Archief

 Chatham

Van Rochester is het maar een wip naar het aanpalende Chatham met de oude scheepswerven: de ‘Historic Dockland’. Men is er nog flink aan het restaureren met het oog op de titel ‘Werelderfgoed’.

Het was er nog niet druk op dit vroege uur. In de droogdokken liggen 3 boten. We bezichtigden het zeilschip en konden dan direct de onderzeeër, hier gebouwd in 1962, met een gedeelte van onze groep bezoeken. Op drukke momenten werkt men met wachtlijsten.

In een onderzeeër ondervindt je aan de lijve hoe beperkt de ruimte wel is. De meeste plaats was er nog in de lanceerruimte met de torpedo’s.  Vijf zaten er altijd klaar in de lanceerbuizen, de reserve werd aan de kanten gestapeld.

Tussen de verschillende compartimenten moet je je met de voeten vooruit en steun voor de handen door een niet te groot mangat wurmen; voor sommigen toch een hele onderneming.

Overal een wirwar van leidingen, buizen, meters , toestellen en aanduidingen, kleine zitplaatsen. Je vraagt je af waar de 68 bemanningsleden zich overal ophielden?

Een duikboot is zeker geen plaats voor mensen met claustrofobie.

Vandaar vlug naar het getimede bezoek aan de ‘Ropery’, waar we de overige van onze groep op het nippertje konden vervoegen.

De mevrouw, wellicht iemand van de werknemers, vertelde alles over het maken van touwen en het vlechten tot dikke trossen. Men gebruikt kemp, de vezels uit de hennepplant. Gelukkig was er veel illustratief materiaal, want haar Engels was niet alleen voor mij moeilijk verstaanbaar. Op het einde worden er een drietal mannen uitgepikt om een touw te vlechten. Twee draaien aan een wiel en de derde biedt tegengewicht. Ze worden achteraf beloond met elk een stuk van de touw die ze net gedraaid hebben. De 300m lange gebouwen aan de achterzijde worden nog tot op vandaag gebruikt voor het vlechten van touwen.

In de loodsen kan je nog veel (leger)materiaal bekijken.

Er was spijtig geen tijd meer voor het museum. Vermeld ik nog dat o.a. ook een oorlogsbodem te bezoeken is.

FOTO'S

De foto van de stuurcabine is van Wilfried Van Ginderachter

Rochester

Na de smakelijke ‘English breakfast’ voor de liefhebbers met ei, spek en bonen vertrokken we voor de korte rit naar Rochester.  Van de busparking kom je via een ‘public footpath’ direct in de kleurige hoofdstaat. Via een oude poort sla je af naar de mooie kathedraal, begonnen kort na het jaar 1000, in een overgangsstijl tussen romaans en gotisch. Enkele momenten van de heerlijke koorzang genoten.

Tussen de kathedraal en het burchtcomplex groeit de prachtigste catalpa die ik ken.

Naast de hoogste burchttoren van Engeland groeien twee groenblijvende steeneiken.

Even een kijkje genomen op de brede Medway.

Dag van de Biodiversiteit 22 mei

Vorige zaterdag was het de dag van de biodiversiteit. Overal waren er mensen die de soortenrijkdom in hun gebied inventariseerden.

Wij waren daar niet speciaal mee bezig; maar toen een citroenvlinder bleef pleisteren bij de judaspenningen, ging ik het apparaat halen en lukte Aleide een paar behoorlijke foto’s.

In de tuin zag ik even later een dagpauwoog. Die had ik praktisch een maand niet meer gezien.

Engels Landschap

Met veel heggen en solitaire bomen, veel schapen, soms koeien, grote velden, sommige met de gele gloed van het koolzaad.

Sommige oude huizen zijn bekleed met ‘hanging tiles’, hangende pannen.

Van Chilham naar Down House

Op het laatst werd het spannend. Door toch de GPS te volgen kwamen we op een zeer smalle weg. Voor Paul was het uitkijken om met de bus niet te veel schrammen op te lopen. Gelukkig hadden we slechts enkele, kleine tegenliggers en zijn er toch enkele ‘passing places’. Op de parking bij het huis is er maar plaats voor één bus. De vorige -ook uit België- was net vertrokken.

Down House is het landhuis waar Charles Darwin (1809 – 1882) de laatste veertig jaar (vanaf 1842) van zijn leven gewoond en gewerkt heeft en waar hij zijn revolutionaire werken geschreven heeft. Thans is het een museum beheerd door English Heritage.

Eerst zou Charles dokter worden als zijn vader, maar hij kon geen bloed zien. Vervolgens studeerde hij te Cambridge om dominee te worden. Voor het zover kwam ging hij als wetenschapper mee op de wereldreis van het zeilschip de  Beagle (1831-1836). De voorziene 2, werden 5 jaar. Darwin onderzocht de gesteenten en de natuur van de vele gebieden waar de Beagle aanlegde en zond planten, opgezette dieren en fossielen naar Engeland, samen met tekeningen en uitgebreide, nauwkeurige beschrijvingen van zijn ontdekkingen. Veel van de door Darwin beschreven soorten waren nieuw en vestigden zijn naam als natuuronderzoeker.

In 1939 huwde hij met zijn nicht Emma Wedgwood, van de porselein dynastie.(Tussen haakjes:  vorig jaar bezochten we de fabriek op de NBS tour. Verslag is op de blog te vinden).

Zijn baanbrekend werk “On the Origin of Species” verscheen in 1859, na lange jaren voorbereidend werk. De Nederlandse vertaling ”De Oorsprong der Soorten” verscheen pas in 1890.

Darwin beschrijft het principe van de natuurlijke selectie en maakte een gemeenschappelijke afstamming van al het leven geloofwaardig.

Nog een hoofdwerk is “The Descent of Man, and selection in Relation to Sex” (1871). Hierin beschrijft hij de verschillen van lichamelijke en geestelijke eigenschappen tussen mensen en verschillende dieren en vat hij de verschillende bewijzen voor de theorie dat de mens een diersoort is samen. Seksuele selectie stelt hem in staat eigenschappen te verklaren die zonder nut lijken, zoals de gekleurde veren van een pauw, maar ook het ontstaan van menselijke cultuur en beschaving, het onderscheid tussen seksen en het ontstaan van rassen. Hij benadrukte dat alle menselijke rassen tot dezelfde soort behoren.

Bij het huis bloeide de voor het Darwinjaar 2009 nieuw aangeplante boomgaard. Bloeiende, gele pioenen trokken de aandacht. Er staan nog oude bomen uit Darwin’s tijd. De serre herbergt o.a. vleesetende plantjes. Ik had geen tijd meer om de grote moestuin, met op het einde bessenstruiken, rond te wandelen. Verschillende gezonde vijgen tegen de muren waren voor mij weer een bewijs dat het in Engeland niet zo hard vriest als bij ons. Mijn Brown Turky liep vorig jaar terug uit na afvriezen tot tegen de grond. Deze winter zijn de nieuwe scheuten echter opnieuw bevroren.

King Charles hotel te Gillingham viel zeer goed mee, niettegenstaande de grote drukte met een bruiloft. We zijn nog wat gaan nakeuvelen in een rustige pub “The black Lion”.

FOTO’S

1. en 2.: Dat komt er van als je toch de GPS volgt. Een zeer smalle weg. Gelukkig waren er maar een paar kleine tegenliggers. Het was opletten voor schrammen op de bus.

3. Bomengroep te midden van het land.

4. De nieuwe boomgaard, met de jongste deelnemer Florens, al voor de derde keer mee.

5. en 6. Welkomstwoord.

7. Leeskamer

8. Het grote huis

Bij de gele pioenen