Archief

foto 1 : zonnebloemen alom

foto 2 : samen geraken we eruit

foto 3 : stilleven met helmen

foto 4 : picknick aan de Aveyron

foto 5 : Rével markt : waar gaan we eten ?

foto 1 : de b&b

foto 2 : rust na de rit

foto 3 : het goede leven

het is al zonnebrand en we zijn nog maar 9u30 in de ochtend. Vandaag is Michel chauffeur.  Die is blij want hij mag naar de markt van Rabastens.  De gastvrouw geeft ons nog vlug een kaartje mee van de b&b, wie weet komen we nog eens terug. Het was een mooi plekje om te vertoeven.

We hebben een rit van 58 kilometers voor de boeg, maar uit ondervinding weten we dat het er sowieso meer zullen zijn (77 tellen we 's avonds).  We zijn goed ingesmeerd want het is een ongenadig hete dag en er is weinig schaduw.  Hier staan hectares en hectares uitgebloeide zonnebloemvelden.  Het parcours is niet al te aantrekkelijk, nogal wat grote banen met veel verkeer.  Tegen de middag wordt het rustiger.  We hebben al geleerd dat de D-banen (departementswegen) kleiner en rustiger zijn als er weinig cijfers achter staan.  De D12 is veel rustiger dan de D112.  Daar zitten we dus op, de D12 naar Pratviel, waar Michel ons opwacht.  Maar eerst moeten we de nijdigste klim van ons huidig palmares nog afwerken.  Het wordt afstappen geblazen.  Johan zegt dat de wuvesteke niet voldoende is, hij gaat een oudewuvesteke op zijn fiets laten leggen. Ja, dat is hier wel even nodig.

Pratviel is een piepklein dorpje met een grote mooie kerk, een gemeentehuis en een kerkhof.  Er is geen levende ziel te bespeuren.  Of toch, er komt een soort fernandelachtig personnage op ons afgesleft.  Hij wil weten wat we hier zoeken en vertelt ons dat er een paar 100 inwoners zijn in Pratviel.  Hopelijk komen die goed overeen. Geert proeft van een lekker stukje cake dat Michel meebracht van de markt, maar zijn gezicht staat algauw op donder en bliksem.  Blijkt het een glutenvrij brood te zijn, gemaakt van mais en rijst.  Het bezorgt Michel de slappe lach, en hij maakt het later goed door in de Lidl (hij houdt van die winkel, heeft er familiebanden) een reuzecake quatre quarts te kopen.

We hebben nog een kleine 40 kilometers te gaan, zijn vastbesloten onderweg een terrasje te doen.  Maar de Fransen doen niet aan terrasjes ! Wel vinden we een hotel 4 sterren, spa en relax en we wagen onze kans.  Kunnen we hier iets drinken ?  ja, dat kan.  Een knipmesjongen bedient ons en nog nooit smaakte een orangina zo goed als hier in de tuin van de sjieke madams die hun tijd verdoen met champagne te drinken en te flaneren en bavarderen.   (is mijn perceptie, maar misschien niet de juiste). :)

Nog even rijden, madame google is nodig nu, maar mijn smart phone valt plat. Johan vraagt de weg, links en rechts zegt de behulpzame vrouw, maar daar komen we niet mee weg. Nog maar eens vragen dan.  'Oui oui, zegt de man, langs hier gaat het maar het is steil en jullie kunnen niet rijden naar boven'. Dan gaan we te voet, zeggen we in overleg. Het worden de zwaarste momenten van gans de trip.  Het parcours is voor mountainbikers (en dan nog!) en met mijn zware elektrische fiets is dat echt slavenarbeid.  Het zweet gutst uit al onze poriën (vooral die van Geert dan, die grommend en brommend mijn fiets omhoog duwt).  Wat kunnen 800 meter lang duren !!

Het hotel staat om het hoekje en we komen terecht in een ongeziene drukte.  Het blijkt hier een heel toeristische plek te zijn aan het meer van Saint-Ferriol, auto's rijden op en aan, schaarsgeklede toeristen wandelen op en naast de weg. Het kan ons allemaal niet veel schelen, we ploffen neer op onze bedden om te bekomen.

We eten in het plaatselijk restaurant, niet ver, wel duur.  Het is lekker.  Michel vraagt een decappuccino.  Neen, dat hebben ze niet. Nog een glas wijn dan.  Lekker is die, vind ik ook.

We moeten de Wifi-code nog vragen in het hotel, het is de naam van het hotel maar in kleine letters en zonder spaties : larenaissance dus. Tout en petits, zegt de hotelbaas.  Michel probeert het wachtwoord : toutenpetits. Opnieuw en opnieuw en opnieuw tot de zon weer langzaam opkomt.......

ons luxe resort

Er is een fietspad langs de Aveyron, dat hebben we ontdekt.  Of liever, de gastvrouw heeft ons vanmorgen verteld dat de Aveyron mooie gorges heeft en toen ontdekten we dat er een voie verte langs de rivier is.  Die kunnen we nemen tot Penne en dan verder naar het Zuiden rijden.  Het maakt de tocht iets langer maar ook mooier.  Er zijn nog gasten in de b&b en tijdens het ontbijt is het frans gekwaak zo luid en heftig, dat we blij zijn als we weer buiten staan.  We zwaaien, kijken niet meer om.  Op naar l'Aveyron à vélo.  Johan is chauffeur en we spreken af in Penne langs de rivier.  Het rijdt vlot, veel kayakkers op de rivier, fietsers komen we bijna niet tegen.  Ik hoop stiekem dat ik ga kunnen zwemmen in de Aveyron, maar dat valt tegen.  We vinden geen plekje langs de rivier en klimmen uit de vallei naar het dorpje Penne zelf waar we kunnen picknicken.  Het lijkt alsof de picknickplaats op ons ligt te wachten, er lopen heel veel toeristen, maar niemand heeft blijkbaar zin om te picknicken.  Wij dan maar.  We hebben honger, we hebben dorst en we moeten naar toilet. Dat geraakt allemaal opgelost daar in het klein dorpje met zicht op het kasteel.

Er wacht nog een lange klim om goed en wel uit de vallei te geraken, maar die ligt grotendeels tussen de bomen, dus qua temperatuur valt dat nog mee.  Johan is ondertussen ribbedebie en wacht ons op in de b&b van Rabastens, waar hij aan het zwembad een boekje leest.

Voor ons is het madame Google Maps die ons naar de volgende vallei  (de Tarn) zal leiden.  Ik ben hardhorend en daar ben ik niet altijd gelukkig om, maar nu is het toch een voordeel om hoorapparaatjes te hebben, want de madame legt de weg uit in mijn oren.  Technologie !!!!

Alleen spijtig dat het een vervangster is van de vaste medewerkster van Google Maps (zegt Michel), of is het misschien een stagiaire, maar ze stuurt ons met veel passie in doodlopende straatjes of veldweggetjes waar niet op te rijden valt. We keren dan maar telkens onze kar en dan herpakt ze zich wel.  Er is nog werk aan zeggen we tegen elkaar.

Johan heeft ons laten weten dat we ons moeten richten op de watertoren ( nabij onze verblijfplaats), maar hij vergeet dat er we meerdere watertorens zijn en dus zijn we aanvankelijk niet veel met die tip. De baantjes zijn smal, hobbelig, golven op en neer en liggen in de bloedhete zon te smeieren en wij doen mee.  Maar daar is La Salamandre al, beheerd door een Nederlands koppel.  Geert en ik krijgen een luxe romantisch appartement toegewezen ( moet een vergissing zijn in de boeking, maar we treuren niet), Michel en Johan een kamer met 1 deur (de kamerdeur) en in die kamer moet je in slalom naar het toilet en de badkamer die achter een wand en nog een wand zitten.  Goed voor 's nachts als je geen toiletdeur hoeft open en toe te doen.

We nemen nog een duikje in het zwembad (zij die een zwembroek bij hebben), het koelt heerlijk af en gaan 's avonds eten in Lisle sur Tarn, waar we zeker en vast op een terras langs het water kunnen zitten (zegtJohan die het meende gehoord te hebben van Kees en Kezia), maar het water heeft enkel een oever vol struiken en het terras bevindt zich op het marktplein.  'Nederlanders kan je niet vertrouwen', bromt Michel. Tja, de meeste mensen deugen niet, hé, volgens hem. We eten lekker en veel  en stommelen naar boven, ons hemelbed in.

de man en de fles

onze kamer in Nègrepelisse

een pikkendief in de boomgaard

Een rit van 80 km, beginnend in de mooie streek van de Lot, over de Aveyron, alsmaar meer naar het Zuiden.

Geen Wi-Fi vänavond, het is hier de rust zelve, en dat ben ik ook.

Deze voormiddag doet Geert de boodschappen, wacht ons op in het kleine lhospitalet en ontdekt daar een rijke pruimenoogst , nog vers aan de boom.

Wij duiken de vallei van de Lot  in (wat een brede rivier) en volgen de oever tot in Luzech. Van daar is het een ferme klim om uit de vallei te geraken. Kleine dorpjes, verlaten door god  en klein pietje, langs rotsige bossen, diepe dalen. Een enkel oud koppel zien we rondscharrelen aan hun huis, het doet pijn aan het hart.

Het landschap wordt open, licht  golvend,  de wijnlanderijen  lachen ons toe.

Michel is een trouwe volgeling van Google Maps en is plots verdwenen, een weggetje pour  les  riverains in. Weg is weg, wij ook weg dan. Johan en ik bekijken de kaart, zetten Google Maps ook op en gebruiken ons gezond verstand. Daar is Geert al!

Maar waar is Michel? Die gebruikt normaal ook zijn gezond verstand, maar is nog nog meer verslingerd aan Google Maps en ploetert langs grindwegen, per fiets, te voet en te paard (op zijn paard). Hij verliest zijn ketting en zijn geheugen en staat op ons te wachten bij de Mairie, terwijl we afgesproken hebben bij de eglise.  Zo staan we daar met zijn allen, op 240 m van elkaar, te bedenken wat dë ander kan overkomen zijn. Gelukkig is er Whatsapp en zien we het absurde van de situatie in.  De Google Maps gaat in de broekzak en moet de rest van de dag zwijgen.

Geert heeft een plaatsje gevonden om te picknicken onder een vijgenboom en lost mij af met de fiets en ik zoek het logement. En plein nature, beetje gedateerd, maar heerlijk rustig. Vriendelijke mensen, de man waagt zich aan een grapje, maar ik begrijp het niet en hij maakt zich uit de voeten.

Vanop het terras kan ik eindeloos ver kijken naar het lappendeken van veld en bos. In de tuin staat een prachtige eik van een paar honderd jaar, hij is in de fleur van zijn leven, dat zie je zo. 

Maar nu tijd om te lezen over de marathonloper Bashir Abdi. Het is mijn boek niet dus als seffens de eigenaar komt, pakt die het weer af.

2 mannen tafelen in Montignac

de mooie Limousin-koeien (het kunnen er ook andere zijn)

onze caravan

Ik heb moeite met de foto's in te bloggen, vandaar de poespas  van foto's.  Het is een jaar geleden en het geheugen is gatenkaas, maar ik doe mijn best, gaandeweg vind ik het misschien wel.

Tom heeft ons een alternatieve weg uitgelegd om naar het dorpje Turette te rijden en eerlijkheidshalve heeft hij erbij gezegd dat we onze kuiten moeten insmouten.  We ondervinden het onmiddellijk bij de eerste bocht, het komt te vroeg en het stijgt te veel.  Het ontbijt wordt wederom herkauwd (Johan!), hij kan er maar deugd van hebben, want het was heel lekker. De hartslag wil hoog en hoger, maar helaas, op onze leeftijd ligt de grens op 150 à 160 slagen per minuut.  Dat wordt even uitpuffen.  Michel komt 'toevallig' ook langs gereden, de herder zoekt zijn schapen, maar de schapen zitten nog niet in de juiste kudde-modus en het ene schaap rijdt rechts, het andere schaap links en de schapen zijn elkaar kwijt. Wat hebben we geluk dat we in het tijdperk van de smartphone leven.  Alle schapen terug samen, voorwaarts maar.

We zoeken de kleine baantjes met weinig verkeer.  In dit geval is het zelfs zonder verkeer, dat is zalig rijden. Wie dacht dat er geen bossen meer zijn, wij hebben ze hier gevonden.  Bossen en hooiland en weiden met Limousinkoeien.  Mooi is dat.  Kleine baantjes vertakken in nog kleinere baantjes en het worden kopbrekens welke richting we uit moeten.  Maar daar is google maps, altijd paraat om ons de juiste richting in te spreken.  Het stemt ons niet altijd tevreden, want de madame maps probeert ons wel eens offroad te sturen, maar de omgeving maakt het allemaal de moeite waard.  Het is nog frisjes, de zon komt maar schoorvoetend piepen, maar we zijn al lang tevreden met het mooi parcours.

Ons doel vandaag is St Amand de Coly, hotel de l'Abbaye en we kunnen inderdaad niet dichter bij de abdij zitten dan in dit hotel.  De eigenaar is een beetje wuft en een beetje dronken, maar 'pas de soucis', onze fietsen kunnen in zijn linnenwinkel en als we niet bij hem blijven eten vanavond zeker 'pas de soucis'.  Ontbijten morgenvroeg, dat willen we wel ? Nog eens pas de soucissen, het zal fijntjes klaar staan morgenvroeg.

Vanavond gaan we nog een kijkje nemen in Montignac, een schilderachtig dorpje in de buurt. Het is bekend om zijn grotten, al zullen de meeste mensen de naam associëren met de dieetgoeroe die ons allen in rare variaties deed eten.  De man is al overleden.  Volgens Johan is hij verhongerd. Wie zal het zeggen ?