Naar schoonmama geweest

Zondagmorgen rond 9 uur zijn we weer vertrokken richting Geldrop.Even kijken hoe het met maatje is, elke keer is het weer anders.
Het is een hele rit naar het verzorgingstehuis , maar dat hebben we er maar voor over.
Toen we aankwamen lag ze nog te slapen hebben haar toch maar wakker gemaakt.
Ze wou niet mee om koffie te drinken in het restaurant, je denkt is ze even op een andere tekst.
Gek he dat je nog altijd denkt dat ze dat nog kan bevatten maar helaas dan wordt je met je neus weer op de feiten gedrukt.
We hebben nog een klein half uurtje bij haar gezeten, je houdt haar handen vast knuffelt haar tussendoor even dan lacht ze naar je.
En toch zie ik soms een blik van herkenning!
En dat doet mij nog altijd zeer.
Dan zie ik in een flits de vrouw die ze ooit was, en wat blijft over?
Een zielig hoopje mens.
Moeilijk dat iemand zo moet eindigen.








