Gered door de crisis

   De benoeming van Jan Briers Jr tot nieuwe gouverneur van de provincie Oost-Vlaanderen is uitgesteld. Reden daartoe is dat ze gisteren had moeten worden voorgedragen door de Vlaamse regering, waarvan de N-VA deel uitmaakt én bekrachtigd door de federale, waarvan de N-VA géén deel uitmaakt. Dat laatste is niet gebeurd, o.w.v. een voorbehoud van Open VLD, die - omgekeerd – wél in de federale, maar niet in de Vlaamse regering zit en nu vindt dat alle normale procedures voor de benoeming niet doorlopen zouden zijn. Misschien hoopt de partij op een procedurefout, nog zo iets typisch Belgisch dat bij onze Justitie om de haverklap voorkomt en daar ook steeds voor de nodige commotie zorgt. Men zou nog gaan denken dat heel dit land een procedurefout is.

   Open VLD is een slechte verliezer. Na de affaire in Denderleeuw – die voor de zelfverklaarde democraten ook nog steeds niet is opgelost – en het feit dat de partij er in de Gentse gemeenteraad alleen nog bij mocht blijven om de hoop te vergroten (en o.w.v. de familienaam Declercq), verliest ze nu haar enige gouverneur in Vlaanderen. En dan nog uitgerekend aan de N/VA. Van een ‘kracht van de verandering’ gesproken! In de regio van de blauwe boegbeelden Decroo (Sr en Jr), De Gucht (idem), Verhofstadt en kleinzoon Declercq gaat het van kwaad naar erger met de Open VLD. Aan dit tempo vecht de partij daar straks nog tegen de kiesdrempel!

   Als ‘arendsoog’ Rutten haar gezicht en dat van haar partij wil redden, dan zal ze uit een ander vaatje moeten tappen. Wat de partij nu doet, een voordracht van een gouverneur blokkeren, is nl nog nooit gebeurd. De partij heeft al eens een klap gekregen nadat  ‘Crootje’ er federaal de stekker uit trok, het zou wel eens kunnen zijn dat ook deze provinciale sabotage er voor velen teveel aan zou kunnen zijn. Dat de nieuw voorgedragen gouverneur daarenboven een man van aanzien is in de Vlaamse cultuurwereld en bovendien niet eens een partijkaart op zak heeft, maakt de zaak alleen maar ergerlijker.

   Lezers die mijn rubriek al enkele jaren volgen, weten dat ik voorstander ben van het afschaffen van de provincieraden en alles wat er mee te maken heeft. Samen met o.m. de senaat, die men bij de zesde staatshervorming wel heeft hervormd maar niet afgeschaft, behoort de provincieraad tot een relict van de oude politiek die de dag van vandaag hoofdzakelijk nog bestaat om politiekers aan banen te helpen en om extra belastingen te heffen. Als men nieuwe instellingen in het leven roept, moet men ook bereid zijn er oude af te schaffen, wat in dit land blijkbaar niet kan. Het gevolg daarvan is dat men tenslotte het bos niet meer ziet van de bomen, iets dat niet alleen in de politiek op zich gebeurt, maar ook in heel wat federale diensten zoals bv de justitie.

   Dit alles gezegd zijnde moet ik er nog bijvoegen dat ik ooit – maar dat moet lang geleden zijn – eens geschreven heb, dat ik bij de provincie hoogstens nog de gouverneur zou overhouden met een deel van zijn ‘hofhouding’, met als enige taak zich bezig te houden met het cultureel aspect van zijn job. Ik was dan ook aangenaam verrast, toen ik gisteren in de journaals te horen kreeg dat het in Oost-Vlaanderen de goede kant uit gaat. De nieuwe gouverneur van Oost-Vlaanderen, in opvolging van André Denys (Open VLD), wordt niemand minder dan Jan Briers Jr, gedelegeerd bestuurder van het Festival van Vlaanderen en zoon van Jan Briers Sr, de stichter van datzelfde festival en niet eens in het bezit van een partijkaart. Voor mij is hij ‘the right man on the right place’. Mochten ze de provincies inderdaad ooit opdoeken – en eens zál dat gebeuren – dan kan hij voor mijn part blijven zitten en zich alléén nog met de cultuur bezig houden, zijn stokpaardje.

   De dagdagelijkse werkelijkheid is echter niet zo prozaïsch. Alhoewel Briers Jr geen enkele partijkaart heeft, is hij voorgesteld door de N-VA en dat is m.i. een goede keuze. Er mag dan al meteen kritiek zijn van de Open VLD, dat heeft gewoon te maken met het feit dat die partij zijn laatste gouverneurspostje kwijt speelt en dat de traditionele partijen zo gewend waren de politieke benoemingen onder elkaar te verdelen, dat het voor hen erg moet zijn daaraan te moeten verzaken. De N-VA is nu gewoon de grootste partij van Vlaanderen en heeft dan ook het recht een gouverneur te krijgen. Dat ze daarvoor in de eerste plaats geen zoveelste politieker, maar een ambassadeur van de Vlaamse cultuur kiest, daarover kunnen we alleen maar tevreden zijn. Het is zo eens iets anders dat een Steve Stunt.

   Het worden moeilijke tijden voor Wouter Van Besien. Na zijn klacht bij de Hoge Raad voor Justitie tegen Antwerps procureur Herman Dams, zou hij in feite nu ook moeten optreden tegen de federale politiediensten van de provincie Antwerpen. In twee Antwerpse gemeenten, Ranst en Zandhoven, gaat die politie nl burgers, die het ermee eens zijn, opleiden tot een soort seingevers voor mogelijke inbraken. Een plan dat naadloos aansluit met de oproep van de procureur. De twee gemeenten liggen nl vlakbij opritten van de E313 én de E34, uitgelezen doelwitten voor vreemde inbrekersbenden, die van daaruit snel kunnen ontsnappen. In en rond Antwerpen waren er vorig jaar zo’n 4.400 woninginbraken, waarvan amper een kwart werd opgelost.

   Zoals ik in mijn blog van gisteren reeds stelde, is er feitelijk weinig nieuws onder de zon, want bestaat er reeds zoiets als de ‘BIN’, de ‘buurtinformatiewerken’ en was dat nog een initiatief van uit de tijd van de actieve welvaartstaat van Verhofstadt, waar ook de toenmalige groene excellenties het eens waren. Dat Van Besien daar niets vanaf wist, of althans daar geen rekening mee houdt, pleit niet voor zijn intelligentie.

   Het wordt voor de boskabouter dus alleen maar erger, nu er een soort BIN-bis komt, waarbij bewoners, die regelmatig in hun eigen buurt rondwandelen, meestal om er hun hond uit te laten, instructies kunnen krijgen, waardoor die in staat zullen zijn beter in te schatten of er in hun omgeving personen rondhangen wier gedrag niet koosjer lijkt. De politie is zelfs bereid die bewoners een fluohesje (mooi woord, hé!) cadeau te doen, zodat ze een would-be inbreker wel eens in de war zouden kunnen brengen.

   Het initiatief van de wandelaars, al dan niet vergezeld van een viervoeter, is trouwens geen Antwerpse uitvinding. Het wordt reeds enkele jaren toegepast in het Nederlandse Utrecht. Daar is het aantal inbraken sindsdien met 30% gedaald.

   Zou Van Besien zich niet beter bezig houden met zijn groene core business: ‘the birds and the bees, the flowers and the trees’?

   Na de historische nederlaag van links bij de Antwerpse gemeenteverkiezingen (uit het schepencollege weggestemd na zo’n 90 jaar mee aan het bewind te zijn geweest!), was het zo klaar als een klontje dat elke nieuwe maatregel in de stad op linkse kritiek zou onthaald worden, hierin gevolgd door de belgicistische media. Het schrappen van de slogan “’t Stad is van iedereen’, was er al een voorbeeld van. Het verbod tot samenscholing op de Turnhoutsebaan, de toegangsweg tot Borgerokko waar een linkse meerderheid het district beheert dank zij de medewerking van de communisten van de PvdA, lokte ook al meteen een striemende kritiek uit van de nieuwe rode ‘districtsburgemeester’. Belgicist Luc ven der Kelen, hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws, verweet De Wever dat hij niets gedaan had om de laatste Kongoboot van de sloop te redden. Barts voorgangers hebben dat ook niet gedaan en die hebben daar twintig jaar de tijd voor gehad. Van hypocrisie gesproken...

   Het zal alleen maar erger worden. Het hoeft zelfs niet eens een uitspraak meer te zijn van De Wever zelf of iemand van zijn kamp om de linksen in de koekenstad te doen steigeren. Dat hebben we zopas nog meegemaakt na het interview van procureur Dams over de aanpak van de kleine én grote criminaliteit in de koekenstad. Wouter groene boskabouter Van Besien diende hierover zelfs klacht in bij de Hoge Raad van Justitie. M.a.w. een klacht van een politieker tegen een procureur. Du jamais vu. En dan nog over een zaak die feitelijk niet eens nieuw is. Al van bij de besprekingen over de politiehervorming was er - op nationaal vlak, nota bene – reeds afgesproken de burgers er meer bij te betrekken en bestaan er al buurtinformatiewerken, de zgn ‘BIN’s’. Dat gebeurde al zo’n tien jaar geleden en werd toen mede goedgekeurd door de toenmalige groene diva’s Magda Aelvoet en Isabelle Durant…

   Het siert haar dat Annemie Turtelboom – toch nog altijd federaal minister van Justitie – in deze zaak achter procureur Dams blijft staan, samen met De Wever trouwens. Als het goed is, zeggen we het ook. We kunnen alleen maar hopen dat Van Besien in deze zaak op zijn bebaarde bek gaat. Ook hij bezondigt zich aan populisme, uitgerekend iets dat de linksen de anderen steeds verwijten als het niet in hun kraam past. Of is ‘groen’ populisme misschien wél ‘salonfähig’?

   Morgen, woensdag, is er een bijeenkomst tussen regering, vakbonden en werkgeversorganisaties. Officieel heeft dat te maken met het Inter Professioneel Akkoord (IPA). In werkelijkheid is dat sociaal overleg op sterven na dood.

   Om te beginnen had de regering al de maximale loonsverhogingen voor de komende twee jaren vastgelegd, iets wat de vakbonden nog steeds niet kunnen aanvaarden. Daarenboven is het echt uitkijken wat er eventueel zal beslist worden over de andere hete hangijzers, zoals bv het gelijkstellen van de statuten van arbeiders en bedienden, iets wat vóór de zomer van dit jaar beslist zou moeten worden en dat enorm veel geld zal kosten als men alles tot het bediendenniveau zou optrekken, zoals de bonden dat willen.

   Dat het sociaal overleg zo goed als dood is, werd reeds duidelijk gesteld door ACV-voorzitter Marc Leemans in een kranteninterview aan De Standaard van vorig weekeinde. Hij is dat trouwens nog eens komen herhalen in de Zevende Dag en dat werd gisteren ook nog eens bevestigd door zijn collega Rudy De (rode) Leeuw. De stijgende armoede en de steeds groter wordende begrotingsproblemen zorgen er volgens Leemans voor dat zij, de vakbonden, alleen nog een soort ‘verdelers van de miserie’ zijn geworden.

   En dan hebben we het nog niet gehad over wat zich momenteel bij Ford Genk (en toeleveranciers) afspeelt, over het dispuut van staatssecretaris Bogaert en ‘zijn ambtenaren’ en de vaststelling van senator De Padt, die zegt dat het hoog tijd wordt dat de politie een deel van haar taken privatiseert. Allemaal gebeurtenissen die de achterban de gordijnen in jagen en inderdaad, zoals ik reeds schreef in mijn blog van 10 dezer, zouden kunnen zorgen voor een syndicale hete lente.

   De vakbonden hebben ondertussen gezegd, dat zij – bij een gebrek aan een Inter Professioneel Akkoord – hun looneisen sector per sector zullen aankaarten en dan daar acties zullen voeren. Dan zou het inderdaad een hete lente kunnen worden. Of het allemaal veel zal oplossen, is een ander paar mouwen.

   Er is bij de gemeenteraadsverkiezingen iets gebeurd waaraan men zich niet verwachtte: het aantal stemmen voor de Franstalige of tweetalige lijsten in de Vlaamse Rand is voor de allereerste keer gedaald. Niet dat we kunnen spreken over een spectaculaire daling, maar het blijft in elk geval een daling. Wij, Vlamingen, zouden dan ook gematigd tevreden kunnen zijn, ware het niet dat we met een dubbel gevoel blijven zitten.

   Het is nl niet zo dat de Rand ‘ontfranst’ wordt, zoals in enkele krantenartikels al werd gesteld, sommige aan de hand van zgz ‘specialisten’, zoals een Guido Fonteyn, voormalig journalist en ‘Wallonië kenner’. Eerder dan van een ontfransing, zouden we beter spreken van een internationalisering van de Rand. Dat is het gevolg van een tweede exodus uit het dure, lawaaierige en vervuilde Brussel. Eerst was er de uittocht van de (meestal Franstalige) Brusselse middenklasse; nu ontvluchten steeds meer allochtonen en buitenlandse werknemers van de E.U. en de NAVO het hoofdstedelijk gewest.

   Van op onze twee oren slapen is dus helemaal nog geen sprake. Ook de nieuwkomers die thuis geen Frans, maar een derde taal spreken, moeten zich aanpassen aan hun nieuwe Vlaamse omgeving. Raar genoeg blijkt dat gemakkelijker te gaan voor de allochtone Brusselse middenklasse, omdat die hun kinderen in Brussel meestal naar de Nederlandstalige scholen stuurden. Dit als gevolg van het slechte onderwijsniveau van de Franstalige scholen in de hoofdstad. Toch wordt het zaak ervoor te zorgen, dat er straks daar geen onderstroming tot stand komt van mensen die in de Vlaamse Rand onder elkaar Engels gaan praten, een taal die nu al de lingua franca is in Brussel zelf.

   Brussel zelf wordt steeds minder een Franstalige stad, steeds meer een internationaal amalgaam, waar het Engels straks de hoofdtaal wordt. Dan nog blijven dromen van een WalloBrux wordt dan ook stilaan lachwekkend.

   De eerste werkweek van 2013 zit erop voor de regering Di Rupo en onze media hebben geen woorden van lof genoeg om ze te prijzen, want er is heel wat gepresteerd, zeggen ze. Zou het? Er is inderdaad heel wat werk verricht, maar zal het ook iets opbrengen?

   Er is een verstrenging gekomen van de beruchte wet Lejeune, waardoor criminelen na amper één derde van hun straf konden vrijkomen. Nu wordt dat allemaal wat moeilijker gemaakt, maar de wet wordt niet drastisch gewijzigd, laat staan afgeschaft en met slimme advocaten en de nodige poen blijven er tal van mogelijkheden.

   Het zou ook moeilijker worden om criminelen vrij te krijgen wegens procedurefouten, in theorie althans. Wat dat in de praktijk gaat worden, is nog koffiedik kijken. Ook voor deze materie geldt het bovenstaande verhaal van die slimme advocaten, waarvan men verwacht dat ze naar het Grondwettelijk Hof zullen stappen, waarna de hele zaak misschien weer eens moet worden overgedaan.

   Er zal geknabbeld worden aan de dotaties van het koningshuis, maar dat geldt voorlopig alleen voor tante Faby, die wat te kort door de bocht was gegaan. Dat ook de francofone volksvertegenwoordiging zo snel daarop reageerde, heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de weduwe van de heilige Boudewijn niet alleen aan haar Spaanse neefjes en nichtjes had gedacht, maar ook aan enkele katholieke instellingen en dat laatste mag natuurlijk niet de PS.

   In ’t kort, zoals ik al menig keer in deze rubriek heb herhaald, was er ook in deze zgz drukke week geen tijd om een echte hervorming door te voeren, maar bleef alles – voor de zoveelste keer – bij knippen en plakken. Wie daarover triomfantelijk doet, maakt zich blij met een dooie mus.

   Met de regelmaat van een klok worden we om de oren geslagen met columns en andere uiteenzettingen waarmee gesteld wordt hoe belangrijk Brussel voor dit land is, ook voor Vlaanderen. Niet zelden gebeurt dat in het kader van politieke vaststellingen omtrent separatisme of confederalisme. Als echter puntje bij paaltje komt, gaat het altijd om hetzelfde: geld.

   Dat is zopas nog maar eens gebleken, nu blijkt dat de Brusselse regering in haar begroting voor 2013 al inkomsten heeft ingeschreven die ze pas zal krijgen als de zo geroemde zesde staatshervorming van Elio en zijn acolieten zal zijn uitgevoerd. Dat het nog dit jaar zal gebeuren is zeer twijfelachtig.

   Het is trouwens niet de eerste keer dat de kiekenfretters zich op die manier vergaloperen. De afspraak bij de akkoorden voor de zesde staatshervorming was, dat Brussel inderdaad extra geld zou krijgen, 461 miljoen euro om juist te zijn. Dat zou echter in verschillende fazen gebeuren. Zo zou de stad de eerste schijf krijgen na de splitsing van B-H/V. Ook toen had het hoofdstedelijk gewest echter het bedrag al in haar begroting (die van vorig jaar) ingeschreven nog vóór de splitsing een feit was. Daar er niet tegen geprotesteerd werd, heeft men gedacht die truc nog maar eens te herhalen. Het lijkt allemaal zo’n beetje op chantage, waarin de meerderheidspartijen blijkbaar geen graten zien. Volgens Guy Vanhengel, Brussels minister van Begroting, heeft zijn gewest daar recht op*. En wat als er straks een kink in de staatshervorming komt? Gaat dat zgz ‘rijke gewest’ dan dat geld terugstorten?

   Er is dezer dagen heel wat aan de hand in dit land: de commotie bij Ford Genk, de koninklijke dotaties**, de aanpassing van de wet Lejeune, het wereldnieuws rond Denderleeuw, de zaak Kim De Gelder en ga zo maar verder. Men zou beter opletten dat we ondertussen niet in stilte ‘gepakt’ worden in de communautaire thema’s die voor ons belangrijker zijn en die ons echt geld gaan kosten. Voor Vlaanderen, dat nu al teveel betaalt om dit land recht te houden, is elke extra communautaire uitgave er een teveel.

* Een van de redenen, waarom Brussel extra geld krijgt is, omdat het zogezegd geld moet derven doordat de tienduizenden pendelaars van buiten het gewest in Brussel geen belasting betalen. Waarover men niet spreekt is over de steeds talrijker wordende inwoners van het hoofdstedelijke gewest die in de Vlaamse Rand komen werken en daar ook geen belasting betalen. Een zoveelste berekening met twee maten en twee gewichten waarbij het tenslotte steeds Vlaanderen is dat betaalt.

** De beste quote in de verhitte discussies over de dotaties vond ik die van Jan Jambon: ‘Hoe blauwer het bloed, hoe rode de diesel’! Doordenkertje…

   Ons koningshuis is, nog maar eens, in opspraak gekomen. Deze keer dank zij Fabiola de Mora y Aragon, die haar bezittingen in een privéfonds heeft gestopt en op die manier haar erfgenamen in Spanje de Belgische successierechten bespaart. Ze heeft daarbij niets onwettigs gedaan. De Belgische wetten zijn nu eenmaal wat ze zijn en slimme immigranten hebben snel door hoe ver ze hierin kunnen gaan. Wie genoeg geld heeft en het zich kan veroorloven, vindt hier gespecialiseerde advocaten die het allemaal voor u zullen uitvissen. De Belgische wetgeving is zo ingewikkeld geworden dat advocaten wel verplicht zijn zich te specialiseren in één bepaald gebied van de rechtspraak (de zgn ‘niche’), maar er dan ook álles van weten. Dit in tegenstelling tot de rechters, die over alles zouden moeten kunnen oordelen, maar al lang niet meer het bos zien van de bomen.

   Wat Fabiola betreft, die is met haar ‘Pereos’ fonds trouwens niet aan haar proefstuk. Hoe zou het zitten met haar onwettig gebouwd klooster in Opgrimbie? Voor zover ik het nog weet, werd de bouwvergunning daarvoor ingetrokken, maar staat het klooster, dat gebouwd werd in 1994, er nog steeds.

   Om nog even op dat Belgisch Gerecht terug te komen, is er ook een voorstel om vrijlatingen na procedurefouten in te perken. De advocaten gespecialiseerd in deze materie, Hans Rieder op kop, staan nu op hun achterste poten om deze wijziging te betwisten en noemen het een ‘gepruts aan de grondrechten’. Buitenlandse criminelen de kans geven te gaan lopen, zoals reeds meermaals gebeurd is na stomweg onnozele procedurefouten, zouden dus grondrechten zijn in dit ‘efficiënte’ land (de natte droom van Kris Peeters).

   Nu nog de kieswet veranderen zodat er geen tweede ‘Denderleeuw” kan plaatsvinden en dan kunnen onze superdemocraten weer op hun twee oren slapen.

   Het gaat niet goed met onze vakbonden. Ze mogen dan nog steeds veel leden hebben, het lijkt er steeds meer op dat hun greep op wat er in dit landje gebeurt en nog te gebeuren staat, steeds zwakker wordt. Eén uitleg kan zijn dat het ACV, toch nog altijd de grootste bond, een serieuze financiële aderlating heeft moeten ondergaan met het Arco/Dexia debacle, maar er is meer aan de hand.

   Neem nu de herrie bij Ford Genk. Na maanden van onrust en acties werd er een zeer kleine meerderheid (54%) bereid gevonden om nog tijdelijk voort te werken, op basis van een akkoord tussen directie én vakbonden. Bij de toeleveranciers ligt voorlopig echter nog alles plat, zodat ook diegenen die willen werken, het voorlopig niet kunnen. Bijkomende vraag is, hoe lang de werkweigeraars het gaan volhouden, want zij krijgen op dit ogenblik helemaal niets meer, zelfs geen stakingsgeld. Er zal m.i. nog veel moeten gepraat worden alvorens men de situatie daar onder controle zal krijgen.

   En dan is er de NMBS, waarover eindelijk een beslissing is gevallen in het kernkabinet en die voortaan nog uit twee eenheden zal bestaan (plus een interim aanwervingsdienst) en niet meer uit drie zoals sinds enkele jaren het geval was, iets dat niet werkte. Of het nu zal werken is nog zeer de vraag, want de NMBS zal voortaan in feite uit twee en een halve eenheid bestaan, weer zo’n oplossing ‘à la belge’. De vakbonden zijn het daarmee trouwens niet eens en het ABVV dreigde al met ‘acties’, waarbij de reizigers waarschijnlijk nog maar eens de dupe zullen worden. Dit alles terwijl zowel de regering als de vakbonden zeggen dat zij in de eerste plaats de belangen van die reizigers voor ogen hebben. Probeer er maar eens aan uit te kunnen. Ik heb zo het idee dat de hoofdreden van al dat gehakketak het feit is dat de Spoorwegen, eens de nieuwe structuur er zal zijn, niet meer de ‘Nationale Maatschappij der Belgische Syndicalisten’ zal zijn en dat daar het schoentje wringt. De NMBS is altijd door de vakbonden als hun speeltuin beschouwd. Zij deelden er de lakens en de postjes uit. Er zal nu moeten bespaard worden op die postjes, te beginnen met de topjobs, maar ook verder in de kaders en dit pikken de vakbonden niet. Alle andere argumenten dienen maar als rookgordijn.

   Waar is de tijd toen er door de vakbonden bijna elk jaar gedreigd werd met een ‘hete herfst’, als de zaken niet liepen zoals zij het wilden? Die periode lijkt nu achter de rug. Het Inter Professioneel Akkoord (IPA), waarover altijd zo veel te doen was, is in sourdine voorbereid en zal waarschijnlijk stoemelings worden gesloten. De vraag is maar, of er dit jaar wel eens geen ‘hete lente’ zal komen. Met een ACV dat op zijn centen moet letten is de kans klein dat men daar een vakbondsfront voor zal vinden. Anderzijds wordt het voor de rode vakbond steeds moeilijker om verzet te plegen tegen een regering die door gelijkgezinden gerund wordt. De man achter het nieuwe NMBS-plan, Paul Magnette, is dan uitgerekend nog de coming man van de PS. De syndicale soep zal dan straks waarschijnlijk ook niet zo heet gegeten worden als ze werd opgediend. Dat is althans te hopen voor de treinreizigers, maar ook voor de werknemers van de betrokken maatschappijen.

   Ik heb het nog altijd moeilijk met de uitspraak van Vlaams minister-president Kris Peeters in de Zevende Dag van vorig weekeinde, waarbij hij beweerde geen voorstander te zijn van een onafhankelijk Vlaanderen, maar van een efficiënt België. Hoe kan een man in een dergelijke positie zo’n stommiteiten zeggen?

   ‘Een efficiënt België’!

Dat is dat land:

-          met een staatsschuld van meer dan 100% en die nog grandioos kan oplopen mocht het fout lopen met de restholding van Dexia (Frankrijk, dat ook al geen voorbeeld van goed beheer is en in die zaak heel wat minder riskeert dan België, heeft daarvoor al geld opzij gezet. België niet);

-          dat nog altijd moet beginnen geld opzij te zetten voor de aanstormende vergrijzing, iets wat in al onze buurlanden al járen geleden werd gedaan;

-          met zijn overvolle gevangenissen, waarvoor maar geen serieuze oplossingen voor gevonden wordt. Het toezicht op korte straffen, vooropgesteld voor september 2013, is zopas nog met twee jaar uitgesteld omdat er geen geld voor is. Wie voor een enkelband in aanmerking komt, komt op een wachtlijst te staan en weet hoegenaamd niet of dat nog maanden of jaren gaat duren. En zo blijven veroordeelde criminelen vrij rondlopen.

-          waar geen geld meer is voor het vernieuwen van de onderhoudscontracten voor de boten en de helikopters van de zeevaartpolitie, waardoor o.m. die van Gent met een opblaasbare zodiac moet uitvaren…

-          waar we de hoogste energieprijzen betalen, de hoogste consumptieprijzen, de hoogste telefoontarieven en – op één na – de hoogste belastingen van heel Europa;

-          met het hoogste aantal ambtenaren, ministers en kabinetten van heel West-Europa;

-          met zowat de laagste pensioenen van Europa;

-          waarvoor de Walen kiezen dat het zou blijven bestaan omdat ze op die manier door de Vlamingen onderhouden worden, iets waartoe ze zelf niet in staat blijken te zijn;

   Als Kris Peeters wacht op een efficiënt België, dan kan hij even goed wachten op Godot. Als hij ook dat verkiest boven een onafhankelijk Vlaanderen, dan is de man niet waardig nog langer minister-president van datzelfde Vlaanderen te blijven.

   N.a.v. de discussies over de uitspraken van Di Rupo in twee Vlaamse gratiskranten schreef ik gisteren al, dat hijzelf daar electoraal geen last van zal hebben, maar de Vlaamse partijen in zijn regering wél. Als we bij die uitspraken dan ook nog eens het initiatief van Reynders tellen die een Vlaamse ambassadeur terug roept uit Congo-Brazzaville omdat hij daar teveel Nederlands heeft gesproken of de verklaringen van ‘Loulou’ Michel die ons komt zeggen dat wij het cordon sanitaire* niet mogen doorbreken, dan vraag ik me af waarmee we bezig zijn.

   Bovenstaande uitspraken maken het nog maar eens duidelijk, dat we met deze zesde staatshervorming de problemen van dit land nog verre van opgelost hebben. Zolang politici, zowel francofone als Vlaamse, mensen in een andere regio kunnen schofferen zonder daar zelf electoraal voor gestraft te worden, is het duidelijk dat dit land nog verre van hervormd is en dat we die zevende staatshervorming zeker nodig zullen hebben.

   Wie trouwens bij de bespreking van deze problemen uit zijn rol gevallen is, is Vlaams minister-president Kris Peeters. Tot nu toe was hij zo’n beetje het enige CD&V boegbeeld dat ontsnapte aan de federale malaise die zijn partij doormaakt en waar ze maar niet uit geraakt. De spreidstand die Peeters nu al enkele jaren uitvoert, wordt echter steeds hachelijker. Hij kan niet de Vlaamse kool en de Belgische geit blijven sparen. Peeters vertelde in de Zevende Dag dat men eerst de zesde staatshervorming moet doorvoeren en dan pas aan de zevende kan beginnen. Als er echter nog lang getreuzeld wordt (tweederde van die zesde moet nog gerealiseerd worden) dan geeft hij de federale regering van Di Rupo een uitstekend excuus om alles inderdaad te rekken en te trekken, iets waarin Di Rupo al bewezen heeft een crack te zijn. En mogen we het confederalisme voor 2014 vergeten. Tenzij de V-partijen dan een volstrekte meerderheid zouden halen in het Vlaamse parlement, wat inhoudt dat ze dan ook de partij van Peeters niet langer nodig zouden hebben en Peeters zelf dus ook niet. De brave man moet dan ook geen uitspraken doen dat hij geen voorstander is van een onafhankelijk Vlaanderen, maar wel van een efficiënt België. Peeters mag dan al een achtenswaardig man zijn, die tot nu toe zo slim was zich niet aan de Belgische brij te verbranden, met uitspraken zoals die hierboven riskeert hij dat wél. ‘Een efficiënt België’, laat me niet lachen…


* Ondertussen zijn de vier 'grote' partijen het in Dendcrleeuw niet eens geraakt en 'gedoogt' het VB er het kartel N-VA/CD&V. Het eerste resultaat was al dat de OCMW voorzitter uit dat kartel is gekozen. De schepenen volgen een dezer dagen. Denderleeuw is hopelijk een beginpunt om een eind te maken aan het cordon en de daarbij behorende totalitaire democratie.

   Wat bezielt ACV-militanten om een nieuwjaarsreceptie van de N-VA te gaan verstoren? Om te beginnen doet men zoiets niet bij zo’n gelegenheid. Ten tweede hebben die mensen zich van partij vergist. In de federale regering zit N-VA in de oppositie en in de Vlaamse regering werkt ze samen met CD&V, toch officieel nog altijd de partij waarmee de christelijke arbeidersbeweging verbonden is. Dat ze in haar hetze tegen de Vlaamsnationalisten dan nog de steun krijgen van Peter Mertens, de communist uit de Antwerpse gemeenteraad, is helemaal te gek voor woorden.

   Leven die mensen misschien op een andere planeet? Weten die nog altijd niet dat De Wever niets liever vraagt dan aangevallen te worden? Ze kregen trouwens bij Barts openingsspeech meteen lik op stuk, toen diezelfde die hen herinnerde aan de vuile spelletjes die ze zelf gespeeld hebben via Arco bij Dexia en het Gemeentelijk Fonds en waarbij ze voor de vuigste kapitalisten niet moesten onderdoen. Wat gaan ze nu verder doen? De N-VA leden uit hun vakbond smijten zoals ze dat met de VB-leden hebben gedaan? Er zal straks in Vlaanderen niet veel volk meer overblijven in de tot nu toe grootste vakbond van het land.

   Uitgerekend de dag daarop, één dag vóór ‘verloren maandag’*, valt Di Rupo diezelfde Vlaamsnationalisten frontaal aan in de gratiskrant van bij de warme bakker. Hij vindt dat er in die kerstboodschap van Albert II – waarvoor hij als premier verantwoordelijk is -  niets verkeerd staat, dat hij daar achter blijft staan en zegt dat de N-VA zéér gevaarlijk is voor dit land. Dat laatste klopt, zeker voor wat hij ‘zijn’ land noemt. Want zijn land is al lang niet meer ons land en de vraag is alleen nog hoe lang de collaborerende Vlaamse partijen van de huidige federale meerderheid dergelijke aanvallen tegen Vlaanderen in het algemeen en tegen Vlaanderens grootste partij in het bijzonder gaan blijven steunen. Twee van die partijen hebben nl enkele jaren geleden zelf ook gekozen voor een overgang naar het confederalisme, maar doen nu alsof dat maar om te lachen was. Iets duidelijker: om de mensen wat wijs te maken. Waar is de tijd toen Verhofstadt dat nog zwart op wit in zijn burgermanifesten schreef en Leterme het daarover met De Wever roerend eens was? Zelf durven CD&V en Open VLD De Wever en de zijnen niet openlijk meer aanvallen. Ze zijn al te dikwijls van een kale reis thuis gekomen. Ze laten het vuile werk dan maar over aan hun vakbonden en aan hun grote vriend Di Rupo, zonder schijnbaar te beseffen dat ze zich op die manier nog meer in de vernieling gaan rijden, want Di Rupo kan in Vlaanderen niet worden weggestemd; zij wél.

   Er is maar één uitleg voor de hevigheid waarmee de Vlaamsnationalisten in het algemeen en de N-VA in het bijzonder worden aangevallen: de schrik zit er diep in bij tsjeven en liberalen.  Hun gebruikelijke argumenten doen het niet meer  en ze hopen dan maar op e.o.a. soort schoktherapie of een deus ex macchina. De tijd die nog rest tot de volgende verkiezingen wordt voor hen wel akelig kort…


* 'Verloren maandag' wordt in het Antwerpse gevierd op de eerste maandag na Driekoningen. Het was vroeger de dag waarop de ambtenaren weer aan de slag gingen en nieuwe medewerkers werden onthaald. Dat werd er zodanig gevierd, dat er van werken die dag niet veel meer in huis kwam. Nu beperkt men zich tot het uitdelen en eten van worstenbroden en appelbollen.

   De uitspraak van Ben Weyts (N-VA) in de gratiskrant Metro, dat we in dit land eerst naar een confederalisme zullen moeten, omdat er (nog) geen draagvlak is voor een Vlaamse onafhankelijkheid, heeft de discussie daaromtrent nog maar eens doen oplaaien. Ikzelf heb het daarover in deze rubriek al enkele keren gehad, o.a. op 31 oktober 2012 (‘De moeilijke confederale discussie’) en nu woensdag, 2 januari, nog terloops in mijn artikel over de ‘fluwelen scheiding’ in Tsjecho-Slowakije en ik ga daarover niet opnieuw beginnen. In feite is het allemaal verloren energie. Het eerste wat moet gebeuren is, dat de V-partijen bij de volgende verkiezingen de volstrekte meerderheid halen en dit zeker in het Vlaamse parlement. Pas dan kan men serieus gaan praten hoe het verder moet.

   Dat alles neemt niet weg, dat het geen kwaad zou kunnen, mocht men ook in Vlaanderen eens werk gaan maken van een Plan B, nóg iets waarover ik recentelijk geschreven heb n.a.v. van een vraag daarover van Peter De Roover (VVB). Die ergerde zich eraan dat een heleboel geleerde universiteitsprofessoren over alles en nog wat studies maken, maar niet over een eventueel plan B, als het straks met België finaal mis loopt. Een zekere professor Maarten Goos (KU Leuven) blijkt zelfs een studie gemaakt te hebben over het verdubbelen van de koopzondagen*. Zo heeft iedereen zijn problemen…

   We kunnen misschien wel eens heimelijk lachen met de francofone plannen die er zouden bestaan omtrent een plan B (en zelfs een plan W), buiten de echte plannen die ze daar al hebben (2 Marshall plannen en ‘Horizon 2020’), maar het enige wat daar aan Vlaamse kant tegenover staat is een wel degelijk uitgekiend boekwerk dat echter niet aanvaard wordt because geschreven door twee niet politiek-correcten. Hopelijk wordt het straks geen pijnlijk ontwaken met een Vlaamse verkiezingsoverwinning waarvan we de vruchten niet zullen kunnen plukken omdat er niet is over vóórgedacht…

* Die professor stelt, dat het verdubbelen van de koopzondagen 15.000 extra jobs zou kunnen opleveren. Die man gaat er waarschijnlijk van uit dat de mensen hun geld twee keer kunnen uitgeven. De studie wordt niet eens serieus genomen door Unizo, de middenstandsorganisatie die er de grootste baten bij zou hebben…

   Gisteren had ik het reeds over enkele toppolitici van de traditionele partijen, die moord en brand schreeuwen omdat het Vlaams Belang in een van hun gemeentelijke speeltuinen de rust komt verstoren. Eén van die verongelijkten is Étienne Schouppe, die er zich over beklaagde dat er in ‘zijn’ Liedekerke een VB-man was verkozen voor de politieraad. Erg, he?

   Schouppe, die ressorteert onder de christen-democratie, is bij het grote publiek vooral bekend als ex-gedelegeerd bestuurder van de NMBS. Hij werd uit die functie ontheven door groene Isabel Durant, die tijdens Paarsgroen minister van Verkeer was geworden. Buiten zijn jaarloon van 750.000 euro, dat hij 14 (veertien!) jaar lang heeft ontvangen (met daar bovenop nog de zitpenningen als voorzitter van verschillende Europese spoorwegverenigingen), kreeg Schouppe van Paarsgroen een gouden handdruk van 2 miljoen euro, terwijl hij – nota bene – de NMBS achterliet met een schuld van bijna 2 miljard euro! Dat was tijdens het verlichte bewind van Verhofstadt, toen de bomen van diens actieve welvaartstaat nog tot in de hemel groeiden.

   Voor wie denkt dat bovenstaande een eenmalige incasso werd, dient nog te worden vermeld dat dezelfde Schouppe in zijn carrière ook nog kabinetsadviseur was van Chabert, schepen en burgemeester van Liedekerke en kabinetschef bij moederke D’Hondt. Ik neem aan dat men hem daarbij niet met peeschijven heeft betaald. Tot voor kort stond hij met stip aangeduid als dé kanshebber op de job van Belgacom voorzitter, nóg zo’n vet betaalde job. Dat gaat echter niet door en als compensatie wordt hij nu, op zijn zeventigste (hoe zat dat ook weer men die ‘Innesto’ verjonging van Beke?) gecoöpteerd senator, ter vervanging van Peter Van Rompuy, die de familietraditie in ere houdt door op zijn beurt omhoog te vallen bij gebrek aan gewicht.

   Schouppe noemt zich christen-democraat. Mocht hij geleefd hebben ten tijde van Jesus Christus, dan had die hem waarschijnlijk samen met de andere farizeeërs de tempel uitgejaagd…

   Gaat er dan toch eindelijk eens iets veranderen in onze politiek? Op gemeentelijk vlak lijkt het er wel op. De kopstukken van de grote traditionele partijen zien met lede ogen aan dat hun totalitaire democratie zijn beste tijd heeft gehad. Zelfs bij elke verkiezing stemmen verliezen, leek hen niet te deren, maar nu hun eigen gemeentelijke verkozenen het cordon sanitaire doorbreken en het naar de prullenmand verwijzen, worden ze met hun neus op de feiten gedrukt.

   Het begon allemaal feitelijk al in Aalst, waar SP.a baasje Tobback Jr niet kon beletten dat zijn plaatselijke afdeling scheep ging met de N-VA, die er geen graten in vond ex-Vlaams Belanger Karim Van Overmeire niet alleen in het schepencollege op te nemen, maar hem bovendien schepen van Vlaamse Aangelegenheden te maken.

  Nu zijn er al electorale ‘lekken’ in Kortrijk, Zandhoven, Ham, Buggenhout, Liedekerke en Denderleeuw, waar Vlaams Belangers op e.o.a. manier mee het beleid zullen bepalen of toch eigen mensen in bepaalde functies verkozen zien worden. Vooral Denderleeuw wordt een test case, daar de twee grote blokken CD&V/N-VA en Paarsgroen er even sterk staan. Het VB zit er niet alleen op de wip, maar heeft al te kennen gegeven het eerste blok te zullen steunen en desnoods te zullen gedogen, waarmee de zittende SP.a burgemeester de weg van Patrick Janssens op kan.

   Het is nu al zo’n twintig jaar geleden dat Jos Geysels, toen secretaris van het groene Agalev ‘politburo’, op het idee van dat cordon sanitair kwam en meteen op een einde aan een echte democratie in Vlaanderen. Als het Vlaams Blok/Belang niet democratisch genoeg was, had men het wettelijk moeten verbieden deel te nemen aan verkiezingen. Sindsdien mag die partij nog altijd wél deelnemen aan die verkiezingen, maar mag ze daarna niet meer meespelen. Erger nog, de verzamelde media hebben de partij zodanig geboycot, dat ze niet eens publiciteit ervoor wilden opnemen, ook niet tegen betaling. Dat gebeurt nergens anders en kan best geklasseerd worden bij de andere curiosa van dit land: de index, de recupereerbare weekeindfeestdagen, de sper- en soldenperiodes, het uitdelen van staatsgeld voor werklozensteun door de vakbonden en ga zo maar door. ‘Only in Belgium’.

   Hopelijk houdt het kartel N-VA/CD&V het been stijf in Denderleeuw, ondanks de zware druk die er al geweest is van Rudy De Leeuw (notionele interestaftrekker), Herman De Croo (hofnar), 'Markske' Beke en geldschepper Ètienne Schouppe, enkele van de ware zelfverklaarde democraten en zet de trend zich verder in Vlaanderen, zodat we straks weer over een normale democratie kunnen spreken. En dat er dan in Denderleeuw een socialistische vakbondsman is die zegt te zullen verhuizen als dat gebeurt – met, nota bene, het excuus dat hij vreest dat vooral de allochtonen en de Franstalige inwijkelingen er het slachtoffer van zullen worden – dat hij dan maar vertrekt. In Wallonië is nog plaats genoeg voor hem.