De laatste loodjes

   Nu bij de volgende verkiezingen de senatoren niet meer kunnen verkozen worden door het gewone volk (wél door de zichzelf ‘democratisch’ noemende partijen), dreigden die partijen een deel van de riante staatssteun kwijt te raken. Gelukkig had men dat tenminste tijdig gezien en werd die financiering ‘aangepast’. Dat laatste dacht men tenminste. Nu blijkt dat ze niet alleen werd aangepast, maar zelfs nog verhoogd. Na de moeder aller verkiezingen krijgen de partijen met verkozenen in totaal 28,3 miljoen euro i.pl.v. de 20,2 miljoen die ze nu al ontvingen. Als excuus wordt o.m. door ‘Markske’ Beke aangevoerd dat deze verhoging mogelijk was, omdat men in de senaat tegelijkertijd 11,5 miljoen zal besparen. Dat heeft hij helemaal alleen gevonden, zonder hulp van de ‘high potentials’ van Innesto. Dan bespaart men eindelijk eens ergens en smijt men het grootste deel van dat geld langs een andere deur buiten.

   Om te beginnen, had men niet alleen de verkiesbaarheid van de senaat moeten afschaffen, maar de vergadering zelf, tout court. Die praatbarak, die al zo weinig voorstelde, zal dat nog minder dan vroeger en zal in principe alleen nog dienen om gebuisde kandidaten te depanneren, zeker nu de plaatsjes bij Europa voor de traditionele partijen steeds zeldzamer en duurder worden. Hoe weinig senatoren er straks ook nog overblijven, de structurele en logistieke kosten zullen ongeveer dezelfde blijven.

   Ten tweede is het gewoon een schande, dat in een periode waarop door de politiekers zoveel beknibbeld wordt op de lonen van allerlei overheidsmanagers, zij zichzelf extra geld toekennen. Luister naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden. En dan heeft Beke nog het lef te stellen dat ‘alleen journalisten met slechte intenties e.e.a. in een verkeerd daglicht stellen’.

   Tenslotte zou men al die financieringen van partijen en media beter meteen compleet afschaffen. Juist door die activiteiten te subsidiëren, maakt men van partijen, politiekers en mediamensen gewillige klaplopers die meedoen o.w.v. de smeer. Bij crisistijden horen geen subsidies, tenzij kan worden aangetoond dat ze meer baten dan lasten met zich meebrengen, wat bij de senaat – maar ook bij andere instanties, zoals bv de provincieraden – zeker niet het geval is.

   Trends is een blad waarop ik wel geen abonnement heb, maar dat ik toch elke week lees. Het schrijft hoofdzakelijk over economie en financiën, maar in een landje als het onze is de politiek nooit ver af. Tijdens de vakantie verscheen het blad slechts om de twee weken en had het, zoals alle media, ook af te rekenen met de komkommertijd. In de uitgave van deze week gaat het er echter weer tegenaan en, enigszins tot mijn verbazing, vond ik er niet minder dan drie artikelen in terug waarover ikzelf de laatste maand geschreven heb. Ik weet het: eigen lof stinkt, maar het doet toch deugd uw mening bevestigd te zien door een gedegen vakblad.

   Om te beginnen was er mijn blog van 13 dezer over dat belachelijke ingangsexamen voor kandidaat dokters en tandartsen. In Trends van deze week geeft Marc Moens, voorzitter van het artsensyndicaat BVAS, toe dat in die test de nadruk teveel ligt op wiskunde en wetenschappen, terwijl voor een arts sociale vaardigheden van groter belang zijn. Tandartsen, geeft hij ook toe, worden niet eens gecontroleerd op hun behendigheid, terwijl dat geen onbelangrijk deel is van hun werk. Hij staart zich nog altijd wel blind op het feit dat in de Franse gemeenschap, waar dat ingangsexamen er niet is, er elk jaar maar 10% slagen in het eerste effectieve jaar op de universiteit en houdt er geen rekening mee dat dit mede het gevolg is van het barslechte onderwijssysteem bij ons francofonen. Hij zou daarover een parlementaire vraag hebben gesteld, maar daarop nog steeds geen antwoord gekregen hebben. Ook dat is Belgisch…

   Op 15 augustus schreef ik een blog over de uitspraak van Paul Krugman, Nobelprijswinnaar en lichtend voorbeeld voor Paul De Grauwe, dat België ‘het slecht functionerend voorbeeld’ in Europa zou zijn. Ik had daar mijn bedenkingen bij en ook Johan Van Overtveldt, hoofdredacteur van Trends, veegt in zijn Intro van deze week de vloer met deze man (‘Het grote ongelijk van Krugman’). Het is niet zo, dat men de waarheid in pacht blijft hebben omdat men eens een keer de Nobelprijs heeft gewonnen. Zo gaf Paul Krugman in 2002 mede zijn zegen om de gevolgen van de gebarsten dot-com zeepbel op te vangen met grootschalige investeringen in de vastgoed sector. We weten ondertussen tot wat dat geleid heeft. Dat diezelfde Krugman, hierin slaafs gevolgd door onze ‘mister doom’, Paul De Grauwe, nu voorstelt op te houden met besparen en er integendeel veel vers geld tegenaan te smijten, is dan inderdaad meer dan bedenkelijk. Een ezel zou zich geen tweemaal…

   Tenslotte schreef ik in mijn blog van woensdag 21 dezer nog, dat ik het ergerlijk vond dat mevrouw Swiggers, voormalige topvrouw bij Arco, de bezoldigde mandaten blijft opstapelen en, met zestien, de kampioen is in Vlaanderen, terwijl zo’n kleine 800.000 Arco-coöperanten hun spaarcenten (in totaal zo’n anderhalf miljard euro!) dreigen te verliezen. Trends van deze week wijdt er een artikel van twee bladzijden aan met de alleszeggende titel: ‘De schaamte voorbij’, waarbij ook de quote van Ivan Van de Cloot wordt aangehaald waarbij die zegt, dat men haar in IJsland achter de tralies zou draaien, terwijl ze hier de vereffenaar mag zijn van haar eigen faillissement.

   Zo hoort men het ook eens van anderen.

   Grote titel in De Standaard van gisteren: ‘Regering stevent recht op de muur af’, nota bene een uitspraak van Luc Van den Bossche, niet de eerste de beste. Hij was in een vroeger leven al bijna tien jaar Vlaams minister en daarna vijf jaar federaal minister. In 2003 stapte hij uit de politiek en werd eerst gedelegeerd bestuurder en daarna voorzitter van de raad van bestuur van Brussels International Airport Company (BIAC), waar hij in 2011 ontslag nam en heel wat heibel veroorzaakte omdat hijzelf een riante ontslagregeling eiste. Momenteel heeft hij een bestuursfunctie bij het Gentse Optima, een financiële dienstenverlener. En, o ja, ik zou het belangrijkste nog vergeten, Luc is de vader van Freya!

   Als zo iemand zo’n statement maakt, dan denkt men meteen dat er inderdaad iets ernstigs aan de hand moet zijn. De overheidsschuld? De belastingsdruk? De werkloosheid? De zwakke concurrentiepositie? De problemen van de vergrijzing? Justitie?

   Niets van dat alles. Van den Bossche maakt zich zorgen omdat de regering Di Rupo er maar niet in slaagt een definitieve keuze te maken in een hele serie topbenoemingen, waarvan sommige al jarenlang vacant zijn. Van problemen gesproken! Nu maar afwachten wat er gaat gebeuren als Van den Bossche gelijk krijgt en de regering zich op die muur te pletter rijdt.

   Hoe ergerlijk het ook mag lijken, dit land draait gewoon verder, ook op de vele afdelingen en instellingen waar de topjobs niet ingevuld geraken. Men kan het zo’n beetje vergelijken met een regering in lopende zaken. Daarbij draait het land ook gewoon verder. Het probleem voor Van den Bossche is waarschijnlijk dat hij als (ex?) socialist daar problemen bij heeft. Die partij is immers gewend haar mannetjes (en vrouwtjes) in pole position te hebben staan als het om dikbetaalde overheidsjobs gaat, gewoon omdat de meeste van haar kandidaten niet veel meer te bieden hebben dan de partijkaart. Dat het deze keer maar niet wil lukken is een veeg teken aan de wand. Zou Vande Lala toch gelijk hebben, toen hij recentelijk verklaarde dat men de socialisten overal uit wou hebben. Uit de federale én uit de Vlaamse regering, waarbij het droppen van rode kandidaat topmensen dan een logisch gevolg zou zijn.

   Het lijkt wel de bijzaakspecialisatie van het Peter Principe: het kader is belangrijker dan het schilderij. Waarbij dient opgemerkt dat dit een teken is van incompetentie...

   Het is al een tijdje geleden, maar in deze rubriek heb ik al enkele keren aangehaald dat artiesten en sportlui zich niet met politiek moeten inlaten. Die mensen hebben hun fans en supporters en die mogen gerust verschillende politieke inzichten hebben. Artiesten en sportlui die zich politiek uiten, riskeren alleen maar supporters te verliezen, zeker als het in hun eigen sport niet al te goed gaat. Denk maar aan Philippe Gilbert, die vond dat er beter met Belgische vlaggen aan de eindmeet zou gezwaaid worden dan met Vlaamse Leeuwen. Hij zou zelf beter eens een koerske winnen vooraleer zich te uiten in een materie die de zijne niet is.

   Anders is het natuurlijk als het in de sport goed gaat, zoals nu (nog) met de Rode Duivels. We hebben momenteel een voetbalgeneratie die er zijn mag, waarvan het gros ook in het buitenland gewaardeerd wordt en die misschien op weg is naar het WK in Brazilië van volgend jaar. Tegelijkertijd  wordt er door de Belgische voetbalbond een aardig stukje aan succesvolle marketing gedaan en dat alles heeft tot gevolg dat onze nationale ploeg ‘hot’ is bij een breed publiek. Jammer genoeg wordt dat Belgisch voetbal nu ingeschakeld om aan politiek te doen en wordt de kapitein en woordvoerder van de Rode Duivels, Vincent Company, nu al zo’n beetje uitgespeeld als dé tegenstander van Bart De Wever. Linkse en doorgaans anti-Vlaamse journalisten van het type Yves Desmedt en Luc Van der Kelen schrijven nu al dat Company, die het spelletje mee speelt, Barts grootste tegenstander zou kunnen worden bij de moeder alles verkiezingen op 25 mei 2014. Als ik me niet vergis speelt dat WK in Brazilië zich af in april en mei van volgend jaar, net vóٕór die verkiezingen. Het zijn trouwens niet alleen journalisten die zich daarmee bezig houden. Vergeten we niet dat de huidige trainer van de Belgische nationale ploeg, Marc Wilmots, ooit senator was voor het MR en ook al uitspraken heeft gedaan die niet passen bij zijn functie. Om nog te zwijgen over de prietpraat van vader Borlée die beweerde dat de duivels de N-VA van de kaart kunnen vegen. ‘Papa’ zou er beter voor zorgen dat zijn zoontjes nog eens aan een EK of WK medaille geraken. Op het laatste WK atletiek in Moskou haalde België er geen enkele, evenmin als op het EK-zwemmen in Barcelona. Daar verbeterde een zwemster een Belgisch record, maar was pas 35^ste in haar reeksen. Dat zegt genoeg. Het mopje over het niet verdrinken was nooit ver af.

   Om maar te zeggen: schoenmaker, blijf bij uw leest. Er is ook als Vlaming niets mis mee fan of supporter te zijn van een Belgische sporttak. Op internationaal gebied kan het trouwens moeilijk anders. Als het dan even goed gaat, er meteen een politieke zaak van maken, is er ver over. Wat bv als België straks eens geen punten zou halen tegen Schotland, Wales en/of Kroatië, toevallig allemaal eveneens kleine landjes met autonome verzuchtingen? Zoals professor Carl Devos (Ugent en eerder links) het verwoordde: ‘Het merk Rode Duivels kan in het schizofrene België nog jaren mee’.

   Sinds 2005 zijn Belgische politici en topfunctionarissen verplicht hun mandaten, al dan niet bezoldigd, aan te geven. In totaal gaat het dit jaar om een kleine 8.000 mandatarissen, die in totaal meer dan 51.000 mandaten hebben aangegeven. Ongeveer de helft daarvan zijn betaald, de andere zogezegd niet, maar men kan er gif op nemen dat ook die wel e.o.a. voordeel zullen opleveren. ‘Voor niets danst geen aap’ luidt het gezegde en dat geldt ook voor mandatarissen en andere postjesjagers. Het is niet voor niets dat het tien jaar geduurd heeft voor die wet daarover er door kwam. Vraag is trouwens, of men met de verkregen gegevens daadwerkelijk iets doet. In Vlaanderen blijkt een politicus gemiddeld 3,5 bezoldigde mandaten uit te oefenen en de kampioen is een zekere Jozef Dauwe, provinciaal gedeputeerde voor CD&V in Oost-Vlaanderen met 59 mandaten, waarvan 7 bezoldigd. Men kan zich redelijkerwijze afvragen hoe zo’n mensen hun dag indelen om zoiets serieus te kunnen doen.

   Nu, ze doen maar. Persoonlijk vind ik dat niet zij gek zijn, wel de mensen die voor dergelijke creaturen blijven stemmen, al kan het zijn dat ook die het doen o.w.v. de profijtjes die de mandataris hen zou kunnen bezorgen. Het wordt trouwens ergerlijk als men moet constateren dat niet-politica Francine Swiggers zo maar eventjes zestien betaalde mandaten uitoefent. Madame Swiggers is de topvrouw bij Arco, de financiële poot van het ACW, die zo gruwelijk in de fout is gegaan in de Dexia affaire. De 800.000 ACV spaarders, die zich via Arco bij Dexia tot coöperanten lieten ompraten, zijn ook nu nog altijd niet zeker of zij hun geld ooit zullen terugzien. Er zijn daarover al enkele negatieve adviezen geweest en – als ik me niet vergis – is de Raad van State er daar nog niet uit. Voor Swiggers hoeft dat geen probleem te zijn. Met haar mandaten zit ze op rozen en de eerste officiële klacht tegen haar moet nog altijd worden neergelegd. Voor wie het nog niet zou begrepen hebben: het gaat hier om een dame die ressorteert onder de vlag van CD&V, met de ‘C’ van christelijk…

   Zowel de stad Antwerpen als die van Vilvoorde en die van Maaseik hebben eindelijk iets gevonden waarmee ze ‘onze’ Syrië-strijders misschien op andere ideeën kunnen brengen. Nadat hun plaatselijke politie officieel had vastgesteld dat de helden (en misschien wel toekomstige ‘martelaren’) verdwenen waren, werden ze ambtelijk geschrapt, waardoor zij meteen ook hun sociale rechten kwijt zijn, waaronder hun werkloosheidsvergoeding. Het werd trouwens zo gek dat die kerels feitelijk gesponsord werden door onze OCMW’s (hun vrouwen schreven dat geld over naar Turkije, waar ze het tussen twee gevechten door kwamen ophalen). Het feit dat niet alleen Antwerpen de kraan dichtdraaide, maar ook Vilvoorde, bestuurd door een socialist, maakt het voor de linkse Antwerpse oppositie onmogelijk daar veel tegen in te brengen, hoe graag ze dat ook gedaan had. Erger voor hen zelfs: ook Monica De Coninck (SP.a), federaal minister, is het ermee eens. Toen zij in een vorig leven hoofd van het Antwerpse OCMW was, deed ze hetzelfde.

   Het schrappingsverhaal kon dus tegen de huidige voorzitster Liesbeth Homans niet gespeeld worden. Dan maar iets anders gezocht en gevonden. Liesbeth had in een uitgebreid dubbel interview in de weekeindeditie van De Standaard nl verteld dat racisme een relatief begrip is. Het kot was meteen te klein voor de linkse wereldverbeteraars, Di Rupo’s kabinetschef en Youssef van het CGKR centrum op kop natuurlijk. La Homans neemt echter geen woord ervan terug en zo kunnen ze nog wel even tegen de maan blijven blaffen. Homans heeft trouwens gelijk: racisme ís relatief. Het is geen alleenrecht van het blanke ras, het bestaat overal ter wereld ongeacht de huidskleur en het geloof. Er bestaat geen volk waaronder geen racisme sluimert, al gebeurt het maar door bv het vertellen van e.o.a. mop*. Dat betekent dan nog niet dat het goed te keuren is. Dat ontkennen is echter gewoon een schijnheilige leugen, zeker niet de eerste waarvan de poco’s uit onze maatschappij gebarsten zijn. Het wordt wel erg als de linkse oppositie geen andere argumenten meer heeft dan te zeggen dat daarmee een stad beschadigd wordt.

* Men moest eens weten, hoeveel moppen er bv in New York, toch ook een smeltkroes van nationaliteiten, verteld worden over joden, negers, Ieren, Italianen, Polen en ga zo maar door. Dikwijls zelfs door de eigen mensen. Maar daar hebben ze blijkbaar geen farizeeërs zoals Youssef, Yasmine en Co, die zichzelf zo serieus nemen en onaantastbaar voelen…

   In De Standaard stond er vrijdag 16 augustus een merkwaardig stukje aan de hand van redacteur Joël De Ceulaer. Om hem te situeren: dat was de man die indertijd op Tv (als ‘moderator’, nota bene) de lof zong van Abu Jaja en daarbij Filip Dewinter vernederde. Hij is blijkbaar zijn bewondering voor de geestesgenoten van Jaja nog niet kwijt, want in het bewust artikel van vrijdag jl stelt hij voor de feestdag van O.L. Vrouw Hemelvaart op 15 augustus te vervangen door het Suikerfeest van de moslims!

   Het is natuurlijk een gegeven, dat heel wat christenen, daarbij zelfs een deel dat zichzelf nog katholiek noemt, niet meer naar de kerk gaan en dat de moslims – tenminste degenen die hier in de media worden aangeprezen – hun godsdienst (of wat ervoor moet doorgaan, want islam is eerder een ideologie dan een godsdienst) nog wél vrij intens beleven. Dat houdt echter niet in dat een geloofsbelijdenis van een minderheidsgroep van inwijkelingen de traditie van een land met een andere godsdienst en geschiedenis overhoop zou moeten halen. Het doel van de islam hier is het verdringen van de andere godsdiensten, de katholieke in de eerste plaats. Dat begint met een hoofddoek en eindigt met de sharia. Ga het maar eens na in landen zoals Pakistan, Nigeria en Egypte, waar christenen dagelijks hun leven riskeren en kerken aan de lopende band in brand worden gestoken. En dat alles terwijl de moslims ondertussen ook elkaar uitmoorden, in een regelrechte oorlog zoals in Syrië of in omfloerste burgeroorlogen zoals in Irak, Egypte, Libanon en Jemen. Toch maar goed dat ze dat Suikerfeest nog hebben!

   Het is trouwens opmerkelijk dat bij ons de moslims de steun krijgen van de zgz progressieven, exact dezelfden die hier al decennialang ijveren voor een seculiere samenleving en de emancipatie van de vrouw, maar die tegelijk pleiten voor een aanvaarding van een religie in dewelke moord (op afvalligen) en doodslag (op voor hen ‘ongelovigen’) niet meteen worden afgekeurd als het hen uitkomt en waar de rol van de vrouw grotendeels herleid is tot het kweken van kinderen. Om nog te zwijgen over de ‘martelaren’ die denken hun hemel te moeten verdienen door zichzelf op te blazen en meestal onschuldige medemensen mee de dood in te nemen.

   Ze zouden die mijnheer De Ceulaer eens een jaartje verplicht naar een van de bovenvernoemde landen moeten sturen, zodat hij zich ter plaatse eens kan gaan vergewissen wat die verlichte woestijngodsdienst uit de middeleeuwen daar nog inhoudt, i.pl.v. hier vanuit zijn luie zetel de verdraagzaamheid enkele richting te prediken in een zgz kwaliteitskrant.

   De eurozone kende, na vijf kwartalen krimpen (vanaf begin 2012), in het tweede kwartaal van dit jaar een economische groei van 0,3%. Voor België betekende dat 0,1%, waarover terecht al heel wat schampere opmerkingen waren. Dat Belgische cijfer was dan nog met het nodige voorbehoud vrijgegeven door de Belgische Nationale Bank (NBB). Nu blijkt, dat die minimale groei grotendeels te danken was aan het feit dat Pasen dit jaar in het eerste kwartaal viel, waardoor er in het tweede kwartaal dus automatisch enkele werkdagen meer waren die voor het verschil hebben gezorgd. In reële termen was er dus helemaal geen groei, tenzij men een nulgroei ook groei wil noemen*.

   Nu blijkt, uit een studie van De Standaard, dat die prognoses van de NBB er dikwijls zijn van het soort dat met de natte vinger wordt gemaakt. In de periode 2005/2012 zat de bank er gemiddeld anderhalve procent naast. Voor de Belgische begroting betekent dat ± 2 miljard euro. Men mag niet vergeten dat de federale regering zich op die cijfers baseert om haar begroting te maken cq bij te stellen, waardoor het haast logisch wordt dat er inderdaad regelmatig moet worden bijgesteld. Zo werd voor de economische activiteit voor het jaar 2013 vorig jaar in juni nog geschat op een groei van 1,4 procent terwijl in december al bleek dat een nulgroei heel wat waarschijnlijker zou worden.

   Naar slechte Belgische gewoonte worden er ook weer geen regionale cijfers vermeld, al kan men met de ellebogen aanvoelen dat er weer een nog groter verschil zal geweest zijn tussen Vlaanderen enerzijds en Brussel/Wallonië anderzijds. Datzelfde geldt voor de exportcijfers. Die zijn gestegen, maar ook hier geen onderverdeling, al weet zowat iedereen dat de Vlaamse bijdrage aan de uitvoer de 80% overstijgt.

   Ondertussen blijft de Belgische loonhandicap van ± 25% t.o.v. onze buurlanden bestaan, waarbij ook bekend werd dat we, na Luxemburg, de hoogste Europese minimumlonen betalen, wat in dit verhaal meespeelt en hadden we vorige maand weer een stijging van het aantal faillissementen t.o.v. juli 2012.

   Kortom, van het hoera geroep van Di Rupo en Co bij het ingaan van het parlementair reces, zal volgende maand niet veel meer te merken zijn. Het wordt gegarandeerd weer knippen en plakken.

* In het uitvinden van nieuwe woorden kunnen economen en banken trouwens heel vindingrijk zijn. Zij kennen niet alleen groei en nulgroei, maar zelfs ‘negatieve groei’.

   Democratie blijkt zijn grenzen te hebben. Dat weten ze nu ook in Egypte, waar de ene partij zegt dat ze democratisch verkozen is (officieel is dat ook zo) en de andere dat ze er misbruik van gemaakt heeft (o.m. omdat Morsi zich boven de wet stelde). Van overal ter wereld worden de Egyptenaren nu aangemaand zich te houden aan de democratische regels. Welke regels? Die mensen weten amper wat democratie is.

   In een echte democratie heeft de meerderheid het voor het zeggen. Dat is 50% +1.  Die meerderheid wordt dan wel verondersteld zich te houden aan de bestaande grondwet. In de praktijk gebeurt zoiets praktisch alleen in landen met een democratische traditie en dan nog. Want bij ons in België gebeurt dat helemaal niet. Wij leven in een zgz ‘consensus democratie’, waarbij over alles en nog wat akkoorden moeten worden afgesproken, maar wat er toe leidt dat de (Franstalige) minderheid het feitelijk voor het zeggen heeft. Om dat te bekomen heeft men allerlei veto’s, grendels, alarmbellen en quota ingevoerd, waardoor de (Vlaamse) meerderheid niets kan bereiken, tenzij het bereid is steeds daarvoor te betalen. Dat het zover is kunnen komen is trouwens niet in de eerste plaats de schuld van de Franstaligen, wel van de eigen verkozenen uit de traditionele Vlaamse partijen die zich keer op keer laten rollen hebben, tegen het belang van hun eigen achterban in.

   Zo wordt in het vooruitzicht van de verkiezingen van mei 2014 nu al van alle kanten druk uitgeoefend om a.u.b. weer niet te beginnen met eindeloze palavers om een federale regering te kunnen vormen. Op die manier, zegt men, wordt dit land geblokkeerd. Dat is een lachertje, want België is permanent geblokkeerd. Het land bestaat uit twee helften die compleet naast elkaar leven. Partijen weten reeds bij voorbaat dat de electorale beloftes die in Vlaanderen of in Wallonië gedaan worden, niet kunnen verwezenlijkt worden, tenzij die van het andere landsgedeelte ermee akkoord gaan. Als gevolg daarvan heeft men ook steeds een excuus als zo’n partijprogramma ofwel niet kan gerealiseerd worden of alleen als er extra voor betaald wordt. Consensusdemocratie is dan ook maar een schijndemocratie. Als een partij in dit land ook maar een schijn van een kans maakt om zijn electoraal programma erdoor te krijgen, moet dit land eerst gesplitst worden. Dat zou dan ook de inzet moeten worden van mei 2014.

   China is ook niet meer wat het geweest is. De economische groei wordt er dit jaar tussen de zeven en acht procent geraamd. Voor eender welk westers land zou dat een luxe zijn, maar voor China zijn we al verscheidene jaren dubbele cijfers gewend. Daarbij komt nog de vraag of die cijfers (de huidige, maar ook die van de vorige jaren) wel kloppen. Door de combinatie van een communistisch politiek systeem en een kapitalistisch werkende industrie, wordt het steeds moeilijker de gang van zaken daar te evalueren volgens onze westerse maatstaven.

   Een van de redenen van de Chinese terugval is natuurlijk de wereldwijde economische crisis die al enkele jaren aanhoudt. Om de pil te verzachten zou China dan ook iets meer moeten doen om i.pl.v. de export ook de binnenlandse consumptie aan te moedigen. Dat gebeurt ook. De Chinese staat, die op een enorme berg cash geld zit, subsidieert nu al heel wat projecten in de Chinese steden en dorpen. Dat gebeurt blijkbaar niet altijd even koosjer, zodat men hier en daar prestigeprojecten heeft lopen of zelfs afgewerkt, die een blauwdruk dreigen te worden van een vastgoedluchtbel waartegen bv de Spaanse maar klein bier zou zijn. Er worden hele spooksteden gebouwd, waarin haast niemand woont because onbetaalbaar voor de gewone Chinees, die al bij al nog steeds een laag loont verdient en wel verplicht is een deel ervan te sparen omdat er geen echte sociale zekerheid is zoals wij die kennen.

   Een tweede probleem is dat de lonen ook in China niet meer onder controle te houden zijn en dat bedrijven er steeds meer moeten afrekenen met de concurrentie uit het Aziatische buitenland, waar doodarme landen, zoals bv Bangladesh, van profiteren. En dan hebben we het nog niet gehad over de milieunormen, die in China meer dan eens een lachertje blijken te zijn.

   Tenslotte is er het probleem met de één-kind-gezinnen. Door het ontbreken van die sociale zekerheid moeten kinderen er hun ouders onderhouden als ze oud zijn geworden. Dat wordt voor dat ene, meestal verwende kind niet meer haalbaar en dat heeft de Chinese leiding ondertussen ook begrepen. Er zal een wijziging in die drastische wet komen, waardoor de meeste gezinnen voortaan twee kinderen zullen mogen hebben. Vóór die wijziging enig effect zal hebben zijn we echter weer een generatie verder, zodat dat op korte termijn niet veel zal uithalen.

   Kortom, het idee dat China eens snel de wereld ging veroveren, mag men ook vergeten. Het land zal wel blijven meespelen, maar niet de eerste viool zoals men tot voor kort dacht. Het is trouwens zeer de vraag, hoelang die combinatie communisme/kapitalisme het nog zal uithouden. En als het allemaal zo’n vaart niet gaat lopen, zoals sommige profeten, ons voorspeld hadden, zal Chinees leren in de toekomst ook geen noodzaak meer zijn voor wie niet in China gaat wonen. Al bij al is dat laatste een grote zorg minder voor wie daar problemen mee had. Een compleet vreemde taal leren plus dan nog eens een compleet ander schrift is niet voor iedereen weggelegd.

   Met economen is het tegenwoordig zo’n beetje als met politiekers. Men kan er alle kanten mee op. Zegt de ene wit, dan zegt de andere zwart. Bij ons hebben we zo het duo Van de Cloot – Noels dat voor besparingen is en Paul De Grauwe die zegt dat we teveel besparen. Die laatste vindt bijval bij Paul Krugman, Amerikaan en Nobelprijswinnaar, die meent dat Europa meer moet investeren en minder moet besparen om uit de crisis te komen. Wie gelijk heeft zal de toekomst moeten uitwijzen. Daarbij de lof van België zingen, zoals Krugman zopas gedaan heeft, is m.i. echter wel een brug te ver.

   Volgens Krugman is België veel meer gebaat geweest met zijn politieke besluitloosheid dan bv Nederland, dat de crisis met structurele maatregelen te lijf gaat. Voorlopig lijkt dat ook zo te zijn, vraag is maar wat het eindresultaat zal zijn. Want een economische vooruitgang van, och arme, 0,1% in het laatste kwartaal is verwaarloosbaar. Een hoge overheidsschuld, een veel te zware belastingsdruk, een grote werkloosheid, een zwakke concurrentiepositie en steeds groter wordende vergrijzings- en immigratiekosten zijn problemen die een ernstigere aanpak vergen dan het knip en plakwerk van de regering Di Rupo. Vergeten we niet dat het in Griekenland ook zo begonnen is: de problemen minimaliseren en voor zich uitschuiven tot het op een gegeven ogenblik niet meer verder kón. Om de zoveel maanden de begroting moeten bijstellen, zoals men nu hier doet, blijft lapwerk. Deze voor dit jaar moet nóg eens worden nagekeken terwijl deze voor volgend jaar al grotendeels rond zou zijn. Wie gelooft zoiets?

  Voor alle duidelijkheid, ondanks het feit dat Krugman de lof van België zingt, vindt hij het wel ‘een slecht functionerend land, dat zo grondig verdeeld is, dat het lijkt alsof de politici elkaars taal niet spreken’. Wat inderdaad het geval is, letterlijk dan nog wel. Als België als voorbeeld moet dienen, dan eerder als voorbeeld van hoe het niét moet. Dat we tot op heden de crisis vrij ongeschonden zijn doorgekomen, is geen garantie tot slagen. De prijzen worden gegeven aan de meet en daar zijn we bijlange nog niet.

   Wat Krugman betreft is het trouwens zeer de vraag in hoever hij de echte Belgische situatie kent. In een vrij objectief artikel over de troonswissel in The Economist van 27 juli schrijft de verslaggever uit Brussel, een man die gespecialiseerd is in materie en tekent onder de schuilnaam ‘Charlemagne’: ‘Belgium is an ever losing union and, even so, may be a model of perpetual misery’.’ (België is een alsmaar uitrafelende samenhang en een voorbeeld van eeuwigdurende miserie). Dat sluit wél naadloos aan bij 'een slecht functionerend voorbeeld'...

   Leterme heeft dus eieren voor zijn geld gekozen. Hij blijft adjunct secretaris-generaal bij de Oeso, waar hij meer dan waarschijnlijk aan een tweede ambtstermijn van twee jaar zal beginnen en zal aan geen enkele verkiezing van mei 2014 deelnemen. Zoals ik reeds schreef in mijn blog van vorige week vrijdag ‘riskeerde’ hij nog steeds verkozen te worden, maar zou het wel eens kunnen dat hij daarna zichzelf zou tegenkomen na een zoveelste eventueel drama bij de Dexia restbank, waarvoor hij (én Didier Reynders) hebben getekend.

   In de uitzending van Terzake van dinsdag werd hij niet alleen de mantel uitgeveegd door econoom Ivan van de Cloot, maar werd er tevens een verpletterend negatief beeld van hem getoond via fragmenten van vroegere Tv-uitzendingen, waarin Leterme niet alleen gekapitteld werd door Van de Cloot en collega econoom Geert Noels, maar vooral door Johan Van Overtveldt, hoofdredacteur van het economische weekblad Trends, dé specialist ter zake, die echt geen blad voor zijn mond nam. Als antwoord op de beschuldigingen kon Leterme alleen maar zeggen dat hij had kunnen garanderen dat de rekeninghouders van Dexia geen cent zouden verliezen en dat de globale rekening van de Dexia affaire pas bekend zal zijn als alles afgerond zou zijn. Dat laatste kan nog enkele tientallen jaren duren, zodat we hier wel degelijk kunnen spreken van een ‘na ons, de zondvloed’. Van de Cloot repliceerde trouwens ook heel gevat, dat inderdaad de centen van de rekeninghouders van Dexia door Leterme werden gevrijwaard, maar dat het tenslotte de Belgische belastingbetaler zal zijn die het kind van de rekening zal worden. Dat laatste komt er op neer dat iedereen die géén rekeninghouder was bij Dexia deze rekening ook mee mag betalen: tot nu toe al zo’n 6 miljard euro en straks misschien een veelvoud ervan*.

   Leterme kiest nu voor de vlucht vooruit en zet daarmee niet alleen de Belgische belastingbetaler een neus, maar ook zijn eigen partij, die hij verweesd achterlaat. In zijn West-Vlaamse regio zal zijn partij de schade nog wel kunnen beperken met Crevits en ‘Straffe’ Hendrik Bogaert, op federaal en Europees vlak is de electorale schade niet te overzien. Buiten Leterme, bij de laatste grote verkiezing nog goed voor zo’n 800.000 stemmen, zijn ook Torfs en Vervotje opgestapt die samen ook goed waren voor zo’n kwart miljoen stemmen. Wat Europa betreft heeft Ivo Belet, nu nog europarlementslid, al toegegeven dat zijn partij in Europa waarschijnlijk twee tot drie zetels (van de vijf!) zal verliezen, reden waarom hijzelf nu al op zoek is naar een plaatsje op een andere lijst. Het zal daar drummen worden. Marianne Thyssen zal de Europese CD&V-lijst trekken en er stemmen halen, enkel en alleen omdat ze op die eerste plaats staat. De vrij kleurloze dame, die bij de vorige federale verkiezing de partij ook niet kon redden, spreekt echt niet tot de verbeelding en datzelfde geldt voor Steven Vanackere, de vroegere coming man die roemloos ten onder ging als federaal minister.

   Blijft alleen nog Kris Peeters over. Plus natuurlijk de ‘high potentials’ van Innesto, het geesteskind van ‘Markske’ Beke, die zich tot nu toe vooral hebben kunnen doen opmerken door het lanceren van nieuwe ideeën die weinigen konden enthousiasmeren. Er zal meer nodig zijn om de vroegere ‘grand party’ van een debacle te redden.

* Op één punt had Leterme in de Terzake uitzending wél gelijk, nl toen Van de Cloot refereerde naar de ‘omfloerste’ doodsbedreigingen die hij zou gekregen hebben n.a.v. zijn verklaringen over de Dexia affaire. Leterme zei toen, dat Van de Cloot in een dergelijk geval klacht had moeten neerleggen i.pl.v. de calimero uit te hangen en anders zijn mond daarover moet houden.

   Ik heb Rikske Torfs in deze rubriek al enkele keren in zijn (erg dun) haar gezeten. De man was tamelijk mediageil – denk maar aan ‘De slimste mens’ – en werd, misschien ook daarom, bij een vorige rectorverkiezing in Leuven niét verkozen omdat vooral de studenten hem niet lustten. Hij is dan maar in de politiek gestapt en werd senator voor CD&V, waarbij hij o.m. samen met Vervotje een nieuw soort blauwdruk opstelde om de zieltogende Vlaamse christendemocratie een tweede adem te geven. Van die blauwdruk is ook al zo goed als niets overgebleven en het werd er niet beter op toen Rik af en toe eens vlakaf zijn mening te kennen gaf, een mening die niet erg unisono was met die van zijn partij. Ergens moet hij dan ook beseft hebben, dat de politiek toch zijn dada niet was en besliste hij eruit te stappen, om opnieuw deel nemen aan de rectorverkiezing van de KU Leuven. Verkiezing die hij deze keer wél won.

   Sindsdien kan men zien dat Torfs heropleeft. Hij heeft een hele nieuwe bestuursploeg rond zich vergaard. Dat ex senaatscollega Danny Pieters van de N-VA daarbij vicerector werd, werd Torfs niet overal in dank afgenomen, maar het toont wel aan dat hij niet zinnens is zich verder nog veel met de politiek om de politiek bezig te houden.

   Het nieuwste voorstel van Torfs, om het eerste semester op de universiteit om te vormen tot een selectiesemester, is m.i. zelfs een zeer goede zet. Het zou heel wat studenten behoeden voor een eerste verloren jaar. Studenten die tijdens dat semester zien dat ze misschien toch een verkeerde richting hebben gekozen, zouden op die manier de kans krijgen tijdig van richting te veranderen zonder daarom persé een (kostelijk) jaar te moeten verliezen. Die mogelijkheid van overstappen zou trouwens nu reeds bestaan, maar een steun van hogerhand zou de praktijk meer gangbaar kunnen maken (en minder moeilijk). Het zou ook een alternatief zijn om de toegangsexamens voor (tand)artsen af te schaffen, waarvan ik de wraakroepende situatie in deze rubriek al ettelijke keren beschreven heb.

   Ondanks alle heisa die er bijna het hele jaar door is over ons onderwijs* – en dit ondanks het feit dat het Vlaams onderwijs nog altijd bij de top zit in Europa – zou dit idee van Torfs er wel eens toe kunnen bijdragen het nóg te verbeteren. Misschien is het verblijf van Torfs in de politiek voor hemzelf een goede zaak geweest (hij heeft daar gezien hoe het niét moet) en heeft hij nu de motivatie terug gevonden die hij ergens in die senaat was kwijt gespeeld.

   Amsterdammer Johan Cruyff wist het al: ‘Elk nadeel heb ze voordeel’.

* Wat ook te maken heeft met de steekvlampolitiek van Duracell-konijn Smet, waarvan we alleen maar kunnen hopen er volgend jaar in mei van verlost te zullen zijn.

   ‘Sell in May and go away. But remember to come back in September’. Die oude beursslogan doet het al enkele jaren niet meer en dat zal voor dit jaar wel niet anders zijn. Ook na mei en zelfs in volle vakantieperiode draaien de beurzen blijkbaar op volle toeren, worden er nieuwe records gevestigd en stijgt het vertrouwen, zowel bij consumenten als bij ondernemers, ook in de eurozone. Het zou trouwens niet de eerste keer zijn dat er in augustus e.o.a. financiële crisis was. Dat heeft te maken met het feit dat augustus in Europa vereenzelvigd wordt met vakantie, maar daarbuiten is dat niet het geval. Toch zou september de maand kunnen worden waarin we gaan weten of die huidige optimistische trend zich zal doorzetten of niet. Het moment van de waarheid zou er inderdaad kunnen komen na de parlementsverkiezingen in Duitsland.

   Alles wat de laatste maanden politiek is afgesproken binnen de eurozone was in functie van de verkiezingen bij onze oosterburen. Duitsland is niet alleen het grootste land van de E.U., het heeft ook de meeste inwoners, de grootste en meest efficiënte economie die zorgt voor één vijfde van de Europese productie. De werkloosheid in Duitsland is zowat de helft van het Europees gemiddelde (± 5,5%*), de jeugdwerkloosheid, hét probleem in de zuidelijke landen, staat er op het laagste peil van de laatste 20 jaar. De begroting is er in evenwicht, de staatsschuld blijft er zakken en de lange termijnrentes zijn de laagste van heel Europa. Duitsland draagt nu al 28% bij aan het E.U.-budget, maar de meeste andere landen vinden dat nog niet genoeg. Als men wil komen tot de bankenunie waarnaar zowat iedereen vraagt, dan zou het land eventueel moeten bijpassen als andere landen in gebreke blijven. Een dergelijke beslissing wil nu niemand nemen, maar na de verkiezingen van 22 september kan het zijn dat daarover wél iets beslist wordt en is het alleen nog de vraag wát er dan zal beslist worden.

   Wat betekent dat alles voor dit land? Wel, in de eerste plaats zitten ook onze banken mee in de Europese maalstroom en dan hebben we het nog niet gehad over de Dexia restbank die als een molensteen aan de hals van de federale regering hangt (heeft tot op heden al 6,5 miljard euro gekost!). Verder is er het probleem van de concurrentiekracht van onze bedrijven en dit niet alleen t.o.v. onze buurlanden. Zelfs landen als  bv Spanje en Portugal werken daar aardig aan en zullen ons straks meer kunnen beconcurreren, omdat de lonen er fors gedaald zijn. Denk maar aan de verhuis van Ford Genk naar Valencia.

   Kortom, pas na de Duitse verkiezingen van 22 september en de vorming daar van een eventuele nieuwe regering, zal er beslist worden of de eurozone zal blijven bestaan en, indien ja, hoe die er daarna zal uitzien. Het is een beetje té simplistisch om te denken dat Duitsland aan Europa een carte blanche zal geven om de huidige putten te vullen, hoe graag lieden zoals bv een Verhofstadt dat ook zouden willen. Pas daarna zal blijken of de beurseuforie dan nog overeind zal blijven.


* Volgens de standaard Oeso statistieken

   Als reactie op mijn blog van gisteren over de farce met de subsidies voor zonnepanelen, laat lezer Jos Erven weten dat, volgens Beurs.com van 31.07.2013, zowel Spanje als Duitsland de stekker uit de groene energie zouden hebben getrokken. Voor Spanje lijkt dat de logica zelf. In de situatie waarin dat land zich bevindt, kan het zich geen extra uitgaven meer veroorloven, zelfs al zouden die op de lange termijn opbrengen. Voor Duitsland betwijfel ik, of ze het daar echt zouden durven doen. In dat geval, denk ik, zouden de kranten er al bol over gestaan hebben en – zover ik het heb kunnen nagaan – is er daarover nog niets verschenen.

   In elk geval is de situatie op dat gebied in Duitsland dramatisch te noemen. Volgens de laatste beslissingen van de regering Merkel zouden daar tegen 2022 alle kerncentrales moeten gesloten zijn, centrales die op dit ogenblik nog zo’n 16% van de totale Duitse energie leveren. Tegen 2050 zou 80% van de energie in Duitsland uit vernieuwbare bronnen moeten komen. E.e.a. is het gevolg van een electorale paniekreactie na de ramp in Fukushima, die vooral gevoed wordt door het feit dat er in september in Duitsland verkiezingen zijn en Merkel de tegenstanders van kernenergie de wind uit de zeilen wil halen. Steekvlampolitiek, zeg maar. Ik denk dan ook niet, dat Merkel het zou wagen nu, één maand voor die verkiezingen, de stekker uit de groene energie te trekken. Electoraal gesproken zou dat politieke zelfmoord zijn.

   Hét probleem bij onze oosterburen is, dat de meeste alternatieve energie er momenteel opgewekt wordt in het noorden van het land, terwijl de meeste kerncentrales zich in het zuiden (Beieren en Baden-Württemberg) bevinden. Om hieraan te verhelpen zouden tegen 2022 liefst 4.000 km nieuwe verbindingslijnen moeten worden aangelegd. Dat programma heeft momenteel een achterstand van zeven jaar (daarvan zijn tot nu toe slechts 300 km verwezenlijkt). Een bijkomend probleem is dat alternatieve energie nog steeds niet kan worden opgeslagen. Zo moet Duitsland bij erg zonnig weer zijn overtollige stroom met verlies op het Europese net zetten en bij overtrokken weer vooral nog steeds rekenen op vervuilende bruinkoolcentrales, die er mede voor gezorgd hebben dat de CO2 uitstoot er eerder stijgt dan daalt.

   Hoe het verder moet, durft momenteel niemand zeggen. Iedereen wacht nl de uitslag af van de Duitse verkiezingen van volgende maand. Die verkiezingen zullen trouwens niet alleen van belang zijn voor Duitsland maar voor heel Europa in het algemeen en voor de E.U. in het bijzonder. Dat wordt een nieuw verhaal…

   Vorig jaar betaalde ik 1.461 euro voor mijn elektriciteitsverbruik. Dat kan veel lijken, maar daar is ook de verwarming bij inbegrepen*. Die 1.461 euro was al wel een paar honderd euro meer dan het jaar voordien en dit kwam door de extra lange winter (de jaarlijkse opmeting gebeurt in het voorjaar) én o.w.v. de  subsidies die werden uitbetaald aan de bezitters van zonnepanelen, waartoe ik niét behoor, maar waarvoor ik wel mee moet betalen. De mensen die wél zonnepanelen installeerden hebben hun subsidies ondertussen drastisch zien verminderen en mogen sinds een tijdje ook nog een netvergoeding betalen die voor een gemiddeld huis op zo’n 250 euro per jaar komt. Veel beloven en weinig geven…

   Als gevolg van de in dit land zoals gebruikelijk slecht gemaakte wetten, die daarom dan om de haverklap nog eens dienen te worden ‘aangepast’, is er nu een hele heisa omdat de grootste stroomleveranciers dit spelletje voorlopig nog steeds niet meespelen en er zelfs bij het gerecht een klacht ter zake loopt, waarbij de wettelijkheid van deze vergoeding wordt betwist. Men moet straks al een ingewijde erbij halen, om er nog aan uit te kunnen. En er is meer.

   Er blijken nu nl ook al clandestiene zonnepanelen te worden geïnstalleerd. Die worden niet aangegeven om zo al die extra belastingen te kunnen ontlopen. Dit is letterlijk met vuur spelen, want ze zijn ook niet gekeurd. Wie met een brand te maken krijgt (er zijn al brandjes geweest o.w.v. zonnepaneelproblemen), riskeert niet door verzekeringen gedekt te zijn en kan zelfs van het netwerk worden afgesloten en zo helemaal geen stroom meer te krijgen.

   Als het een troost mag wezen: dergelijke situaties komen niet alleen bij ons voor. Ook in Spanje heeft men voor het installeren van zonnepanelen rijkelijk met subsidies gesmeten toen men daar nog dacht dat de bomen tot in de hemel reikten en ze daarna afgebouwd toen de crisis had toegeslagen. Hetzelfde gebeurde in Duitsland waar men ook radicaal gekozen heeft voor groene stroom (‘Die Energiewende’, weet je wel) en waar de elektriciteitsrekening de laatste drie jaar met een kwart gestegen. Die ligt daar nu zo’n 40 tot 50% boven het Europees gemiddelde. De kosten en problemen die Europa’s grootste industriële economie heeft om over te schakelen op hernieuwbare energie zijn er zo enorm, dat heel wat zakenmensen vrezen voor de Duitse concurrentiekracht, voor eventuele black-outs en zelfs voor een instorting van de Duitse industrie.

   Ik heb het hier ooit al eens geschreven: aan die groene stroom gaan wij ons nog blauw betalen. Als Duitsland het voorbeeld blijft, dan zijn we goed onderweg…

* Mijn huis heeft isolatie in vloeren, muren en dak, dubbel glas en slagvensters, geen ramen of deuren aan de noordkant, grote aan de zuidkant en vensters die maar aan één kant opengaan, zodat het warmteverlies door spleten miniem is.

   De persslaven die in deze komkommertijd de kranten moeten trachten vol te blijven schrijven, hebben dit jaar wel stof genoeg n.a.v. de aanloop naar de moeder aller verkiezingen van 2014. Volgens hen wordt er nu al in alle partijen gewikt en gewogen, met de ellebogen gewerkt en nog van dat moois. Zo weten we al dat ‘Deckerken’ op e.o.a. manier toch zal blijven meedoen (hijzelf zit gebeiteld in West-Vlaanderen en voor de rest is het ‘redden wie zich kan’). De N-VA wordt verweten geen vrouwelijke lijsttrekkers te hebben en de SP.a niet genoeg mannen (in Antwerpen althans). Van De Gucht* weten we al dat hij denkt in de nationale politiek terug te komen door het nationalisme in het algemeen en de N-VA in het bijzonder te demoniseren. En bij CD&V hebben ze ondertussen ontdekt dat ze Europees minstens twee zetels zullen verliezen t.o.v. vorige keer, waardoor enkele kandidaat gebuisden zich nu ook op de binnenlandse lijsten zullen trachten te wurmen. Opmerkelijk is wel dat er bij die laatste partij nog altijd mensen zijn die hopen op een terugkeer van Leterme. Wonen die op een andere planeet of waren die de laatste jaren elders?

   Leterme zal nooit meer het stemmenkanon worden dat hij ooit geweest is. Zelfs in zijn eigen West-Vlaanderen wordt hij electoraal voorbijgestoken door stresskonijn Crevits. Op welke CD&V-lijst hij ook zal kandideren, ‘riskeert’ de man dan nl wel verkozen te worden, maar zal hij meer dan waarschijnlijk zichzelf tegenkomen na het eventueel zoveelste drama bij de Dexia restbank, dat er zeker zal aankomen. Hoe men het ook draait of keert, hijzelf en Didier Reynders zijn de twee hoofdschuldigen van deze affaire, die het land al miljarden euro’s heeft gekost, waar de eerste helft van dit jaar alweer een klein miljard is bijgekomen en waarvan niemand met benadering kan zeggen wat er nog boven de hoofden van de Belgische belastingbetalers zal komen te hangen. Reynders en Leterme, die ooit verklaarden dat er met Dexia nog geld te verdienen viel, hebben zich toen laten rollen door de Fransen en het land voor miljarden euro’s garant laten staan voor allerlei buitenlandse activiteiten, die voor meer dan 95% niets met België te maken hadden. Reynders kunnen wij als Vlamingen niet wegstemmen, Leterme wel.

 * In mijn blog van 6 dezer over De Gucht i.v.m. zijn wild om zich heen slaan, ben ik nog enkele van zijn ‘prestaties’ vergeten. Denk maar aan zijn rel met Kabila Jr, zijn belediging aan het adres van toenmalig Nederlands premier Jan Pieter Balkenende, zijn ‘mestkevers’ uitspraak over de Vlaams Blokkers, zijn uitlatingen over de invloed van de joodse lobby in de U.S.A. In de Britse Financial Times schijnt er een overzicht verschenen te zijn met de kemels van de vleesgeworden arrogantie van Berlare. Voor zover dat nog nodig was, zal dat voor De Gucht de deur wel helemaal hebben dichtgedaan i.v.m. een langer verblijf als E.U. -commissaris.

   Al van bij het tot stand komen van de splitsing van het gerechtelijk arrondissement B-H/V was het duidelijk dat de oplossing ervoor in het zgz ‘Vlinderakkoord’ een draak was. Om echter deze voor de Vlamingen nog maar eens slechte zaak goed te kunnen praten, was er beloofd dat er een werklastmeting zou komen. Welnu, die is er nu, uitgevoerd door KPMG op vraag van Turtelboom en die vertelt exact hetzelfde van wat de balie van Vlaamse advocaten en de V-partijen al gesteld hadden, nl dat de verdeelsleutel Franstaligen-Nederlandstaligen onevenwichtig is en blijft. Iets wat ik trouwens in deze rubriek ook al enkele keren heb aangehaald. Men gaat van een 60/40 verdeling naar 80/20, terwijl, volgens de meting door KPMG het 66/34 zou moeten zijn, wat dichter bij de vroegere 60/40 ligt dan bij de huidige 80/20.

   Ondertussen is het onheil echter reeds geschied, heeft men al 276 extra Franstaligen benoemd en 221 Nederlandstaligen ‘in uitdoving’ gezet, met als resultaat dat de wachtlijsten op de Nederlandstalige rol, die al lang waren, nog langer zullen worden, waardoor o.m. verjaringen er eens te meer voor zullen zorgen dat bepaalde criminele zaken nooit bestraft zullen worden. Zelfs op de Franstalige rol zal het geen echte verbetering brengen, dit volgens het principe dat teveel koks het eten bederft.

   Er zou in heel deze onverkwikkelijke zaak één lichtpuntje kunnen zijn. In de wet staat nl dat een werklastmeting het kader moet bepalen. Dat is nu gebeurd maar vindt geen gratie bij de francofonen, terwijl het hele akkoord feitelijk opnieuw onderhandeld zou moeten worden. Wedden dat dit niet zal gebeuren? De tandem Wathelet-Verherstraeten zal hoogstens een zoveelste knip- en plakoperatie uitvoeren, waarbij men in het beste geval een aantal Nederlandstalige magistraten zal laten verder werken, terwijl aan de benoeming van het overaanbod aan nieuwe Franstalige magistraten niet zal geraakt worden. Het klassieke verhaal van een Belgische wet die altijd moet worden nageleefd door de Vlamingen, maar door de francofonen alleen maar als ze in hun kraam past.
   Daarmee blijft het B-H/V spook echter verder rondwaren,  tot ergernis van wie het met dit land nog enigszins eens is.

   Na de onwaarschijnlijke knoeiboel die tenslotte de Oosterweelverbinding in Antwerpen geworden is, weet momenteel niemand met zekerheid hoe en wanneer dat gaat aflopen. De laatste aflevering in deze comedia dell’arte is een spelletje zwartepieten geworden tussen de Vlaamse deelregering en de Europese instanties, waarbij het hoofdthema niet meer de aanleg van de verbinding is, maar wel wie de schadevergoeding(en) gaat betalen als de werken aan de nu geplande tunnel (i.pl.v. de brug) aan een andere aannemer zouden worden toegekend.

   Alsof dat nog niet erg genoeg is, dreigt er een tweede scenario van hetzelfde type. De uitbreiding van de haven zou nl de nucleaire veiligheid rond Doel in gevaar brengen, omdat de nieuwe afbakening, door de Vlaamse regering goedgekeurd in april, geen rekening (meer) zou houden met een tweede toegangsweg tot de kerncentrale én een veiligheidszone van een kleine twee kilometer rond de nucleaire installaties niet gerespecteerd zou worden. De klacht omtrent de nieuwe zaak gaat deze keer eens niet uit van e.o.a. buurtcomité of stRaten-generaal en is ook niet het gevolg van een scheefgetrokken referendum zoals dat met de Lange Wapperbrug gebeurd is. De huidige klagers heten  Electrabel, de uitbater van de Doelse kerncentrale én het Federale Agentschap voor Nucleaire Controle (FANC), die met hun klachten naar de Raad van State zijn getrokken.

   Knappe gasten daar in die Vlaamse instellingen die dat allemaal zouden moeten uitrekenen en op papier zetten. Daar het ene met het andere te maken heeft – het heeft geen zin de haven uit te breiden als het verkeer in en rond de stad steeds meer vast komt te zitten – zitten ze daar in Antwerpen  met een Gordiaanse knoop, die ze deze keer eens niet in de schoenen van de N-VA kunnen schuiven. Feitelijk heeft het geen zin de haven uit te breiden zolang er geen zicht is op de ontsluiting van het doorgaand verkeer. Wie wil er straks nog goederen lossen in een haven, als die goederen daar niet (meer) over de weg uit geraken?

   Vanuit Vlaamse regeringskringen wordt nu gezegd, dat er feitelijk nog niets beslist is en er ook nog niets op papier zou staan. Het project is echter al wél goedgekeurd. Probeer er maar wijs uit te worden. Het excuus dat de FANC een federale instelling is die zich met regionale toestanden bemoeit, is ook geen uitleg. Dat is, jammer genoeg, een typisch Belgische situatie. Alhoewel het beter zou zijn dat bepaalde zaken op eenzelfde bestuursniveau bedisseld zouden worden, mogen we in dit geval blij zijn dat er überhaupt een nucleaire waakhond is. Het is zo al erg genoeg in dit landje.

   ‘Wij zullen moeten bewijzen, dat wat wij zelf doen, beter doen’, zei wijlen Gaston Geens, de eerste Vlaams-regionale premier. De man moet zich al meerdere keren hebben omgedraaid in zijn graf.