Archief

vandaag geen uitgebreide blog, we zijn kapot!

de eerste twee foto's : vòòr de beklimming

de twee volgende : op de top !

de prachtig besneeuwde toppen van de omgeving

de slingerende weg naar de top

zoek de marmot !!

uitgebreid verslag komt morgen

We houden halt, de mannen kunnen even plassen.  Hilde moet nog wachten, het is te druk, hier gehurkt gaan zitten zou de Italianen alleen maar doen schrikken.  Michel zet ons op het kiekje, er lijkt geen eind te komen aan mijn benen, die van Geert daarentegen.....:)  De zon doet al flink haar best, heeft alle wolken verjaagd, maar toch is het nog fris koudom te fietsen.  Dat zal de komende uren wel anders worden.

Op 5 km van Merano lijkt de Adige plots te ontploffen, hij duikt 10 meter naar beneden met groot geraas en opspattend water.  Al gauw ondervinden we waarom, Merano ligt diep beneden ons, we beginnen aan de afdaling van een miniStelvio (zo zegt Michel) met 7 haarspeldbochten en duiken het stadje binnen.  Even krijg ik een bozige blik omdat groen licht voor mijn kompanen oranje blijkt te zijn en ze denken me nooit meer terug te vinden en de weg naar Latsch dus ook niet meer.

Het stadje bekoort me, er heerst een gezellige drukte, mensen zitten op bankjes te keuvelen, er zijn veel terrasjes, er is veel groen. Het is netjes, met leuke hoekjes en pleintjes, ik wil zeker nog eens terugkomen om er wat rond te banjeren.  Geert vindt er niks aan, te veel winkels, te veel mensen, te veel gedoe. Terug dan maar.  Een ijsje hebben we al gegeten, onze picknick gaan we verorberen aan de kant van het fietspad.  Er zijn banken en tafels genoeg, keuze in overvloed.

We zijn goed op tijd voor de laatste 30 km van de Tour op het klein teeveetje, dat zich o wonder onmiddellijk voor ons opent. We doen nog een wasje en een plasje en zijn meer dan gereed voor de grote Stelvio van morgen.

En, o ja, toch nog dit : gisteren speelden we 30 seconden, ieder voor zich, en ondanks het gezamenlijke tegengewring van beide mannen, wie zou er gewonnen hebben ?  Wie weet wie Willy Wortel is ? Wie kent de planeet Jupiler ? Wie denkt dat het land waar we logeren Frankrijk heet ? Degene die won !!!!

Een stevig ontbijt is een goed begin van een zonnige dag !

Ieder zijn eigen pot yoghurt, zo komen we goed overeen.  Dat het potten zijn van een liter maakt niet zoveel uit.

Nu we de mooie Radroute over de lengte van de vallei ontdekt hebben, gaan we er gebruik van maken en fietsen naar het kuurstadje Merano. Het fietspad is een echt succes : fietser na fietser na fietser passeert ons, oversteekt ons, groet ons, groet ons niet, het is een drukte van jewelste.  Ook de Adige laat wederom van zich horen : bruisen, blazen, klotsen, razen, dat water blijft maar komen. Ik merk op dat er veel besnorde Italianen zijn en dat in alle mogelijke formaten en krullen. Onder de snorren zitten meestal kogelronde buikjes.  En achter de snorren rijden vriendelijke Italiaanse vrouwen. Dat valt ook op : de mensen zijn hier meestal erg vriendelijk.  Zo ook Helga, onze madame van het huis, die gisteren onverwijld ter hulp sprong toen de mannen hier de Tour de France wilden zien op het oude televisietje, maar het ding niet aan de praat kregen.  Het wonder der techniek, het blijft hen verwonderen en verwarren.

Elke morgen word ik wakker met een liedje in mijn kop.  Eigenlijk las ik dat vorig weekend in de column van de krant, maar het is ook echt zo.  Gisteren was dat 'Ella, elle l'a' van France Gall.  Vrolijk klonk dat.  Vanmorgen was het Guido Belcanto, die in duet met An Pierlé, 'Toverdrank' in mijn hersenpan goot.  De Guido ! Hij, die marginaliteit tot kunst heeft verheven en zijn Cadillac laat stelen door een dame met een toverdrank.  Betoverend, toch ?

Maar de ochtenden hier zijn niet om aan muziekbeleving te doen.  Neen, we moeten roderen, oefenen, soepel rijden en blijven.  Geert heeft een plan : we rijden naar het dorpje Katharina(Opeel)berg en dat plan wordt met eenparigheid van stemmen aangenomen. Nog even poseren bij ons vakantiehuis, de goesting spat er af.  Dat appartement is trouwens gebouwd met een aannemer en architect die de term voortschrijdend inzicht hebben uitgevonden.  Ze begonnen met de inkomhal, groot van afmetingen, een kleine balzaal gelijk en ze eindigden met de leefkeuken, waarna geen plaats (en geld?) meer was voor ook nog een zitplaats.  We zitten en leven dus in de keuken. We treuren er niet om, er is ook een terras met avondzon en dat is heel gezellig.

Maar we vertrekken dus, op weg richting Merano.  We zijn nog geen honderd meter ver en ik moet al een schietgebedje doen tot Johan om ons ter hulp te komen wegens technische problemen. En waarachtig, Johan heeft het gehoord en fluistert de oplossing in het oor van de mannen.  Euvel opgelost, start nr 2.

De Italianen hebben ons zien komen en, speciaal voor ons, hebben ze een fietspad aangelegd dat doorheen de vallei van de Adige loopt. Het is heerlijk rustig fietsen, verkeersvrij, naast de spattende, schuimende Adige, die schittert in de ochtendzon en dolgelukkig naar Merano tuimelt. Wij zijn ook gelukkig, wie had kunnen denken dat het hier zo comfortabel rijden was ?

Katharinaberg ligt hoog (nou ja, op 1.200m, alles is relatief) in de bergen, we moeten de vallei uit en krijgen onmiddellijk een lange steile (10%) tunnel voor de boeg. Het is vervelend rijden met veel lawaai, waarvan je niet weet uit welke richting het komt. Geraas en geroffel, het lijkt uit het plafond te komen. Michel wil er vlug doorheen en forceert zich wat. We stoppen enkele kilometers verder en hij twijfelt of hij nog verder wil. Zich inrijden mag niet te veel pijn doen, doseren is de boodschap. Komaan coureur, spring op je stalen ros en schakel een versnellingetje lager. En ja, hij luistert (!!!!) en  hij doet het!

Hoog en ver zien we het kerkje van Katharinaberg, daar moeten we naartoe. Het moment van bezinning heeft deugd gedaan en de helling is iets minder steil, we nemen de laatste hindernis, het is nog 1.5 km, een smal baantje naar boven.

Daar zijn ze dan, in het gezelschap van een wandelaarster die ook op de foto wil, maar op geen enkele belangstelling kan rekenen.  Zie je de pijn van het zijn in de ogen van de sloven ?

Het kerkje hult zich in de witte watten wolken. Wij hullen ons in een zwijgzame, verkwikkende rust.  Een koekje en een slokje water, wat kan dat deugd doen !

Het spijt ons, Katharinaberg, maar nu kunnen we niet blijven, het is bijna middag en we hebben geen picknick bij.  Niet getreurd, binnenkort komen we terug om een stukje te doen van het wondermooie wandelpad : the Merano High Mountain Trail. En we hebben al gezien dat er daar menige hangbrug over te steken is ! Jochei, jochei, het avontuur lonkt alweer.

We nemen afscheid van mama Denise, die alweer vol vuur klaar staat om de trap naar ons appartement op te sloffen en te poetsen voor de volgende klanten.  Steeds welkom zijn we en dat herhaalt haar zoon Rafaël, die liever de polka danst dan zijn moeder te helpen, ook nog eens.  A bientôt et merci. Koe en kalf zijn niet onder de indruk. Ze verpinken niet.

De naam van het dorpje Dessenheim blijft in mijn hoofd spoken. Tot waar in de geschiedenis moeten we teruggaan om Dessenheim terug aan de Duitsers te geven. Hoorde het vroeger echt bij Duitsland ?  Volgens de naam toch wel. Heeft Duitsland zich verslikt na de 1ste wereldoorlog in al de herstelbetalingen die het moest doen en heeft het dan maar rap een hele streek aan de Fransen gegeven ?  Of was het zo na de 2de wereldoorlog ? En de Rijn dan ?  Bestaat er een mooiere grens dan een lange, brede stroom ?  Dat moeten ze vroeger toch ook al geweten hebben.  Ik vraag het aan mijn companen.  Zij kijken geleerd en bedachtzaam, maar ze weten het ook niet. 

Wat ze ook  niet weten is dat de weg naar Italië die ze op de gps gekozen hebben, wel de kortste is, maar niet de gemakkelijkste.  Frankrijk uitrijden, dat gaat goed.  Basel binnen, Rijn over, naar Zürich, langs het prachtige, langgerekte meer dat schittert in de opduikende zon.  En dan moeten we plots naar Davos, daar waar de paters Salesianen een nederzetting hebben volgens Michel, waar de mutualiteiten zomer- en winterkampen organiseren, zegt diezelfde Michel, waar de groten der aarde jaarlijks samenkomen om de wereldeconomie bespreken, zegt Geert. Ik denk dat de laatste gelijk heeft. Maar, zegt hij er bij, Davos, dat ligt op 2.000m hoogte, daar moeten wij niet naartoe. Fout, zegt de gps, daar moeten jullie wel naartoe. En na Davos komt de Flüelapas, die niet van flüweel is, tot 2.300M hoogte.  Alternatief : de auto kan op de trein en die rijdt door de Vereinatunnel naar de andere kant van de pas.

Het wordt de pas en het maakt de reis lang en slingerend, maar ook bloedmooi. Toppen van 3.000m, nog bepoederd met sneeuw en diepe groene valleien met stipjes van koeien en schapen, wandelaars, mountainbikers, huisjes en hutjes, stenen en putjes.  Ik wou dat ik er een foto van had.

We rijden Italië binnen, maar even goed kan dit ook weer Zwitserland of Oostenrijk zijn. Auch hier sprechen Sie Deutsch. We oefenen alvast ons beste Duits en komen tot het besluit dat vanaf nu Michel onze woordvoerder zal zijn, want zijn vocabularium is van uitmuntende kwaliteit. Zo kan hij al zeer duidelijk zeggen : Guten Abend, frau Helga, Obst Gemüsse Radtur Geschwindigkeit.  Dat vinden wij een prachtprestatie.  Helga is onze vriendelijke gastvrouw die in de kelderverdieping woont, rond is als een appeltje (al hadden de mannen een grote blonde frau mit zwei Pflechten verwacht) en twee dochtertjes heeft : Laura en Emma.  Over appeltjes gesproken, zo ver je kan zien, overal boomgaarden met appels, mooi variërend in kleur, van lichtgeel, naar oranje, dieprood en zelfs bisschopspaars. Stiekem hebben we er eentje geproefd, maar ze zijn slecht !  Het zijn sierappels, oppert hier een stem met licht duits accent. 

Laten we één ding hopen : dat al die appels niet massaal bespoten zijn met insecticiden, en als dat toch zo is, dat ze dan asjeblieft niet van plan zijn om dat de volgende week nog eens over te doen.

Voorziene vertrektijd was half tien.  Het zal niet aan Michel gelegen hebben dat we het niet halen, hij is mooi op tijd.  Maar het fietsenrek zorgt voor enig gesakker omdat : 1. het rek te klein is 2. mijn fiets te groot is 3. twee vrouwtjes het rek geleend hebben en er wat aan gesleuteld hebben.  Voor Geert is het duidelijk dat het optie 3 is, vandaar de opwelling van sakkerdesakkerdesakker.  Hij vergeet daarbij dat híj het was die het fietsenrek zo in mekaar gezet had dat er wonderlijke dingen gebeurden als we mét fietsenrek naar links wilden afdraaien en het rek zijn pinkers rechts deed oplichten, terwijl de auto flink naar links pinkte.  En het was Margo die het rek terug juist in mekaar zette.  Weinig reden om te klagen dus.  

Er zijn marters in onze wijk, ze bijten de kabels van de auto's kapot.  De auto van Michel blijft op onze oprit, maar wat te doen met mogelijke marters ? We leggen een fuchsiaroze geurkaars onder de motorkap.  De geur moet elke marter op andere gedachten brengen.  Geen enkel martervrouwtje ruikt naar fuchsiaroze kaarsen, dus, mannetjesmarter, terug op pad, vrouwtje is de hort op. Zeker zit ze niet onder deze motorkap.

Het verkeer vlot goed, de Brusselse ring wordt goed genomen, we rijden door de Condroz, door de Ardennen, de eerste stop is Luxemburg.  Dat kleurt wel Covidrood op het hele grondgebied, en de parking staat propvol, maar we rekenen op de virusvrije buitenlucht en eten een pistoletje of vijf onder een leuk afdakje, in gezelschap van een tiental wespen, die door de ene al vriendelijker bejegend worden dan door de andere. 

Het is een miezerige dag, er valt motregen, er valt een kletterende bui, af en toe komt de zon eens piepen. Liever vandaag dan morgen of overmorgen, lispelen we tegen elkaar.

Dessenheim ligt in de Rijnvallei, vlak, vlakker, vlakst en is een vredig dorpje dat welhaast verlaten lijkt, want er loopt geen kat op straat. De kerk is groot, veel te groot, veel te tochtig en te koud, veel te hoog, de kerkfabriek zit met de handen in het haar wat ze met de kerk gaan aanvangen. Niet zo de ooievaars, zij houden wel van de grote hoogte van de dakgoot.

Het logement, tja, dat valt wat tegen.  Michel probeert er nog het authentieke van in te zien, een echt vakwerkhuis, maar ziet hij dan al die gaten en gierende kieren niet ?

Dat laatste is maar een grapje.  We logeren in een appartementje bij Raphaël, die zijn moeder heeft ingespannen om ons te ontvangen en rond te leiden.  Pas de soucis, alweer, fietsen mogen op de auto blijven, il n'ya pas de voleurs.  Goed voor ons, het gesakker van vanmorgen indachtig.  We doen nog een avondwandelingetje door het dorpje, mens en dier hebben zich teruggetrokken voor een portie qualitytime op TV, we hebben tijd zat om rond te neuzen en de oude vakwerkhuizen te bewonderen, de vele kleuren waarin de andere huizen zijn geschilderd en we besluiten : het is goed wonen in Dessenheim, maar niet voor ons. Wij hebben genoeg aan één nacht.

Na de vragenlijst en de antwoorden van Geert, Michel en Johan, voel ik een lichte dwang om ook te antwoorden op de vragenlijst.  Ziehier wat mijn bevindingen zijn :

1. hoe oud voel je je ?

Als ik op mijn fiets zit voel ik me een zonnekind van amper 10 jaar, nog volop kind en geen weet van wat zich in de grote boze wereld afspeelt.

2. waar heb je spijt van ?

Dat we geen Kumbayaliedjes gezongen hebben rond een kampvuur in het holst van de nacht, geen wilde Indianenspelletjes gedaan hebben, geen fakkeltochten….

3. wat was je beste eigenschap ?  je grootste zwakte ?

Mijn beste eigenschap was dat ik gemakkelijk met mannen kan omgaan zonder uit de toon te vallen.
Mijn zwakte : altijd alles willen regelen en zo de mannen onder de knoet houden.

4. wat was je beste culinaire ervaring ?

Mijn beste culinaire ervaring was het avondmaal bij Alain in Joncels. Ondanks zijn dronken lodderogen was hij charmant bij het opdienen en kookte zijn vrouw lekker. De eetzaal was bovendien een heerlijk museum vol houten sculpturen. Daar kon je op blijven kijken.

5. Betrapte je jezelf soms op racistische of gefrustreerde gedachten ?

Soms vond ik dat ik ook wel een proficiat verdiende met mijn ‘brommertje’. Mannen zijn vooral bezig met hun eigen prestaties.

6. Met welke wielrenner word je graag vergeleken ?

Ik word graag vergeleken met de goede wielrenster Caroline Van Maele. Die is top !

7. wat was volgens jou de meest humoristische uitspraak/situatie van de voorbije weken ?

Het meest humoristisch vond ik dit :
Michel tegen mij tijdens het rijden tegen wind : ‘beetje inhouden, Hilde, Johan heeft het moeilijk’
Johan achteraf over dezelfde rit tegen Geert : ‘ Michel was niet in zijn beste doen vandaag, hij had het moeilijk om tegen wind te rijden’
Geert tegen Thomas : ‘ik versmacht iedereen bij het klimmen’ (wat niet echt waar was)

8. wat was je meest gore fantasie ?

dat ik alle nijdige fietsers die niet konden verdragen dat ik hen voorbijstak, boven bij het aankomen zou doen vallen door een onzichtbare koord die ik over het wegdek had gespannen.

9. welke fietsherinnering zou je liefst vlug vergeten ?

Wat ik vlug wil vergeten : de zadelpijn van de eerste dagen, de krampen na het klimmen.

10. wat was je moeilijkste moment ?

de bijtende kou boven op de col de Rousset en de mannen die maar niet doorkwamen, maar onwetend en koppig aan de andere kant van de tunnel bleven wachten en ik (vooral koppig) bleef staan kou lijden

het schrijven van de blog was ook niet altijd gemakkelijk, soms wou ik gewoon niks meer doen 's avonds na een vermoeiende dag, maar het was ook niet aan de orde om hopeloos daaagen achterop te raken.  Mijn geheugen lag nu al soms ondersteboven.

11. wie zou je eens je gedacht willen zeggen ?

Ik zou mijn gedacht wel eens willen zeggen aan de twee zussen die de b&b runden in Die. Eigenlijk heb ik dat al gedaan door in hun gastenboek te schrijven. Zij waren zeer attent, maakten alle producten die ze serveerden zelf, behalve het brood, waren niet opdringerig maar toch vriendelijk en ze hadden een heerlijk licht huis met een grote tuin. En dat de ene een zwarte snor had, vind ik achteraf gezien, prachtig. Leve de vrouwen met snorren (zelf heb ik er ook een, maar niet zwart), weg met alle tsjipkes en tsjapkes waar we hele dagen mee bezig zijn om haren, vlekken, wratten, zwellingen, bobbels en alle andere rariteiten weg te werken. Freeeee women !!!

12. wat was het mooiste moment ?

Het mooiste moment was voor mij de jacuzzi en het zalige zwembad bij de Engelse boys na de lange fietstocht van de voorlaatste dag. Een heerlijke b&b in Olonzac. Ook het ontbijt daar was top : buiten op het terras en alles wat je kon bedenken op je bord. En dat terwijl Lodewijk de veertiende vanuit de bovenverdieping genadig naar je glimlachte.

Ziezo, de blog zit er weer op voor een tijdje.  Tot gauw !!

We hebben even stilgestaan bij 11/9, Johan heeft allerlei karweitjes opgeknapt, Michel heeft lekker gekookt en wij twee hebben vanalles en niets gedaan.  En dus is het nu tijd om de antwoorden van Proust neer te pennen.  Geert is bezig aan de col du Mont Louis op zijn fiets en de twee anderen doen een ontspannend ritje, ook met de fiets.  Madame heeft dus het kot voor haar alleen, ware het niet dat er geen wifi is en ze dus op café moet in St Paul de Fenouillet. Wetende dat er hier enkele weken geleden een moord gebeurd is, kijk ik toch angstvallig rond of ik geen moordenaar zie voorbijsluipen. Maar neen, geen tijd voor fantasietjes, Proust staat met een mand vol madeleinekes op mijn schouder te tikken, ik begin er aan.

1.Hoe oud voel je je ?

Michel : 'naargelang het moment van de dag/nacht voel ik me gaande van 3/4de tot 4/5de van mijn werkelijke leeftijd.  Fiets-matig ondertussen steeds beter. (= jonger?nvdr)'.

Johan : '10 jaar jonger na het bereiken van ons doel.  Tevreden dat we dat nog kunnen en vooral dat we er plezier aan beleven'.

Geert : '73 jaar na het drinken van mijn chimay'.

2. Waar heb je spijt van ?

Michel : 'dat we de, weliswaar heel mooie, col du Glandon verkozen boven de ultralange klim van de col du Croix de Fer (30 km aan moyenne de 5%) én dat ik geen t-shirtjes vond voor mijn kleinkinderen.'

Johan : 'de cols en de fiets pas te ontdekken op 60 jaar.'

Geert : 'no regrets'

3. Wat was je beste eigenschap ?  je grootste zwakte ?

Michel : best : het houden van dezelfde kadans bij het klimmen. Zwakte : het afdalen, al is er progressie (vind ik)

Johan : dat oordeel laat ik over aan mijn companen (nvdr : sterkte : het koppige doorbijten, zwakte : het koppige doorbijten)

Geert : ik heb geen goede eigenschappen en zwaktes (nvdr : ik betwijfel beide)

4. Wat was je beste culinaire ervaring ?

Michel : Finaal was het menu bij Nicholas, de erwtensoepman in Rochefort het allerbeste...al was de kwaliteit-snelheid-combinatie van de 'spring-in-'t-veld' in Bez e Esparon ook niet te versmaden.'

Johan : 'tartiflette met gerookte forel'

Geert : 'panna cotta in Corbières die ik niet heb kunnen eten'

5. Betrapte je jezelf soms op racistische of gefrustreerde gedachten ?

Michel : 'Ongetwijfeld ...tegenover de chauffeur van de wagen die zich nog waande in het tijdstip waarop wegen enkel voor automobilisten golden.  Met meer dan een halve weg overschot, toeterde ze onbeleefd (in plaats van aanmoedigend) voor mezelf en de wielrenster vóór mij.  Als straf zou ze zelf eens een col moeten oprijden.'

Johan : 'Toeterende, ongeduldige chauffeurs terwijl er voldoende ruimte is om te passeren.'

Geert : 'Ja, als ik mijn sokken niet vind, mijn onderbroek achterstevoren aan heb, het eten niet snel genoeg vooruit gaat.'

6. Met welke wielrenner word je graag vergeleken en waarom ?

Michel : 'Met Raymond Poulidor, de 'eeuwige derde'.

Johan : 'Peter Sagan, speels, explosief op onverwachte momenten, geen lijn houden en veel zure beertjes snoepen om suikers op te nemen.'

Geert : 'Gilbert, wordt beter met de jaren.'

7. Wat was volgens jou de meest humoristische situatie/uitspraak van vorige weken?

Michel : 'van mezelf vond ik het 'pikken' van twee gedroogde abrikozen uit het potje van Geert wel grappig (ik dacht dat het van de algemene pot was)

Johan : 'De vraag van de Franse kok-animator : zitten er nog garnalen in de Noordzee bij jullie ?

Geert : 'De ruwe 'Pourquoi' van de handelaar in bouwmaterialen als verwelkoming, waarop slechthorende Hilde antwoordde : 'oui, oui, c'est froid', waarop de man een tweede keer 'Pourquoi' uitstootte .

8. Wat was je meest gore fantasie ?

Michel : zet zijn joker in op deze vraag

Johan : 'Het erg smalle en hoge bedje (boxspring) was een funerarium ervaring bij het slapen gaan.

Geert : 'no comment'

9. Welke fietsherinnering zou je liefst vlug vergeten ?

Michel : Bij het terugschakelen op de voorlaatste dag ging de ketting er af.  Eén tiende van een seconde later zou ik, net als bij het beklimmen van de Tourmalet vorig jaar, tegen 'dendek' gelegen hebben.  Ik heb het hele jaar geoefend op het sneller uit mijn klikpedalen geraken.  Het rendeerde dus !

Johan : geen enkel, of toch : de auto's, moto's, oldtimers die naar boven razen op de col du Galibier.

Geert : op de foto gaan boven op de col du Galibier met oranje crocs (al kan het me eigenlijk niet echt schelen).

10. Wat was je moeilijkste moment ?

Michel : een ernstig antwoord : de laatste halve kilometer van de col du Galibier

Johan : boven komen in de regen en de kou op de Galibier.  Totaal leeg

Geert : één kilometer van de top van de Galibier

11. Wie zou je eens je gedacht willen zeggen ?

Michel : 'Aan de opdienster in Olonzac : dat ze toch wel heel moedig is om haar avond aan vier Belgen te spenderen, en bovenal hun pizza's in vier stukken wou snijden en ook dat het mooi is om haar grootvader/vader  zo te eren dat ook wij dat te weten moesten komen'.

Johan  : 'de franse minister van verkeer.  Er is nog heel wat te doen om de D en de N wegen fietsvriendelijker te maken.'

Geert : 'aan Polleke van La Chambre : doe zo voort jongen, je wordt een hele grote'.

12. Wat was het mooiste moment ?

Michel : 'net vòòr de regen boven komen op de col du Galibier. De man met het roze truitje voorbijsteken (de enige man die ze ooit voorbij staken nvdr)

Johan : 40 minuten dobberende ontspannen massage in de jacuzzi na aankomst

Geert : 'mijn huwelijksdag.  Eindelijk van 't straat'.

U ziet, beste lezer, hoe verschillend en soms ook hoe gelijk deze mannen hun fietsavontuur ervaren hebben.  Ik denk dat ze tevreden zijn over hun prestaties, en zo is het met mij ook gesteld.  Tot later aan allen !!