De prachtige Bloei van Abrikoos in Serre

Haagsysteem Fruitbomen

Het haagsysteem voor fruitbomen op 1m of nog minder, leent zich om op kleine oppervlakte toch meertdere bomen te planten.

Op de foto staan er bij Ger Van Santvoort te Someren, Noord-Brabant, Ned. 360 rassen appel bij elkaar. De kippen vooraan zijn Zilverbrakels. Prachtige dieren, maar ze hebben het nadeel dat ze uitstekend kunnen vliegen en ondanks de grote ren bij mij toch de omgeving gingen verkennen. In de winter moet je het ook stellen zonder eieren.

De DEWE peer eind februari

Dit is mijn zaaipeer, die dit jaar voor het eerst droeg, in een jaar dat de meeste ander peren bevroren. Goede vruchtzetting, zie vroegere foto’s.

Eind februari ontdekten we nog een peertje. Samen met dochter Tinneke hebben we die geconsumeerd. De textuur was nog voldoende vast en de smaak was heerlijk zoet. “Zeer goed “ zei Tinneke.

Ik zag bij het doorsnijden geen zaden. Een geval van vruchtzetting  zonder stuifmeel, partenocarpie, zoals die ook veel voorkomt bij Conference.

Zelf had ik enkel een beeld van de saprijke peren bij rijpheid als Jeanne d’Arcq, Conference, Beuré de Naghin...

Deze peer is gans anders: blijft na lange bewaring nog tamelijk vast en smaakt heerlijk zoet, zonder veel sap.

De jaarlijkse landbouwstudiedag van de vakgroep Landbouweconomie van de UGent focuste dit jaar op biolandbouw. Al tijdens de verwelkoming gooide Patric Buggenhout, voorzitter van de landbouwstudiedag, de knuppel in het hoenderhok door de vraag te stellen of bio nu een geloof is of niet. Stijn Bruers die zichzelf een rationeel ethicus noemt, kreeg met zijn controversiële standpunten over de zin van bio het debat meteen op gang. Hij trekt de milieuvriendelijkheid van de bioteelt en de gezondheid van bioproducten in twijfel en vindt dat biolandbouw zich al te rigide verschuilt achter bepaalde principes en daardoor nieuwe bevindingen onterecht weert.

Kornoelje – Cornus mas

Ik heb de kornoelje leren kennen via Fik Seymus. Onlangs was er nog iemand die vroeg naar het oorspronkelijk artikeltje in een van de eerste Seizoentjes, het ledenblad van Velt. Fik had het over de ‘kornellebessen’. Ik heb al een poging gedaan om dit terug te vinden, echter zonder resultaat.

Laatst nam Jet Steinmetz enkele talkken mee naar Friesland en enkele dagen later stonden ze al in bloei in de huiskamer.

In de tuin staan de bloemen op uitbarsten. De huidige koudeperiode zal wel wat remmen.

Vorig jaar ondervonden ze niet de minste hinder van de nachtvorst op 20 april. Er waren volop vruchten. Bij rijpheid vallen die af en rijpen daarna nog even door. Vorig jaar ondervond ik dit het best met de cultuurvariëteit Jolico. Vroeger at ik slechts een paar afgevallen vruchten. Doorgerijpte bessen zijn een stuk beter te genieten. Dochter Tinneke maakte er smakelijke confituur van.

Mijn oude struiken

Ik heb nog een exemplaar van Jerome Van Assche van Dilbeek, grote imker en voorzitter van de derde afdeling van de Vrienden van de biologische Land – en Tuinbouw Pajottenland (1973). Het zijn smakelijke bessen.                                                                                             De moerbei die hij mij gaf bezweek tijdens de zware wintervorsten van de zeventigerjaren. Met jonge exemplaren is dit in de laatste decennia geen probleem meer.

Mijn tweede exemplaar schafte ik aan op de enige landelijke plantenbeurs, die we in de lente 1974 op initiatief van Jan Heyman, de stichtende erevoorzitter van Velt –nu al de 90 gepasseerd - hielden op Lima te St.-Martens-Latem, van imker De Blieck uit het Waasland. Elk jaar draagt die, na een uitbundige, gele bloei - goed voor de bijen -  overvloedige vruchten, die kunnen verwerkt worden.

Interessant is dat het derde exemplaar, een maand later, weer zorgt voor smakelijke kornoeljebessen.

Twee jaar terug schafte ik bij Hoebenschot de cultuurvariëteit Schönbrunner aan, de gourmet Cornus mas. Die had vorig jaar al enkele bessen, wel duifelijk kleiner dan de Jolico.

Vorig jaar kocht ik bij Zoetewei te Putte (Mechelen) nog een drietal cultivars met zeer grote  bessen, waaronder een met gele vruchten.

Zie ook de blog van 3/9/2017

FOTO’S

De bloeiende takken bij Jet

De grote struik is de Jolico.

De andere is de oude boom van de Waaslander.

VERVOLG

10. Opalescent   u.s.a. Erg zacht, op zijn einde. Let op de schurftplekken.

11. Otava Tjecks  Nog erg lekker, bewaart tot april zonder veel sapverlies. Mijn appel nr 1.

12. Een zaailing uit Wallonië, meegebracht door Vincent. We proefden die enige vrucht te Mechelen. Gewoon goede smaak volgens mij.

13. We proefden verschillende noten. De Boss –noot sprong er uit. Het is een noot van Jacques Bosschaerts die bij hem groeit in Mortsel. Droeg vorig jaar ook goed, maar wellicht dankzij het warmere stadsklimaat?

14. De Natyra appel, een nieuw, resistent clubras met vrij goede smaak.

15. Idem

16. Een Delgolune/ Delbard Jubilé  Nog vast  goed Voor appelen aan de boom , zie blog op 08-11-2015.

We proefden ook een Relinda, doch die viel nu tegen. Tijdens een veel vroegere proeverij viel die best mee.

VERVOLG   2

Nynke Zijlstra en Vincent Turkelboom

Nynke

Vincent

Nynke

Vincent

Nynke en ik

Idem

Frits en Jet Doornenbal

Frits

De Friezen en de entbeurs op Tivoli te Mechelen

Frits en Jet Doornenbal en Nynke Zijlstra, voorzitter van de Stichting Fruit Yn Fryslân’ kwamen al vrijdag. Het werd een zeer gezellige en fruitige avond. Vincent Turkelboom was ook van de partij.

Hun webstek http://fruitynfryslan.nl

De stichting heeft haar verzamelboomgaard met heel veel Friese rassen te St. Nijk / Sint Nicolaasga  (vlakbij het Tjeukemeer). Die hebben we nog niet gezien. Aleide en ik kwamen een eerste keer bij Frits en Jet op hun terp te Wolvega op 10-10-2010.

Blog van 26-10-2010 op de eerste blog fruit

We proefden appels die zij bijhadden en noten van Vincent. Zie de foto’s

Op zaterdag was ik mijn toestel spijtig vergeten  Ik kan verwijzen naar  de blog over die bio hoogstam boomgaard op 8-01-2017.

We bezochten de boomgaard van de gebroeders Vereyken te Berlaar en ontmoeten er de mannen van de Velt Fruitwerkgroep Menen-Wevelgem Dieter Dewitte en Bart Van Hove. De dag voordien hadden ze nog een Mahieupeer van 100 jaar verplant, een nog enige boom. Ze hadden enten mee om in Mechelen uit te delen. Zie (via Google) Liefhebbers van Fruit en Fruitteelt van Frans Mauwelaerts en Guy De Kinder.

Onderweg stopten we nog voor een bezoek aan de grote biowinkel van Stefan Busschots te Koningshooikt.

NBS Mechelen had veel werk gemaakt van de entbeurs. Enten aan €1.    Voor mij was het tevens een weerzien van fruitvrienden van vroeger.

FOTO’S

Pinkstar , een schepping van Piet de Sonnaville (31/08/1917-20/02/1995). Met Vincent heb ik het geluk gehad hem een paar jaar voordien te kunnen bezoeken te Winsen.

1. De appel met groenachtig vruchtvlees is nog lekker. Naar de ondervinding van de Friezen is een M26 onderstam minder aangewezen. Een MM106 of M7 zijn beter.

2. Dorsnede

3. Present van Engeland

4. Idem. Het zwarte is van de regenvlekkenziekte. Het onesthetische neemt niets weg van de smaak.

5. Gewurzluiken nog lekker

6. Een nashi of peer in het Japans. Zandpeer. Niet meer te genieten. We haalden herinneringen op aan de Benita (kruising zandpeer met gewone peer) met zijn lekker, overvloedig sap.

7. Oranje de Sonnaville Nu op zijn eind, maar nog mooi ; op zijn best in november.

8. idem

9. Rode Jonathan   wel iets te oud?  Had niet meer die kenmerkende Jonathansmaak.

Hanenhistorie

Vorig jaar hoorde ik op een avond in de lente hanengekraai op het erf en zag dit jonge prachtbeest (had nog geen sporen). ’s Anderdaags zag ik hem al temidden van de kippen. Hij was over de afsluiting binnengevlogen in de ren.

Wellicht om zijn hinderlijk gekraai hadden mensen het dier bij mij gedumpt.

De nieuwe had direct alle kippen afgesnoept van het vorige haantje, dat er voor de rest op zijn eentje verstoten bijliep.

De nieuwe haan zorgde voor een nageslacht van in de twintig stuks.

Het jaar voordien bleef geen enkel kuiken in leven van broedsels met hoogstens 2 stuks. Vergelijk met nu 14,12 en acht.

In de nazomer mogen de kippen vrij in de tuin. Ze hebben echter het suikerbrood mee opgesnoept. Dat zal ik moeten afdekken.

Het verstoten haantje vond echter een eigen terrein: mijn fruitkooi. Het verbleef er maanden dag en nacht en leefde van de afgevallen en laag hangende bessen. Deze winter vertoeft hij op zijn eentje op het afgesloten gedeelte voor het huis,waar de andere kippen niet mogen komen, anders laten die bij regenweer te veel visitekaartjes achter onder de veranda.

Een tiental dagen terug woonde ik te ’s Hertogenbosch voor de zoveelste keer de International Fruit Conference bij en daar had men het vanzelfsprekend ook over de nieuwe plaag : het Aziatische fruitvliegje Drossophyla Susuki dat zijn eitjes legt in velerlei rijpend fruit, dat daarop gaat rotten. Als je weet dat dit insect tot 10 generaties per jaar telt, besef je hoe schadelijk dit insect is. Gelukkig had ik vorig jaar een helper. Het haantje heeft vele honderden insecten opgeruimd.

In plaats van in de pot mag hij dit jaar weer in de fruitkooi.

FOTO’S

De sneeuwklokjes staan al een maand boven. Ik kreeg ze destijds van mijn goede Engelse fruitvriend Howard Stringer die ze had van in zijn kindstijd.

DeWe peer

De ontdekking van dit jaar. De zaailing peer die er reeds lang staat, droeg eindelijk fruit, terwijl de andere peren haast allemaal bevroren waren.

Het zijn bruine peertjes, iets onder de middelmaat met vrij vast vruchtvlees. Ik plukte ze op 20 oktober. Pas nu, eind december, begin januari is het vlees zachter en is de smaak aangenaam zoet. Proevers vinden het een behoorlijke vrucht.

Ik gaf de nieuwe peer een naam naar mijn initialen, Daniel Willaeys, DeWe. Benieuwd hoe de peer het in de toekomst zal doen.

Ik heb al een zaailing appel, die ik Aleida noemde naar mijn overleden echtgenote. Dit is eveneens een wintervrucht met voldoende smaak en productiviteit. Ook in dit vorstjaar droeg de boom.

Wandelclub WSV De Natuurvrienden ZoerseLl

30dec

Gisteren hield de Wandelclub De Natuurvrienden haar Deiekoningen wandeling. Hun voorzitter Jef Joosten is toen de veschillende afdelingen samengingen in één federatie de algemene voorzitter geworden. Volgend jaar bestaat de afdeling 35 jaar.

Ze hadden geluk. ’s Morgens hield het op met regenen. Misschien zijn de eerste wandelaars van de lange afstanden nog in de regen vertrokken?

Latere vertrekkers hielden het droog.

Pas in de late avond kwam er weer regen.

Gelukkig was de laatste activiteit dan al afgelopen.

Die bestaat  in een avondwandeling, vertrek om 20u met een grote groep,  muzikanten en huifkar. Ook Liesbeth,  de burgemeester was er bij. Onderweg worden op steeds een andere plaats de koningen een voor een opgehaald. Een van die plaatsen is hier.Tijd om met de koning kennis te maken bij een goed glas wijn.

In de schuur is er een bar met verschillende jeneverkens en soms ook al eens Glühwein.  Uiteindelijk bereikt men een levende kerststal. Ditmaal was dit in de kerk. Hier heb ik al meerdere koningen ontvangen.

In het duister maakte ik enkele foto’s uit de hand. In het donker moet je het apparaat lang stilhouden en zonder statief lukt dat niet. en vooral de personen staan niet stil. Dat heb je dan als de flitser uitgeschakeld staat!

De bewogen foto’s geven toch een idee.

Het koppel is Jan Verbruggen en echtgenote Nora Buysse; In Mexico opgegroeid. Ik heb jaren geleden bij haar Spaans gevolgd in de leergangen van de gemeente, nu overgenomen door de Lyons club.

Wezel

Toen ik enkele dagen geleden in de nu lege beerput kwam, vond ik een uitgedroogde wezel. Tot dan toe stond het luik open waardoor hij er ingekomen is en normaal weer naar buiten kon. Misschien een ouder exemplaar dat er kwam sterven? Ik las dat wezels hoogstens 3 jaar oud worden.

Ik schat dat het 35 jaar geleden is dat ik er nog een zag. In de jaren 60 en 70 zag ik die hier nog geregeld. In de Kempen spreekt men van Muishondjes. Wezels laten zich overdag nogal eens zien. Ook in mijn jeugdjarenn te Ichtegem tegen het Wijnendalebos zag ik die geregeld.

Een hermelijn, iets groter en met een opvallende zwarte eindstaart heb ik er nooit gezien; wel een paar bunzings.

Hier te Halle-Kempen heb ik er destijds een drietal gezien, waarvan een in witte wintervacht. Dat ook wezels ’s winters een witte wintervacht (kunnen) hebben, heb ik nu pas vernomen.

Hier heb ik drie bunzings gezien. De laatste sneuvelde onder de banden van de auto op het weggetje van Pol Poppe, destijds een bekende naam in De Wielewaal. Van pastoor Seghers kreeg hij in 1966 de opdracht ‘De Wielewaal Voorkempen’ op te richten. Ik was er ’s morgens even gestopt en even verder liep dat beest over het weggetje. Het gaf geen teken van leven meer. Ik was er bepaald niet gerust in, noch de kinderen, in de Peugeot familiale met ons zeven.  Bunzings zijn taaie beesten.

Als opgezet dier is hij daarna in vele scholen getoond.

Op waarnemingen.be zie ik dat er vorig jaar ook nog een melding van een wezel was uit Zoersel, wat niet wegneemt dat deze kleine zoogdieren enorm achteruit gegaan zijn.

VERVOLG  2

St. Waltrudisch herinnert aan de welvarende stad tijdens de Middeleeuwen.

De scherpe torenspits bereikt een hoogte van 33m.

Interieur

Schilderij

Oud beeldje van St. Catherina

Het te donkere retabel

Nog een schat uit het begijnhof, nu te zien op de religieuze tentoonstelling Parcum in de al voor een goed deel gerestaureerde abdij  ‘Het Park’ te Leuven, beter bekend als aldij het Park Heverlee. Deze gronden zijn terug aangehecht bij Leuven, dat instaat voor de grootse restauratie.

Herentals met VOC  9/12

Met gidse Maria Macauter, medelid

Start met het begijnhof. Ik miste de inleiding wegens de omleiding. De omgeving is knap heraangelegd. Van het begijnhof schiet maar 1 straat over. Herentals had al een begijnhof in 1266. Dit lag verder buiten de stad. In 1578 werd dit volledig verwoest door de Staatsen, protestanten.

Op de huidige site was de begijnhofkerk klaar in 1615. Er werd een deurtje geopend in de biechtstoel. De pastoor zat letterlijk op ’het gemak’.

Tegen de kerkmuur staat een Christus met een loden mantel. We steken de straat over en komen in een convent, een huis waar tot 9 minder vermogende begijnen samenwoonden. De kamers zijn nog vrij authentiek. Aan de andere kant van de gang was  een ziekenkamer met 3 bedden. Er is weinig geld voor restauratie.

We wandelen naar het centrum op een restant van de vroegere versterkingswal rond de stad, enkele meters hoog. Vroeger was die 12 m en begroeid met doornige struiken. Het is vrij koud en we zijn blij ons te kunnen opwarmen in  ‘De Zalm’ naast de Lakenhalle voor een koffiebreak.

Destijds, met de talrijke legerbenden was Herentals een gemakkelijke proooi.

We hervatten de wandeling mat een blik op de Lakenhalle van begin de 15 de eeuw met het 35 m hoge belfort met beiaard. Staat bij het werelderfgoed van de Unesco.

Er naast staat het boerenkrijgmonument ter gedachtenis van de slag in Herentals van 28 okt. 1798.

We vangen ook een glimp op van het standbeeld van Rik Van Looy,  ‘de keizer’ van Herentals.

We wandelen verder naar ‘Het besloten Hof’, met imposante binnenkoer en gebouwen, een vroeger klooster, nu o.a. het hoofdkwartier van het Wit-gele Kruis.

Bij het terugwandelen zien we achter ons de Zandpoort (1430). Van de 4 vroegere poorten schieten er nog 2 over. Er is ook nog de bovenpoort.

Gidse Maria Macauter leidt ons voor het laatste bezoek, wat opzij van het centrum, naar de grote, mooie St. Waltrudischkerk, in 1417 begonnen in Brabantse, laatgotische stijl. De kerk maakt een weelderige indruk met de vele grote schilderijen en het houtsnijwerk. Ze wijst ons naar oude banieren, mede door haar zorgen hersteld. Zij toont ons de schatkamer. Spijtig is het al wat donker voor een prachtig retabel in kunstig houtsnijwerk. Paul Koop, voorzitter, maakt ons attent op grafplaten op de vloer: burgers liggen met hun voeten naar het altaar, priesters omgekeerd. Zo zullen ze bij de verrijzenis het vlugst uit de kerk zijn!

Ik heb genoten van dit uitstekend gegidst bezoek aan een interessant, historisch stadje.

Terug naar ‘De Zalm’ voor een smakelijk diner met interessante tafelgenoten.

FOTO’S  (De eerste foto’s met mijn nieuwe Motorola smarthphone. Ik moest Marthe eerst wat info vragen.)

1. Begijnhofkerk

2. Biechtstoel met gemak

3. Preekstoel

4. Interieur

5. Christus met de loden mantel

6. Begijnenhuis

7. Conventhuis met afbeeling patrones Sint Begga.

8. Pomp in de keuken

9. Leuvense stoof

VERVOLG

10. Te zien aan de horizontale groei der harttakken een kunstig gesnoeide Schone van Boskoop appel.

11. Lakenhalle

12. Idem

13. Boerenkrijgmonument

14. Lakenhalle

15. Idem met gidse

16. Het Beloken Hof

17. Monument ter gedachtenis aan de 7 weesmeisjes, op stap buiten de stad, slachtoffers van een der weinige V1 die daar vielen.

Pruimen

Bij mij thuis op De Reiger te Ichtegem  (West-Vlaanderen, 20 km van de kust) hadden we 2 pruimenbomen staan.

We noemden ze eierpruimen, rijp half augustus. Op de entplaats was er een serieuze knobbel. Later wist ik dat het Monsieur Hâtive’s waren.                  In de haag groeiden ook 2 Damson pruimen, rijp in september. De ene boom gaf bij rijpheid duidelijk smakelijker, zoetzure vruchten dan de andere. Ik zie mij nog zitten smullen in het boompje.

Een gelijkaardige Damson groeit hier in Zoersel. Die kreeg ik van een klasgenoot uit het lager onderwijs van de wijkschool, Irené Tyvaert. Op zijn hengstenboerderij, beneden de Kortemarkberg op de Heremietshoek had hij die nog groeien.

Toen ik hier in 1962 aankwam groeiden er 2 – wat ik noem Kempische pruimen -  naast de goed bemeste moestuin. Het betreft een ‘landras’ dat zich vermeerdert door uitlopers. Het zijn middeigrote roodblauwe vruchten met een aanklevende steen. Ik heb er vele tientallen nuitgedeeld onder de Veltleden.

Ik gebruikte ze ook als onderstam. Toen de populieren in de geitenwei gerooid werden had ik plaats om ze uit te planten. Doch dit pakte anders uit dan ik verwacht had!. Tijdens  de nazomer stierven er al een paar af en de volgende zomer werd het nog erger. Wat was de oorzaak?

De 60 jaar van Aleide vierden we met het gezin in de Ardennen (1993). In het boekendorp Redu kocht ik een paar interessante fruitboeken. Ik las over de Armillaria mellea, de honingzwam. Dat was de verklaring van het afsterven!.

De afstervende tronken met de wortels er rond – dood en nog levend- van de populieren waren voor de honingzwam ‘gefundenes fressen’ . Voeg daarbij dat ik rond de geplante bomen een dikke laag populierenschors, om het gras te verstikken, had aangebracht. De zwarte, schoenveterachtige mycelium- draden van de honingzwan liepen zowel naar boven als naar beneden! Daarbij ondervond ik dat de onderstammen Kempische pruim duidelijk gevoeliger waren dan de St Julien A onderstammen.

De paddenstoelen hebben we nog klaar gemaakt, maar er waren er wel betere.

Rond die tijd heb ik ook mijn 5 rassen krieken (zure kersen),  die onvruchtbaar waren geworden door de takmonilia, moeten rooien. Ik schafte mij het resistentere, Duitse ras Gerama aan, doch ook hier moet ik gereld verwelkende takjes verwijderen. Het RGF ras Schaarbeekse kriek gaf dit jaar zijn eerste vruchten. Blijft dit gezond?

In de Zoerselse streek had men ook kleine, gele pruimkens groeien, mirabelachtigen, Prunus insititia? Bij mij aangeplante exemplaren hebben nooit ook maar een enkele vrucht gegeven.

Verder kreeg ik pruimen van een landras uit de polders van Leffinge. Daar zijn het middelgrote, goed smakende vruchten en vrij productief. Bij mij op de zandgrond deden ze het zeer pover met slechts enkele kleine vruchten.

Het waren ook de eerste slachtoffers van wat ik later als bacteriekanker, pseudomonas heb leren kennen.

Ik had nog een ander landras, afkomstig uit de streek van Keerbergen gekregen. De iets roodbruine, middelgrote vruchten waren lekker. Doch ook deze werden aangetast door de pseudomonas. Mijn kempische pruimen ondergingen hetzelfde lot! Enkel op een wat afgezonderd hoekperceel groeien er  nog een paar min of meer gezonde exemplaren.

In 1979 bekwam ik een bundeltje plantgoed –ik had slleepruimen gevraagd.- dat ik in de grond stak en verder niet naar omkeek. Een hoop jaren nadien, de bomen waren intussen hoogopgeschoten, had ik een rijke oogst van kerspruimen of myrobolanen, Prunus seracifera, in diverse kleuren: geel rood, blauw en mengvormen. Intussen groeien er diverse exemplaren verpreid over het terrein van 1 Ha. De mooie, vroege bloemen, vanaf begin maart , bevriezen nogal eens. In de goede jaren zijn er meer dan overvloedig vruchten. Sommige zijn goed te eten maar allen geven ze uitstekende pruimenconfituur.

Mijn  vroegst aangeplante gewone pruimen ( Prunus domestica) zijn intussen versleten.

De af en toe aangeplante rassen vielen na enkele jaren eveneens te prooi aan de bacteriekanker.

Jubeleum deed het enkele jaren zeer goed, maar dan ging ook het licht uit.

Van de machtige pruim Jojo kon ik hoogstens een paar jaar genieten  Met Top en diverse andere hetzelfde liedje.

U begrijpt dat ik nieuwe moed schepte toen ik vernam  van de proeven  van Wageningen Research met sleedoorn als onderstam. Ik schreef er al een blog over op 10-07-2015.

Van Nynke Zijlstra uit Friesland kreeg ik onlangs een e-mail dat zij  de nieuwe onderstam WUR s 766 al heeft  kunnen bestellen.

Deze onderstam is namelijk resistent tegen pseudomonas of bacteriekanker.

Voor mij hoop op nieuwe pruimen!

De WUR s766 groeit sterker dan de VVa1 (Een onderstam met veel gebreken) en wat minder sterk dan de St Julien A.

De vruchten op WUR 766 (zeker bij Opal en Queen Victoria ) zijn groter dan bij St Julien A en daarbij is de productiviteit eveneens beter.

Men heeft tevens geen virusziekten vastgesteld.

Deze WUR s 766 onderstam is naast voor pruimen ook geschikt voor perzik en abrikozen.

 Verkoop en import van noten boomt dankzij gezond imago

De verkoop van noten zit in de lift. Volgens cijfers van de FOD Economie spendeerden Belgische gezinnen in 2016 gemiddeld 30 euro aan noten, terwijl dat in 2012 slechts 19 euro was. In die vier jaar verdubbelde de invoer van pecannoten, verdriedubbelde de invoer van walnoten en vertiendubbelde de grootte van de notenrayon in supermarkten. Dat schrijven de kranten van Mediahuis. Ze voegen eraan toe dat noten gezond zijn, maar wel calorierijk. "Je eet ze best met mate", vertelt professor voeding aan UGent, Sarah De Saeger.

Tweedaagse Voc-Antwerpen naar Amsterdam en Utrecht (3-4/11)

Op de heenreis zorgde de welbespraakte voorzitter Paul Koop voor een prachtige situatieschets  van de geschiedenis vooral van de 16^de eeuw.

In Amsterdam stapten we uit dichtbij het Hermitage Museum naast de Amstel, gevestigd in een vroegere grote  verzorgingsinstelling, We gingen het gedeelte ‘De gouden Eeuw’ bezoeken met een dertigtal zeer grote  schildererijen met de koppen van de weldoenende hogere urgerij, indrukwekkend. Na wat vrije tijd kwamen we terug samen bij het standbeeld van Spinosa voor een verdere verkennende wandeling die zal eindigen op de wekelijkse boekenmarkt op het Spui. Zoon Peter was danig onder indruk van de historische beslagenheid van Paul Koop dat hij zich enkele werken ter zake aanschafte. Die hadden achteraf diens goedkeuring.

Naar het hotel Van Der Valck te Breukelen.

Zondag 4/11 Utrecht

Eerst een wandeling in het zonovergoten centrum.  Door de stad lopen twee grachten, de oudegracht en de nieuwegracht, gevoed door de Rijn. Het water ligt vrij diep zodat aan de zijkanten kelders-opslagplaatsen konden uithegraven worden. Men noemt ze de werven.

Naast de alles dominerende toren van de Dom, nu protestants, met zijn 112m de hoogste kerktoren van Nederland vermeld ik nog Paushuize uit 1517, gebouwd in opdracht van de uit Utrecht afkomstige paus Adrianus VI, die het echter nooit bewoond heeft. Het is een laat-gotisch gebouw met typische "speklagen" van natuursteen en baksteen.                   We stonden ook voor de stadswoning van Belle Van Zuylen, helemaal bekleed met de dure blauwe Naamse arduinsteen.

Na de vrije middagtijd bezochten we de grote Luther tentoonstelling in het Museum Catharijne Convent. Op 31 okt was het precies 500 jaar geleden dat Luther zijn 95 stellingen  ‘Ad Valvas’ aan de kerkdeur van de paleiskerk van Wittenberg aanbracht.

Nederland is voornamelijk Calvinistisch geworden. Het is nog altijd een vraagteken waarom de hageprekers precies actief werden in Frans Vlaanderen en vandaar in 1566 de Beeldenstorm ontketenden en de reformatie van Calvijn verspreidden. Door de  Contrareformatie in de zuidelijke Nederlanden, met vervolging van de protestanten ( bv Bloedbewind van Alva) en herovering door de Spanjaarden van Vlaamse steden (bv Val van Antwerpen 1585) ontstond er een grote uitwijking, vooral naar Nederland.

Een laatste bezoek was het kasteel van Belle van Zuylen  (20 oktober1740 – 27 december 1805 ), een merkwaardige, ontwikkelde, zelfstandige vrouw, schrijfster en componiste.

FOTO’S.

1. AMSTERDAM      Hermitage

2. Vroeger Oude Vrouwen Huys  1681 beheerd door de notabelen wier portretten we binnen zagen.

3. Groep op de binnenkoer

4.De Amstel

5. Spinosa, woonde in deze wijk

6. Gracht met zuiderkerk

7. Groep

8.Begijnhof

9. Idem