Berichten van 17 juli 2006 tot 23 juli 2006

Dinsdag 18 juli 2006

23 juli Optreden in Café Cotton Fields (Groenplaats Antwerpen)

Komt dat zien, komt dat zien!

Even een kleine aankondiging:
Op 23 juli is er in Café Cotton Fields, op de Antwerpse Groenplaats, een optreden van het trio van Little Eddy (keyb). Samen met Jef Trommelen (ten. sax) en mijzelf (trp & voc) gaat hij de tent weer op zijn kop zetten met mooie jazz-muziek. Iedereen is uitegnodigd voor dit gratis optreden!!
Wanneer we zien dat de luisteraars er zin in hebben halen Eddy en ik onze mondharmonica boven, that's a promiss...

Op het foto'tje ziet u mij als gitarist

Geschreven door Jay Stanton om 11:50 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 18 juli 2006

Cajun: een beschrijving

Als de Franse kolonialen rond 1750 door de Britten worden verdrongen uit de streek Acadia (wat nu Nova Scotia is, in Canada), komt een deel van hen via de Mississippi in de Amerikaanse staat Louisiana terecht. Louisiana heet dan het armste deelgebied van de Verenigde Staten te zijn waar het leven hard is. Om na een zware werkweek stoom af te blazen wordt het in de Franse gemeenschappen - Cajuns genoemd, afkorting van Louisiana Acadiens - traditie om te feesten. Dansen op muziek; two-step en walsjes. De liedjes, gespeeld op viool, gitaar en - voor het ritme - een triangel, zijn een mengeling van oude Franse liedjes met de muziek van andere volken die in Louisiana leven (Creolen en Europeanen). Tekstueel handelden de nummers over het harde leven. Tegen de tijd dat de platenindustrie opkomt, is de viool vervangen voor de accordeon (nadat beide instrumenten eerst samen worden gebruikt). De belangrijkste redenen hiervoor zijn dat de accordeon beter bestand is tegen het vochtige klimaat in het zuiden, meer geluidsvolume heeft (zeer nodig in de danszalen) en zowel de melodie als het ritme kan vertolken. Begin twintigste eeuw wordt er olie ontdekt in het arme Louisiana, wat tot een grote instroom leidt van Engelsprekende Amerikaanse geldzoekers. Die onderdrukken de Fransen, bestempelen hun cultuur als achterlijk en verbannen hun taal uit het lessenpakket van de scholen. Tevens nemen ze de cajun over, die nu Engelstalig wordt en gelikt gespeeld door hillbilly stringbands. De viool komt daarmee terug in de cajun. Later komen daar elektrische gitaren, steelgitaren en drums bij. Pas in de jaren vijftig begint de oorspronkelijk Franse, rauwe cajun weer aan een opmars. Die stijl wordt in de jaren zestig, als in Amerika een folkrevival losbreekt, opgepikt. Het leidt uiteindelijk tot een wettelijke erkenning van het Frans in Louisiana, met de taal weer terug in de schoolbanken. Als midden jaren tachtig het zogenaamde cajunstijl eten een rage is in restaurants wereldwijd, wordt de cajunmuziek - die daarbij gedraaid wordt - ook buiten Amerika populair. Cajun wordt vaak in een adem genoemd met die andere muziek uit Louisiana: zydeco. Zydeco wordt gespeeld door de Creoolse gemeenschap aldaar, die accordeongespeelde cajun vermengt met soul en R&B.

Geschreven door Jay Stanton om 11:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 17 juli 2006

Nieuwe Poll

Beste Bloggers,

In de rechterkolom naast de teksten vind u een nieuwe rondvraag. Het thema dit keer is: "Gaat U naar Concerten/ Festivals?"

Groetjes,
Jay

Geschreven door Jay Stanton om 12:06 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 17 juli 2006

Jacques Brel

Bij deze wil ik een zijsprong maken van de Jazz en Blues en een biografie brengen van een landgenoot voor wie ik een grote bewondendering heb; nl. Jacque Brel.

De eeuwige puber wordt op 8 april 1929 geboren in Schaarbeek. Zijn hele jeugd voelt hij zich opgesloten in het saaie keurslijf van een typisch Brussels bourgeois gezin. In 1953, op 24-jarige leeftijd grijpt hij zijn kans. Op uitnodiging van talentenscout Canetti 'vlucht' hij naar Parijs, het Mekka van het chanson. Het succes barst los als hij in 1956 de kans krijgt een plaat te maken, "Quand on n'a que l'amour". Brel wordt legendarisch als vurig performer. Zijn chansons groeien uit tot klassiekers in het genre. Hij schittert zelfs in films én in de musical "L'homme de la Mancha". Helaas is Brel even vurig in het consumeren van zijn leven. Al in 1967 zegt hij het podium vaarwel. Daarna trekt hij met zijn zeilboot de wereld in om zich in 1976 op het eiland Hiva Oa te vestigen. Definitief, want vier pakjes Gitanes per dag eisen hun tol en in 1978 overlijdt hij aan longkanker. Hij wordt begraven op het eiland.

Ondanks felle kritiek en tegenstand aan het begin van zijn carrière, heeft Brel het chanson naar ongekende hoogtes gebracht. Zijn volledige oeuvre opsommen (192 titels) zou te ver leiden. Maar als je het ultieme liefdeslied "Ne me quitte pas" (1959) al op je palmares kan schrijven. Hij is niet alleen songschrijver. Mensen die hem hebben zien optreden, zullen het vuur van zijn voorstellingen nooit vergeten. En dat terwijl een eerste opmerking van zijn ontdekker Canetti was: "Ge denkt er toch niet aan met uwe 'look' op een podium te kruipen?". Zijn bedenking was ongegrond. De zanger met zijn vreemde 'look' had ongekend succes. Brel stopt op het toppunt van zijn roem. Na zijn laatste optreden in het Parijse Olympia krijgt hij een twintig minuten durende ovatie. Bejubeld, gelauwerd en veelvuldig gecoverd leeft hij nu voort in het collectief geheugen.

De grote vertolker leed ook aan grote plankenkoorts. Brel is zo zenuwachtig voor elk optreden dat hij iedere keer moet kotsen alvorens het podium op te gaan. Drie optredens per dag betekent drie keer kotsen. Eens op het podium gaat hij zo hard tekeer, dat hij per optreden 800 gram lichaamsgewicht verliest.

Op 20 december 2005 verkozen onze Franstalige landgenoten Jacques Brel tot Le plus grand Belge.

Geschreven door Jay Stanton om 11:57 Reageer op dit bericht Stuur door

Berichten van 17 juli 2006 tot 23 juli 2006

Meer van Music Is King