Archief
Onze York Kelly
Op 26 november 1992 komt mijn moeder te overlijden en zij laat mij haar hondje Kelly na. Zij is nog maar 2 jaar en is een lieve schat. Kelly neemt mij direkt als haar nieuw baasje aan. Zij kent mij en de kinderen dan ook zeer goed. Tussen mij en Kelly groeit nu ook weer een heel hechte band.
Mijn man en ik gaan heel veel wandelen en zij geniet nu ook van een heel ander leven dan ze daarvoor had. Mijn moeder ging met haar niet zo veel buiten. Tijdens onze wandelingen is het alsof ze nooit iets anders gekend heeft. Wanneer we na een wandeling ergens iets gaan drinken leg ik mijn jas op een stoel en zij valt dan moe op mijn jas in t'slaap. Ik dacht nooit meer nog zo een schat te hebben en nu is zij zonder moeite in mijn hart binnen gestapt. Lieve Kelly ik hoop je nog een lang heerlijk leven te geven.
Na 13 jaar moet ik Sammy ook afgeven
Op 5 mei 1982 krijgt Sammy zijn zoveelste maagkanteling. Ik bel direct de dierenarts op en mag komen. Ik neem hem en de meisjes mee en rij zo vlug ik kan naar Wilrijk. Onderweg op de Expressweg valt mijn wagen stil. Dat ik mijn wagen nu in panne moet vallen. Ik laat de kinderen bij Sammy achter en loop naar de garage van Opel om naar mijn ouders te bellen. Mijn vader belooft direkt te komen, maar het duurt toch nog een half uur voor hij er is. We stappen over en rijden vlug naar de dierenarts. Als Sammy op de onderzoekstafel ligt zegt de dierenarts dat hij denkt dat het te laat is. Inderdaad hij kan niets meer doen om hem te redden. Terwijl de dierenarts het spuitje klaar maakt zodat Sammy geen pijn meer heeft, neem ik afscheid van hem. Ik sta met de kinderen rond hem en neem hem nog eens voor de laatste keer vast. Ik bedank hem voor de liefde die hij ons heeft gegeven en vooral voor het redden van mijn oudste dochtertje. Alsof hij voelt dat het de laatste keer is opent hij zijn ogen en neemt zo afscheid van mij. Dat ik hem nu moet verliezen door zo een stomme panne van mijn auto vind ik verschrikkelijk. We nemen hem mee naar huis en naast Grindle wordt hij begraven. Ik weet dat ik hem heel hard ga missen en ik neem mij voor nooit nog een hond te houden want de pijn van het verlies is veel te erg.
Fenja overleeft de operatie niet
Ik bel s'avonds naar de dierenarts en mag haar komen halen. Ze slaapt nog maar ik mag haar toch meenemen. Als ze de nacht doorkomt is ze gered. Maar dat gebeurt niet. Zonder haar ogen te openen overlijdt ze en ze is pas 5 jaar. De meisjes hebben veel verdriet en gaan huilend naar de school. Voor mij is het ook niet gemakkelijk ik heb weer een vriend verloren. Ik neem Sammy in mijn armen en samen treuren we om onze vriendin. Mijn ex man komt haar begraven in de tuin en s'avonds leggen de meisjes bloemen op haar graf en nemen we samen afscheid van haar.
Afscheid van Fenja
Fenja, de sledehond
We mogen haar gaan halen
onze Duitse dog Fenja
Ons gezin wordt nog uitgebreid met twee dochtertjes
Afscheid van Grindle
Op de leeftijd van 5 jaar begint Grindle te sukkelen met de baarmoeder. We gaan verschillende keren met haar naar de dieren arts maar na enkel antibiotica kuren beslist de dierenarts dan om haar te opereren. De operatie slaagt en we zijn opgelucht dat het nu beter wordt met haar. Maar na een paar dagen gaat het met haar weer slechter. De dierenarts heeft dan ook geen goed nieuws voor ons. Die nacht overlijdt ze maar de laatse moment doet ze haar oogjes nog eens open alsof ze van ons afscheid wil nemen. Dat doet zo pijn en heel de familie treurt om haar. Ook Sammy vindt het maar eigenaardig dat hij zijn vriendje kwijt is. Wanneer ik met hem naar mijn ouders ga loopt hij er rond op zoek naar haar. Zo missen wij Grindle allemaal. Ook mijn ouders natuurlijk en zij beslissen dan om een ander poedeltje te nemen. Het wordt een grijs dwergpoedeltje die de naam van Leila krijgt, maar Grindle blijft in ons hart zoals ze was : een lief moederke voor Sammy en de kindjes.

