Archief

Ze zegt dat is de wind

en ze wijst naar het wuivende gras

en van een lichte plek op de weg

zegt ze dit is de zon

.....

alsof ze de schepping begon

.......

maar als ik met mijn eigen ogen

kijk waar de zon en de wind waren

zie ik dat ze niet verder komt

dan mijn knieën

.....

onuitputtelijk groeit dagelijks

uit mijn voeten de reus

uit mijn eigen verhaal

dat langzaam doorzichtig wordt

als een morgen in de nevel

.....

zevenmijlslaarzen schuiven me

gaandeweg over sporen

die ik verloren waande

de kleine harde kiezelstenen

van kleinduimpje.

.......

Rutger Kopland

Onze gesprekken werden langzaam

onze vragen beantwoordden we met kijken

naar de langzame wereld om ons heen.

........

de dorpen en landerijen in de diepte

de vogels bijna verdwijnend in de hemel

.......

we gingen zitten kijken naar deze prachtige

onverschilligheid van de wereld

naar de overbodigheid van onze vragen.

........

Rutger Kopland

 Mijn grootste vreugde

is het geluid van jouw stem

als hij me roept zelfs in wanhoop; mijn verdriet

dat ik je niet kan antwoorden

in een spraak die je niet als de mijne aanvaardt.

-------

Je hebt geen vertrouwen in je eigen taal.

Dus hecht je

gezag aan tekens

die je niet nauwkeurig kunt lezen.

-------

En toch bereikt je stem me altijd.

En ik antwoord aanhoudend,

terwijl mijn woede luwt

naarmate de winter vergaat.Mijn tederheid

zou je duidelijk moeten zijn

in de koelte van de zomeravond

en in woorden die uitgroeien

tot je eigen antwoord.

------

Louise Glück

Winnaar van de Nobelprijs Literatuur 2020

in een vertaling van Erik Menkveld

Zoals de zee zichzelf weerlegt, nee, juist legt, 
golf over golf, cliché over cliché, 
als kaarten bij een patience-spel, 
en zich weer opraapt en zich opnieuw legt; 

zoals horizon slechts horizon- 
taal duldt, zo ver als je kunt kijken, 
en zee tien keer per minuut verticaal wil, 
zo luid als je kunt horen; 

zoals water zwemt om zichzelf te kloppen 
in de sprint, een arm zegevierend omhoog- 
steekt, 
waarna een andere arm en nog een arm; 
zoals alle water ter wereld zich haast 
om aan te komen binnen de tijdslimiet 
van de eeuwigheid: zo nu. 

(Uit: "Schoolslag" 1994) Herman de Coninck

Vogels, vissen

Zet de radio uit. Je hoort niets nieuws. De stilte wacht geduldig af.
Vouw de krant dicht. Hij was oud voordat hij werd gedrukt.
Zoek niet, deel niet, duim niet tot je vierkant ziet.
Zet eindelijk het scherm op zwart.

Ik ben net zo bang als jij, net zo bezorgd voor iedereen
die ik niet missen kan. Ik had ook gespaard voor andere dingen:
verre reizen, eerste hulp bij een gebroken hart,
een auto die wat vaker start.

Maar: in Wuhan hoor je vogels zingen.
Boven China was de lucht nog nooit zo blauw.
In Venetië zien ze vissen in het helderste water sinds tijden.

De kunst van leven was altijd dezelfde: ongevraagd komen,
ongewild gaan, intussen doen wat je het liefste doet,
vrede sluiten met je lot.

Sluit de voordeur. Zet de tuindeur open, voel de zon op je gezicht.
Denk voor je uit wat niemand hardop durft te zeggen:
wij zijn een virus dat een virus heeft gekregen.

Ingmar Heytze.

Slapeloosheid. Aardeduister –

Zelfs het kaarsje dooft uit.

Dichtbij tikt een klok; ik luister

Naar zijn monotoon geluid,

En de stilte lijkt te beven –

Muizenissen van dit leven,

Lispelende schikgodin…

Nacht, wat heb jij in de zin?

Ben je boos, of kom je klagen

Over mijn verloren dagen?

Wat houdt jouw gefluister in?

Wat precies wil jij beweren?

Sta je iets te profeteren?

Houd het niet geheim voor mij…

Roep je? Wat beteken jij?

Alexandr Poesjkin (1830)

Wij zijn 

Wij zijn buigzaam. 
We buigen naar elkaar. 
We buigen voor elkaar.

Nooit zijn we neerbuigend. 

Hoe meer zielen

Ik heb een ziel
die precies in mij past-
ik doe alles met mijn ziel
klop op mijn ziel en stof hem af
schaaf aan mijn ziel en blaas de krullen weg
boor gaten in mijn ziel en vul ze weer op
met nuchtere gedachten.

Ik wou dat ik meer zielen had
en van een andere soort
oneffen zielen kromme zielen
zielen als spartelende zilvervisjes
als meisjes in een winterjas
zwarte zielen.

Maar mijn ene ziel-
een tamelijk vierkante effen en solide ziel-
vult reeds alle beschikbare ruimte
en krimpt geen milimeter
zolang ik leef.

Toon Tellegen,
Uit: Wie A zegt: gedichten,
Querido Amsterdam 2002

De Wolken

Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder-
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

-Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide-

Martinus Nijhoff