Archief

 Eens wat anders

Zeg dat je van me zal houden als ik oud zal zijn, alleen maar zeggen is genoeg.

Je moet hiernaar luisteren zonder vooroordelen, het is populaire muziek, maar als het zo goed is als deze mag het wel eens :

Ik ben een beetje in de war en verwonderd. Zojuist was is ik een beetje aan het rondzwerven op you tube en mijn hersenen aan het pijnigen hoe die zanger ook weer heette die in 1981 toen wij in Amerika waren zot gedraaid werd op de lokale radio stations. Mijn frank viel na een hele poos .... Don ... Williams. Ik google dat en wat zie ik : "Don Williams is vandaag op 78 jarige leeftijd overleden. Ik ben lang stil geweest... en weet het niet meer.

Het circus is geland in Glabbeek. Ik kon mijn ogen en oren niet geloven. Nog eens een groot circus in Glabbeek. 

Maar wat bleek, tegenwoordig mogen er geen wilde! dieren meer in een circus meegevoerd worden en al zeker niet optreden. Er is iets voor te zeggen, dierenleed weet je wel, maar toch ... Een circus zonder wilde dieren is als een dorpskerk zonder pastoor. Evolueren wij naar een maatschappij met binnenkort voetbal zonder spelers omdat de transfertpolitiek mensenhandel is ?

...

Straffe uitspraak (niet van mij) : "Mijn vrouw is er met mijn beste vriend vandoor.

Ik mis hem zo !"

Een oud vrouwtje zo krom als een sikkel, steeds volledig in 't zwart gekleed noemden wij de heks en joegen mekaar de duivel op het lijf van de schrik met de meest fantastische verhalen.

Op een dag zagen we ze aankomen een eindje voorbij de spoorweg, te voet niet rondkijkend, maar de blik strak naar de grond gericht. Wij waren geconcentreerd aan het knikkeren en keken een tijdje niet, en plots dachten we dat ze nu wel ongeveer bij ons zou zijn en we ons beter uit de voeten zouden maken voor ze ons behekste. Toen we opkeken kwam ze terug aan vanop dezelfde afstand als toen we een tijdje geleden gekeken hadden. Een tijdje later keken we nog eens en de heks was verdwenen... Wij scharrelden met paniek in de ogen de mais (knikkers) bijeen en vluchten naar binnen en gingen onder de trap zitten van de schrik en toen ma vroeg wat er scheelde zeiden we dat we de heks gezien hadden en dat ze ons wilde beheksen. Ma zei dat we verder moesten gaan spelen, maar wij durfden niet, de schrik zat er goed in. We hebben daarna nog dikwijks op de stoep gezeten en geknikkerd, maar de heks is nooit meer opgedaagd. Als ik nu in de verte staar hoop ik nog altijd dat het oude vrouwtje terug komt opdagen. Maar ze is verdwenen tussen de plooien van de tijd, en komt nooit meer terug.

De heks hierboven verdwijnt echt, ik heb het gezien, en ik ben tweehonderd percent zeker dat dit niet kan, en toch...

Ach, ik weet het wel, dat zeemzoet gedoe, ik hou van het gevoel mij te laten gaan in melancholie en mij te verliezen in oeverloos uitgesmeerde smart en kwel die er niet toe doet en te luisteren naar de liedjes die neergebliksemd worden als siroop en zeemzoete smartlappen. 

Hoe erg zijn we erfelijk belast ? Blijft het in ons zitten of wordt het met de tijd weggewassen ?

Blijft het in ons bloed of wast het water het weg? Hoeveel van ons ouders blijft er in ons ?

Hoe lang blijft de drang om onze ouders niet teleur te stellen ?

Het is een tijdje geleden, maar nog een paar betserse uitdrukkingen :

"de kat kermijmt"

"lamenteren "

"lameren"

Tot zover ....

"zo zot als tielebuis."