De E.U. nationalist

   Er is nog maar eens wat heisa over onze index. Die moet, volgens vakbonden en vooral linkse partijen, ervoor zorgen dat onze koopkracht gewaarborgd blijft. Na de zoveelste aanpassing blijkt, dat die er alleen gekomen is om te vermijden dat de spilindex dit jaar overschreden wordt, waardoor lonen en uitkeringen dan niét hoeven aangepast worden. Niet voor niets spreekt men al een tijdje over een Aldi-index, sinds de koopjes en de kortingen er bij werden genomen. De nieuwe versie blijkt zo een verwaterde kopie te zijn van die van vroeger, die door de regering naar hartenlust kan gemanipuleerd worden. Wil men vermijden dat de spilindex overschreden wordt? Geen probleem: we passen de index aan. Dit is niet meer serieus.

   Het is niet de eerste keer dat ik erover schrijf, want bij mij kan het er niet in dat wij persé een soort index moeten behouden, terwijl alle landen rondom ons die al enkele decennia geleden hebben afgeschaft. Door het feit dat die bij ons blijft bestaan, stijgen, bij het overschrijden van de spilindex, inderdaad onze lonen en uitkeringen, waardoor onze lonen meer stijgen dan die in het buitenland, maar alles wat wij produceren ook duurder wordt zodat we de loonkloof die daardoor ontstaat niet alleen niet dichten, maar zelfs groter laten worden. Het gevolg daarvan is dan weer dat bepaalde bedrijven het hier niet meer zien zitten, hun personeel uitdunnen of de zaak zelfs sluiten. Wat ben je met een hoger loon in uw sector, als een deel mensen straks helemaal geen loon meer zal hebben?

   We hebben nu dus nog maar eens een nieuwe index, maar vorig jaar werden zowel de oude als de nieuwe berekend. In dit land houdt men alles graag zo ingewikkeld mogelijk, volgens het Vande Lala principe: ‘If you can’t convince them, confuse them’. Het resultaat is wel, dat volgens Agoria, het vroegere Fabrimetal, deze hocus pocus onze bedrijven liefst 180 miljoen euro gaat kosten. Dit dan op te tellen bij de 177 miljoen die handel en horeca zullen moeten missen omdat de besprekingen over de afschaffing van de papieren maaltijdcheques er in deze regeerperiode ook al niet meer zullen komen, op vraag van de francofonen in de regering, die het maar voor het zeggen hebben. En ons dan maar afvragen waarom zoveel mensen hun werk blijven verliezen…

   De uitslag van het Zwitserse referendum over immigratie heeft nogal wat reacties losgemaakt. Niet zozeer o.w.v. de cijfers, maar wel omdat het hier in hoofdzaak gaat om immigratie van E.U. onderdanen in het land van Wilhelm Tell. Marokkanen en Turken zul je in Zwitserland niet zoveel tegenkomen als bij ons, wel mensen met een degelijke opleiding en/of goed gevulde portemonnee, die niet op vakantie komen of om er te rentenieren, maar om er te werken. Zelfs de eigen Zwitserse regering, die tegen een herziening van de immigratieakkoorden met de E.U. was, staat er bij en kijkt er naar, waarbij nog maar eens duidelijk wordt aangetoond dat ook immigratie zijn grenzen heeft.

   Wat er nu verder zal gebeuren met de vroeger afgesloten akkoorden tussen de E.U. en Zwitserland is nog koffiedik kijken. Ten eerste krijgt de Zwitserse regering drie jaar de tijd om tot een nieuw akkoord te komen en was het referendum vrij vaag opgesteld, zodat er aardig wat speling op zit. Daarbij komt nog dat op 25 mei er binnen de E.U. Europese verkiezingen zijn, waardoor uitgesproken voor- en tegenstanders wel even op hun woorden zullen letten, omdat ze aan nog wat anders te denken hebben. Feit is trouwens dat er in heel wat E.U. landen ook eurosceptische politieke partijen zijn die de uitslag van het Zwitserse referendum toejuichen én die zelf riskeren straks heel wat meer aanhangers in het Europees parlement te zullen hebben. Met een beetje geluk gaan ze er deze keer zelfs in slagen een eigen fractie op te richten die heel wat sterker zal staan dan in het verleden het geval was.

   Er zijn al afspraken tussen de Nederlandse PVV van Wilders en het FN van Marine Le Pen, maar ook ons Vlaams Belang en enkele andere rechtse partijen in centraal Europa zouden bereid zijn op de kar te springen, om nog te zwijgen van de United Kingdom Independent Party (UKIP) van Nigel Farrage (de uitvinder van de ‘natte dweil’!) die evenwel niet zomaar bereid is met de anderen mee te doen. ‘Sorry, we are British’… Het gaat deze partijen trouwens niet alleen om de immigratie en zeker niet om het type van immigratie waartegen de Zwitsers gestemd hebben. Bij deze laatste gaat het om meestal goed opgeleide mensen, bij ons voert men armoede en onwetendheid in. De multicultuur die wij hebben leren kennen, betekent voor ons hoegenaamd geen meerwaarde. De huidige E.U. erkent alleen staten, geen volkeren en deze manier van denken en handelen zal nog zwaar op de proef worden gesteld door Catalanen en Schotten, die er dit jaar nog een referendum (weer een!) over zullen houden, maar ook door Basken, Bretoenen, Zuid-Tirolers en, jawel, Vlamingen. Wij zijn eigenlijk de vreemde eend in de bijt, omdat wij het enige volk zijn dat moet vechten voor zijn onafhankelijkheid terwijl het in het eigen land de meerderheid heeft. We kunnen voorlopig nog even de kat uit de boom kijken en zien wat Catalanen en Schotten er dit jaar van bakken, maar als de cijfers gunstig uitvallen op 25 mei zal het hoog tijd zijn in deze materie een tandje bij te steken. Anders komt het Europa der volkeren er nooit en dreigen we straks de nachtmerrie mee te maken waar Verhofstadt van droomt: Turkije bij de E.U….

   De diverse verklaringen door Open VLD-leden de laatste week afgelegd tonen alleen maar aan dat de paniek binnen de partij groot is. Men zou kunnen spreken van een vlucht vooruit, net zoals het von Rundstedt offensief op het einde van de Tweede Wereldoorlog. Dat heeft toen ook alleen maar voor veel extra ellende gezorgd, maar niets veranderd aan de gang van zaken. En dat betekent, dat er voor de Vlaamse liberalen al een half mirakel zal moeten plaatsvinden willen ze de grens van 10% van de stemmen überhaupt nog kunnen behalen op 25 mei a.s.

   De uitspraken dat Open VLD – in tegenstelling tot CD&V – het niet erg zou vinden mocht ook de volgende federale regering (Di Rupo II?) geen meerderheid in Vlaanderen zou hebben, komen niet toevallig van twee burgemeesters (Somers en Quicky), die zeker zijn van hun postje en die de eventuele federale en regionale zitjes alleen maar als bijverdienste zullen beschouwen. Dat de statements dan nog komen van twee politiekers die toch een zekere Vlaamsgezinde achtergrond hadden, maakt het alleen maar ergerlijk.

   Wat ‘terminator’ Jean-Jacques, van het beruchte geslacht uit Berlare bezint om zich te uiten als dé man in pole position voor alles wat euthanasie betreft, is mij een raadsel. Hoe men daar ook tegenaan kijkt, ik kan me niet voorstellen dat men daar straks stemmen mee zal halen, eerder het tegendeel. Dat papa De Gucht nog maar eens uit zijn rol is gevallen en zijn gal t.o.v. De Wever en Co is gaan spuien (in de rode De Morgen nog wel), zijn we zo stilaan gewend geraakt en denkelijk zullen weinigen daarvan wakker liggen. Zeker Hendrik Vuye niet, hoogleraar staatsrecht aan de universiteit van – nota bene – het Waalse Namen, die er in zijn kleine pink meer vanaf weet dat De Gucht in zijn hele lijf en die dat eens even uit de voeten kwam doen in De Zevende Dag. Vuye komt op voor de N-VA, waarvoor hij door de Franstalige pers hard wordt aangepakt, maar wordt er door zijn Waalse medeleraren en studenten verdedigd. Vuye is een moedig man, waarop hopelijk kan gerekend worden om straks eventueel de Senelle doctrine door te voeren.

   Tenslotte is er de dreiging, door J.J., Croo’tje en la Rutten, dat hun partij niet meer aan één regering zal deelnemen, als zij niet in de andere vertegenwoordigd zal zijn. Ik vrees voor hen, dat dat probleem zich niet zal stellen, want zoals de zaken nu evolueren heeft men hen straks gewoon nergens nog voor nodig. Zeggen bereid te zijn in een federale regering zonder Vlaamse meerderheid te stappen en dan tegelijk ook eisen in de Vlaamse regering mee te kunnen doen, is een beetje belachelijk en lijkt eerder op politieke onmondigheid. Door de stap terug uit het confederalisme en het vel van de beer te verkopen alvorens hij geschoten is, maken ze zich alleen maar overbodig.

   Toen enkele jaren geleden die vreselijke treinramp gebeurde in Buizingen, bleek dat men de ramp had kunnen vermijden, mocht men tijdig voor de installatie van veiligheidsapparatuur gezorgd hebben. In Nederland bleek die apparatuur er al veertig jaar te liggen.

   Nu is het niet zo dat alles in Nederland beter is dan hier, maar op gebied van vooruitzien staan onze noorderburen in elk geval een stuk verder. Denk maar aan justitie (de gevangenissen) en de ambtenarij (de helft van bij ons en dat voor 50% meer inwoners). Hier moet er altijd eerst iets mislopen vٕóór men in gang schiet en meestal gebeurt dat dan nog onberedeneerd en in aller haast (de zgz ‘steekvlampolitiek’) en moeten eventuele nieuwe wetten later ettelijke keren worden ‘aangepast’.

   Hetzelfde doet zich nu voor met het idee om rekeningrijden te gaan invoeren. Deze nieuwe vorm van belasting, waarop al meteen heel wat terechte kritiek op gekomen is (mocht er een Di Rupo II komen, zal de werkende burger weer de klos worden), zou binnenkort in en rond Brussel worden uitgetest door zo’n 10.000 vrijwilligers en dit gedurende twee maanden. In Nederland is dat enkele jaren geleden al gebeurd, maar dan met 28.000 vrijwilligers en op een periode van twee jaar. Daar was men tot de conclusie gekomen dat men na zes maanden nog steeds geen klare kijk op de situatie had, wat betekent dat de twee maanden die men hier denkt nodig te hebben volstrekt ontoereikend zijn. Als dat er ooit door komt (in een volgende legislatuur, dus), zal het een zoveelste wet zijn die voor aanpassing(en) vatbaar zal zijn. In Nederland heeft men er ondertussen vanaf gezien. Net zoals men daar is afgestapt van de play-offs in het voetbal, terwijl men er hier pas mee begonnen is.

   En nu we toch over Nederland hebben, daar rekent het Centrale Planbureau al sinds 1986 de verkiezingsprogramma’s van de verschillende partijen door, met daarbij hun effecten op de overheidsfinanciën, de groei en de arbeidsmarkt. Niet dat het altijd klopt (dat bureau krijgt meestal teveel werk in een te korte tijd), maar als men iets in die aard zou gedaan hebben in bv Griekenland, dan was Europa veel last bespaard geworden. Er gaan ook nu bij ons stemmen op om die verkiezingsbeloften eens te laten naberekenen. De kans dat het ook effectief zal gebeuren, blijft hier echter ontzettend klein. Het zal wel blijven van ‘morgen scheert men gratis’.

   Niets lijkt nog eenvoudig in dit land. I.v.m. de zgz loonkloof met de buurlanden, zouden de lonen hier beter niet (teveel) meer stijgen en anderzijds krijgen de werknemers amper de helft van het loon dat de werkgever uitbetaalt. De rest gaat naar de belastingen. Om hier iets aan te doen, om toch loonsverhogingen te kunnen geven zonder ervoor de helft te moeten afdragen is men dan maar begonnen met allerlei bonussen te geven, tot een bedrijfswagen toe. Het populairste waren echter de diverse cheques, waarmee men nu zo praktisch overal mee kan kopen, met op kop de zgz maaltijdcheques. Die wil men nu gaan vervangen door een vergoeding in cash. Dat idee werd vorig jaar al geopperd door Vande Lala (SP.a) en is nu verder uitgewerkt in de senaat door Rik Daems (Open VLD) en Ètienne Schouppe (CD&V). Dus in ’t vizier van alle Vlaamse regeringspartijen, waardoor de kans dat deze operatie doorgaat reëel is en een einde zou maken aan de huidige papieren rompslomp die ermee gepaard geraakt. Volgens krantenberichten zou de overgang van de maaltijdcheques naar een vergoeding in cash voor een jaarlijkse besparing leiden van een kleine honderd miljoen euro voor de werkgevers en een kleine tachtig voor de handelszaken en horeca. Enorme bedragen, waarbij men zich afvraagt waarom men daar niet eerder aan gedacht heeft. Dat komt o.m. omdat men er niet bij heeft stil gestaan dat maaltijdcheques in hun huidige vorm moéten uitgegeven worden en dus ten goede komen aan de economie. Waar men vergeet dat, als men die morgen cash uitbetaalt, die ook opgespaard kunnen worden en terecht zullen komen op dezelfde spaarboekjes waarop nu reeds zoveel geld is opgepot dat men er 2/3 van de federale begroting mee zou kunnen afbetalen. Dat gevaar is reëel en geeft nogmaals aan hoe ingewikkeld de wetgeving hier geworden is, waar men inderdaad het bos niet meer ziet van de bomen.

   Wat is het verschil tussen Griekenland en Wallonië? Griekenland moet het geld dat het krijgt terugbetalen, Wallonië niet. Nu bestaat de kans dat Griekenland een deel van zijn schulden waarschijnlijk nooit zal kunnen terugbetalen, maar bij Wallonië is het zeker dat het nooit ofte jamais zal gebeuren, omdat er, in tegenstelling tot Griekenland, van terugbetalen niets op papier staat. Griekenland heeft de laatste jaren trouwens al verschrikkelijk moeten besparen, een serie ambtenaren moeten afdanken (niét afvloeien) en een deel van activa moeten (proberen te) verkopen. Bij Wallonië niets van dat alles. Daar gaat men gewoon door met potverteren en slaagde men er zelfs bijna in het Rekenhof te laten geloven dat de Waalse schulden maar de helft waren van wat ze in werkelijkheid zijn.

   Zoals ik ook gisteren reeds vermeldde, wordt het geld dat Wallonië via België van Vlaanderen jaarlijks krijgt (tussen de 12 en de 16 miljard euro) niet geïnvesteerd, maar gewoon uitgedeeld om een levensstandaard te in stand te houden waartoe men met eigen middelen niet in staat is. ‘Cliëntelisme’ noemt men het en dat is de ruggengraat van de PS-politiek, waarmee die partij in Wallonië overeind blijft. Het gros van de transfers naar Wallonië bestaat uit geld van de Sociale Zekerheid. Die kost het land nu al zo’n 25 miljard euro per jaar en dat bedrag zal nog stijgen. Die stijging hebben we te danken aan de zo geroemde zesde staatshervorming, waarbij de uitkeringen sneller zullen stijgen dan de lonen van de mensen die ervoor afdragen. Die verzwaring was een eis van de PS, waarover men in de Vlaamse poco media niets zal lezen of horen. Vorig jaar moest er nog 5,3 miljard extra bij gestort worden om de RSZ uit de rode cijfers te houden, tegen 2018 schat men dat het 7 miljard zal zijn.

   Is er dan niemand die zich tegen die PS durft afzetten in de huidige federale regering? Het antwoord is neen. Hoogstens wordt er af en toe eens gemopperd, zoals zopas nog tegen minister Labille o.w.v. madame Leroy’s extra bonussen (peanuts in vergelijking met de transfers). Men eiste zelfs zijn ontslag. Dat zal er niet komen en zelfs als dat toch zou kunnen, zal dat Labille een zorg zijn. Hij komt niet op bij de volgende verkiezingen (hij was er ook de vorige keer niet bij) en men heeft hem bij zijn aantreden tot minister beloofd dat hij al zijn functies en mandaten zou terugkrijgen (56, waarvan ‘slechts’ 17 effectief bezoldigd).

   Kortom, in dit land is het de PS en alleen de PS die de regels stelt. Dat men in dergelijke omstandigheden nog Vlaamse partijen kan vinden die dat avontuur nog eens zouden willen overdoen, is gewoon hallucinant te noemen.

   Het grootste deel van mijn leven had ik een abonnement op de Gazet Van Antwerpen, zelfs toen ik in militaire dienst was in Duitsland of op Sardinië woonde. Toen die krant werd overgenomen door Stevaert’s Concentra en degradeerde tot de Gazet Van Janssens, was ik een van de meer dan honderdduizend abonnees die afhaakte. Ik heb toen enkele jaren een abonnement gehad op Het Laatste Nieuws, waarvan ik alleen de brievenrubriek en de spottekeningen van Meynen kon appreciëren, maar waarbij ik toch ook deelnam aan ‘De Stemmenkampioen’. Toen die rubriek werd afgevoerd omdat mijnheer Verhofstadt zich teveel geviseerd voelde, ben ik overgeschakeld naar De Standaard. Die krant was ook al niet ideaal, zeker niet voor een Vlaamsnationalist, maar – bij gebrek aan beter - heb ik toch zo’n zes jaar uitgehouden. Nu heb ik besloten mijn abonnement erop niet meer te vernieuwen. Ik ben uitgekeken op de zelfverklaarde ‘kwaliteitskrant’ en ben de diverse linkse commentatoren meer dan spuugzat. Mensen van de N-VA mogen er druppelsgewijze soms eens hun mening verkondigen, die van het Vlaams Belang helemaal niet, dat terwijl de cryptocommunisten van de PvdA er regelmatig aan bod komen, om nog te zwijgen van de diverse al dan niet omfloerste linkse schrijvelaars van het type Zinzen, Goossens (vader en zoon), Brinkman en soortgenoten.

   Waar ik mij de laatste tijd enorm aan erger – en dat geldt niet alleen voor De Standaard – is dat gezeur over de bonussen. Dat over Johnny Thijs is stilaan verstomd, nu hebben ze weer een been gevonden bij de nieuwe topvrouw van Belgacom; die hier en daar nog wat extra profijtjes zou bijeen knabbelen. Het gaat indertijd telkens over veel geld, tientallen tot honderdduizenden euro’s, maar dat zijn bedragen die men (misschien teveel) betaalt aan hier en daar een enkeling. Over de 12 miljard euro die Vlaanderen elk jaar weggeeft aan Wallonië (sommige spreken zelfs van 16!), geld dat daar gewoon wordt uitgedeeld om er de levensstandaard hoog genoeg te kunnen houden zonder er iets voor te moeten doen, daarover spreekt zo goed als niemand meer. Als onze politici en journalisten zich dáár eens meer mee bezig hielden.

   Eenzelfde steeds terugkomend verhaal over de afluisterpraktijken van de NSA en konsoorten. Het lijkt wel of iedereen daarover zijn mening moet blijven geven, terwijl het zo klaar is als een klontje dat er in onze gedigitaliseerde wereld van vandaag geen privacy meer is. Wie niet wil worden afgeluisterd en/of gecontacteerd – op welke manier ook – moet zijn bankkaart, gsm, gps, computer en alles wat ermee te maken heeft, van de hand doen en gaan leven als een kluizenaar. Daarover blijven janken zal niets oplossen.
   Dat janken geldt trouwens ook voor heel dat holebi gedoe, al dan niet m.b.t. tot de Olympische winterspelen in Sotsji. Ik gun die mensen hun rechten, maar ze moeten ook niet overdrijven. In en op onze media heeft men soms de indruk, dat er op deze wereld alleen nog holebi’s zijn en dat hetero’s zo stilaan een uitstervend ras wordt, terwijl het juist die laatste zijn die zorgen dat deze wereld bevolkt zal blijven.

   Exit De Standaard, dus. Ik denk eraan af en toe eens De Tijd te lezen, Trends en natuurlijk het Pallieterke dat een goed antidotum blijft in deze hectische tijden. Met Bruno De Winters slagzin: ‘Wat niet vrolijk kan gezegd worden, is de waarheid niet’, blijft het leven in elk geval een stuk aangenamer.

   Als er buiten Kris Peeters nog één CD&V’er is die tot de verbeelding spreekt, dan is het Pieter De Crem, minister van buskruit en schietgeweren, ook wel eens defensie genoemd. De Crem maakt, net zoals Peeters, deel uit van de rechterzijde van zijn partij en die zal het moeten doen nu de linkerzijde in de touwen ligt. Zopas heeft die De Crem een interview gegeven waar Peeters helemaal niet blij mee is. In tegenstelling tot de beloften van Vlaanderens minister-president om de belastingen te verminderen, zegt De Crem in dat interview immers dat er geen ruimte is voor lastenverlagingen en vanuit zijn standpunt heeft hij nog gelijk ook. In tegenstelling tot Peeters denkt De Crem immers in federale termen. Hij ziet een Di Rupo II wél zitten, in de hoop zijn ministerpost bij defensie te kunnen behouden en misschien van daaruit verder te kunnen solliciteren naar de job van NATO baas. Mocht Peeters het in Vlaanderen voor het zeggen blijven hebben (wat zeer te betwijfelen valt), dan zal zijn volgende regering heel wat bevoegdheden erbij krijgen, maar slechts 80% van de middelen om die bevoegdheden te bekostigen. Het zal in Vlaanderen dus besparen worden, de broeksriem aantrekken en dat zal ook gelden voor de N-VA als die verder de dienst wil uitmaken of zelfs beheersen. En er is meer.

   In hetzelfde interview zegt De Crem nl ook, dat ‘deze regering Di Rupo geen enkel grondwetsartikel voor herziening vatbaar zal verklaren’. Dat betekent dat de volgende regering er niets aan zal kunnen doen. Een volgende federale regering, zelfs met Vlaamse meerderheid, zelfs met een N-VA’er aan het commando, zal daaraan niets kunnen doen. Noem het politiek pervers, maar het is een daad die inderdaad elke wezenlijke verandering zal uitstellen tot 2019.

   Tegenover een dergelijk manoeuvre rest een N-VA maar één middel en dat is een meerderheid behalen in het Vlaams parlement en van daaruit de zgn Senelle doctrine* uitvoeren. Alleen zo zal ze het federale niveau blokkeren en tot andere gedachten kunnen brengen. Helemaal gek is dat niet, ook de andere ‘entiteiten’ van dit land zullen moeten besparen en die staan er financieel nog slechter voor.

   Het worden nog spannende maanden!

* ‘Als België onbestuurbaar zou worden, bv omdat er geen federale regering meer kan worden gevormd, dan moet het Vlaams parlement Vlaanderen uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied. Dat is weliswaar grondwettelijk niet volgens het boekje, maar democratisch volstrekt legitiem, want het Vlaams Parlement, verkozen om Vlaanderen te besturen, is de uitdrukking van het Vlaamse Volk. En de wil van het soevereine volk is voor overtuigde democraten het enige wat telt’.

   ( Professor Robert Senelle was een grondwetspecialist van linkse (!) strekking, die op het einde van zijn leven ook zag, dat links voor Vlaanderen geen enkele meerwaarde meer had).

   Het zit er voor de zoveelste keer bovenarms op met de discussies rond de luchthaven van Zaventem. Staatssecretaris voor mobiliteit Melchior Wathelet Jr (CdH) had ergens in oktober van vorig jaar de windnormen daar al willen veranderen (zie mijn blog ‘De Wathelet norm’ van 24.10.2013), waardoor landen en opstijgen werd uitgebreid tot 12 knopen, terwijl de internationale norm slechts 5 knopen (9 km/uur) is. Let wel: dit gold alleen voor Zaventem, niét voor de andere Belgische luchthavens. Al snel bleek dat het hele opzet was, de dichtbevolkte Vlaamse noordrand van Brussel met extra geluidshinder op te zadelen en zo de francofone villegiatuur in de oostrand – waar nogal wat kiescliënteel van Wathelet’s partij woont – te ontlasten.

   Dat voorstel heeft Wathelet op een gegeven ogenblik moeten intrekken, maar een francofoon trekt zich in België niets aan van Belgische wetten en verordeningen als die niet in zijn kraam passen. De man heeft nu de verkeersleiders van Belgocontrole toch weer de opdracht gegeven enkele verkeerslijnen naar de noordrand af te leiden, dit ondanks het feit dat ook pilotenverenigingen er tegen zijn en het gaat om omleidingsroutes die meer brandstofverbruik, meer lawaai en minder veiligheid met zich meebrengen.

   Enkele burgemeesters van de Vlaamse noordrand hebben nu bij Kris Peeters en Schauwvliegje moeten aankloppen met het vriendelijke verzoek een klacht neer te leggen bij de Raad van State. Zo mag mijnheerke Peeters nu eens zelf ondervinden wat het is Vlaanderen binnen België te houden via zijn ‘positief’ confederalisme en zal hij snel ondervinden dat ze daar aan de andere kant van de taalgrens lak aan hebben. En dan wordt deze zaak, zonder enige inspraak, nog geregeld door iemand van Peeters’ eigen (ex?) christelijke ‘familie’, een zoveelste fils à papa van de Belgische politiek, wiens vader destijds onderzoeksrechter Freddy Troch het dossier van de Bende van Nijvel uit handen nam en het liet wegkwijnen in een kast van het gerechtsgebouw van Charleroi. Daarna liet hij ook nog Dutroux vervroegd vrij (met de gevolgen die we kennen), waarna hij beloond werd met een promotie tot rechter aan het Europese Hof van Justitie…

   Vlaams minister-president Kris Peeters is begonnen aan ‘zijn’ Ronde van Vlaanderen (én Brussel), zijn ‘tour’ zoals hij die zelf noemt. Volgens hem heeft dat (nog) niets met de verkiescampagne te maken, maar dat gelooft geen mens. Peeters, die zowat de enige CD&V politicus is met nog een zekere aanhang in Vlaanderen, moet opletten dat ook hij die aanhang straks niet kwijtspeelt. Hij heeft bij de nieuwjaarsreceptie van zijn partij bijna letterlijk aan de lijve kunnen ervaren hoe diep het ongenoegen van de Arco-spaarders, voor het overgrote deel CD&V-kiezers, het geloof in zijn partij heeft aangetast en zelfs zijn ACV/W-zuil slaagt er maar niet in zijn geloofwaardigheid terug te winnen. Die organisatie is inderdaad vrijgepleit van fraude, maar moet toch 9,5 miljoen euro achterstal betalen. Probeer dat maar eens uit te leggen aan een kiezer die moet lezen dat het waarschijnlijk zo verlopen is wegens beweerde procedurefouten, waar dit land zo rijk aan is. Dit laatste is trouwens niet alleen de stelling van de N-VA aanklager Peter Dedecker, maar ook van de vrij onafhankelijke krant De Tijd.

   Alsof bovenstaande nog niet erg genoeg is, althans voor de laatste aficionados van wat ooit de grootste partij van het land was, komt Peeters dan nog vertellen dat ook zijn partij gelooft in het confederalisme, maar dan in een ‘positief’ confederalisme. Uitgerekend één dag na het succesvolle en voor velen historisch succes van het N-VA congres, waarop dat confederalisme, dat door de partij reeds drie maand geleden al eens werd uitgelegd, nog eens uit de doeken is gedaan, komt Peeters voor de dag met wat voorlopig alleen als een plagiaat kan beschouwd worden. In tegenstelling tot dat van de N-VA staat zijn confederalisme nog nergens en is het bijvoegsel ‘positief’ er alleen maar bij gehaald om dat van de tegenstrevers automatisch als negatief te kunnen bestempelen. Alleen vertellen dat dat van de N-VA staat voor een onafhankelijk Vlaanderen en dat van CD&V voor een Vlaanderen binnen België, is een beetje goedkoop, zeker als men weet dat het onafhankelijke Vlaanderen ook voor de N-VA nog niet voor morgen is.

   Als ik Peeters een persoonlijke tip zou mogen geven, zou ik hem trouwens aanraden bij zijn volgende ‘tour etappes’ Marianne Thyssen thuis te laten. Hoe minnelijk de dame ook mag zijn, zij was het boegbeeld van de vorige electorale afstraffing die CD&V heeft opgelopen…

   De afloop van het zgz ‘vvv-congres’ van de N-VA was voorspelbaar. De partij heeft de wind in de zeilen, volk genoeg dus en zo beheerst ze al maanden de politieke agenda in Vlaanderen. De kritiek erop vanwege de traditionele Vlaamse partijen snijdt geen hout, omdat die partijen mede verantwoordelijk zijn voor alles wat er in dit landje zoal fout is gelopen. Hun laatste blunder was mee te gaan met een door de PS gedomineerde regering die het dan nog moest doen zonder meerderheid in Vlaanderen. Op die manier werd de theoretische meerderheid nog maar eens een politieke minderheid en dat is de dag van vandaag niet meer te verkopen in een steeds openere wereld die bulkt van de gedigitaliseerde communicatie en de sociale netwerken.

   Daarmee is echter niet alles koek en ei en is ook niet alles gezegd. De overtuigde Vlaamsnationalist blijft op zijn honger zitten, grotendeels omdat de onafhankelijkheid van onze regio nog steeds veraf lijkt en het confederalisme nog alles te bewijzen heeft. Toch denk ik niet dat er op dit ogenblik een andere weg is en dat we met zijn allen meer pragmatisch moeten denken. Dat laatste houdt in, dat de N-VA, al dan niet met het VB, er in de eerste plaats voor moet zorgen op 25 mei genoeg stemmen te halen, meer dan de 30% waarover men het nu heeft. Dat wordt een heikele klus, omdat men een deel van die stemmen zal moeten halen bij niet zo overtuigde Vlamingen die er, jammer genoeg, nog steeds in grote getale zijn. Dat laatste kan niet door hen voor te spiegelen dat de onafhankelijkheid voor morgen zal zijn. Daarom dat een partij als de N-VA eigenlijk wel verplicht is een deel mensen aan te trekken die niet direct als Vlaamse beeldstormers bekend staan. Denk maar aan Bracke, Parys, zelfs van Overtveldt. Het is pas als blijkt dat de V-partijen in het Vlaamse parlement, waar ze geen last hebben van francofonen, ‘incontournable’ worden (niet politiek te vertalen dat woord!), dat na 25 mei de kaarten zullen kunnen geschud worden. Zoals Van Overtveldt, die ik zeer waardeer, het al eens gezegd heeft: ‘We moeten in de eerste plaats realist blijven’. Dromen mag, maar het zal voor later zijn.

   Ondergetekende is sinds gisteren terug uit Sardinië. Het was mijn eerste reis met Ryanair en mijn kinderen, die me de reis hadden aangeboden, hadden er tevens voor gezorgd dat ik handbagage én bagage kon meenemen. Dat laatste was feitelijk niet nodig, maar waarschijnlijk hoopte de familie stilletjes dat ik genoeg lekkers van het eiland zou meebrengen, wat ook gebeurd is: pecorino (schapenkaas), verse ambachtelijk gemaakte noga (die ze daar ‘torrone’ noemen), ‘carta musica’, een flinterdun herdersbrood en ‘bottarga’, gedroogde visseneitjes van de harder, om door de pasta te doen. Meer moet dat niet zijn.

   In het Ryanair vliegtuig was ik op de heenvlucht de enige ‘priority’ passagier. De overige 20 priority zitjes bleven leeg, terwijl de ‘coach’ achteraan helemaal vol zat. Op de terugvlucht had ik alleen het gezelschap van een Duits koppel in priority. Dat deed een beetje onwennig aan, maar ik had wel plaats genoeg!

   Weer thuis lagen de kranten van bijna een hele week op mij te wachten. Even het verstand weer omschakelen, ze dan uitpluizen en vanaf morgen weer becommentariëren. Dat verhaal van steekvlampolitieker Smetje, die het probleem van de laatste schooldag(en) heeft opgelost door die laatste schooldag voor volgend jaar af te schaffen, had ik al gelezen. Dat is zo’n beetje zoals in Gent, waar men het woord ‘allochtoon’ heeft afgeschaft. Zou men dat ook eens niet met ‘België’ kunnen proberen?

   Bij de cyclocrossjuniores was het hele podium van het wereldkampioenschap ‘Belgisch’, althans volgens onze onvolprezen media. Dat het drie Vlamingen waren konden Wuyts en zijn VRT-trawanten weer niet over hun lippen krijgen. Zou er in dat wereldje trouwens één Waal meerijden?

   Dat de dagen lengen en de nachten strengen is er (nog?) niet bij. We zullen maar hopen dat we dit jaar weer niet zo’n twee weken Elfstedentochtweer krijgen zoals twee jaar geleden. Dat zou betekenen dit jaar weer geen fruit.

   Ondergetekende trekt er enkele dagen tussenuit. Ik vlieg vanmorgen vanuit Eindhoven met een rechtstreekse vlucht van Ryanair naar Alghero, op Sardinië, waar ik vier dagen te gast zal zijn bij mijn oudste zus, die op dat eiland is blijven wonen en er een Bed & Breakfast heeft in het oude stadscentrum (‘il centro storico’), een appartement op de vierde verdieping met een groot terras van waaruit men bij het ontbijt over de haven en de zee uitkijkt.

   Alghero ligt in het noordwesten van Sardinië en is een havenstadje met een jacht en vissershaven, prachtige stranden en grotten langs de zee. In tegenstelling tot de Sardische dialecten die elders op het eiland gesproken worden – al dan niet beïnvloed door het Genuees (zoals op Corsica), het Arabisch (in het zuiden) en het Latijn (in het centrale bergland) – heeft men in Alghero te maken met Catalaans, een gevolg van enkele eeuwen Catalaanse overheersing, toen die nu Spaanse regio nog onafhankelijk was.

   Alghero was ook de eerste plaats op Sardinië die toeristisch werd. Dat kwam doordat vanaf de jaren vijftig de Britse luchtvaartmaatschappijen BOAC* en BEA er een tussenlanding hadden op hun route Londen-Malta. Dat gebeurde op het vliegveld van Fertilia, net buiten de stad, waarvan de omgeving bekend is voor de uitstekende witte wijnen van Sella & Mosca die, samen met de Vermentino, tot beste witte wijnen van het eiland behoren.

   Het is twaalf jaar geleden dat ik nog in mijn tweede vaderland geweest ben. De allereerste keer was in juni 1963, toen Alghero de eerste stad was die ik daar aandeed en waar ik meteen een bankrekening opende om van de extra grote biljetten van 10.000 Lire, die ik op zak had, vanaf te geraken en ik mijn jas kon uitlaten…

   Zaterdag ben ik weer thuis en hoop ik opnieuw met mijn blogschrijven te kunnen aanknopen.

* Grapjassen zegden dat dat stond voor ‘Better On A Camel’!

   De kruistocht tegen toplonen in overheidsbedrijven blijft maar aanhouden. Hoe gerechtvaardigd ze misschien ook mag zijn, het zal voor sommigen nooit ver genoeg gaan, met het risico dat we straks inderdaad met ‘monkeys’ blijven zitten, ‘aapjes’ volgens Koen Geens.

   De partij die zich het felst tegen de toplonen opstelt en zich zo’n beetje een Robin Hood imago wil aanmeten, is wel dezelfde die in een nabij verleden er steeds voor gezorgd heeft dat haar mannetjes (en vrouwtjes) met de meeste poen gingen lopen. Toen Didier Bellens werd bedankt voor de (niet) bewezen diensten, had hij nog een jaarsalaris van meer dan één miljoen euro, maar toen hij werd aangenomen (op persoonlijk aandringen van de rode ‘pasionaria’ Onkelinx) kreeg hij het dubbele daarvan, met dank aan de regeringen van de ‘actieve welvaartstaat’. En Bellens was geen uitzondering.

   Kameraad Luc Van den Bossche, vader van, kreeg 690.000 euro als voorzitter van de raad van bestuur van Brussels Airport, niet eens een uitvoerende functie. Stéphane Moreau, SP burgemeester van Ans, krijgt als gedelegeerd bestuurder van de Waalse intercommunale Tecteo (dezelfde die 50 miljoen euro wil steken in Electrawinds), liefst 588.000, nu nog. En zo zullen er nog wel enkele rondlopen.

   Geloof trouwens niet dat er nu een einde aan zal komen. De oude topman van de NMBS holding, Jannie Haeck (SP.a), krijgt tegenwoordig nog maar 290.000 euro (gelijk aan het loon van Di Pippo), maar heeft er zopas nog een bestuursfunctie bij gekregen in de Vlaamse Investeringsmaatschappij PMV en ik denk niet dat ze daar met peeschijven betaald worden. Die raad is trouwens uitsluitend samengesteld met politiek benoemde creaturen.

   Zelfs Jean-Pascale Labille, de niet eens verkozen minister van overheidsbedrijven en door sommigen beschouwd als dé incarnatie van Robin Hood in de Belgische politiek, is zelf een cumulard hors catégorie (‘Champion toute catégorie’ is zijn Waalse bijnaam). In totaal heeft hij, volgens zijn laatste inventaris (januari 2013) liefst 56 bestuursmandaten, waarvan ‘slechts’ zeventien effectief bezoldigd, maar waarvan er bij die andere heel wat zijn die onrechtstreeks wel iets zullen opbrengen (‘supply side business” noemen de Amerikanen dat).

   Kortom, als de socialisten denken met hun kruistocht tegen de toplonen van openbare ambtenaren te kunnen scoren, zouden ze beter goed opletten en zullen ze op eieren moeten lopen. Het verhaal van de balk en de splinter.

   Dat het Belgische gerecht niet fatsoenlijk werkt, is geen nieuws meer. Iedereen die er een beetje om bekommerd is, heeft daar al lang vele vragen bij en ondergetekende heeft ook al meer dan eens bepaalde absurditeiten ervan aangeklaagd. Nieuw is misschien dat ons gerecht nu ook openlijk in vraag wordt gesteld door de eigen hoogste magistraten die inderdaad ook zelf het bos niet meer zien door de bomen. ‘Ons wetboek is waanzinnig’, zegt Yves Liégeois, procureur-generaal in Antwerpen.

   Dat Belgisch wetboek bestaat al zo’n 200 jaar, is dus ouder dan België zelf en is feitelijk nooit serieus hervormd, maar steeds opgelapt totdat het een lappendeken is geworden waarin bijna niemand zich nog terugvindt. Advocaten zijn verplicht zich te specialiseren in één bepaald onderdeel, weten daar dan ook alles van en vloeren met gemak niet alleen de rechters, die over (bijna) alles moeten kunnen oordelen, maar ook de onderzoeksrechters, die op hun eentje verondersteld worden een hele procedure volgens alle oude en nieuwe wetteksten op te volgen. Daar dit hoe langer hoe moeilijk wordt, volstaat het kleinste foutje om te komen tot de beruchte procedurefouten, die in ons rechtssysteem zo stilaan eerder de regel dan de uitzondering zijn geworden. Ergens een handtekening te weinig, een telefoontje te veel en de beschuldigde criminelen, dikwijls verkrachters, mensensmokkelaars, fraudeurs, wapenhandelaars en drugsbaronnen, kunnen vrijuit gaan. Vorig jaar waren er zo’n dozijn procedurefouten bij ernstige delicten, waardoor niet alleen de gerechtszaken verstoord werden, maar waarbij criminelen ook de kans kregen te ontsnappen.

   Volgens Liégeois is er maar één oplossing en dat is de wetgeving volledig vanaf nul te herschrijven. Een oplijsting van de knelpunten, zoals Turtelboom, die zelf geen juriste is (nog zo iets typisch Belgisch!), er een heeft besteld bij een paar professoren strafrecht, is niet genoeg. Mijns inziens zou het nóg beter zijn mocht heel die justitie eerst communautair gesplitst worden, waarna zowel Vlaanderen als Wallonië er een eigen betekenis aan kunnen geven. Als er vanaf april van dit jaar een aparte Nederlandstalige en Franstalige tuchtrechtbank kan komen, zoals is voorzien, kan men best de lijn doortrekken en álles splitsen. Vroeg of laat zal dat toch moeten gebeuren en anders heeft men daar twee keer werk mee. Zolang dat niet gebeurt, kan men maar best een goede, maar dure advocaat nemen die ter zake gespecialiseerd is. Succes verzekerd.

   Zowel Di Rupo als Kris Peeters bezochten het Wereld Economisch Forum in het Zwitserse Davos. Deze zgz hoogmis van de wereldeconomie brengt zowat mensen uit alle gelederen samen, niet het minst vanuit de bedrijfswereld en de politiek. Peeters komt er al voor de zevende keer, voor Di Rupo was het pas zijn tweede deelname. De eerste keer toen hij er als premier de kans toe kreeg, ging hij niet. De tweede keer werd zijn retoriek pro België al snel van tafel geveegd doordat de grote baas van ArcelorMittal, de heer Mittal zelf dus, ongeveer op hetzelfde ogenblik de wereld liet weten dat hij de warme lijnen van zijn staalfabrieken in Luik zou sluiten, iets waarvan ze in Wallonië nog steeds niet bekomen zijn.

   Dit jaar zette Di Rupo zijn beste beentje voor om nogmaals dit land rooskleuriger voor te stellen dan het is. Het leek soms wat op marktkramerij. Ik vraag me af wat die andere wereldleiders en vooral zakenmensen daarvan moeten denken. Die weten best hoe het er hier aan toe gaat en zijn zelfs meestal beter geplaatst om te vergelijken met andere landen, waar ze dikwijls eveneens vestigingen en/of fabrieken hebben. Zo weten ze allemaal dat de loonkosten hier te hoog zijn, wat bevestigd werd door de Zweedse CEO van Volvo, die daarmee Di Rupo terugfloot, die had gesteld dat Volvo daarmee geen problemen zou gehad hebben. Ook de grote Braziliaanse baas van bierfabrikant AB Inbev wist te vertellen dat men in België moest ophouden met wetten steeds te veranderen, een specialiteit sinds de regeringen Verhofstadt. ‘Een serieus bedrijf’, zei hij, ‘ moet kunnen plannen op lange termijn en dat gaat niet als in een land de wetten steeds worden veranderd’ en daarmee verwees hij ondermeer naar die over de notionele intrestaftrek. Het gaat er niet om of men daar vóór of tegen is, maar eens een wet gestemd, moet men die aanhouden zodat bedrijven weten waar ze aan toe zullen zijn, ook morgen.

   De hierboven vermelde, maar ook andere bedrijfsleiders zijn nog beleefd gebleven. Ze hadden ook kunnen verwijzen naar al die achterpoortjes in de Belgische wetgeving, die sociaal mogen lijken (of zelf soms zijn), maar die het de werkgevers in dit land veel moeilijker maken dan elders. Denk maar aan de brugpensioenen, de loopbaanonderbrekingen en het tijdskrediet, om er maar enkele op te noemen. Uit een recent antwoord van minister van Pensioenen De Croo aan CD&V senator Dirk Claes blijkt trouwens dat de Belg de kortste loopbaan heeft van de hele eurozone. Buiten de hierboven vermelde uitzonderingen zijn er bv ook nog de zgz ‘thematische verloven’ (bv ouderschapsverlof) en leveren militaire dienst, arbeidsongevallen en stakingsdagen hier gelijke rechten op voor het pensioen. Allemaal vreselijk sociaal natuurlijk, alleen vergeet men erbij te zeggen dat de uitkeringen voor zowel pensioenen, ziekte, invaliditeit en bijstand hier meestal een stuk lager liggen dan in de andere landen. De reden daarvoor is dat er op een werkende bevolking van ± 4.500.000 mensen circa één derde e.o.a. uitkering heeft en er gewoon geen geld genoeg is om die mensen een fatsoenlijke steun te geven.

   De vraag is, hoe dat allemaal zover is kunnen komen. Wel, dat danken we in de eerste plaats aan de regeringen Verhofstadt, die het nagelaten hebben te besparen en structureel te hervormen toen het nog kon. En daarin zaten ook de Vlaamse socialisten die nu al dagen moeilijk doen over het loon van enkele topambtenaren bij Dexia, alsof ze daarmee het land gaan redden. Het is trouwens opmerkelijk dat de Waalse socialisten geen problemen hadden met de eerste demarche van Geens over die lonen, waarschijnlijk omdat ze – zoals ik al insinueerde in mijn blog van gisteren – Geens willen achter de hand houden als mogelijke kandidaat premier na Di Rupo en op die manier CD&V de kans willen geven, desnoods ‘met de dood in het hart’, straks toch weer mee te doen.

   En ondertussen dronk men in Davos een glas, loosde er een plas en lieten er alles zoals het was. Morgen is het weer business as usual.

   Gisteren maakten we in de Kamer nog eens een scheldpartij oude stijl mee tussen Dirk Van der Maelen (SP.a), notoir lid van de afgunstmaatschappij en minister zonder Financiën Koen Geens. Dat gebeurde n.a.v. het dispuut over de loonverhoging van drie topmensen bij het rest Dexia. Zo’n loonsverhoging met 30% tot 450.000 euro krijgt men de dag van vandaag niet meer verkocht, zeker niet bij een bedrijf dat 42 miljard beheert, waarvoor de Staat garant moet staan. Tegelijkertijd is dat toch de reden, waarom Geens in eerste instantie die loonsverhoging wél wou toestaan. Die mensen moeten er nl voor zorgen dat dit land straks weer geen extra miljarden op tafel zal moeten leggen, wat aardig meer zal kosten dan die loonsverhoging met 30%, waarbij het dan nog om bruto getallen gaat (wat er meestal niet wordt bij verteld). Ik heb zo de indruk dat die jobs niet zijn weggelegd voor Janneke en Mieke. De uitleg van Geens dat hij al blij is dat hij CEO Karel De Boeck bij Dexia nog twee jaar kan houden, spreekt dan ook boekdelen.

   Ondertussen zal Geens nu ook zo wel stilletjesaan begrepen hebben dat de Belgische politiek een beestenspel is. De discussie over de Dexia lonen is niet de eerste waarbij Geens geconfronteerd wordt met politieke denkwijzen die haaks staan op zijn eigen logica. Denk maar aan zijn idee over de hervorming van de spaarboekjes, waarbij hij ook heeft moeten inbinden en de discussie toen eveneens ging onder de zgz Vlaamse ‘bondgenoten’ in de federale regering. De oppositie kijkt ernaar en geniet ervan.

    Met de komst van Geens leek het even alsof CD&V het wit konijn had binnengehaald dat de bloedarmoede van de partij zou stoppen. Kris Peeters heeft geen zin in de federale politiek, De Crem kijkt uit naar een topjob bij de NAVO en de rest van wat nog meespeelt is niet genoeg gekwalificeerd om federaal nog een eersterangs rol te kunnen spelen. Met Geens dacht men zelfs iemand te hebben binnengehaald met ‘premiercapaciteiten’, in zoverre dat hij van francofone kant al gesuggereerd werd als een opvolger voor Di Rupo. Dat laatste dan om CD&V te paaien en als alternatief lokmiddel om te vermijden dat die partij straks federaal niet meer zou meedoen zonder meerderheid in Vlaanderen, voor zover men tenminste Beke mag geloven. Geens’ wittebroodsweken lijken voltooid verleden tijd, hoe leuk hij het allemaal ook scheen te vinden. Na zijn speech van gisteren, weten we in elk geval dat hij geen ‘aapje’ is*, wel CEO zou kunnen zijn van Belgacom en Bpost, maar niet goed genoeg is voor Dexia. Het is genoteerd.

* Hiermee verwees Geens naar de bekende Engelse uitdrukking: ‘If you pay peanuts, you’ll get monkeys’.

   Uit een tweejarig ‘Buurtonderzoek’ van Het Nieuwsblad en het onderzoeksbureau iVox bij 116.000 mensen uit alle Vlaamse steden en gemeenten, is gebleken dat Bart De Wever het in Antwerpen tot nu toe beter doet dan zijn zo opgehemelde voorganger Janssens. De kritiek op De Wever uit linkse hoek (media inbegrepen) blijkt dan ook misplaatst en eerder te passen in de algemene demonisering van zijn partij. De grootste critici, meestal van linkse signatuur, zouden beter stilletjes zwijgen. Uit dezelfde enquête blijkt nl dat de rode burgemeesters Termont in Gent en Tobback er in Leuven sinds de vorige peilingen zijn op achteruit gegaan. Deze tendens past in een algemene tendens dat links in Vlaanderen blijft verzwakken en dat heeft zijn redenen.

   Sinds 2003 heeft de SP.a nl geen enkele verkiezing meer gewonnen. De partij speelt gewoon boven haar niveau en heeft dat alleen te danken aan het feit dat ze steeds haar wagonnetje heeft kunnen hangen aan de Waalse rode locomotief van de PS. Daardoor kon ze – zonder ooit een verkiezing te winnen – toch in bijna elke regering meespelen en ministers leveren. Vande Lanotte op kop die – nota bene, toen hij voorzitter was - verantwoordelijk was voor de grootste verkiezingsnederlaag die zijn partij ooit geleden heeft. In een onafhankelijk (of confederaal) Vlaanderen, mag de partij het vergeten, dé reden waarom ze ook nu nog steeds voor België kiest en niet voor Vlaanderen. De opstand van de Aalsterse socialisten tegen hun eigen partijtop mag dan ook als een verademing worden beschouwd. In de stad van priester Daems, Louis Paul Boon en Bertje Van Hoorick – de stad met een opstandige traditie - was het zonder meer bemoedigend te horen dat de dissidenten het woord ‘Vlaanderen’ weer durfden gebruiken. ‘Een warm Vlaanderen’ zelfs voor schepen Casaer. Voor de echte socialisten is het dan ook te hopen dat SD&P van Aalst navolging zal krijgen en dat ze de salonsocialisten voor eeuwig en drie dagen naar de oppositie verbannen.

   ’t Zijn slechte tijden voor coöperanten. Het verhaal van Arco kennen we nu, maar er zijn er nog, alhoewel niet op zo’n grote schaal.

   Neem nu dat van de mensen die in Groenkracht belegd hebben, ook een zgz coöperatieve, opgericht vanuit Electrawinds, het groene stroombedrijf dat maar niet uit de impasse geraakt en al maanden balanceert op de rand van het faillissement. Bijna het hele vermogen van Groenkracht, zo’n kleine 20 miljoen euro, is in datzelfde Electrawinds gestopt via een achtergestelde lening. Daardoor zijn Groenkracht’s vierduizend coöperanten geen mede-eigenaar van Electrawinds’ productiemiddelen, dit in tegenstelling tot andere investeerders die dat wél zijn. De coöperatieve aandeelhouders van Groenkracht krijgen in geen geval dit jaar iets uitbetaald en voor wat de volgende jaren betreft, is het bang afwachten. Eergisteren geraakte nog bekend dat Electrawinds uiteindelijk toch zijn Oostendse biostoomcentrale zou verkocht krijgen aan het Limburgse Bionerga, voor 37,5 miljoen euro. Als deze verkoop wordt goedgekeurd door de gerechtsmandatarissen die zich met Electrawinds bezig houden en de banken ermee akkoord gaan dat dit geld naar Electrawinds gaat, dan zal dat in de eerste plaats dienen om de lonen van de medewerkers van de biostoomcentrale te betalen. Die moeten nl hun loon voor januari nog krijgen. Als dat achter de rug is, valt het nog te bezien, hoeveel de rest van Electrawinds nog waard is zónder de renderende biostoomcentrale. Van die berekening kan afhangen of nieuwe kandidaat investeerders (waaronder het Waalse Tecteo) nog zullen toehappen. Als het vooralsnog fout loopt, kijkt Groenkracht wel aan tegen een feitelijke liquidatie. Met dank aan o.m. Vande Lala, die de zaak vroeger gepromoot heeft en ooit zelf geld in Groenkracht gestoken heeft. Onnodig te vertellen, dat hij zijn geld (en wat hij eraan verdiende) er al lang weer heeft uitgehaald. Of men zoiets voorkennis mag noemen, weet ik niet, maar het komt wel dicht in de buurt. Even aan Deckerken vragen ?

   Er is vorig jaar zelfs een coöperatieve bank opgericht: NewB. Die was gestart met een beginkapitaal dat gestort werd door zo’n 44.000 kleine coöperanten, die elk 20 euro hadden betaald. Dat geld volstond echter niet, de kas is al leeg. De bank zou over minstens 8 miljoen euro moeten kunnen beschikken, alleen nog maar om de kosten voor dit jaar te dekken. Zelfs met een verdubbeling van het huidige aantal coöperanten, waar men op speculeert, gaat dat iedereen geen 20, maar 600 euro kosten. Dat is natuurlijk nog niet het einde van de wereld, maar wie investeert weet dat koken geld kost en dat men nooit kan investeren zonder enig risico. En voor wie denkt de wereld te kunnen kopen met 20 euro, is 600 euro een pak geld…