rare dag vandaag

...en en het aanmaken van een nieuwe blog, heb ik de heugelijke mededeling dat er gisteren twee ko shamotjes zijn geboren bij een koekoek hennetje, moeder en twee kinderen zijn verhuisd naar de veranda, waar ze het opperbest stellen, in aanwezigheid van het andere ko shamo hennetje en twee lillyputters ko shamo...

Het is stil hier in huis, iedereen slaapt nog.
De eerste zonnestralen komen tevoorschijn, en maken me er op attent dat de vensters hier eens dringend een beurt moeten krijgen.
Zoals altijd is het op zaterdag en zondag druk, gewoon druk, omdat alle duiventillen dan een extra kuisbeurt krijgen.
En niet alleen dat, maar dan wordt er toch een extra zorg besteed aan alles wat pluimen heeft , de kleine baby\'s in de teilen worden gecontroleerd en geringd.

Gisteren was het eigenlijk een aangename dag, tussen de regenvlagen kwam de zon te voorschijn, zodat er toch af en toe rust kon genomen worden in die grote opnet volière.

Het oranje ko shamo haantje mocht ook na drie weken verblijf in de quarantainezone terug naar buiten.
Na 15 minuten hoorde ik in de garage achter de duiventillen een triomfantelijk gekraai.
Het witte ko shamo haantje stond heel triomfantelijk met veel lawaai, borst vooruit, in al zijn lente, te staren naar de hoop oud papier.
En ja daartussen vond ik het oranje haantje verstopt, en daarmee was de rangorde terug bevestigd.
Benieuwd hoe het verder vandaag verloopt.

En als ik over mijn duiven spreek, dan denk ik altijd aan hun fenomenaal zacht karakter, aan een hok dat nooit stil is, dat altijd vol geroezemoes en vol leven is, aan hun band die ze vormen met hun grote bazin
Aan de doffers die continu bezig zijn met hun jongen te verzorgen, die tussenin wel een andere duivin proberen te versieren, en die dan als ze terug in hun eigenste huis binnenkomen, een oplawaai krijgen van hun duivin omdat...
Die de kunst verstaan om hun grote baas uit te leggen als er een probleem is.
En dan merk je dat onmiddellijk als je hun hok binnenkomt.

En gisteren toen ik hok twee binnenging, wist ik het onmiddellijk: waarom zat die ene rode duivin alleen, waarom zat ze me zo eigenaardig aan te staren.
Waar was haar doffer?

Foei Moeke, hoe is het mogelijk?
Hoe is het mogelijk dat Moeke mijn stamduivin, geboren in 1992 en onlangs haar partner verloren, die jonge doffer heeft versierd, hem gelokt heeft in haar huisje, in haar broedkom?

Zien wat er verder vandaag gebeurd.
Want het wordt tijd dat we verder gaan werken...

Dit is Moeke>

Het was druk dit week end.

Zaterdag ben ik naar Epe (juist onder Zwolle) geweest (heen en terug bijna 500 km)
Naar mijn eerste clubvergadering van de nederlandse Brünnersclub.
Sommigen zouden zeggen: ge moet goe gek zijn.
Het was heel leerzaam, vooral omdat er duidelijk een cultuurverschil is qua \'het vergaderen op zich\' tussen nederland en de vlaamssprekende belgen.
En een nederlandse broodmaaltijd is dus iets anders dan wat wij daarvan denken.
Dat vind ik nu zo tof: wij spreken dezelfde taal en toch zijn we zo heel veel verschillend. Dat noem ik een verrijking op zich.
Hoe dan ook heel fijne contacten gelegd.

En gisteren was het kuisdag in alle hokken.
Met een rechterpoot (been) dat af en toe echt niet mee wilt, was het soms heel lastig om snel vooruit te komen.En dat heb ik dus te danken aan een val van een ladder twee weken geleden tijdens het opnetten, en slijtage.
De tijd dat ik door alles heen vloog, is op dit moment voorbij. Misschien gebruik ik nu hetzelfde tempo als anderen, maar ik vind het rotvervelend als ik niet sneller vooruit kon.

En tijdens de rustpauzes zie je het kleine grut dat flink opgroeit, zie je de eerste verleidingsdansjes van de mannetjes en de vrouwkes.
Het eerste kleine grut wordt ineens groot.
En dan zie je ook tot mijn grote teleurstelling fouten weer naar voorkomen.
Het wordt tijd dat ik ze deze week allemaal in de kooien ga zetten en opnieuw een evaluatie maak.

Vandaag komen de brünnerkes extra aan de beurt: ze zijn er nu echt klaar voor om geselecteerd te worden.
Aan de binneninrichting van het hok moet iets veranderd worden, want dat wit koppeltje wil absoluut op de grond hun eitjes leggen, en dat wil ik dus niet.

En die Voorburgse schildkroppers: ik begin nu er echt aan te twijfelen of ik nu te maken heb met twee duivinnen of met één koppel.
Zijn het twee duivinnen, of heeft het mannetje nu eitjes van de Brünners in beslag genomen. Want het tweede broedsel is weer niet bevrucht
Vandaag verhuizen daarom de Voorburgse naar hok vier waar ik een plaats heb vrijgemaakt.

En de ko\'s  , ze hebben ervan geprofiteerd...als je met kruiwagens volgeladen met bodembedekking aan het zwoegen bent, dan staat dat poortje wel een paar minuten open...Twee maal waren ze mij ontsnapt, en je kon het horen, met groot jolijt waren de haantjes hun hennetjes aan het roepen want ze hadden veel lekkers ontdekt in de tuin.

Onze dalmatiër \'den Elvis\' van negen jaar oud voelde zich gisterenavond blijkbaar niet zo goed in zijn vel.
Elvis de bewaker van al het pluimvee inclusief de duiven, die af en toe op de verkeerde plaats zijn poot opheft, die echt al die wilde katten niet op het erf wilt, was gisterenavond toen ik thuis kwam niet goed in zijn vel.

Heel stil, niet bedelend voor een korstje bij het avondmaal, trokken we onze wenkbrauwen naar omhoog: wat is er aan de hand met Elvis.
De jongstezoonlief die hem meegenomen had naar zijn thuis, voelde ook dat er iets haperde.
Zelfs toen Veerle de veearts kwam liet hij geen gegrom horen.

Veerle had er duidelijk een patiënt bij.
Na een tijdje zoeken vonden we de verklaring: hij had weer pijn in zijn gewrichten, en het was duidelijk dat hij geen comedie speelde deze keer.
 Hij is een senior aan het worden, inclusief de typische klachten van rugpijn, been sorry pootpijn...

De werking van de pijnstiller en ontstekingsremmer waren vlug zichtbaar, na een uurtje liep hij terug gezwind door het huis.

Dit is in elk geval iets waar we in de toekomst rekening moeten mee houden.
En dat hij op dieet moet en méér beweging moet krijgen is méér dan duidelijk.
Jongste zoonlief heeft er een taak bijgekregen....

In het week end was het zover....

Herinneren jullie nog dat zwart ko shamo hennetje dat gered werd uit de wc pot.

Ja dat identieke hennetje, heeft drie weken lang heel ijverig gebroed op haar eitjes.

En ja vijf super gezonde kuikentjes zijn er geboren.

Gisteren toen ik de duiven aan het voederen was, stak ze haar kopje boven haar broedbak uit. Het was alsof ze me zegde, dat ze het toch niet zo aangenaam vond daar  in haar broedbak, ze voorzag duidelijk problemen om haar kuikentjes eten en drinken te geven.

Dus heb ik haar gisteren verhuisd met broedbak en al, naar de veranda.

Binnen de kortste keren kwam er een kuikentje van onder haar vleugels uit, en werd de zoektoch naar eten gestart.

En nu geniet ons zwart kootje intens van alle aandacht die ze krijgt van alle bewoners.

Foto volgt.

Ik had het eigenlijk verwacht van bij het begin van het ‘opnetten’

Gisteren gebeurde het totaal onverwacht: de ko’s begonnen te vechten.

Eerst begonnen het jonge blauwe koekoek haantje te vechten tegen het vuilwitte haantje, de stand was toen gelijk, maar om zijn gram te halen begon hij toen te vechten tegen het oranje koekoek haantje, en toen vond het vuilwitte haantje er niets beter op om mee te vechten tegen het oranje koekoek haantje.

Tot overmaat van ramp mengde big boss het gele koekoek haantje zich ook in de strijd.

Het oranje koekoek haantje moest het onderspit delven, met één oog dicht heeft hij zich daarna verstopt.

De hennetjes vonden dat zij ook onderling mochten vechten. De veertjes vlogen in de lucht.

En toen vond ik als super big boss dat het welletjes was, met een gevloek en getier, stonden ze ineens allemaal stil, en wisten ze dat het genoeg was, dat het gedaan was met de machtstrijd.

Ik ben dan maar op zoektocht gegaan naar dat oranje koekoek haantje, en ’s avonds de veearts maar gebeld.

...en het oranje of het blauwe koekoek haantje is dan natuurlijk het koekoek haantje met de oranje of met de blauwe ring...

En dan ineens krijg je een formulier in de bus om een inventaris te maken van al je pluimvee ook je duiven
En dan ben je zeven jaar of zoiets bezig met een ras op te kweken dat verdwenen was.
Moet ik dan al mijn kinderen ten offer brengen, als weerloze lammeren.............
Dan heb je duiven waarvan je weet dat die niet in aanraking komen met andere dieren, waarvan geweten is dat de gevoeligheid veel minder is dan bij dieren ...........
Waar heb ik nu in godsnaam dat formulier weer gelegd........
Woede, wanhoop, treurnis...........................

Vrouwke Cauchois, een geel dametje, drie jaar geleden uitgeleend aan Henry, omdat ze zo\'n prachtige gele kleur had, is terug thuis.
Vrouwke Cauchois kwam binnen in haar oude hok, herkende het, sloeg pa Gentse kropper aan de haak en settelde zich.
Vrouwke Cauchois is oud, was in de tijd mijn eerste Cauchois dame.
Alhoewel ze op dit ogenblik geen eitjes legt speelt ze voedster over alle mogelijke babys die ze in haar bakje krijgt gelegd.
Of het nu nog in het stadium van embryo is, of één week of twee weken oud het deert haar niet.
Heel naarstig is ze de ganse dag bezig met het grootbrengen van de jongen.
Maar sinds eergisteren gaat ze ver, heel ver.... ze pikt nu de jongen in van anderen.
Toevallig waren er twee jonge duiven uit het nest op de vloer geland, op het moment dat er een groot jong reeds in haar broedschaal lag, hoe ze het gedaan heeft, ik weet het niet, maar in elk geval tegen het einde van de dag lagen er twee jongen in haar broedschaal.
Het gaat natuurlijk te ver als er dan de volgende dag ineens drie jongen in haar broedschaal liggen..... die ze alle drie samen met pa aast.

Het broedseizoen is zoals steeds hier vroeg begonnen, ik kon de eerste jongen juist op tijd ringen begin deze maand.
En elk jaar heb ik ook datzelfde gevoel: het zijn verdomd sterke jongen, het is alsof deze strenge winter ze ook winterhard maakt. Maar de ouders worden ook \'s nachts consequent gecontroleerd: beschermen ze wel voldoende hun jongen en hun eitjes. Het is alsof ze me begrijpen, als ik het hun \'s avonds zeg:\" bescherm je kinderen want als jullie dat niet doen, dan vertrekken jullie maar, dan hoef ik jullie hier niet\" En ze zitten keivast op die broedschotels, soms met twee om zeker te zijn dat hun jongen geen kou krijgen. En dan kun je ook de beste ouders herkennen.

Er is wel al verdriet geweest, Floortje en Koningske is ondertussen gestorven. Bij Floortje hebben we een tumor gevonden in het ovarium, en Koningske heb ik zo dood gevonden
Het zijn allebei rechtstreekse afstammelingen van Moeke.

Er is in het afgelopen najaar hard gesnoeid in het duivenaantal. Als je vooruit wilt gaan is dit één van de belangrijkste factoren. Misschien ben ik ook harder geworden in het maken van een selectie.
De foto\'s van de huidige duivinnen vind U apart op het fotogedeelte bij de duiven

En dan hebben we natuurlijk ook die Leuvense signoren, waarbij het zeer moeilijk is om te weten \'wie met wie\' gekoppeld moet worden. De ondervinding zal het me leren of ik een juiste keuze heb gemaakt.

Ondertussen zijn hier ook andere duiven aangeland.
Eigenlijk allemaal zo\'n beetje in het kader van \'opleiding tot keurmeester\'.
De Brûnner kroppers vond ik in het begin in vergelijking met de Gentse kropper toch maar niets. Maar zoveel te meer ik ze leerde kennen, zoveel te beter ik ze leerde appreciëren.
Een mooie Brûnner moet zeer slank, smal en klein zijn, waarvan je de perfectie van de contouren kunt beoordelen. Ze zijn ook aangenaam van karakter
Voor verdere informatie aangaande de Brûnner kropper verwijs ik zeer graag naar de website van Gregor Mathieu, die vermeld staat op de totaalpagina van de linken
Het laatste recentse koppel is een koppel rode Voorburgse schildkroper