Naar de inhoud

(Klein)fruitliefhebber

Voor de fruitliefhebber

Archief

DE SCHONE VAN BOSKOOP

DE SCHOONE VAN BOSKOOP

 

Vandaag met de Landelijke Gilde van het Gewest Zandhoven met 3 bussen naar Boskoop geweest. Boskoop ligt iets boven Gouda, midden in Nederland.

De Schone van Boskoop heeft niets met een mooie vrouw te maken, maar alles met een appel: een vrucht waardoor het kwekersdorp wereldfaam heeft gekregen. De kwekers in Boskoop houden zich allang niet meer bezig met appelbomen, maar door de 'Schone' worden beide begrippen nog altijd gekoppeld. Lang geleden begon men met het kweken van vruchtbomen. De oudste gevonden rekening van 1462 ging over de verkoop van vruchtbomen. Nu wordt er nog van alles gekweekt, behalve juist vruchtbomen.

De Belle de Boskoop of Schone van Boskoop is een appelsoort die in 1860 werd gewonnen door de Boskoopse familie Ottolander.

K.J.W. Ottolander was een bekende dendroloog (bomenkundige) en pomo­loog (vruchtenkundige).

Dit jaar dragen mijn Schone van Boskoop geweldig. Maar dit betekent volgend jaar (haast) niets.

Ik zou deze veelzijdige (eet – en verwerkings) vrucht niet graag missen.

Je moet die zelf kweken, want in de handel zal je deze appel niet meer vinden.

 

 

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

GOUDBESSEN

Goudbessen

 

Ik noem de Physalis pubescens/pruinosa goudbessen, om ze te onderscheiden van de grotere, meer oranje ananaskers (Physalis peruviana).

De eerste groeit van nature in de meeste staten van de Verenigde Staten, behalve in de warmste zuidelijke staten.

De anaskers groeit in Midden Amerika en subtropisch Zuid Amerika. Let op Peru in de naam.

Dit jaar groeiden de goudbessen zeer fel; zelfs tot 140 cm. Normaal is dit 70 cm. De reden is wellicht te zoeken in de zeer warme juli, echt een warm landklimaa    t, waarin ze zich het beste thuisvoelen.

Door de frisse, zeer natte augustus werden de eerste bessen pas rijp rond 20 augustus. In het warme 2003 raapte ik de eerste bessen al op 5 augustus.

Vandaag kon ik een volle emmer oogsten van spontane opslag.

De spreuk: ‘Wie niet zaait, niet oogst’, gaat blijkbaar niet altijd op!

Hoe vind je dit bericht? 11 stemmen
Geschreven door Daantje om 00:21 Reageer op dit bericht

6 SEPT BROGDALE

6 Sept : op naar Brogdale en dan naar huis

Na een laatste, stevige Engelse breakfast met egg and bacon, vertrekken we naar de voor vele medereizigers reeds bekende plaats Brogdale.

Het was de derde maal dat ik er kwam dit jaar.

Brogdale ligt te Faversham, een tiental km voorbij het bekende Canterbury. In het graafschap Kent, de tuin van Engeland.

De nationale fruitverzameling van Groot Brittannië stamt uit circa 1800. Eerst had ze Chiswick, Londen als standplaats. Het beheer werd toen gedaan door de Horticultural Society (later de Royal Horticultural Society) onder leiding van Thomas Andrew Knight. De verzameling ontstond vanuit de behoefte aan correcte beschrijvingen van de fruitvariëteiten die in het Verenigd Koninkrijk geteeld werden. Ook wou men een juiste nomenclatuur voor al die variëteiten. Een eerste catalogus werd gepubliceerd in 1826, aldra gevolgd door een meer gedetailleerd exemplaar in 1831. Hierin waren 1400 appel, 677 peer en 360 stekelbesvariëteiten opgenomen. Uiteindelijk kwam de collectie - via Wisley- ­in 1951 in Brogdale terecht; nu onder de vleugels van het Britse Ministerie van Landbouw. De zware grond hier in Kent is zeer geschikt voor fruitteelt. De grond is er ook een stuk minder vorstgevoelig dan in Wisley.

In 1990 werd de collectie geprivatiseerd en overgedragen aan de Brogdale Horticultural Trust.

Sindsdien wordt de verzameling beheerd door drie partijen. Het Ministerie is nog steeds eigenaar van de collectie. De University of London staat in voor het wetenschappelijke werk rond dit genetisch materiaal. De Brogdale Horticultural Trust staat in voor het onderhoud.

In de marge van deze grote drie opereert de vereniging 'The Friends of Brogdale'. De Friends zijn een vereniging van (financieel) steunende - & leden. Voor de leden zijn er speciale rondleidingen. Die telkens omkaderd worden met een proeverij van een selectie vruchten die op smaak zijn en een lezing. ( Zie verslag op 26 -07-2006)

Ze hebben ook een eigen nieuwsbulletin 'Fruit News'



De bezielendë kracht van de Friends is Mevrouw Joan Morgan (coauteur van The Book of Apples). Zij is wellicht de best droombare gids om dit fruitmekka te bezoeken. Hierbij werd zij bijgestaan door Brian Self, ondervoorzitter van de Fruitgroep van de Royal Horticultural Society.

Hij was in eerste instantie nodig voor het dragen van de zware megafoon op de lange wandeling.

Bij het voorbij wandelen vernemen dat de hazelnootaanplanting leeggeplunderd is door de eekhoorns. Bij de ciderappelen en de Perry pears wordt uitgelegd dat de diverse ciderstreken hun eigen assortimenten hebben en ciders met eigen karakteristieken maken. Devon: zoete cider. Somerset: bitter-zoet.  Herfordshire: scherpe smaak. Tom Putt heeft een scherpe smaak als ciderappel, maar is ook een keukenappel. Ook Engelands meest bekende keukenappel Bramley’s Seedling kan gebruikt worden als ciderappel, maar is eigenlijk te zuur.

Notities op het pruimenperceel. Slechts enkele rijen konden worden doorlopen. Men koos voor weinig bekende rassen.

Ariel, lekker maar eigenlijk nog niet rijp genoeg.

Noteer dat we al 6 september zijn.

Dundale, geel, vlezig, goed. Laxton’s Ideal: goed. Damson White:+/- goed. Hierbij werd opgemerkt dat de Damson pruimen (Prunus insititia) in Engeland een hernieuwde belangstelling kennen.  Mirakosa: goed. Guthrie’s Late Green: zeer lekker, maar veel vruchten met moniliarot. De lekkerste vond men : Gordon Castle.

Reine Claude de Brahy : goed, maar veel monilia. Dame Aubert, langwerpig, geel, monilia, nog onvoldoende rijp. Thames Cross, matig, nog onvoldoende rijp. Coe’s golden Drop : spijtig nog niet rijp. Geldt als een lekkere pruim, maar een slechte drager. Victory: blauw, sappig, wat zuur. Grand: blauw, langwerpig, vruchtbaar, vrij goede smaak.

Edwards: blauwe vrucht, gezond, tamelijk goed.

Appelperceel

De Coxachtigen kregen veel aandacht. Suntan : goed na Kerstmis.

Sunset: mooie bloesem, kleinere maat, rijke smaak, voor november - december , regelmatige drager.  Fiesta: goede smaak. Late Tydeman: klein, beurtjaargevoelig. Pixie: ook een lekkere appel met Coxbloed. 

Pitmaston Pine Apple: klein formaat.

We zagen de Knobby Russet: de wrattenappel bij uitstek. Zou goed smaken in de winter. Bloody Ploughman: bloedrood, Calvillevormig geribd, komt uit Schotland. Fall Russet: klein, goed. Antonovka: de Rus. Goed. Nog een Rus: Kuldzhinka krupnoplod Aya: rode langwerpige appel, hangende groei. Zeer zoet, decoratieve bloesem, - vrucht  en – boom.

Lane Prince Albert: gezonde,kleine boom, goede, late keukenappel.

Men raadt aan Bramley op de zwakst groeiende onderstam M27 te telen, omdat het anders te grote bomen worden in een kleine tuin.

Als keukenappel bij uitstek kiezen sommigen voor de tot april bewaarbare bewarende Dumelows Seedling.

We proefden nog de lekkere Epicure en laxtons Fortune (maar al iets te rijp).

En ten slotte de peren. Deze staan op kwee C.

Joan Morgan bereidt nu een werk voor over peren.

 

Er werd gewezen op rode peren: Red Seckel, Red Beurré Hardy. De gewone Beurré Hardy staat er naast. De rode mutatie lijkt toch ook wat te hebben ingeboet wat groeikracht betreft.

Willie Peddie, klein boompje maar lekkere peren.

Dubbele Kreeftpeer: een zeer mooie kookpeer.

De Grand Champion hangt hier, net als bij mij, overladen vol. Bij mij zijn het kleine peren. Hier zijn de vruchten, alhoewel evenzeer geladen, een heel stuk groter.

We proefden Belle de Jumet: heerlijk. Bon Chretien Williams: goed.

Grosse Calebasse: gezond, niet lang bewaarbaar. ( Maar met veel peren is dit het geval).

Marie Louise d’ Uccle: goed.

Er was nog meer moois te zien. Maar het was tijd voor de lunch.

Terug op de bus kreeg ik de aangename taak Jean-Pierre en Fons te bedanken en hen een door alle medereizigers gehandtekend boek te overhandigen.

Zou de NBS een volgende keer niet eens naar het Oosten kunnen trekken?

Nog even vermelden dat de grote fruittentoonstelling Europom van vrijdag 27 tot zo. 29 oktober doorgaat te Naumberg , bij Kassel, Duitsland.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Daantje om 01:36 Reageer op dit bericht

BIOLOGISCH AANTOONBAAR GEZONDER


Biologisch wel degelijk "aantoonbaar gezonder"

De Consumentenbond schoor biologische en reguliere groente begin dit jaar nog bijna over één kam. En het Louis Bolk Instituut ging tijdens het laatste Eko congres niet verder dan wat voedingsclaims. Maar dr. Mae Wan Ho, moleculair biochemicus en oprichter van 'Institute of Science in Society', durft het wel te stellen: biologische groente is 'aantoonbaar gezonder'. In het laatste nummer van haar tijdschrift schrijft ze dat biologische groente de 'hoorn des overvloeds' voor gezondheidsbevorderende chemische verbindingen is. Ze haalt daarvoor recent Zweeds onderzoek aan dat de rem van kankercellen in biologische aardbeien en reguliere vergeleek.

Volgens de wetenschapper, bekend geworden door haar steun aan Arpad Pusztai en hun gezamenlijke strijd tegen genetische modificatie, is de gezondheidsclaim voor biologische groente terug te voeren op de gehanteerde productiemethode. Groenten van biologische teelt bevatten meer anti-oxidanten en andere bestanddelen die de ontwikkeling van kankercellen remmen. "Veel van de bestanddelen", zo schrijft ze in haar blad 'Science in Society', "zijn eigenlijk onderdeel van het afweermechanisme van de plant. Biologische producten kunnen die mechanismen beter aanmaken omdat pesticiden afwezig zijn. In een gezonde bodem zorgt het samenspel tussen planten en microben ervoor dat vitamines en mineralen beter tot hun recht komen."

Dat gaat dus een aantal stappen verder dan het onderzoek van de Consumentenbond dat begin dit jaar weinig verschil tussen biologische en reguliere groenten vond. "Er wordt wel beweerd dat in reguliere groenten nauwelijks goede voedingsstoffen zitten, en dat biologische daarom beter zijn. Dit klopt niet", zo beweert de Consumentenbond.

Indertijd nam de voorvechter van consumentenbelangen het 'drogestofgehalte' onder de loep. Dit gehalte drukt de vaste massa uit die overblijft als je het water eruit haalt. "Het blijkt dat de 15 onderzochte soorten biologische groenten bij elkaar een iets hoger droge stof- en vezelgehalte hebben dan de reguliere." Waarop de Bond de conclusie trekt: "biologische groenten bevatten nauwelijks meer voedingsstoffen dan de reguliere. Maar het verschil is zo minimaal dat het voor de gezondheid van de groenteneter waarschijnlijk nauwelijks uit zal maken."

Zet dat verhaal nu eens af tegen het recente onderzoek van de landbouwuniversiteit van Uppsala, Zweden. Daar vonden Bengt Lundegardh en Anna Martensson een duidelijk aantoonbaar verschil tussen biologische en reguliere aardbeien. "Biologische extracten voorkomen de groei van dikke darm en borstkanker met 60 en 53 procent. De waarden voor reguliere aardbeien waren respectievelijk 49,7 en 37,9 procent", schrijft Mae Wan Ho. De uitkomsten zijn volgens haar in lijn met die van ander biologisch fruit. "Intuïtief voelt de intelligente consument wel aan dat biologische producten - juist door de afwezigheid van kunstmest en bestrijdingsmiddelen - beter voor de gezondheid zijn", aldus Ho in een kort gesprek met P+.

Bron: www.peopleplanetprofit.be, 18/09/2006

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Daantje om 09:46 Reageer op dit bericht

VALLENDE APPELS 2

Vallende Appels 2

Ik heb veel werk met het rapen en plukken van vruchten.

Vandaag kwam ik bij de Sterappel.

Alle appels, zonder één uitzondering, lagen op de grond!

Zou de verklaring niet te zoeken zijn in de zeer natte augustus. Deze boom staat op een van de natste plaatsen van de tuin. Het kan gebeuren dat de boom ’s winters als in een vijver staat.

Ook nu zal de ondergrond totaal verzopen geweest zijn, met als gevolg gebrek aan zuurstof en afvallen van alle vruchten.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Daantje om 01:53 1 reactie Reageer op dit bericht

BATH

Bath

Op de terugweg van Exeter houden we halt in de werelderfgoedstad Bath. Dank zij de enige warmwaterbronnen van Engeland kwam Bath, door de komst van de High Life in de 18 de eeuw tot hoge bloei.

De 2000 inwoners van 1700 waren er 28 000 geworden in 1801.

De bouwmeesters Wood, vader en zoon, wilden Bath een Romeinse allure geven. Er werden statige huizenrijen opgetrokken, volgens eenzelfde stramien, gebouwd in kalksteen. In feite waren het 3 etages appartementen.

We hadden een erg goede, vrouwelijke gids. De wandeling begon aan het nieuwe thermen-zwembad. Er was nu geen tijd om het opgegraven Romeinse badhuis te bezoeken. Pas een 100 jaar terug had men deze goedbewaarde relicten bij bouwwerkzaamheden ontdekt, 6 m onder de huidige oppervlakte. We wandelden rond de mooie middeleeuwse abdijkerk tot de rivier de Avon.

Op de brug heeft men in navolging van de Ponte Vecchio in Firenze, pitoreske winkeltjes gebouwd. Aan de overkant een chique laan met huizenblokken, allemaal in dezelfde, rijke Bathstijl.

We wandelen weer de stad in tot de hoger gelegen, zeer imposante Royal Crescent, in halve maanvorm gebouwd. Indrukwekkend in zijn wijdse, openheid. Van daar gaat het naar het circus. Dezelfde huizen, gebouwd rond een cirkelvormig plein. De statige bomen in het midden van het plein, zouden nu vloeken met de kijk van de vroegere bouwmeesters. Die wilden het uitzicht van een Coloseum. De gids had het over de astronomische bedragen die men nu moest betalen om hier een van de oude appartementen te verwerven.

Tenslotte bezochten we de Assembly Rooms, beheerd door de National Trust. Destijds waren het verfijnde zalen voor divers vertier.

We gingen in de nabijheid bij ‘Woods’ verfijnd lunchen. Een opperbeste keuze vond de gids, want dit was het geliefkoosd restaurant van haar familie.

Iets buiten de stad ligt Prior Park Landscape Garden, 11 Ha groot, op last van industrieel Ralph Allen rond 1750 aangelegd. Bovenaan ligt het statige herenhuis. Van daaruit heeft men een uitzicht over het ganse park op de dalhelling. In het midden open weide, aan de zijkanten bomen.

Helemaal beneden water.

Over dit water liet hij puur decoratief de Paladijnse Brug bouwen naar de Italiaanse Renaissancearchitect Palado, die weer in Oud Romeinse stijl ging bouwen. Imposant.

Deze wandeling was een schoonheidsbelevenis. Sommigen begonnen ervan te filosoferen.

Bij het wegrijden uit Bath ging het wel even de verkeerde kant op en duurde het een stuk langer voor we terug op de M4 autoweg geraakten.

Bijna zover, zag ik wegwijzers naar ‘Castle Combe’, het mooiste dorpje van de Cotswolds, dat we vier jaar terug bezochten.

Het werd al wat later als we te Crawley bij het Gatwick Airport Hotel aankwamen, onze laatste slaapplaats op deze Engelandreis.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

PRUIM MET GALBULT

 

Pruim met Galbult?

Bericht:
Wij hebben in Noorwegen een gele en een blauwe pruim. Geen idee welke rassen, niet zelf geplant namelijk. De gele zit nu vol met rijpe vruchten, maar wordt sinds een paar dagen druk bezocht door vlinders en wespen. Op enkele pruimen ontdekte ik een soort kleverige druppeltjes. Een dag later kreeg de pruim daar een bultje dat verder uitgroeit tot ene flinke blauwe plek met bult. Bij opensnijden ontdekte ik een minuscuul gaatje in de schil en een ingekapseld larfje o.i.d een paar milimeter onder de schil. Enig idee welk insect hiervoor verantwoordelijk is en wat ik er tegen kan doen?

 
Zelf heb ik iets dergelijks nog niet opgemerkt.

Een aantasting die er veel van weg heeft is:

 
PRUIMENMOT

Laspeyresia (Grapholitha) funebrana.

Dit motje zet vanaf eind mei en in juni eitjes af op de jonge vruchten. De rupsjes vernietigen het vruchtvlees en boren een gang naar de steel, zodat de vrucht vaak loskomt en afvalt. Eind juni begin juli kan een tweede vlucht ontstaan. Deze larven boren in augustus gangen rond de steen. Wormstekige vruchten vertonen een boorgangetje met gom. De over­wintering heeft plaats onder schorspellen. Komt slechts plaatselijk voor in ons land.

(A. Hallemans Plantenziekten)

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Daantje om 00:00 Reageer op dit bericht

HET FRUIT VAN CORNWALL

Het Fruit van Cornwall

“Tot voor kort had wel iedere boerderij in Cornwall een gemengde boomgaard. Je vond er (cider)appel, peer, pruim, kwee en mispel. De boomgaarden worden door dikke hagen omzoomd. Daar konden de schapen lammeren en werden bijen gehouden. Zowel appel als kers was belangrijk in dit graafschap.

In West - Cornwall vond je appelvariëteiten die bestand waren tegen het milde en vochtige klimaat van het zuidwesten. In het zuidoosten, in de Tamar Valley was de kers thuis. De goede kwaliteit ging via boot en trein naar de markten tot ver buiten de regio. De mindere kwaliteit ging naar Saltash voor jam. Het zicht moet imponerend geweest zijn. In de bloesemtijd werden speciale boottochten op de Tamar rivier georganiseerd.

In het hele verhaal van verval en teloorgang hebben we toch een lichtpunt gevonden.

 

James Evans en Mary Martin

 

hebben gedurende jaren de boomgaarden van de Tamarvallei bezocht. Ze zochten de gebruikers en eigenaars op. Alle wetenswaardigheden over de gevonden variëteiten werden nauwkeurig genoteerd. Vele avonden en weekends gingen op in het beschrijven, analyseren en proeven van de gevonden appels. Spoedig kwamen ook zij tot de vaststelling dat de nog 'staande' bomen aan een hoog tempo uit het landschap verdwenen. Maar ook de generatie die het fruit hadden geplukt, vermarkt, verwerkt - het geheugen van een vorige eeuw - verliet langzaam maar zeker het speelveld. In de winter werden de geselecteerde bomen teruggesnoeid met de bedoeling om jong, entbaar materiaal te bekomen. De onderstam MM 106 werd aangekocht. Van het ingezamelde enthout werden nieuwe bomen gemaakt. Deze bomen vonden een thuis in hun eigen boomgaard.

 

Al gauw kwamen ze er achter dat het benoemen van de gevonden vruchten geen sinecure was. Eenzelfde naam dook op bij meerdere, verschillende vruchten. Eén en dezelfde vrucht had vaak vele verschillende namen. Zo'n appel was o.m. de 'Blackrock'. James was zo geïntrigeerd door de vrucht dat hij een aantal exemplaren voor determinatie naar de nationale fruitcollectie in Brogdale stuurde voor determinatie. Daar wist men te vertellen dat het de Franse variëteit Mère de Ménage betrof. Later in een ander dorp in de regio werd dezelfde appel teruggevonden onder de naam 'Merrider Menedge'. En dat leunt al dichter aan bij de originele naam. 'James en Mary gingen zich toeleggen op lokale soorten die met uitsterven bedreigd waren. Al hun ontdekkingen hadden één gemeenschappelijk kenmerk. Allen bestand tegen het milde, vochtige klimaat van Cornwall waar variëteiten uit het zonniger Kent niet gedijen.

 

Vanuit hun boomgaard werd er veredelingsmateriaal verdeeld. Niet alleen

de grote huizen zoals Cotehele en Trelissick Gardens hebben een collectie van de 'eigen' soorten aangeplant. Ook gewone mensen hebben uit deze lokale genenbank kunnen putten via twee lokale kwekerijen die vele variëteiten in hun rassenlijst hebben opgenomen.

Parallel met zijn zoektocht naar lokale appels ging James Evans ook op zoek naar specifieke kersen in de Tamarvallei. Voor de meeste variëteiten moesten fikse klautertochten in oude bomen ondernomen worden. In het beste geval werden er éénjarige twijgen gevonden - slechts een paar centimeter lang ­meestal moest Evans het rooien met twee of driejarig hout. Meer nog dan bij de appels waren de gevonden kersen zeer plaatsgebonden. James Evans vond verschillende variëteiten terug. De merkwaardigste waren Birchenhayes, Burcombe en Early Burcombe allen genoemd naar de gelijknamige hoeves waar ze vandaan kwamen. De beste kwaliteitskers is de Fice. Deze geeft de zoetste en sappigste kersen. Sommige variëteiten werden getest op het onderzoekscentrum in East Mailing. Alle Tamarvariëteiten verdwenen uit de testprogramma's vanwege een onvoldoende. Wat goed gedijde in Cornwall liet het afweten in het drogere klimaat in Kent. En vice versa.

 

Evans heeft doorheen de jaren een twintigtal verschillende lokale kersvariëteiten verzameld van meer dan honderdtwintig verschillende oude bomen. Medio jaren negentig heeft hij een 150 - tal kersenzaailingen geplant om een eigen kersenhoogstamboomgaard te verwezenlijken.

 

Er is een uitstekend boekwerkje verschenen over het werk van James en Mary. "Burcombes, Queenies and Colloggetts, the making of a Cornish orchard", geschreven door Virginia Spiers en geïlustreerd met schilderijen die

Mary penseelde.”   

Tot hier de gedegen documentatie van Partyleader (reisleider) Jean-Pierre Billen.

 

Weer werd het een avontuur met de bus. We moesten het door de heer Evans uitgestippelde parcours strikt volgen om ons niet klem te rijden met de bus. Schilderachtig landschap.

Op sommige plaatsen zag je ook nog restanten van een vroeger, bloeiende kleinfruitteelt.

 

De botten werden aangetrokken. Eerst ging het naar een lager gelegen perceel dat meer van een natuurbos weg had. Miller’s Seedling viel in de smaak.

De rode Winesap ernaast was nog onvoldoende rijp, maar lijkt ook een goede appel. Daarna trokken we naar de grote boomgaard met vooral kersen, appelen en wat pruimen. Wat de kersen betreft werden eerst de kersenwildelingen geplant en pas daarna geënt. Dan kon men er niet gemakkelijk mee gaan lopen.

De appelaars dragen meestal 2 -3 rassen. Hij had al een zaailing Mary Martins  genoemd naar zijn vrouw. Nu had hij nog een betere zaailing, rijp met Kerstmis, waarvoor hij nog een naam moet vinden!

We stonden stil bij de Cornish Gilliflower, een zeer gezonde boom. Het ras werd rond 1800 gevonden en in 1813 in de handel gebracht. Eind oktober begint de vrucht op smaak te komen: intens, rijk, aromatisch, in de aard van de hooggeprezen Ribston Pippin. “In de handel cirkuleerden nu veel viruszieke bomen”, zei James. Deze boom zal dienen voor gezond uitgangsmateriaal.

We hielden halt bij het tuinhuisje in een hoek van het perceel voor een soort receptie. We dronken een glaasje heerlijk appelsap en nog een glaasje lekkere cider. Daarop gingen de gezusters rond met uitstekend smakende scones, met room, bekroond met een toefje kersenjam.

Het boekje ‘Burcombes, Queenies and Colloggetts’ van Virginia Spiers (In Engeland nemen de echtgenotes de naam van de man over), de zus van Mary vond aftrek, alsook nog een ander werkje over de schilderijen van Mary. Mary schildert in jubelende kleuren van grote lichtintensiteit. De schilderijen van uitbundig bloeiende bomen deden mij wat aan Van Gogh denken. Zij gaat trouwens dikwijls in Frankrijk schilderen. Tot slot toonde James ook zijn vroegere kweektuin. De kerselaars hadden intussen het terrein veroverd en de rest in de verdrukking gebracht. We proefden de niet onaardig smakende, ongeveer middelmatig grote vruchten van een wortelechte pruimelaar.

 

Van bij James Evans en Mary Martin zitten we op een steenworp van Cotehele House and Gardens, maar we moeten een lange omweg rijden om er met de bus te geraken. Ook dit domein en huis zijn in beheer bij de National Trust.

Tijdens het middagmaal vertelde Mary mij dat ze dikwijls geravot had in de barn (schuur), die nu diende als restaurant. Haar vader was hier in dienst.

Het Tudorhuis werd gebouwd tussen 1485 en 1560 en werd steeds door dezelfde familie bewoond. Naar buiten toe is het huis afgeschermd en gericht naar binnenpleinen. Dit was nodig in die rumoerige tijden. De tijd is er blijven stilstaan. Er is bv nog geen elektriciteit. Heel veel kamers zijn rond om rond rijkelijk behangen met wandtapijten.

Onze aandacht ging naar de boomgaard met streekeigen rassen. Ik schat zo’n twintig - vijfentwintig jaar oude bomen. Aan het onderhoud is te merken dat de vrijwilligers van de National Trust liever binnen dan buiten werken. We ontdekten geen vruchten die op dit moment al rijp waren. Wat schurftbomen gezien, doch zeer weinig kanker. In een zonnige hoek van de boomgaard was een bijenstand.

Na het avondeten met Aleide een stevige wandeling naar Exeter gemaakt. Ik wou de verlichte kathedraal terugzien. Gedeeltelijk op de oude wallen gewandeld en een stevige pint gedronken op het rustige tuinterras van een oude pub.

 

Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door Daantje om 00:08 Reageer op dit bericht

SIGNE TILLISCH

Signe Tillisch

Vandaag heb ik de gevallen appelen verzameld.

Nogal wat vielen zacht op het worteldoek, dat ik eind mei op de hoge netels had gelegd. Het loof eronder is afgestorven, maar nog niet alle wortelen.

Voor de Signe Tillisch appelen was ik misschien al wat laat. De meeste lagen op de grond. De rest heb ik geplukt.

Signe Tillisch is een Deense appel van 1866. Waarschijnlijk is het een zaailing van de Calville Blanc d’Hiver. De appel heeft duidelijk de geribde neus van de Calvilleachtigen.

Ik hou van de wat aparte smaak: zoet, zacht, voldoende sappig, aromatisch. Het is een appel die je best niet lang laat liggen, want de smaak gaat vlug achteruit.

Wat opviel: wilde konijnen hebben ook een voorkeur voor deze appel.

Bij geen enkel ander ras waren er zoveel aangevreten appels!

Zijn konijnen connoisseurs?

 

Hoe vind je dit bericht? 8 stemmen
Geschreven door Daantje om 08:51 Reageer op dit bericht

3 SEPT DE LOST GARDENS OF HELIGAN/ LANHYDROCK

3 Sept  De Lost Gardens of Helligan / Lanhydrock

Net als gisteren vertrekken we weer met regen. Het gaat allervlotst, in tegenstelling met vier jaar terug. Toen was het zo. 16 augustus en in Ryton, het hoofdkwartier van de Henry Doubleday Research Association (De Engelse Velt), raadden ze de rit op zondag sterk af. Iedereen reed dan naar Cornwall. Nu weet ik dat dit aanschuiven te wijten was aan het terugbrengen op één baanvak in elke richting i.p.v. de 2 x 2 baans autoweg.

Na de afslag naar St Austell breekt de zon door. We zien de terrils met afvalgrond van de kaolienkleiontginning o.a. voor de porceleinfabricatie. Fons Houben vertelde op de bus hoe het porselein eerst besteld en gemaakt werd in China/Japan en dan naar Europa moest verscheept worden. Een heel tijdrovende en kostelijke zaak.

De Duitse alchemist Johan Friedrich Böttger slaagde er te Meissen in Beieren in 1708 in, als eerste in Europa, porcelein te vervaardigen. In die streek was eveneens kaolien te vinden, een van de basisgrondstoffen. Dank zij industriële spionage begon de porceleinfabricatie in Engeland kort voor 1800.

We zien de wegwijzer naar het Eden Project, gebouwd in de krater van zo’n kaolienontginning. Enerzijds heeft men een reuzengrote serre van 55 m hoogte gebouwd, waarin men, in een warm, vochtig tropisch klimaat van 25°, tropische planten en bomen aangeplant heeft.

Daarnaast staat een tweede serre met een droog, mediterraan klimaat.

In 2002 was het complex pas enkele maanden open. Intussen zal er veel gegroeid zijn.

We waren toen onder de indruk, maar toch bekoorden de Lost Gardens of Helligan ons meer.

Tot 1914 was dit een Victoriaanse tuin met 22 hoveniers. Die moesten naar de Grote Oorlog en sneuvelden er. De tuin verviel en werd helemaal overwoekerd, tot men in 1990 begon met de restauratie.

Aan de bovenkant wandel je tussen reusachtige rododendronstruiken. Dat moet omstreeks half mei een feeëriek schouwspel geven.

Daarnaast ligt de grote ommuurde moestuin met fruit tegen de muren.

Een heel scala van groenten wordt er gekweekt. De rasnamen staan erbij vermeld. De kolen worden gekweekt met koolkragen van worteldoek tegen de koolvlieg. De wortelen worden met vliesdoek afgeschermd tegen de wortelvlieg. Men wil zoveel mogelijk biologisch telen.

De tweede ommuurde tuin bevat de serres met druiven en perziken. In ’t midden staat de lage serre voor de ananasteelt, gedeeltelijk verzonken in de grond. Hierin plaatst men de potten met de ananasplanten. In de lengterichting heeft men tegen de wanden een houten constructie gebouwd, afgesloten met vele stevige, lage, houten deuren. Hierlangs werd de mest binnen gebracht. De warmte van de broei zorgde voor een warm klimaat voor de ananassen in het afgesloten middengedeelte.

Verder is er nog een knappe bloementuin en een tuin met Aziatische planten.

Naast de boomgaard met raskippen en eenden en door een wei met schapen, kan je naar ‘The Jungle’ in een diepe kloof. Op de oever is er een gewoon wandelpad. Lager heeft men een hangend plankenwandelpad aangebracht, bekleed met draad tegen het uitschuiven, want het gaat soms omhoog en omlaag.

De plantengroei is overweldigend: diverse palmsoorten, bamboe,  reusachtige Gunnerabladeren, bomen en struiken met bloemen. In de diepte diverse vijvertjes, al dan niet met vissen. Langs de hellingen diverse grote bomen, waarbij een torenhoog torende Sequoia. Paneeltjes maken opmerkzaam en geven uitleg over al dat fraais.

De invloed van de warme golfstroom en de beschutte ligging maakt dat men als laagste temperatuur +6° gemeten heeft, terwijl het in de boventuinen licht vroor.

Via een dalend pad kom je, via wat omwegen, in de bredere beneden-vallei, de ‘Lost Valley’. Hier talrijke, zeer oude bomen, vooral eiken.

Bij het begin van het dalende pad worden we attent gemaakt op een Cornus kousa. We lezen dat deze in mei bloeit met opvallende, witte bloemen. Nu bemerken we hier en daar wat kleine, ronde, rode besjes. Zijn familielid, de Cornus mas bloeit al begin maart in een gele gloed. De vruchten, de kornellebessen zijn best te gebruiken.

We snoepen nog wat bramen. Bij het omhoogklimmen in de wei zien we nog een grote roofvogel wegvliegen.

Dit doet er mij aan denken dat we op de reis in Engeland veel minder roofvogels gezien hebben dan bij de reis naar Bretagne.

In het restaurant drinken we nog een grote pint Cornwalls bier om de motor weer wat op te gieten.

Er staat nog een bezoek op het programma: Lanhydrock, onder het beheer van de National Trust.

Wij mochten met de bus over de lange oprijlaan tot aan het poorthuis rijden. Toeristen met de auto moeten deze op de parking laten staan.

Voor £ 1 kan je met een blinkende oldtimer en chauffeur in livrei eveneens tot aan het poorthuis gereden worden.

Na een brand werd het grote huis terug opgetrokken in Victoriaanse stijl.

Dit impliceerde dat de functies publiek/privé, meester/bediende, jong/oud en man/vrouw duidelijk gescheiden werden. Dat kon enkel door een heel netwerk van gangen en trappen in het ontwerp op te nemen.

Negenenveertig kamers kunnen bezocht worden, allemaal uitstekend gemeubileerd. Dit was wel een zeer welvarende familie, met enorm veel bedienden.

Men was zelfvoorzienend in praktisch alles en zeer goed geoutilleerd.

Er schoot nog wat tijd over voor de tuinen. Weer veel merkwaardige bomen en struiken. Fruit heb ik niet gezien. Misschien bevond dit zich op nog een andere plaats?

 

Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door Daantje om 23:57 Reageer op dit bericht

Meer van (Klein)fruitliefhebber

↑ Terug naar de berichten