Té ver

Mensen vergeten vaak dat ze een onderdeel zijn van de natuur. Als hoogste op de ontwikkelingstrap wanen we ons bijwijlen de sterkste, de onaantastbare. Maar dan, een iets hevigere wind, zware regenval en plotse lawines. Machteloos ondergaan we de wetten van datgene waarvan we deel uitmaken. Is de natuur dan slecht en op andere momenten goed? Nee, de natuur kent geen ethische beschouwingen. Of om het met de Chinezen te zeggen, de natuur is datgene wat van zichzelf zo is.

De tijd van het jaar noopt de mensen tot het uiten van de beste wensen. Het overgrote deel van wat me toekomt spreekt me niet eens aan. In massa voorgedrukt, geen greintje gepersonaliseerd. Je maakt deel uit van een door de jaren heen opgebouwde lijst en elk jaar opnieuw wordt je (h)erkend door de computer.

Sommigen komen nog met de post. Bij anderen loont dit niet eens de moeite meer. Een e-mail- kaart, zonder creativiteit, zonder ziel.

Rest me één zaak, delete asap.

Democratie is altijd schipperen, altijd compromissen sluiten, altijd langzaam aan verandering werken en altijd te laat komen.

(Tom Lemaire)

Wat overkomt me toch? Voor het eerst een ernstige twijfel of democratie wel de weg is, of het nog steeds staat voor degelijk overleg en dito resultaat. Waarom word ik meer en meer verleid door de technocratie? Waarom ook niet? Als het goed gebeurt en de democratie alsnog de controle mag uitvoeren.

Maar vandaag, als populisme mensen doet betogen tegen noodzakelijke maatregelen dan is die uiting van democratie net een hinderpaal, me dunkt.

Ja, als je eenmaal begint te twijfelen.

De euforie is begrijpelijk. Sommigen waren aan het twijfelen gegaan of het er ooit nog eens van zou komen. Maar kijk, de aanhouder wint en de mirakels zijn de wereld niet uit. Uiteindelijk begint het nachtelijk vergaderen zwaar door te wegen en als ook andere zwaargewichten zoals ratingbureau’s en Europa aangeven dat de extra speeltijd opgesoupeerd is, dan komen de akkoorden sneller. Niets dan lachende en vooral vermoeide gezichten. Over enige tijd zullen we kunnen oordelen of het allemaal ten gronde iets oplevert.

We mogen immers niet vergeten dat we nu geregeerd worden door partijen waar de meeste Vlamingen niet voor gekozen hebben. Bovendien blijkt dat de partij die er niet bij is, nog meer aanhang krijgt. Logisch lijkt het niet.

Ik ga, merk ik, weg van streken die te zeer door het ver­stand worden geregeerd. Ik ben op zoek naar een plek waar hersens niets meer hoeven te bewijzen. Die plek bestaat, helaas, alleen in de hersens.

(uit Het land van de wangen - Luuk Gruwez)

De kerkgang in Vlaanderen mindert zienderogen. Kerken lopen leeg en de aantrekkingskracht van het katholieke geloof taant. Maar als je het goed aanpakt krijg je nog files. Weliswaar niet voor de kerk maar voor de Colruyt.

Als het water je tot aan de lippen staat, als je gelofte van armoede een deuk krijgt door de duurste architect je abdij te laten vernieuwen dan worden dure eden bijzonder relatief.

De brave burger trapt er dan ook nog met open ogen in. Een schaars en lekker bier komt plots in ieder bereik. Met zijn allen op schattenjacht.

Dat Knack en Colruyt ook participeren, tja.

Wat ik weet, och, dat kan iedereen weten - mijn hart bezit ik alleen.

(uit Het lijden van de jonge Werther - Goethe)

Het Nederlands beschikt over 26 letters om legio woorden in elkaar te knutselen. Deze bescheiden hoeveelheid slaagt er niettemin in om een schier eindeloze reeks woorden te boetseren. Steeds opnieuw komen daar nieuwe woorden bij. Raken ze ingeburgerd dan krijgen ze hun vaste plaats in het lexicon.

Recent kregen we nog zo een mooi woord in de schoot geworpen; infobesitas. Het komt er op neer dat we met zijn allen op elk moment op de hoogte willen zijn van alle mogelijke info. We willen onze e-mails beheersen, op de hoogte zijn van al het laatste nieuws. We schrokken de informatie gulzig naar binnen. En onze hersenspons zwelt maar aan en wordt dikker en dikker. Obees worden we. En waar dat toe kan leiden, daar zijn voldoende gezondheidsbulletions over.

Wie zich geen illusies meer kan maken, die leeft niet meer.

(Uit De waarnemer van Wim Kayzer)

Als een land in iets gelooft, dan valt het nog moeilijk te stuiten. De emotionele hoop verdringt dan moeiteloos de rationaliteit. Verliezen van Duitsland kon niet, gelijk spelen evenmin. We zouden winnen. Stilaan raakten de meesten overtuigd, tegen beter weten in. Geloof verzet immers bergen, althans tot aan het moment dat de berg dient beklommen te worden. Er wordt een waan gecreëerd. Wie dissonant klinkt, wordt met de rug bekeken. De pronostieken zijn unaniem.

En dan het moment van de waarheid. Koel afgemaakt, roemloos naar de vergetelheid gespeeld. De roes is ten einde.

Geloof als opium voor het volk, ook daar.      

Als je naar een kunstwerk kijkt, zijn er twee mogelijkhe­den. Ofwel stoot het je af omdat de kunstenaar afwijkt van de beelden die jou vertrouwd zijn, ofwel ben je voldoende ruim van geest en vind je het juist interessant dat die kunstenaar op een andere manier tegen iets aankijkt dan jij. Dan heb je communicatie en verrijking. Je moet de samenleving af en toe eens shockeren, want anders verstart ze. Dat is kunst. Dat zou ook de politiek moeten zijn. Wie zegt dat zijn ideeën en zijn gewoonten alleen zaligmakend zijn, wordt een zuil van zout.

(Steven De Batselier)

Onderzoek wijst uit dat …

8 op de 10 Vlamingen gelukkig zijn …

6 op de 10 Vlamingen medicatie nemen …

4 op de 10 Vlamingen slaapstoornissen hebben …

7 op de 10 Vlamingen ontevreden zijn met hun huidige job …

3 op de 10 Vlamingen geldzorgen heeft …

10 op de 10 Vlamingen fantaseren er op los als ze bevraagd worden voor een enquête.

Gisteren was ik in de assisenzaal olé ola

Geen interviews met de advocaten olé ola

Stoute VRT-journalisten door meester in hoek gezet olé ola

Jurylid in korte broek olé ola

Jurylid die aan het slapen is olé ola

Onderzoekers die elkaar het licht niet gunnen olé ola

Verdachte speelt de baas olé ola

Braken lucht op élo alo

Het ging vooruit, het ging ontzettend goed vooruit.

Geldverslindende rechtszaken waarvan bij voorbaat de uitspraak vaststaat. Waarom nog? Waartoe nog? Wat is de zin en het nut ervan? Meeheulen met zij die beweren dat een onmiddellijke uitvoering van de doodstraf de enige weg is, lijkt zo verleidelijk.

En toch, het siert een rechtstaat dat verdediging kan, dat kans op loutering mogelijk gemaakt wordt, dat recht geschiede.

Laat ons die beschaving koesteren.