Archief

De Amerikaanse blueszanger en gitarist Blind Lemon Jefferson (1897-1930) werd geboren in Couchman in Texas. Deze bluesman behoort tot de invloedrijke blueszangers uit de jaren twintig. Tot zijn navolgers behoorden onder meer Lightnin' Hopkins, Big Joe Williams, T-Bone Walker en B.B. King.

Lemmon Jefferson werd blind geboren. Hij speelde reeds op jeugdige leeftijd op straat en tijdens feesten. Naast de wat hardere bluesnummers omvatte zijn repertoire gospel, ballads en gevangenisliederen.
Blind Lemon Jefferson trad op in Texas en reisde daarna door het zuiden van Georgia. In de twintiger jaren werd Dallas zijn woonplaats, van waaruit hij zijn trips maakte.
Rond 1925 tekende Blind Lemon Jefferson een platencontract bij Paramount Records. Voor dit label nam hij onder eigen naam bluesnummers op. Onder het pseudoniem Deacon L.J. Bates nam Jefferson religieuze nummers op.

Blind Lemon Jefferson was de best verkochte zwarte muzikant van de jaren twintig. In december 1930 kreeg Jefferson in Chicago een hartaanval. Hij werd op straat achtergelaten, waar hij overleed.

Bekende nummers van Blind Lemon Jefferson zijn onder meer: "Black shake moan", "Long lonesome blues", "Booger rooger blues" en "See that my grave is kept clean".

Jimmie Lee Robinson

De Amerikaanse blueszanger, gitarist en songschrijver Jimmie Lee Robinson (1931-2002) werd geboren in Chicago in april 1931. Hij kreeg de bijnaam "Lonesome" (eenzaam).
Moeder Robinson kreeg veertien kinderen, waarvan er slechts vier bleven leven. Jimmie Lee werd vernoemd naar de blueszanger Jimmie Lee Lane.

Reeds jong maakte Jimmie Lee kennis met de blues. Hij zag elk weekend bluesmuzikanten spelen op de openluchtconcerten op Maxwell Street. Jimmie Lee Robinson maakte in 1942 zijn debuut op Maxwell Street. "De rijken hadden alles en wij alleen de blues", verklaarde Jimmie Lee later.

In de begintijd werd hij begeleid door alles dat geluid voorbracht: wasborden, stokken en keukengerei. Aanvankelijk speelde Jimmie Lee Robinson akoestische blues. Later gebruikte hij ook de elektrische gitaar. In de jaren vijftig speelde Jimmie Lee Robinson met de band van Little Walter en nam hij platen op met Jimmy Reed, Magic Sam en Eddie "Playboy" Taylor.
In 1965 bezocht hij met andere Amerikaanse folk- en bluesmuzikanten Europa.

Aan het einde van de jaren zestig liep de belangstelling voor bluesmuziek terug en moest Jimmie Lee Robinson allerlei baantjes aannemen om brood op de plank te krijgen. Hij werkte in een winkel en werkte als portier en timmerman. In deze periode trad hij sporadisch op met grootheden als Billy Boy Arnold, Bo Diddley en Tommy Tucker.
In de jaren negentig verschenen weer enkele albums met werk van Robinson, waaronder "Guns, gangs and drugs" (1996) en "Maxwell Street blues" (1998).

In 1998 baarde hij opzien door zijn protest tegen de stadsrenovatie in Chicago rond Maxwell Street. Met hongerstakingen en protestliederen probeerde hij de aandacht van de pers en de politiek te trekken om te voorkomen dat deze historische plek door de slopers zou worden platgewalst.

Jimmie Lee Robinson overleed in Chicago op 6 juli 2002. Recent was botkanker bij hem geconstateerd. Hij besloot niet tot het laatst te wachten en maakte in eenzaamheid met een geweerschot een einde aan zijn leven.

De Amerikaanse soulzanger en pianist Raymond Charles Robinson werd in september 1930 geboren in Albany, Georgia. Nadat hij op 7-jarige leeftijd door de ziekte glaucoom blind werd bezocht hij een muziekschool voor blinden in St. Augustine, Florida. Vanaf zijn zestiende werkte Ray Charles als beroepsmuzikant.

Eind jaren vijftig kreeg Ray Charles als blues- en jazzpianist zijn eerste successen. Aan het begin van de jaren vijftig nam hij "Mess around" en "It should've been me" op. Eind jaren vijftig lijfde de muziekuitgeverij Atlantic Records Charles in. In de volgende jaren nam hij bijna al zijn grote successen op.

Ray Charles had weinig last van zijn handicap. Hij leefde het normale muzikantenbestaan. Seks speelde een grote rol in zijn leven. Er waren veel vrouwen in zijn leven en hij werd de vader van tenminste twaalf kinderen. Ook was Ray Charles jarenlang verslaafd aan heroïne. Uiteindelijk kwam hij in 1965 van zijn verslaving af.

Hij speelde een mix van soul, gospel, rhythm & blues en jazz. Tot zijn grote succes behoorden "Georgia on my mind", "Hit the road Jack", "I've got a woman", "Hallelujah I love you so", "I can't stop loving you" en "What'd I say". Charles had lak aan bestaande conventies. In het begin van de jaren zestig nam hij ook een country-album op. Er werden meer dan een miljoen exemplaren op genomen. De liefde voor zijn vaderland bezong hij met "America the beautiful".

Ray Charles overleed in juni 2004. Hij werd 73 jaar.

Onder het motto “Belgium is Great” breng ik u hier een levensoverzicht van een van de grootste Jazz-Muzikanten die ons landje rijk is. We hebben het hier over Jean “Toots” Tielemans.

- Geboren : Brussel, België 1922
Immigreerde : USA 1952
- Speelde accordeon vanaf 3 jaar
- Begon harmonica te spelen als hobby
- Won zijn eerste gitaar bij een weddenschap.
- "Gegrepen" door Jazz tijdens de Duitse bezetting
- Eerste idool : Django Reinhardt
- Vroege invloed : Charlie Parker
- Bijnaam "Toots" naar muzikanten Toots Mondello en Toots Camarata
- Eerste internationale doorbraak met Benny Goodman op
Europese concerttoer in 1950
- Eerste US-jobs : lid van Charlie Parker's All-Stars in Philadelphia;
George Shearing Quintet; ...
- Componeerde "Bluesette",1962
- Ontwikkelde een nieuwe klank : fluiten en gitaar in unisono
- Floot voor commercials : meest gekende "Old Spice"
- Harmonicasolist voor film-muziek : Midnight Cowboy, The Getaway,
Sugarland Express, Cinderella Liberty, Turks Fruit, Jean de Florette , ...
- Concerteerde en nam op met mensen als George Shearing,
Ella Fitzgerald, Quincy Jones, Bill Evans, Jaco Pastorius, Natalie Cole,Pat Metheny, Paul Simon, Billy Joel, ...
- Harmonica-solist - TV : Sesam Straat, Baantjer…
- Jaarlijks winnaar van Down Beat lezers- en criticipoll
"verscheidene instrumenten"
- Favoriete compliment (van wijlen Clifford Brown) :
"Toots, the way you play the harmonica they should not call it
a miscellaneous instrument"

Dit stond in een CD van Quincy Jones over Toots

" I can say without hesitation that Toots is one of the greatest musicians of our time. On his instrument he ranks with the best that jazz has ever produced. he goes for the heart and makes you cry. We have worked together more times than I can count and he always keeps me coming back for more ..."

de Quincy Jones' liner notes
Q's Jook Joint, 1995

Nathaniel Adams Cole werd geboren op 17 maart 1919 te Montgomery, Alabama.

Hij was een Amerikaanse pianist en zanger en had aanvankelijk een vaudeville-orkest, ‘Shuffle along’. Hij gaf van 1936 tot 1945 zijn naam aan een beroemd trio (in eerste formatie met Oscar Moore en Wesley Prince).

Nadien trad hij hoofdzakelijk op als zangsolist en herhaaldelijk ook als filmacteur, onder andere in St. Louis Blues. Cole werd door zijn trio-opnamen als een van de groten uit de jazzwereld beschouwd.

Zijn echtgenote, Maria Ellington, zong in de band Duke Ellington‘s. Ze leerden elkaar kennen toen deze band en Nat in 1947 optraden in een bar van New York, 10 maanden later trouwden ze. Ze kregen 5 kinderen: Carol, Natalie, Kelly en de tweeling Timolin en Casey.

Toen hij grote populariteit als zanger van amusementsmuziek kreeg, deed dit zijn reputatie als jazzsolist sterk afbreuk.

Op 15 februari 1965 stierf hij op 45-jarige leeftijd aan longkanker te Santa Monica, Nat King Cole was een man die trots was op zijn huidskleur.

In de jaren negentig raakte Cole opnieuw populair, dankzij zijn dochter Nathalie Cole, die op de cd Unforgettable haar zang combineerde met oude opnamen van haar vader.

Een biografie die zeker niet mag ontbreken; COUNT BASIE.
Ik heb ook een uitgebreide biografie van Basie binnengekregen; maar die moet ik nog vertalen; ik zal die later nog wel publiceren.

Geboren te Red Bank, op 21 augustus 1904

Overleden te Hollywood, 26 april 1984

Amerikaans jazzpianist, componist, arrangeur en orkestleider, opgeleid door zijn moeder en door Fats Waller, nam in 1935 de leiding over van het orkest van Bennie Moten, dat in de jaren dertig en veertig één van de belangrijkste exponenten van de toen opkomende swingstijl werd.

Ook later bleef Basie een belangrijk orkestleider doordat hij in zijn stijl van musiceren wel met de nieuwere stromingen meeging, maar deze niet zonder meer overnam en doordat zijn op bluesthema’s en riffs gebaseerde composities en arrangementen door hun eenvoud het improviseren binnen een jazzorkest gemakkelijk mogelijk maken.

Sinds Basies dood treedt het orkest op onder leiding van kornettist Thad Jones (tot 1986), tenorist Frank Foster (tot 1995) en trombonist Grover Mitchell.

Groeten,

Jay

Een CD die niet mag ontbreken in collectie van iedere Country liefhebber is “Millennium Country”. Deze CD bevat een sfeervolle collectie van oude en hedendaagse country-music. Onder de artiesten die erop staan vinden we onder andere Johnny Paycheck, Freddy Fender, … Maar ook een aantal nieuwe artiesten waaronder de schitterende Reba McIntyre. De mix tussen oud en nieuw maakt de CD aangenaam om te horen omdat tussen de nieuwe nummers ook echte “meezingers” staan. Voor elk wat wils dus. Het nadeel dat de cd heeft is dat er geen begeleidend boekje bij zit met informatie over de opnamen en de auteurs. De geluidskwaliteit is gewoonweg fantastisch te noemen. Ook de geremasterde nummers klinken alsof ze pas gisteren om hyper-moderne apparatuur zijn opgenomen. Hoewel de samenstelling van “Millennium Country” door Belgen is gebeurd heeft deze CD toch in Amerika het label “Hot Country” gekregen; iets dat zelden weggelegd is voor niet Amerikaanse CD’s.

Op de foto ziet u Reba McIntyre

Groeten,
Jay

Door sommigen wordt hij een van de geniaalste pianisten gevonden van zijn generatie; anderen vinden hem een regelrechte ramp. Voor mij zit de beoordeling ergens in het midden daartussen.

De Amerikaanse jazzpianist en componist Thelonious Monk werd in oktober 1917 geboren in Rocky Mount, North Carolina. Op 4-jarige leeftijd verhuisde Thelonious Monk met zijn moeder naar New York. Vader bleef achter. In de jaren dertig verhuisde het gezin naar een klein appartement in de wijk San Juan Hill. Monk zou in dit gebouw blijven wonen tot het enkele jaren voor zijn dood werd afgebroken.

In zijn tienerjaren begon Thelonious Monk op te treden. In de jaren dertig en veertig was Monk pianist in het huisorkest van Minton's Playhouse in Harlem. In deze club begeleidde hij de toen onbekende musici als Kenny Clarke, Dizzy Gillespie en Charlie Parker. Dit was de tijd waarin de bebop ontstond en Thelonious Monk aan de wieg van deze jazzstroming stond.

In 1944 kwam het succes voor Thelonious Monk. Zijn compositie "Round midnight" werd door het orkest van Coorite Williams uitgevoerd. "Round midnight" werd een jazzklassieker en werd door vele groten in de jazzwereld gespeeld en vastgelegd. Na de oorlog kreeg Thelonious Monk een contract met Blue Note. In 1947 verscheen zijn eerste album. Door een arrestatie wegens drugsbezit werd hij in 1951 veroordeeld tot een gevangenisstraf van zestig dagen. Algemeen wordt aangenomen dat Monk hiermee een vriend een hand boven het hoofd hield, omdat hij zelf geen drugs gebruikte. Thelonious Monk raakte door zijn veroordeling wel zijn vergunning kwijt, waardoor hij niet meer in de clubs in New York kon optreden. De jaren vijftig waren daardoor erg moeilijk. Monk trad weinig op en gebruikte de tijd die daardoor vrijkwam voor het componeren van nieuwe stukken: '"Bemsha swing", ''Blue Monk", ''Little rootie tootie'' en "Pannonica". In 1957 trad Thelonious Monk weer op in de Five Spot in New York.

In de jaren zestig brak Thelonious Monk door naar het grote publiek. Hij werkte regelmatig met een kwartet, waarin onder meer de saxofonist Charlie Rouse speelde. Thelonious Monk was te zien in alle belangrijke concertzalen in de Verenigde Staten en Europa. Monk trad ook een aantal keren voor het voetlicht met grote orkesten en kreeg daarmee erkenning voor zijn indrukwekkende composities.

Thelonious Monk overleed in 1982 op 64-jarige leeftijd in het ziekenhuis Englewood in New Jersey.

Reinhardt, Django (1910-1953)

De Belgische gitarist Django (Jean Baptiste) Reinhardt werd in januari 1910 geboren in Liberchies in Henegouwen. De zigeunerfamilie van Django reisde veel. De familie trok door Frankrijk, Corisca en Noord-Afrika. Django Reinhardt groeide daarna op in een woonwagenkamp bij Parijs.

Lezen en schrijven kon Django Reinhardt niet. Wel leerde hij gitaar, banjo en viool spelen. Samen met zijn broers speelde Django in Parijs. In 1928 ontmoette Reinhardt Louis Vola. Enkele jaren werd hij lid van zijn kwintet.
In de winter van 1928 raakte Django Reinhardt zwaargewond aan zijn linkerhand. Hij verbleef twee jaar in een ziekenhuis en zijn pink en ringvinger bleven misvormd en verlamd. Hierdoor moest hij een nieuwe gitaartechniek aanleren.

Via de kunstschilder Emile Savitry leerde Django Reinhardt de jazz kennen van Louis Armstrong, Duke Ellington en anderen. Na het horen van de Amerikaanse jazzmuziek zocht Django Reinhardt aansluiting bij Franse jazzmuzikanten. Met Stéphane Grappelli (viool), zijn broer Joseph (slaggitaar), Roger Chaput (slaggitaar) en Louis Vola (contrabas) vormde Django Reinhardt het Quintet du Hot Club de France. Ze kregen een platencontract bij Ultraphone. Het Quintet du Hot Club de France trad op tot 1939.

Stéphane Grappelli vestigde zich in Londen en Django Reinhardt reisde terug naar Parijs. Tijdens de Tweede wereldoorlog had hij, hoewel de Duitsers veel zigeuners naar concentratiekampen stuurden, weinig problemen. Hij trad zelfs op voor de Duitsers in Parijs en werd gevraagd om in Berlijn te spelen voor het Duitse opperbevel. Hier had Django Reinhardt weinig trek in en hij vluchtte naar Zwitserland, maar werd vlak voor de grens opgepakt. Reinhardt werd overigens weer snel vrijgelaten.

Na de Tweede Wereldoorlog speelde Django Reinhardt met het orkest van Duke Ellington. Ook kwam hij in contact met Les Paul en B.B. King. Vanaf 1947 trad Django Reinhardt weer op met Stéphane Grappelli en in zijn laatste levensjaren schilderde hij steeds meer. Rheinhardt was een virtuoos gitaarspeler, die de emotie nooit uit het oog verloor. Zijn composities werden door anderen genoteerd, want Django Reinhardt kon geen noten lezen.

Django Reinhardt overleed in mei 1953 op 43-jarige leeftijd in het Franse Samois-sur-Seine aan een hersenbloeding.

Groeten,
Jay