Archief

Bourg-en-Bresse, Savoye, abdij van Brou en Margaretha van Oostenrijk

Maandag 3 juli verkennen we eerst nog een stuk van de Dombes en rijden naar de Jura met een stop in Bourg-en-Bresse.

Daar bezoeken we de abdij van Brou, gesticht door Margaretha van Oostenrijk. Kerk en klooster zijn nu een museum.

In de gotische kerk, met renaissance elementen zien we haar praalgraf, dit van haar echtgenoot Fillibert le Beau en een derde van zijn moeder Margaretha van Bourbon.

Margaretha van Oostenrijk (1480-1530), te Brussel geboren als enige dochter van Maximiliaan I van Oostenrijk en haar moeder Maria van Bourgondië.

De naam Maria van Bourgondië heb ik al vroeg in mijn kinderjaren gehoord. Ze overleed in 1482 als gevolg van een val van haar paard in de bossen van Wijnendale, de bossen van mijn jeugd.

Zij had nog een broer Filips van Oostenrijk de Schone (Philippe le Beau) (1478-1506), de vader van keizer Karel V, die geboren werd in 1500 te Gent.

Margaretha huwt in 1497 met de troonopvolger in Spanje, maar deze sterft al 5 maand later aan tuberculose.

Op 21 jarige leeftijd hertrouwt ze met hertog Fillibert II van Savoye, of Fillibert le Beau. Haar gemaal sterft al na 3 jaar. Ter nagedachtenis laat zij kerk en klooster op de wijk Brou bouwen (1506-1532).

De hertogin keerde naar de Nederlanden terug, waar keizer Maximiliaan (regent na de dood van Filips de Schone) haar op18 maart 1507 belastte met de landvoogdij. Margaretha regeerde vanuit het Hof van Savoye te Mechelen, waardoor deze stad de hoofdplaats van de Nederlanden werd.

FOTO’S

Voorkant kerk

Achterzijde

Monastére Royal de Brou

Koor  met praalgraf van Margaretha van Oostenrijk

Koorgestoelte

Geen foto’s van de prachtige praalgraven: batterijen op.

Hazelwormen

Gisteren een oude hoop hakselhout gaan opscheppen bij zoon Peter op de Kattenberg. Het materiaal wordt gebruikt als tussenmateriaal tussen de aardbeibedden.

Hazelwormen hadden er hun terrein gemaakt. Voor kleinzoon Jonas en kleindochter Yamsi waren het de eerste pootloze hagedissen die ze te zien kregen: twee volwassen exemplaren: een donker type en een zeer lichtkleurige, de onderbuik zacht blauwig. We zagen ook twee kleintjes.

Met het Davidsfonds naar Zondereigen en de Dodendraad

Zondereigen maakt deel uit van Baarle Hertog, dat omringd door Baarle-Nassau, omsloten is door Nederlands grondgebied, met uitzondering van Zondereigen, dat dan wel in België ligt. Nog een aantal gehuchten en enclaves op Nederlands grondgebied behoren tot Baarle Hertog. En om de puzzel nog ingewikkelder te maken: een aantal enclaves in Baarle Hertog behoren dan weer tot de Nederlandse gemeente Baarle Nassau! Deze situatie heeft nog zijn oorsprong in de Middeleeuwen en het Leenroerig stelsel.

Tijdens de eerste wereldoorlog was Zondereigen bezet door de Duitsers. Nederland was toen neutraal gebied. De Duitsers bleven er buiten.

Wegens de vele ontsnappingen naar Nederland werd half 1915 de Dodendraad geïnstalleerd met een dodelijke lading van 2000 volt. Deze 250 km lange versperring liep van in Zeeland, naast de grens met Nederland, en nog een stuk in Duitsland om daar de Duitse deserteurs op te vangen.

Men spreekt van in totaal 5000 doden door en in de omgeving van de draad. Verschillende personen werden ook geschoten in de 100 m brede zone verboden gebied voor de dodendraad.

De “passeurs”, nachtelijke gidsen, hadden er iets op gevonden: een houten constructie die tussen de onderste twee draden gespannen werd en waar men kon doorkruipen. Parallel met de elektrische afsluiting liepen aan weerszijden nog twee afsluitingen met pinnekensdraad, een aan de voorkant en een aan de achterkant. Om de twee km was er een wachtlokaal. Daartussen patrouilleerden soldaten. Eens deze voorbij, was er een zekere speelruimte. Passeurs stonden o.a. ook in voor de smokkel van Belgische brieven van het thuisfront naar Baarle Hertog, vanwaar ze vandaar het front bereikten en vice versa.

Net voor de grens hebben de plaatselijke initiatiefnemers Frans Van Gils, (kozijn van onze Frans Van Gils uit Halle) en Herman, die onze gidsen waren, een stuk dodendraad nagebouwd. Onze ontvangst begon met een inleiding en een zeer interessante powerpoint voorstelling.

Het zesde leerjaar van Zondereigen beschermt dit monument .

We vernamen ook dat er te Baarle Hertog twee radiostations functionnneerden die spionageberichten naar Engeland of ‘Bachten de kupe’, het onbezette België achter de frontlijn, seinden en hierdoor heel wat meer oorlogsonheil voorkwamen.

Op de terugweg liepen we even binnen in de dorpskerk St.- Rumoldus. Men heeft er twee knappe glasramen ter ere van een plaatselijke non, die de stigmawonden zou hebben gehad en nog steeds aanbeden wordt voor gunsten. Het andere gedenkt een plaatselijke missionaris Ladislas die naar de indianen trok in Canada.

Als zoon van een oudstrijder van de Grote Oorlog sprak mij deze geschiedenis, waarvan ik nog nooit gehoord had, sterk aan.

Foto’s

De groep

Heldenhulde zerk, naar ontwerp van Joe English. Tegen de muur van de kerk staat dit monument met Iers kruis, het heldenmonument van de eerste wereldoorlog ter gedachtenis  van de 3 gesneuvelden van Zondereigen. Dit is blijkbaar het enige, dergelijke monument in de provincie Antwerpen.

Met gids

Zondereigen telt 4 straten met steeds dezelfde naam. Er zijn 118 huizen.

Aan de ene kant van deze straat begint de nummering, die verder loopt om de hoek van de andere straatt om tenslotte te eindigen aan de andere kant van de straat waar de nummering begon.

Idem

Hier staan we voor het huis van de toenmalige eerste schepen dat fungeerde als vervangingsgemeentehuis.

Op weg

Vervolg 1

Weg naar de draad

Landschap

Monument

Dodendraad

Frans Van Gils geeft uitleg

Omzeilen van de draad

Plaatselijk slachtoffer

Gesloten grenzen

Ons gezelschap

Vervolg 2

Met de voorzitter

Demonstratie van het pakket

Idem

De draden

Het monument

Non

Haar glasraam

Glasraam pater

Idem

VRAAG:  stervende appelboom

Ik wou u graag eens raad vragen over een appelboom.

Deze boom is nu ongeveer 25 jaar oud en het is een Franse Bellefleur.

Deze begon in dit voorjaar in bloei te komen en nadien kwamen de blaadjes, maar dan stopte alles.

Alles begon te verwelken: de bloempjes werden ros en de blaadjes bleven klein.

Nu staat de boom er dor bij. De stam vertoont op verschillende plekken grote verticale scheuren.

Ook op de takken zie je dit op verschillende plaatsen.

Wat is dit?

RE.

Het fenomeen dat je beschrijft ken ik niet direct. Ooit heb ik een boom verloren door een vorstscheur en daarna verder loskomen en indrogen van de bast.  Bij een latere vorstscheur greep ik in: insmeren met Lacbalsam en dichtbinden. Na verloop van tijd groeide alles weer dicht.

Dit jaar dreigen bij mij ook een Sterappel en mijn Rewena af te sterven. De beginsituatie heb ik niet in de gaten gehad. Wellicht was er een massale aantasting door neerdalen van kleine wintervlinderrupsjes uit het belendende bosje. Als gevolg van de droogte stierven de resterende blaadjes af. Een andere hypothese is dat teveel worteltjes waren afgestorven door de hoge winterse waterstand en de droogte de hergroei belette. Tot het begin van de regen stonden de bomen er volledig dor bij. Dan zijner opnieuw blaadjes verschenen: bij de sterappel zeer weinig, zodat ik denk dat deze boom het niet zal halen.  Bij Rewena is de situatie iets beter.

Scheuren zijn er niet in de bast. Nooit vroeger meegemaakt. Ooit nog wel door rupsjes van de Kleine Wintervlinder haast kaal gevreten bomen gezien, maar ze vormden vlug nieuw blad.  De lange droogte speelde dit jaar wellicht een funeste rol.  Wellicht wordt de sterappel gerooid?  Hopelijk kan de Rewena het redden, want ik vind dit een interessante appel.

Ik heb vroeger ook een schimmelaantasting gezien op een paar spillen van een appelboom. Onze toenmalige hond had een konijn eronder uitgegraven zodat de boom er ruime tijd ondergraven bijstond. Maanden later vulde ik  het gat met een of twee kruiwagens  compost. Later zag ik grote plekken op de takken zwart verkleuren met afschilferende pel. Die takken heb ik gedeeltelijk weggenomen en de andere plekken ingesmeerd. De takken hebben zich hersteld.

Vervolg

Fazantenei

Geografie van La Dombes

Een verongelukte ring(?)slang

Vijver

Vijver

Vogelspeurders

Wim

Kleine Eskimovlinder te verwarren met weerschijnvlinder

Op wandel

Reis Natuurpunt  La Dombes – Jura 

2 – 9 juli

Mijn eerste reis sinds de fusie. De vorige waren nog met De Wielewaal Voorkempen naar Friesland.

Reisleider Frans Kerstens, tot de fusie 18 jaar voorzitter, had alles in de puntjes verkend en voorbereid. 32 medereizigers.

Met het weer hadden we eveneens geluk. Nooit in de regen moeten stappen.

La (of Les, beiden worden gebruikt) Dombes is een vijvergebied een dertigtal km voor Lyon, een paradijs voor de watervogels. De visvijvers liggen verspreid in het landschap. We zagen de kwak, blauwe – en purperreiger en zilverreiger. Bij de koeien stond de koereiger. Ik hoorde de bedelroep van jonge futen. De toeristische dienst heeft een noordelijke en een zuidelijke route uitgestippeld. We reden ze allebei.

We verbleven in het centrumstadje Villars–Les-Dombes. Als kamergenoot had ik Leo Mattheeussen van Westmalle, een echte vogelkenner.

FOTO’S

Kerk Villars-Les-Dombes

Vijver

Frans en Maria Kerstens

Michel Viskens

Vogelaars

Idem

Idem

Het zwanenmeer

Ooievaarsjongen op nest

Davidsfonds Halle-in-de-Kempen  Zwalm, Vlaamse Ardennen 20 juni 2011

De jaarlijkse reis dit jaar begon in Oudenaarde met een koffie/thee plus een paar koffiekoeken in de brasserie De Flandrien van het museum van de Ronde van Vlaanderen.

We wandelden langs de Walburga-kerk, in Brabantse gotiek met de imposante 88 m hoge toren. Daarachter het vroegere hospitaal, nu OCMW. We zagen de renaissance-woning, met zuilen, residentie van de bisschop toen Oudenaarde even een bisschoppelijke stad was.

We kwamen uit op de markt met het laat-gotische stadhuis, gebouwd van 1526 tot 1537 onder burgemeester Filip Lalaing. Centraal staat het 40 m hoge belfort, met in de top het beeldje van Hansje de krijger, ooit in de 16 de eeuw de vaandeldrager van de stad.

Gedurende meer dan 300 jaar (1500-1800) was  Oudenaarde het wereld-centrum van de wandtapijtkunst. Er was echter geen tijd om het Huis De Lalaing te bezoeken, dat nog een belangrijke collectie bezit. Hier is nu een restauratie- en weefatelier gevestigd.

De brug over de Schelde gaat net voor ons in zijn geheel omhoog. Miel, als bouwkundig ingenieur weet een en ander te vertellen over bruggen. We komen voorbij de Louise-Marie fontein, gebouwd ter gelegenheid van haar huwelijk in 1932 met Leopold I (1812-1850).

FOTO'S

St-Walburga

Idem

Stadhuis

Idem

Idem

Top Belfort: Hansje, de krijger

Huis de Lalaing (wandtapijten)

Marie-Louise fontein

Detail

DEEL  2

Een eindje verder, staat de O.L. Vrouw van Pamele kerk, in 30 jaar van1234 tot 1265 gebouwd, een mooi voorbeeld van de Schelde-gotiek, een vroeg-gotische bouwstijl met als belangrijkste kenmerken: het gebruik van blauw-grijze kalksteen van Doornik, de ronde torentjes op de hoeken, de achtkantige, centrale vieringtoren en de driedelige raamindeling. Pamele werd rond 1100 aan de overkant van de Schelde gesticht en was eertijds als stad evenwaardig als Oudenaarde. De fusie met Oudenaarde gebeurde al in 1593.

FOTO'S

Naar O.L.Vrouw van Pamele

Idem

Miel Kint

Voorgevel O.L.Vrouw van Pamele

Interieur

Gotisch hoofdaltaar

Glasraam

Gelegenheidsgids

Beeld