Met OKRA naar Horn en Thorn
Met OKRA naar Horn en Thorn
In de Maasstreek van Nederlands Limburg
Te Horn gingen we - na een lekker stukje vlaai - kijken in het Museum Terug in de Tijd.
Het museum ligt in een achterbouw. Je komt binnen en je ziet direct enkele blinkende oldtimers. Onze groep ging eerst kijken op de bovenverdieping. Daar bevinden zich heel veel spullen van rond 1950, voor een stuk gerangschikt in betreffende winkeltjes en zaken van toentertijd. Daarnaast is de verzameling van oude bromfietsen, moto’s en allerlei kinderwagens indrukwekkend.
De gids wist de aandacht te trekken op diverse toestellen. Tussen de vele kinderkoetsen ook een met dubbele bodem voor smokkelwaar. We zijn er niet ver van de grens.
Zo zagen we een van de eerste TV’s van 1960 met klein schermpje. Acht jaar later is dat al een heel stuk geëvolueerd.
Plastiekverpakking ontbreekt nog totaal.
Beneden staat er een oldtimer Chevrolet van 1968 met stuurbekrachtiging en nog een reeks moderne snufjes. Die ontbreken helemaal op de Rolls-Royce die ooit nog toebehoorde aan de koningin van Engeland, een gepantserde bolide van een goede 3000 kg. Beide wagens werden vroeger gebruikt als ceremoniewagens in de zaak van de eigenaars van Terug in de tijd. Ook hun vroeger cafeetje aan de straatkant hadden we boven al kunnen bewonderen. De gids wist er nog bij te vertellen dat de chauffeurs veel minder happig waren voor de Rolls-Royce, een hele inspanning om die zonder rembekrachtiging te besturen en af te remmen. De niet eens half zo zware Chevrolet was daarentegen “een makkie”.
De zaak gebruikte ook een grote, luxe koets, getrokken door twee paarden.
Daarna reden we naar Thorn voor een copieus middagmaal en bezoek met gidsen.
Thorn wordt ook het witte dorp genoemd. Sinds de middeleeuwen had men er een klooster met een vorstin-abdis van hoogedele dames, die samenleefden zonder echte kloostergeloftes af te leggen. Ze waren voornamelijk van Duitse oorsprong. De voorwaarde was telkens acht adellijke voorouders, zowel van vaders als van moeders kant. Er was plaats voor twintig, een aantal dat moeilijk gehaald werd, gezien de geregelde, adellijke, mannelijke belangstelling. Later leefden ze ook in enkele imposante woningen. Met de Franse revolutie kwam hieraan een einde en aan de welvaart van Thorn. Nu varen ze wel bij het toerisme.
Bij het begin van de geleide wandeling stonden we bij een gedenkplaat voor een twintigtal gesneuvelden van de Belgische brigade Piron, die in deze omgeving sneuvelden bij de bevrijding eind oktober 1944; een goede maand later dan bij ons. Iemand van de medereizigers wist te vertellen dat er ook iemand van Halle–in-de-Kempen bij was en er begraven ligt.
De aandachtstrekker is de imposante kerk met aan de onderkant nog Romaanse resten.
Tijdens de rondrit met gidsen merken we hoe deze streek tijdens de zomermaanden nogal wat (water)toerisme aantrekt. Tenslotte stoppen we bij de kapel onder de linden, een bedevaartsoord, gesticht uit dankbaarheid door een ziekelijke abdis-vorstin.
Bij de terugrit naar huis vangen we een glimp op van het mooie stadje Peer. Hier staat het standbeeld van de beroemde hengst Darco, het paard van de Peerse eigenaar Tinus Paesen, 5 jaar na een verkozen tot de beste hengst te wereld, die zorgde voor 3.000 nakomelingen. “Maar ik denk niet dat hij veel van de merries echt gezien heeft.” zei Willem, de chauffeur van ‘De stille Kempen’. Verder op de terugweg gaf hij nog een paar gesmaakte moppen ten beste, maar daarop staat auteursrecht!
FOTO’S
Museum Terug in de Tijd
Oude hoed
Pomp
Melkkruik
Dubbele bodem in kinderwagen
TV
Fornuis
Raskippen
Met Daouda bij triporteur met Jodtabessen
