Berichten van 10 april 2006 tot 16 april 2006

John Coltrane (23 september 1926 – 17 juli 1967) was een jazz-saxofonist.

In zijn beginperiode, vlak na de Tweede Wereldoorlog, speelde Coltrane o.a. in de bands van Eddie \"Cleanhead\" Vinson, Dizzy Gillespie en Johnny Hodges. Halverwege de jaren 50 volgde hij Sonny Rollins op als tenorist in het Miles Davis kwintet, dat later met altist Cannonball Adderley tot sextet werd uitgebreid. De ritmesectie van deze groep bestond in de tijd dat de beroemde plaat \'Kind of Blue\' werd opgenomen uit pianist Wynton Kelly, bassist Paul Chambers en drummer Jimmy Cobb. In deze periode (eind jaren vijftig) ontwikkelde Coltrane een zeer snelle speelstijl, die \'Sheets of Sound\' wordt genoemd. Ook begon hij met het verkennen van de uithoeken van het harmonisch materiaal in de jazz: de LP \'Giant Steps\' (1959) is hier het bekendste voorbeeld van. Coltrane speelde samen met diverse jazz-grootheden van zijn tijd, van Duke Ellington tot Miles Davis. Hij oefende gemiddeld 8 uur per dag. In 10 jaar tijd evolueerde hij van zeer getalenteerd Be-bop saxofonist tot het boegbeeld van de Amerikaanse Avant-garde jazz. Hij heeft een groot aantal opnames op zijn naam staan.

Kwartet

In 1960 formeerde hij zijn eigen kwartet met McCoy Tyner (piano), Jimmy Garrison (bas) en Elvin Jones (drums). In deze bezetting speelde Coltrane naast tenorsax ook sopraansax. Bekende plaatopnames uit die periode: My Favorite Things, Ole, Africa Brass, Impressions, en A Love Supreme.

In 1966 verlieten McCoy Tyner en Elvin Jones de groep. Zijn vrouw Alice Coltrane (piano) en Rashied Ali (drums) namen hun plaats in. Het kwartet werd uitgebreid met Pharoah Sanders op tenorsax. In deze samenstelling maakte de groep experimentele muziek met een sterk religieuze inslag.

Invloed

John Coltrane heeft grote invloed gehad op hele generaties tenorsaxofonisten en andere jazz-musici. Solo\'s van Coltrane tijdens live concerten konden zeer lang duren. Het record schijnt te staan op 2 uur en 56 minuten. Zijn speelstijl kan omschreven worden als intens en emotioneel. Coltrane stierf aan leverkanker op 40 jarige leeftijd. Een van zijn drie zoons, Ravi, heeft zich eveneens tot een getalenteerd jazzsaxofonist ontwikkeld.


Groeten,

Jay

(Chicago, 12 april 1940)
Amerikaans jazzpianist en -componist. Herbie Hancock wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke jazzmuzikanten van de tweede helft van de twintigste eeuw, een status vergelijkbaar met die van zijn mentor Miles Davis. In zijn muziek gebruikt hij ook elementen uit de funk, rock, blues, soul, gospel en klassieke muziek. Hij speelt zowel piano, keyboard als synthesizer.

Hancock leert piano spelen als hij zeven jaar oud is. Op zijn elfde speelt hij solo het eerste deel van een pianoconcerto van Mozart met de Chicago Symphony. Na gestudeerd te hebben aan Grinnell College wordt hij in 1961 uitgenodigd door Donald Byrd en niet veel later krijgt hij contract bij Blue Note Records.

Zijn eerste soloalbum, Takin\' Off, komt uit in 1962. De verkoopcijfers van het album stijgen tot grote hoogten als datzelfde jaar Mongo Santamaria een eigen versie van Hancock\'s \"Watermelon Man\", afkomstig van dat album, uitbrengt en een grote hit wordt. Dit album brengt Hancock in de belangstelling bij Miles Davis. In 1963 wordt hij lid van Davis\' band, waar hij zo\'n vijf jaar blijft. Op aanraden van Davis gaat Hancock over op de Rhodes piano. Ook solo is hij succesvol. Hij componeert belangrijke jazznummers als \"Maiden Voyage\" en \"Cantaloupe Island\".

Hancock componeert de filmmuziek voor Michelangelo Antonioni\'s film Blow-Up, waarna hij vaker als filmcomponist gevraagd wordt. In 1969, nadat hij de groep van Miles Davis heeft verlaten, brengt hij een funkalbum uit, Fat Albert Rotunda, waarop de muziek staat die hij heeft gecomponeerd voor de televisieserie Fat Albert van Bill Cosby. Ook vormt hij dat jaar een sextet. Met dit sextet experimenteert Hancock met synthesizers en elektronische muziek. Gedurende deze tijd werkt hij soms onder de naam \"Mwandishi\", Swahili voor \"schrijver\". In 1973 houdt het sextet op te bestaan.

Na het uiteenvallen van het sextet ontdekt hij het Boeddhisme. Zijn muziek raakt beïnvloed door de funk van Sly & the Family Stone, wat goed te horen is op zijn album The Headhunters uit 1973. Dit album, gemaakt voor Columbia Records, slaat ook aan bij een poppubliek en wordt een van de succesvolste jazzalbums van die tijd. In 1976 komen oude leden van Miles Davis\' kwintet uit de jaren zestig, waaronder Hancock bij elkaar voor een reünieconcert (Miles Davis zelf wordt echter vervangen door Freddie Hubbard). Onder de naam V.S.O.P. geven ze vanaf de jaren zeventig tot ver in de jaren negentig sporadisch tournees.

In 1983 scoort Hancock een grote hit met de single \"Rockit\", een van de eerste grote hits waarop gescratched wordt. De bijbehorende videoclip wordt veelvuldig gedraaid op MTV. In 1986 brengt hij het live-album Jazz Africa uit, waarop hij samenwerkt met de Gambiaanse koraspeler Foday Musa Suso. Datzelfde jaar wint hij een Oscar voor Beste Filmmuziek voor de soundtrack van de film \'Round Midnight.

Na de dood van Miles Davis in 1991 brengt hij samen met enkele vrienden een tribuut-album uit, A Tribute to Miles. In 1998 heeft hij succes met het album Gershwin\'s World, waar hij zijn eigen kijk geeft op het werk van George en Ira Gershwin.