Naar de inhoud

Music Is King

Music is Life & Life is Music
seniorennet.beseniorennet.be

Archief

Horace Silver

Horace Silvers stijl van spelen is in alles een tegenhanger van de cool jazz; met invloeden van blues en gospel, en met een onafgebroken en hamerend ritme. Het is een muziekstijl die altijd opwindend is en nog steeds bewijst dat jazz ook zeer toegankelijke muziek kan zijn.
Horace Silver speelt aan het begin van de jaren vijftig in het orkest van Stan Getz en begeleidt in die orkesten onder meer de grote saxofonisten Lester Young en Coleman Hawkins.
In 1952-1953 begint hij zijn samenwerking met Art Blakey. In hetzelfde jaar speelt hij ook met Miles Davis. Zijn eigen kwintetopnamen in 1954 leiden tot de vorming van de Jazz Messengers.

Als de samenwerking enkele jaren later wordt beëindigd vormt Silver een eigen kwintet, zonder Blakey die de naam Jazz Messengers meeneemt. Het kwintet van Horace Silver zal in de jaren daarna telkens van samenstelling wisselen. In zijn muziek zijn veel gospelinvloeden te horen en hij is een van de eersten geweest die ook soul– en funkinvloeden in zijn muziek aan bod laat komen. Daardoor ook wordt zijn muziek zeer populair en verschijnt een aantal van zijn albums, ‘Song for my Father’ en ‘Cape Verdean Blues’ in de hitlijsten. Zijn werk toont aan dat jazz heel toegankelijke muziek kan zijn waar de luisteraar veel plezier aan kan beleven.
De groepen van Silver zijn, net als die van Blakey, belangrijke leerscholen voor jonge jazzmusici, waaronder Carmell Jones en Blue Mitchell, beiden trompet, en de saxofonist Joe Henderson.
Na de jaren zestig worden zijn opnamen spaarzamer en ook een stuk minder interessant

.


Geschreven door Jay Stanton om 15:20 Reageer op dit bericht Stuur door

Tex - Mex

 

Eind 19de eeuw bevinden veel Europese immigranten zich in het zuiden van de Amerikaanse staat Texas. Die hebben uit het thuisland (o.a. Duitsland en Polen) o.a. de accordeon met zich meegenomen. Amerikaanse hillbillybands in de uitgaansgelegenheden adopteren het instrument om er hun viool mee te vervangen. Niet alleen heeft de accordeon meer volume (hard nodig in die luidruchtige feestzalen), je kunt er naast melodieën ook baslijnen op spelen. Omdat het zuidelijke deel van Texas ooit deel uitmaakte van Mexico, leeft daar nog veel Mexicaanse cultuur voort. Zo ontstaat een mix van Mexicaanse muziekstijlen als bolero en ranchero met Europese dansstijlen als polka en wals. De teksten handelen over het ruige leven in Texas. Deze muziek gaat conjunto heten. Traditioneel wordt conjunto gespeeld door een kwartet, met 12-snarige gitaar, bas, drums en - zeer kenmerkend - de knoppenaccordeon. Met de tijd komen daar andere, elektrisch versterkte instrumenten bij. Dat heeft tot gevolg dat er ook elementen van rock-'n-'roll, blues en country de conjunto binnensluipen. In de jaren tachtig raken deze vier elementen in een bepaalde balans en wordt er een nieuwe naam aan deze muziek gegeven: tex-mex.
Geschreven door Jay Stanton om 12:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Bing Crosby

Zijn eigenlijke naam was HARRY LILLIS CROSBY werd geboren in Tacoma, Washington op 3 mei 1903 en hij werd geveld door een dodelijke hartaanval op 14 oktober 1977 in Madrid. Hij was gehuwd met Dixie Lee van 1930 -1952 en met Kathryn Grant van 1977 - 1977. Zijn 1e opname was "I've Gotthe Girl" zijn laatste "Once In A While". Behaalde 22 gouden platen en had een miljoenenverkoop met "White Christmas". Bekend zijn ook zijn optredens met andere bekende artiesten zoals: Frank Sinatra, Danny Kaye, Rosemary Clooney, The Andrew Sisters en nog zovele anderen.

Op de bijgevoegde foto zie je Bing als jonge gast (1949)

Groeten,
Jay
Geschreven door Jay Stanton om 15:51 Reageer op dit bericht Stuur door

Een mooie column

Deze column vond ik bij het Nationaal Pop Instituut (NL). Ik vond het gewoon even de moeite om dit te publiceren.

Middagdutje

 

Ro Krom in 2006 De dag kan me niet vroeg genoeg beginnen: ik hou van de zonsopkomst en het gevoel te leven met de cyclus van de zon. Dat is wel eens anders geweest: de laatste vijftien jaar van de vorige eeuw ben ik uitsluitend naar bed gegaan als de vogeltjes lang en breed in ochtendgezang waren uitgebarsten en begon de werkdag op passende muzikantentijden. Lang tussen de klamme lappen blijven liggen, in de schemering van de namiddag nog even naar de supermarkt en de nacht lonkte alweer in al zijn pracht en met al zijn verleidingen. Als het tegenwoordig voorkomt dat ik een nachtoptreden heb en tijdens de terugreis op de snelwegen de wereld licht zie worden, voel ik me een beetje vies. Het gezang van de vogeltjes associeer ik dan met mindere tijden en slechtere gewoontes. Kop onder de deken en slapen.  

 

Voor je het weet, lig je weer de halve dag op je nest. Daarom ben ik wat strenger voor mezelf geworden. Zaken doe je tijdens kantooruren en de muziek laat je je leven vullen alsof water zijn weg zoekt. Laat alle gaten en kiertjes maar vollopen. De eerste uren van de dag zijn voor het beantwoorden en verzenden van mail. Dan is er altijd wel iets te updaten voor de website en na een ontbijtje kan de studioapparatuur aan om aan tracks te werken of volgt er een repetitie of vergadering. Als ik ’s avonds een optreden heb, doe ik ’s middags vaak een dutje om daarna een nieuwe frisse start te maken en pak ik mijn spullen: rugzak, podiumkleding, droog shirtje, pen, een stift voor de kleedkamermuren, paspoort en tekstboekje, pijnstillers en pleisters, een flesje water en een borreltje voor onderweg. Routines.  

 

Een nadeel is het steeds verschuivende slaapritme en de omschakeling van de nightvibe naar het ritme van de natuur. Na een weekend vol optredens is er maar 1 mogelijkheid om dit terug te draaien: lekker een dagje op je rug naar Lost en ander videomateriaal kijken dat is blijven liggen, of wat DVD’s huren. Morgen is alles weer goed en beginnen we opnieuw.... 

Origineel geschreven door Ro Krom; ik herken me wel in wat hij schrijft....

Geschreven door Jay Stanton om 16:18 Reageer op dit bericht Stuur door

Jazz-rock

Een van de stromingen binnen de Jazz is de Jazz-Rock; deze wil ik even kort bespreken:

Jazzrock is een muziekstijl die eind jaren zestig voortkomt uit een fusie van rock met jazz. Jazz is van origine een genre dat enkel op akoestische instrumenten wordt gespeeld. Enkele musici die daarop raken uitgekeken, richten hun blik op het elektrische geluid en de daarbij ontstane geluidseffecten van de rockmuziek. Rockmuzikanten zijn op dat moment net bezig het idioom van het popliedje te verlaten, en onderzoeken daarvoor onder andere de jazz. Uit een ontmoeting van beide stijlen komen twee genres voort, fusion en jazzrock. De precieze scheidslijn daartussen is moeilijk te trekken. Globaal kan gesteld dat fusion in essentie jazz is met een sterke rockinvloed, waar jazzrock in beginsel juist rock is met invloeden uit de jazz.
Geschreven door Jay Stanton om 16:01 Reageer op dit bericht Stuur door

Martin Luther King

Martin Luther King

Een biografie van een van mijn helden

 

 

Martin Luther King, Jr. (Atlanta, Georgia, 15 januari 1929 - Memphis, Tennessee, 4 april 1968), oorspronkelijk Michael Luther King, was een Amerikaans dominee, politiek leider en het meest prominente lid van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging.

King werd beroemd in de jaren '50 en '60 dankzij zijn geweldloze verzet tegen de rassenscheiding in de Verenigde Staten, onder meer door een massademonstratie op 28 augustus 1963 en het boycotten van stadsbussen die blanken bevoordeelden. Zijn verbale vaardigheden en charismatische uitstraling leverden hem veel roem op, maar King had ook vijanden. In 1963 hield hij de legendarische toespraak I have a dream. Een jaar later kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede. Op 39-jarige leeftijd werd Martin Luther King doodgeschoten terwijl hij op het balkon van het Lorraine hotel in Memphis stond.

Voor velen is Martin Luther King een symbool voor de burgerrechtenbeweging in de Verenigde Staten gebleven. De derde maandag in januari is in de VS de Martin Luther Kingdag, een nationale feestdag, gewijd aan King en zijn gedachtegoed.

Biografie

Martin Luther King werd geboren op 15 januari 1929 als zoon van een pastoor van de baptistenkerk in Atlanta, het zuiden van de Verenigde Staten. Martin ondervond al zeer snel dat er in het zuiden nog vele vooroordelen waren tegenover de Afro-Amerikanen. Na de dood van zijn geliefde grootmoeder deed hij op 12-jarige leeftijd een zelfmoordpoging door van de tweede etage van een huis te springen. Op 15-jarige leeftijd ging hij werken op een tabaksplantage in Connecticut, meer naar het noorden van de V.S., en was onder de indruk van de goedaardige verstandhouding tussen blanken en zwarten, daar. In 1953 trouwde hij met Coretta Scott King.

King studeerde theologie (waarbij zijn grote voorbeeld Mahatma Gandhi was, omdat deze ook streefde naar geweldloosheid bij protesten en wilskracht) en in 1955 kreeg hij ook het doctoraat en werd hij dominee van de baptistische kerk in Montgomery, Alabama.

Op 1 december 1955 weigerde de zwarte, zwangere Rosa Parks haar plaats in een bus aan een blanke reiziger af te staan. De politie, blank, werd er bij gehaald en gaf de blanke chauffeur en passagier gelijk. Rosa Parks werd van de bus gegooid. De zwarte gemeenschap van Montgomery, onder leiding van dominee King, reageerde op het incident met een geslaagde busboycot (1955-56) van de voor blanken bestemde stadsbussen en in 1956 bereikte hij een belangrijke overwinning toen de bussen van Montgomery zowel blanken als zwarten toelieten. Hij bereikte spoedig nationale bekendheid vanwege zijn uitzonderlijke spreekvaardigheden en persoonlijke moed.

King stichtte de Southern Christian Leadership Conference (SCLC), waarvan hij de voorzitter was. Dankzij deze vereniging ging hij verder met de strijd voor gelijkheid van de zwarte Amerikanen. Zijn filosofie van niet-gewelddadige weerstand leidde tot zijn arrestatie bij talrijke gelegenheden in de jaren '50 en de jaren '60. King werd gehaat door aanhangers van de rassenscheiding in de zuidelijke staten. Er werd een aanslag op zijn woonhuis gepleegd en hij en andere boycotleiders werden veroordeeld op laste van samenzwering.

Toch hadden zijn campagnes succes: op 28 augustus 1963 hield hij een toespraak in Washington, waar meer dan 250.000 mensen op af kwamen. Hierin beschreef hij dat blanken en zwarten kunnen samenleven en sprak hij de legendarische woorden "I have a dream". In 1964 kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede toegekend. Op 6 augustus 1965 ondertekende president Lyndon Johnson de "Voting Rights Bill" en willigde zo de meeste van Kings eisen in.

De leidende positie van King binnen de burgerrechtenbeweging werd midden de jaren '60 uitgedaagd, toen er stemmen opgingen om meer militante acties te voeren in plaats van het door King nagestreefde vreedzame protest. Hij behield echter zijn belangrijke positie en ging zich ook op andere zaken richten. Zo uitte hij kritiek op de Vietnamoorlog en maakte hij zijn zorg over armoede kenbaar.

Op 4 april 1967 — exact een jaar voor zijn dood - sprak King duidelijk tegen de rol van de Verenigde Staten in de oorlog, en stelde dat de Verenigde Staten in Vietnam was om het "als Amerikaanse kolonie te bezetten" en dat de Verenigde Staten morele veranderingen behoefden. Op 4 april 1968 werd hij doodgeschoten op het balkon van het Lorraine Motel (sinds 1991 een burgerrechtenmuseum).


Nasleep moord

James Earl Ray, een professionele misdadiger, werd veroordeeld voor de moord, maar dit vonnis werd snel herzien. Ray ontving uiteindelijk ook de steun van leden van de familie van King, die geloofden dat King het slachtoffer van een samenzwering was geweest. Ray stierf in een gevangenis in 1998. Bij een jury in Memphis in 1999 won de familie van King een rechtszaak tegen Loyd Jowers, die claimde (1993) dat hij de moord voor een maffiafiguur had gepleegd. Vele deskundigen echter waren niet overtuigd door het vonnis, en in 2000 werd na een onderzoek van 18 maanden besloten dat er geen bewijsmateriaal tegen Jowers was.

Werken

       1958: Stride Toward Freedom: The Montgomery Story. Kings eerste boek gaat over de busboycot van Montgomery en zijn filosofie van geweldloze confrontatie. 
       1963: Letter from the Birmingham Jail. King reageert op critici en licht zijn filosofie toe. 
        1964: Why We Can't Wait. Over de demonstraties van 1963 en de mars in Washington.

Brief uit de gevangenis van Birmingham

Vertaling van een citaat:   Ik had ook gehoopt dat de gematigde blanken de mythe van de tijd met betrekking tot de strijd voor vrijheid hadden verworpen. Ik heb net een brief van een blanke broeder uit Texas ontvangen. Hij schrijft: "Alle christenen weten dat de zwarten uiteindelijk gelijke rechten zullen krijgen, maar het is mogelijk dat u teveel religieuze haast hebt. De onderwijzingen van Christus hebben tijd nodig om op aarde gestalte te krijgen." Een dergelijke houding komt voort uit een tragisch misverstaan van de tijd, namelijk uit de bizar rationele gedachte dat er iets zou zijn in de voortgang van tijd dat onvermijdelijk alle kwalen zal genezen. In werkelijkheid is de tijd neutraal; hij kan destructief en constructief gebruikt worden. Ik krijg steeds meer het gevoel dat de mensen van kwade wil de tijd veel effectiever hebben gebruikt dan de mensen van goede wil. Wij zullen in onze generatie niet alleen moeten boeten voor de woorden en daden van haat van de kwaadwilligen, maar ook voor het schandalige stilzwijgen van de goedwillenden. Menselijke vooruitgang komt nooit aanrijden op de wielen van de onvermijdelijkheid; het komt alleen door de onvermoeibare inzet van mensen die medewerkers van God willen zijn, en zonder dit zware werk wordt tijd zelf een bondgenoot van de krachten van sociale stagnatie. Wij moeten de tijd creatief gebruiken, in de wetenschap dat de tijd altijd rijp is om het goede te doen. Nu is het de tijd om de belofte van democratie waar te maken en om wat onze nationale rouwklacht dreigt te worden om te vormen tot een creatief lied van broederschap. Nu is het de tijd om onze nationale politiek te trekken uit het drijfzand van raciaal onrecht en te plaatsen op de vaste rots van menselijke waardigheid."

Toespraken

·        As the Negro Wins, Labor Wins

·        Give Us the Ballot

·        We Will Transform the South

·        Beyond Vietnam: A Time to Break Silence

·        I have seen the Promised Land

Ik heb een droom

Zijn beroemdste woorden "I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: "We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal." I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at a table of brotherhood. I have a dream that one day even the state of Mississippi, a desert state, sweltering with the heat of injustice and oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice. I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. I have a dream today."

Vertaling:"Ik heb een droom, dat er een dag zal komen dat dit land zal opstaan en de ware betekenis van haar motto zal naleven. "Wij vinden de volgende waarheden vanzelfsprekend: dat alle mensen gelijk zijn geschapen." "Ik heb een droom, dat er een dag zal komen dat op de rode heuvels van Georgia de zonen van voormalige slaven en de zonen van voormalige slavenhouders gezamenlijk aan de tafel van broederschap zullen aanschuiven." "Ik heb een droom, dat zelfs in de staat Mississippi, een staat die wordt verstikt door onrecht en onderdrukking, zal veranderen in een oase van vrijheid en gerechtigheid. "Ik heb een droom, dat er een dag zal komen dat mijn vier jonge kinderen in een land zullen leven waar zij niet worden beoordeeld op hun huidskleur, maar naar de waarde van hun karakter." "Vandaag heb ik een droom!"


Beyond Vietnam: a time to break silence

Vertaling van een citaat:Een werkelijke revolutie van waarden moeten ons spoedig de eerlijkheid en gerechtheid van vele van ons vroeger en huidig beleid doen afvragen. Aan de ene kant worden we gevraagd de goede Samaritaan te spelen op de weg des levens; maar dat is niet meer dan een eerste stap. Op een dag moeten we inzien dat de gehele weg naar Jericho moet worden veranderd, opdat mannen en vrouwen niet voortdurend worden geslagen en beroofd op hun levensweg. Echt medeleven is veel meer dan het werpen van een muntje aan een bedelaar; het mag niet een kwestie zijn van zo nu en dan en oppervlakkig. Het komt van inzicht dat de structuur die bedelaars maakt moet worden veranderd. Een werkelijke revolutie van waarden zal spoedig onbehaaglijk klinken indien men het contrast van arm en rijk aanschouwd. Met gerechtigde verontwaardiging zal men aan de andere kant van de oceaan kijken en individuele westerse kapitalisten zien die grote sommen geld in Azië, Afrika en Zuid-Amerika steken met als enig doel het met meer winst weer terug te verdienen zonder enige interesse te hebben voor het verbeteren van de samenleving in die landen. En men zal zeggen: "Dit is niet juist." Men zal moeten kijken naar onze samenwerking met de landeigenaren van Latijns-Amerika en zeggen: "Dit is niet juist." "De Westerse arrogantie om te denken dat zij aan anderen alles kan onderwijzen en niets van hen kan leren is niet juist. Een werkelijke revolutie van waarden moet kijken naar de manier waarop de wereld in elkaar zit, en moet van oorlog zeggen: "Deze wijze om conflicten op te lossen is niet juist." "Deze manier om mensen in brand te steken met napalm, het vullen van onze families met weduwen en wezen, met injecteren van giftige drugs van haat in mensen, die normaliter humaan zijn, het terugkomen van mannen uit donkere en bloederige slagvelden, fysiek gehandicapt en psychologisch gestoord, kan op geen enkele wijze worden verenigd met wijsheid, gerechtheid en liefde. Een land dat jaar na jaar meer geld uitgeeft aan militaire programma's dan aan manieren om mensen naar een beter niveau te brengen nadert een spirituele dood."

I have seen the promised land

Een van de meest indrukwekkende toespraken is de toespraak, die Dr. Martin Luther King de dag voordat hij werd vermoord had gegeven:
"It really doesn't matter what happens now.... some began to... talk about the threats that were out -- what would happen to me from some of our sick white brothers.... Like anybody, I would like to live a long life. Longevity has its place, but I'm not concerned about that now. I just want to do God's will. And He's allowed me to go up to the mountain. And I've looked over, and I've seen the Promised Land. I may not get there with you. But I want you to know tonight, that we, as a people, will get to the Promised Land. And so I'm happy tonight. I'm not worried about anything. I'm not fearing any man. My eyes have seen the glory of the coming of the Lord."

Vertaling:
"Het maakt niet meer uit wat er gebeurt... sommigen begonnen te praten over de bedreigingen die er waren - wat er met me zou gebeuren met sommige van onze zieke blanke broeders ... Net als een ieder ander zou ik graag een lang leven will hebben. Levensduur heeft zijn plaats, maar ik ben daar niet meer in geïnteresseerd. Ik wil alleen Gods werk doen. En Hij heeft mij toegestaan de berg te betreden. En ik heb van de berg neergekeken en ik heb het Beloofde Land gezien. Ik kan daar misschien niet met jullie zijn, maar ik wil jullie een ding laten weten, dat wij, als een volk, in het Beloofde Land zullen aankomen. En ik ben zo verheugd vanavond. Ik maak me om niks ongerust. Ik ben voor niemand bang. Mijn ogen hebben de glorie van de komst van de Heer gezien."

 

Geschreven door Jay Stanton om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Jeugdcultuur: Gothic

Je ziet ze vaak rondlopen in de steden, jongeren volledig in het zwart, met make-up (ook voor de jongens!)... Het zijn de zogenaamde Gothics (of Goths). Graag wil ik bij deze dit cultuurfenomeen belichten.
Gezien ik al zo dikwijls deze Goths heb zien lopen wenstte ik mij even te verdiepen in hun cultuur, om te weten wie ze zijn en wat hen drijft. Voilà: een paar conclusies

Gothic, niet te verwarren met gotiek (een bouwstijl van de twaalfde tot de vijftiende eeuw), verwijst naar de ´gothic novel´: een romantisch genre in de Engelse literatuur. Dit genre valt op door zijn nadruk op duisternis, mysterie en griezelverhalen. Romantiek en pijn in combinatie met een interesse voor het mystieke en occulte zijn de kenmerken van gothic. Het imago speelt een grote rol bij gothic: zwarte kleding, make-up, hoog getoupeerde kapsels en een niet-actieve houding.


Muziek
De kenmerken van de gothic-muziek zijn duidelijk: duistere, occulte teksten, breed uitwaaierende gitaren, trage, galmende ritmes en een sinistere grafstem of een hoge operastem. Bekende Gothic-bands zijn: Nightwish, Sisters of Mercy, Bauhaus, Cyborg Attack, Suicide Commando, Diary of dreams, Diorama, Death in June, Current 93, Ostara, Converter, Morgenstern. De Nederlandse koploper binnen dit genre is Within Temptation . Met de single Ice Queen stond deze band hoog in de hitparades.

Ontstaan
In Nederland ontstond de Gothic-scene in de jaren tachtig van de twintigste eeuw. De beweging waaide over uit Engeland. Sombere teksten, trage, galmende ritmes en bombast waren de belangrijkste kenmerken van bands als Sisters of Mercy, Killing Joke, Joy Division, Depeche Mode of Bauhaus. De bloeiperiode was intens maar kort. Halverwege de jaren tachtig verloor de stroming aan populariteit. De scene trok zich terug in het clubcircuit, waar de liefhebbers elkaar sindsdien af en toe ontmoetten op feesten. In Duitsland trekken duizenden volgelingen elk jaar naar het Wave Gothic Treffen in Leipzig, het grootste festival in dit genre.

Levensstijl
Gothic is meer dan een muziekstroming. Het is een levensstijl, waarin de muziek en het imago worden gekoppeld aan een voorliefde voor romantische horror, fetisjisme of zelfs kinky seks. Sinds het begin van de jaren negentig van de twintigste eeuw leeft het genre weer enigszins op. Uit Hollywood komen gotische films als Interview with a Vampire. Bekende artiesten als Madonna en Nine Inch Nails maken gothic videoclips waarin geflirt wordt met absinth (een drank die dodelijk kan zijn) kraaien en zwarte magie. Nederlandse zalen organiseren regelmatig zeer succesvolle Industrial wave parties en Gothic dance nights. De meeste gothic-liefhebbers dragen donker gekleurde of zwarte kleding. Nekbanden, piercings, een witgepoederd gezicht, zwarte oogschaduw, het hoort allemaal bij het image van een gothic-liefhebber.
Geschreven door Jay Stanton om 11:18 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zydeco

 

Slavenarbeid heeft in de Amerikaanse staat Louisiana geen grote rol gespeeld. Dat er toch veel zwarten wonen, komt omdat die ernaartoe trekken vanuit andere staten en de Cariben, om er zelfstandig te gaan werken als boer. De zwarten zijn van allerlei origine, maar worden allen aangeduid als creolen. De eerste zwarte muziek die zich in Louisiana ontwikkelt is de la-la, een aan de cajun verwante dans - die vertolkt werd op viool, accordeon en wasbord. De la-la is populair in de jaren dertig en veertig van de 20ste eeuw. Daarna wordt ze gecombineerd met de rhythm & blues en rock en soul en ontstaat de zydeco. Het woord is een verbastering van de uitspraak 'le haricots' - een verwijzing naar de goedkope bonen die de creolen te eten hebben. De teksten handelen dan ook over de hardheid van het leven. Met de jaren worden ook instrumenten als elektrische bas, blazers en keyboards aan de zydeco toegevoegd. Zydeco wordt in één adem genoemd met die andere muziek uit Louisiana: cajun. Cajun wordt van origine gespeeld door de Franse gemeenschap aldaar, op accordeon en/of viool, gitaar en triangel. Als de cajun in de jaren tachtig ook buiten Amerika populair wordt, valt dat gunstig uit voor de waardering van zydeco.
Geschreven door Jay Stanton om 12:10 Reageer op dit bericht Stuur door

23 juli Optreden in Café Cotton Fields (Groenplaats Antwerpen)

Komt dat zien, komt dat zien!

Even een kleine aankondiging:
Op 23 juli is er in Café Cotton Fields, op de Antwerpse Groenplaats, een optreden van het trio van Little Eddy (keyb). Samen met Jef Trommelen (ten. sax) en mijzelf (trp & voc) gaat hij de tent weer op zijn kop zetten met mooie jazz-muziek. Iedereen is uitegnodigd voor dit gratis optreden!!
Wanneer we zien dat de luisteraars er zin in hebben halen Eddy en ik onze mondharmonica boven, that's a promiss...

Op het foto'tje ziet u mij als gitarist
Geschreven door Jay Stanton om 11:50 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Music Is King

↑ Terug naar de berichten