Beste mensen,

Bij een aantal van mijn berichten heeft iemand steeds opnieuw reclame geplaatst over een of ander online casino. Het gaat hier maar liefst om 158 berichten. Steeds vertuurd onder een andere e-mail adres. Ik heb dit gemeld aan Seniorennet, want dit vindt ik misbruik van de mogelijkheid om reacties te geven. Ik ga nu beginnen met alle reacties te verwijderen uit mijn blog. Ik zal er wel nog een paar laten staan die u kunt bekijken, als u dan ook zo iets binnenkrijgt weet u dat u niet de enige zijt.

Ik hou er van dat mensen mij een reactie sturen op een atrikel dat ik op mijn blog heb gezet, maar 158 keer dezelfde reclame over een online casino vind ik wel serieus overdreven.

Ik ben er zeker van dat deze reclame niet verstuurd is door iemand van de bloggers! Als jullie ook zo iets voorhebben, kunnen jullie de reclameboodschappen steeds verwijderen via het controlepaneel!

Vriendelijke groeten,

Jay

Gerelateerd aan Jazz:

Peggy Lee

De Amerikaanse zangeres Peggy Lee werd in mei 1920 geboren in Jamestown, North Dakota, als Norma Deloris Egstrom. Peggy Lee verloor op vierjarige leetijd haar moeder. Haar jeugd was niet gemakkelijk, want haar vader dronk veel, hetgeen problemen voor het gezin met zich meebracht.

Vanaf haar veertiende was Peggy Lee actief als zangeres. Bij een plaatselijk radiostation bedacht de manager de artiestennaam Peggy Lee. Na een aantal jaren als zangeres in California te hebben gewerkt, belandde Peggy Lee in Chicago, waar ze werd opgemerkt door Mel Powell. Powell introduceerde Peggy Lee bij Benny Goodman, die een zangeres voor zijn orkest zocht als vervangster voor Helen Forrest. Een paar dagen later maakte Peggy Lee met Benny Goodman haar eerste plaatopname.
Peggy Lee is te horen op verschillende hits van Benny Goodman uit de jaren veertig. "How deep is the Ocean?", "How long has this thing been going on?" en "My old Flame" zijn daar slechts enkele voorbeelden van.

Peggy Lee trad in het huwelijk met Dave Barbour, de gitarist van Benny Goodman. De muzikale samenwerking tussen Lee en Barbour duurde tot eind jaren vijftig. Het huwelijk werd reeds in 1952 ontbonden.
In de jaren vijftig bracht Peggy Lee verschillende succesvolle albums uit, waarop ze meestal werd begeleid door jazzmuzikanten als Jimmy Rowles, Marty Paich en George Shearing. Bovendien was Peggy Lee betrokken bij speelfilms als "The jazz singer" (1953) en "Pete Kelly's blues" (1955). Het grootste succes boekte ze echter in een film waarin ze niet te zien was, maar waaraan ze alleen haar stem leende: Walt Disney's "Lady and the tramp" (1955).

Ook in de jaren zestig en daarna bleef Peggy Lee albums opnemen en optreden. Hoewel de kwaliteit hoog bleef werd haar werk echter wel steeds beter voorspelbaar.
Peggy Lee overleed in 2002 op 81-jarige leeftijd in Bel Air, Los Angeles.

Een weinig bekende term uit de blues-taal is een Griot (spreek uit “graaiot”). De griots waren oorspronkelijk West-Afrikaanse muzikaanse die ten tijde van de slavernij in Amerika gezongen blues brachten, voornamelijk vrij traditionele tekesten over: familie, dorp, leiders. Dit gebeurde door op een zingende wijze histories en verhalen te brengen. De Griots begeleidden zichzelf meestal op een snaarinstrument. Volgens vele musicologen waren de Griots een essentieel onderdeel bij het ontstaan van de akkoestische blues binnen de Afro-Amerikaanse gemeenschap

Groeten,

Jay

"Go ahead and play the blues if it'll make you happy."

Soul is een stijl die hier nog niet of nauwelijks aan bod is geweest. Bij deze breng ik jullie de biographie van een van de (in mijn ogen) beste soulzangers aller tijde: OTIS REDDING.

De Amerikaanse soulzanger Otis Redding (1941-1967) wordt door velen als de meest invloedrijke soulzanger van de jaren zestig gezien. Na zijn vroege dood in 1967 steeg zijn ster tot legendarische hoogten.

Otis Redding werd geboren in Dawson, Georgia en groeide op in Macon. Met Johnny Jenkins and the Pinetoppers kreeg Otis Redding in 1959 plaatselijk succes. Duidelijk is in zijn muziek de invloed te horen van Little Richard en Sam Cooke. In 1960 nam Otis Redding een nummer "Shout bamalama" op, waarop de invloed van Little Richard onmiskenbaar aanwezig is. Na een kort verblijf in Los Angeles in 1961, waar hij enkele singles opnam, keerde Otis Redding teleurgesteld terug naar Macon en sloot zich weer aan bij The Pinetoppers.

Tijdens opnamen met The Pinetoppers nam Otis Redding ook enkele solonummers op. Deze ballads sloegen goed aan en zijn ster steeg snel. In Engeland namen The Rolling Stones enkele nummers van Otis Redding op: "Pain in my heart" en "That's how strong my love Is". Hierdoor raakte Otis Redding ook bekend bij het Engelse publiek.

In 1967 werd Otis Redding door het Engelse blad Melody Maker uitgeroepen tot zanger van het jaar. In de Verenigde Staten breekt Otis Redding pas tijdens het popfestival in Montery door naar het blanke publiek.

Otis Redding kwam in 1967 bij een vliegtuigongeluk om het leven. Postuum bereikte Otis Redding met "Dock of the bay" in 1968 voor het eerst de eerste plaats van de hitparade.