Californië. Het hoofdras ‘Munger’ is al goed voor meer dan 600 Ha.

In de jeugdfase worden de planten met de hand getopt en in de winter mechanisch gesnoeid, waarbij het grootste stuk van de afgedragen ranken weggesnoeid wordt. De oogst met een speciale machine gebeurt in juni.

De zwarte framboos houdt van een rijke humusgrond, doorlatend, maar vochthoudend.

In het najaar groeien de nieuwe scheuten flink uit, alsook sommige zijtakken. Ze buigen zich naar beneden. Waar de top de grond raakt, ontwikkelt zich vrij vlug een nieuwe scheut. 

Als je dit wil voorkomen is het zaak de nieuwe scheuten bij te knippen.

Al de afgedragen takken worden tijdens de winter verwijderd.     

Ik vind de zwarte framboos een lekkere vrucht en de merels vinden dit ook.

Gecultiveerde Frambozen

 zwarte framboos

Vanmorgen was ik zwarte frambozen aan het plukken maar het begon weer wat te regenen. Een gelegenheid om wat te lezen.

Wellicht kunnen volgende basisgegevens ook u interesseren.

Ik vertaal uit : ‘Small Fruit Crop Management’, een Amerikaans handboek van 1990.

Hoe zijn de gecultiveerde frambozen ontstaan?

De meeste, rode frambozen stammen af van 2 ondersoorten (subspecies) van de diploïde soort Rubus idaeus L(innaeus),

Namelijk Rubus ideaus vulgatus Arrhen, de rode framboos van Europa

en Rubus ideaus strigosus Michx, de  rode framboos van Noord Amerika en Oost Azië.

Vroeger werden deze soms als soorten beschreven, maar nu worden ze algemeen als 2 ondersoorten beschouwd.

Het verschil bestaat er in dat de vruchten van de R. i. vulgatus gewoonlijk donkerder rood zijn en conisch of vingerhoedvormig met weinig of geen klierhaartjes.

De vruchten van R.i. strigosus zijn lichter rood, rond van vorm en hebben veel klierhaartjes.

De groeiwijze van deze Amerikaanse ondersoort is meer open, met slanke stengels, grijsgroen en stijvere, donkere stekels.

Deze is ook de meest winterharde van de twee.

Deze ondersoorten kruisen gemakkelijk met weinig of geen steriliteit bij de nakomelingen.

Maar nog andere, diploïde Rubussoorten worden gebruikt bij het opzoekingswerk naar nieuwe rassen.

Men maakt o.a. gebruik van de Rubus occidentalis L., de zwarte framboos.

Deze soort was een genenbron voor resistentie tegen vlugge rotting na de pluk, voornamelijk veroorzaakt door Botrytis cinerea Pers. (de bekende grijsrotschimmel).

-Bovendien ook tegen Amphora idaei Born, de luisvector van het mosaic virus.

-Voor de vastheid van de vrucht

-En voor late rijpheid.

Resultaten hiervan zijn bv 4 Engelse rassen: ‘Malling Leo’, ‘Malling Joy’, ‘Glen Prosen  en ‘Glen Moy’ (dat echter een vroeg ras is).

De soort Rubus articus L., de Arctische (Noordpool) framboos werd gebruikt als genenbron voor extreme winterhardheid, alsook voor de vroege rijpheidsfactor van herfstframbozen.

Voorbeeld: ‘Malling Autumn Bliss’.

Twee Aziatische soorten Rubus kuntzeanus Hemsl en Rubus parvifolius Nutt waren de bron voor lage koudebehoefte en verdraagzaamheid t.o.v. de schommelingen in wintertemperaturen en hoge zomertemperaturen.

Deze eigenschappen werden ingebouwd in ‘Dormanred’, het grote broertje van de ‘Japanse Wijnbes’.

De purpere frambozen zijn gewoonlijk F1 (First filial generation- eerste nageslacht) van de kruising tussen een Rubus occidentalis (zwarte framboos) en de Rubus ideaus (rode framboos).