Eigen regering eerst

   Busbouwer Van Hool uit Koningshooikt kwam deze week in het nieuws, omdat men er beslist heeft in de nieuwe vestiging in Macedonië ook bussen te gaan bouwen voor de Europese markt. Tot nu toe gebeurde dat daar alleen voor de Amerikaanse markt, omdat men met de kostprijs van het bouwen van bussen in België in de States niet meer kon concurreren. Nu blijkt Van Hool België voor bepaalde bustypes ook al te duur te worden voor Europa. De vestiging in Koningshooikt blijft bestaan, wordt ook niet afgebouwd (er kwamen het laatste jaar zelfs 300 werkplaatsen bij), maar zal alleen nog dienen voor complexere voertuigen en speciale bestellingen. Maar er wordt in België ook niet meer gedacht aan uitbreiden en dat geldt niet alleen voor Van Hool. Machinebouwer Metes en fietsenbouwer Ridley Bikes hebben eveneens al vestigingen in Oost-Europa omdat ze anders in de globale concurrentie niet kunnen overleven. Het gaat hier dus niet om bedrijven die uit dit land wegtrekken, maar die anderzijds ook niet meer zullen uitbreiden. Er zijn er zelfs die al naar China waren getrokken en tot het besluit gekomen zijn weer naar Europa terug te keren, maar niét naar België, waar de lonen t.o.v. de concurrentie (ook in de ons omliggende landen) te hoog liggen, de belastingsdruk te zwaar is en de mobiliteitsinfrastructuur in de knoop draait (als voorbeeld hiervoor wordt Brussel geciteerd, maar Antwerpen zal wel niet ver achter liggen).

   Voor zover dat alles nog nodig was, werd e.e.a. bevestigd door het consultancybureau EY, dat een peiling deed bij 200 internationale bedrijfsleiders, waarvan 120 die al een bedrijf in België hadden en 80 die eraan dachten, maar nog niet beslist hadden. Slechts één op drie bedrijven die hier al gevestigd zijn, investeerde bij ons nog de laatste jaren. Voor dit jaar wordt dat één op vijf. Het zgz competitiviteitspact dat de regering Di Rupo vorig afsloot, wordt als een lachertje afgedaan. Om in dit land aanbestedingen te kunnen binnenhalen, zelfs van de overheid, zijn bedrijven van hier verplicht te delokaliseren. ‘Only in Belgium’ is geen optie meer.

   Het is wel zo stilaan een erge zaak aan het worden, als de eigen bedrijven (een deel van) hun productie moeten verhuizen naar het buitenland om hier nog te kunnen overleven. Gisteren verloren weer 280 mensen hier hun baan na het besluit van twee bedrijven om te gaan herstructureren, waarvan er één zijn productie overbrengt naar Maleisië, Saoedi Arabië en … Nederland. Ondertussen blijft Onkelinx zeggen dat de loonkloof met de buurlanden maar een paar procenten bedraagt (i.pl.v. de zestien die ze werkelijk is). Leeft dat mens misschien op een andere planeet?

---

   Om even terug te komen op mijn blog van gisteren over het ingediende belangenconflict dat werd ingediend om het CdH van een Brusselse verkiezingsstunt te houden, dat idee kwam inderdaad van Vande Lala, zoals lezeres Christina Van den Broeck terecht opmerkte. Het moest echter wél ingediend worden door de Vlaamse regering, wat ook gebeurde. Voor één keer waren de Vlamingen het in een communautair debat met elkaar eens. Of ze daarmee Di Pippo geholpen heeft, nadat deze hen niét hielp, zal de toekomst moeten uitwijzen.

   Voor de vliegroutes op Zaventem is het dus plan B geworden, zoals ik eveneens suggereerde in mijn blog van gisteren. Dat het zover is kunnen komen, was echter niet dank zij de drie Vlaamse federale excellenties, die blijkbaar niet opkonden tegen die ene Waalse staatssecretaris, maar de Vlaamse deelregering. Deze laatste keurde een motie van belangenconflict goed, waardoor de hele zaak 60 dagen geschorst wordt en zo inderdaad over de verkiezingen wordt getild*. Op die manier krijgen de Franstaligen van dit land een koekje van eigen deeg. Tot nu toe waren zij het immers steeds geweest die van de mogelijkheid tot het inroepen van een belangenconflict misbruik gemaakt hadden en o.m. zo de splitsing van B-H/V lange tijd konden tegenhouden. Die optie werd zelfs gebruikt door de Oostkantonners, die – op 150 km van Brussel – vonden dat ze dat ook moesten doen. Dat gebeurde waarschijnlijk wel op aandringen van de francofonen, maar erg dapper was het niet en door dat te doen verspeelden de Duitstalige Belgen de sympathie die ik hen steeds toegedragen had.

   Wie nu dat hele Brusselse ruimtegedoe als een boemerang weer in het gezicht krijgt is het CdH, met vooral madame ‘non’ in de hoofdrol. Het mens schijnt rázend te zijn, omdat zij met de wijziging, die zij haar onderdaan Wathelet Jr had opgedrongen, hoopte een worp te kunnen doen naar de job van minister-president van het Brusselse gewest, waarvoor zij opkomt op 25 dezer. In de federale regering zijn ze dat onmogelijk mens kotsbeu geworden, ook zelfs haar Franstalige collega’s. Wathelet Jr zelf speelt wel de vermoorde onschuld, maar hij komt straks niet op in Brussel, maar in Luik. Chef Di Rupo liet alleen even van zich horen via een twitterberichtje, hij die ooit beweerde alles te zullen doen om de Vlaamse partijen, die zijn regering steunden, te zullen helpen bij de volgende verkiezingen.

   Als het goed is, zeggen we het ook. Kris Peeters heeft hier gedaan wat hij moest doen en wat ook van hem en zijn regering verwacht werd. Jammer genoeg scoort hij niet altijd even goed, wat we recentelijk nog hebben meegemaakt bij de goedkeuring van het Antwerpse BAM project. Hij beweerde toen nl dat dit nog altijd ‘maar’ 3,2 miljard zou kosten, terwijl het reële prijskaartje momenteel tegen de 5 miljard aanwijst (4,91 om juist te zijn) en dan spreken we nog maar over een voorlopige raming. Het zou wel eens een pak meer kunnen kosten, zeker als er straks nog eens een extra vertraging komt o.w.v. de plannen voor de overkapping van de Ring, die geen enkele partij vlak vóór de verkiezingen durft afwijzen. En de kosten van die overkapping (± anderhalf miljard euro) zijn niet begrepen in de bovenstaande cijfers. Zoals het er nu uit ziet wordt het, mét overkapping, dus iets rond de 6,5 miljard euro…

* Een belangenconflict in de Belgische politiek ontstaat als een van de vele regeringen die dit land rijk is, vindt dat het tekort wordt gedaan door een of meerdere andere regeringen.

   Het is niet de eerste keer dat ik hier schrijf dat de francofonen de Belgische wetgeving, die ze zelf mee hebben gemaakt, aan hun laarzen lappen als blijkt dat die niet in hun kraam past. Een klassiek voorbeeld daarvan zijn de discussies over de windnormen voor de vliegtuigroutes in en rond Brussel, waarover ik al twee blogs schreef (op 24.10.2013 en 05.02.2014). N.a.v. van die discussies werd er op 25 april (amper veertien dagen geleden) daarover nog een akkoord over bereikt binnen het kernkabinet. Daar werd toen o.m. beslist, dat eventuele voorstellen door staatssecretaris Wathelet en voogdijminister Milquet (allebei CdH) aan de kern moesten worden voorgelegd. Beide CdH’ers hebben daar blijkbaar lak aan, want Wathelet is op zijn eigen houtje gaan sleutelen aan de overeengekomen akkoorden en wil die gewijzigde situatie nog doorvoeren vóór de verkiezingen van 25 mei. Zijn wijzigingen houden in, dat er (nóg) minder zal gevlogen worden over de chiquere wijken ten zuiden en ten oosten van Broekzele, waar nogal wat CdH-kiezers blijken te wonen en (nóg) meer over de Vlaamse Noordrand.

   Uiteraard zijn de Vlaamse excellenties binnen het kernkabinet (De Croo, Vande Lala en De Crem) op hun achterste poten gaan staan, hebben ze een gezamenlijke brief geschreven naar de premier, waarin ze verklaren niet akkoord te gaan en waarin gesteld wordt dat Wathelet zich moet houden aan de laatste afspraken ter zake. Nu wordt het even spannend, want nu gaan we kunnen zien of één francofone staatssecretaris in de regering Di Rupo meer gedaan kan krijgen dan drie Vlaamse ministers, die bovendien alle drie nog vice-premier zijn. Mocht Wathelet zijn slag thuis halen, dan is een zoveelste bewijs van de Vlaamse onmacht binnen de huidige federale ploeg en riskeren de drie traditionele Vlaamse partijen, die zo gek geweest zijn deze regering te steunen, ook in de Vlaamse Rand een pak stemmen te gaan verliezen. Azijnpisser Eric Van Rompuy (uit Zaventem) mag zich nu inderdaad terecht zorgen maken over de derde kaalslag die CD&V bedreigt (na het Arco debacle en het niet meer opkomen van een half dozijn zgz ‘stemmenkanonnen’). Over de vraag van enkele burgemeesters uit de Vlaamse noordrand aan Kris Peeters en Schauwvliegje om deze zaak aanhangig te maken bij de Raad van State, hoort men ook niets meer. Zou dat ook al niet passen in Peeters ‘positief’ confederalisme?

   Tenslotte nog dit: een plan B om in deze zaak uit de impasse te raken, zou zijn de akkoorden over de verkiezingen te tillen, zoals al gebeurd is met de Arco affaire. Maar evenals in die zaak zullen de malcontenten op 25 mei waarschijnlijk niet (meer) stemmen op partijen die ze (terecht) niet meer betrouwen.

   Nadat Reynders vorige week in een kranteninterview schaamteloos toegaf dat zijn partij in de regering Di Rupo niets gedaan had om de zgz pestbelastingen tegen te houden, ‘omdat ze in de eerste plaats Vlaanderen treffen’, waar de meeste economische en financiële activiteiten van dit land plaats vinden, heeft Didier le Fou weer toegeslagen. In een debat met Di Rupo himself bij de RTBF radio, heeft de man op een gegeven ogenblik gezegd dat de affaires rond het verdwijnen van kinderen in de jaren negentig mede het gevolg waren van het feit dat de liberalen toen tien jaar niet in de federale regering hebben gezeten en dat het pas is beginnen te beteren met de komst van paarsgroen. Vanaf toen zat hij nl onafgebroken in de regering…

   Alhoewel Reynders zich ondertussen al herhaaldelijk verontschuldigd heeft, kan men zich afvragen wat hem bezielde. Is hij het allemaal beu of weet hij echt niet meer wat hij uit zijn botten slaat? Voorgaande op de haast kinderlijke slogans waarmee ook de Vlaamse liberalen in deze campagne uitpakken, zou men stilaan gaan geloven dat een algemene vorm van zinsverbijstering zich van de blauwen heeft meester gemaakt, zowel boven als onder de taalgrens.

   Neem nu de Open VLD. Die kwamen eerst af met ‘Mensen hebben vleugels’, een slogan die echt nergens op sloeg, tenzij misschien in een campagne van de Bond zonder Naam of zo. Nu is de nieuwe slogan: ‘Goesting in de toekomst’. Wat moeten we daar mee? Goesting om er weer bij te zijn, ja en dit ongeacht of de nieuwe federale regering straks al dan niet een meerderheid zal hebben in Vlaanderen. Postjes eerst en dan nog liefst voor de ‘zonen van’, waaraan de partij rijk is en zich denkt te moeten optrekken. Gelooft men nu echt dat de Decroo’s, de De Guchten en andere Declerq’s zo mateloos populair zijn buiten hun eigen vrienden en kennissenkring? Het zal ten slotte big Maggie zijn die de blauwe kleuterklas – want daar lijkt het zo stilaan wel op - zal moeten redden. Een knuffelobject als belangrijkste electorale troef. ‘Only in Belgium’, om de grote blauwe voorman, Vrhfstdt, eens te parafraseren.

   Met een mars van zo’n 10.000 deelnemers blijkt het probleem van de Antwerpse Oosterweelverbinding weer helemaal terug te zijn. Er waren al een paar nieuwe voorstellen gekomen, o.a. van een groep rond architect Peter Vermeulen (geen familie van Joske!) en een oproep van een vijftal gerenommeerde artsen, die – terecht – waarschuwden voor de volksgezondheid in en rond de koekenstad. De mars was tenslotte het resultaat van een samenkomen van bovenvermelde groepen met enkele reeds bestaande, zoals Ademloos en de stRaten generaal, die indertijd al zorgden voor het referendum dat de doodsteek betekende voor de Lange Wapperbrug. Dat de mars en alles er rond juist nu plaats vindt, heeft alles te maken met de nakende verkiezingen en heeft als gevolg dat geen enkele van de betrokken politieke partijen haar nek durft uitsteken om het project van de overkapping van de Ring in twijfel te trekken. Volgens de actiegroepen zou dat ‘slechts’ anderhalf miljard extra kosten, maar dat klopt niet met vorige berekeningen. Ook de inbreng van enkele Spaanse architecten, die een soortgelijk project al hebben gerealiseerd rond Madrid, houdt geen steek omdat de kosten daar, in 2008, waarschijnlijk een stuk lager hebben gelegen en die vandaag (en zeker morgen) een stuk hoger zullen liggen. En er is meer.

   CD&V, SP.a én N-VA willen werk maken van een overkapping, maar tegelijk verder gaan met de reeds goed gekleurde plannen van de Oosterweelverbinding. Dit kan alleen, als er een volledig overkapping komt, hetgeen door Europa niet wordt toegestaan op plaatsen waar er zgz ‘weefbewegingen’ of knooppunten zijn en die zijn er zat in Antwerpen. Waar ik ook niet veel van gehoord of gelezen heb is, wat men gaat doen met de uitlaatgassen, fijn stof e.d. die in de tunnels worden gecreëerd. Die kan men bezwaarlijk elders laten ontsnappen, het filteren ervan kan nooit voor 100% en zal ook nogal wat extra geld kosten. Het verhaal omkeren, zoals de actievoerders nu voorstellen, zou betekenen, dat ondertussen het verkeer op de ring stil zou staan er van een mobiliteitsverbetering helemaal geen sprake zal zijn, terwijl iedereen weet dat stilstaan of stapvoets rijden, zoals nu al gebeurt, méér vuiligheid met zich meebrengt dan snel doorrijden.

   Tenslotte is het opmerkelijk dat in feite slechts twee politieke partijen de mars rechtstreeks steunden: de PvdA die dankbaar gebruik maakte van de afwezigheid van de SP.a en de Groenen, die zich nu voordoen als dé redders van de koekenstad, maar die bij de eerste goedkeuring vóór de Lange Wapperbrug kozen, met als kers op het taart het vreugdedansje van Mie Vogels. Van schijnheiligaards gesproken. De 10.000 marcheerders waren trouwens opgeroepen door vijfentwintig (25) diverse groepen, wat de zaak nog eens relativeert*.

   Vóór 25 mei zal er in deze zaak helemaal niets gebeuren, buiten wat vage beloften. Door op de verkeerde partijen te gokken, zal er ook daarna niet veel veranderen, tenzij een zoveelste uitstel, waar niemand beter van zal worden. De Oosterweelverbinding, met of zonder overkapping, is iets dat ikzelf niet meer denk mee te maken…

* De open VLD was er ook, met Mie Turtelboom en Guy Fawkes, sorry: Schiltz Jr, maar die kwamen pas toen het feest al volop bezig was. Een teken van geboren leiderschap: eerst zien naar waar de massa loopt en dan voorop gaan lopen…

   Ik kom even terug op de aanwezigheid van de communisten in de Belgische één mei optochten. In Vlaanderen sloten de ultra roden aan bij de kaviaarsocialisten, in Wallonië was dat andere koek. De reden daarvoor is dat de PvdA misschien één (1) zetel zal veroveren in Vlaanderen (in Antwerpen), terwijl de Waalse tegenhanger PTB ‘riskeert’ van 10% van de stemmen te gaan halen in Elioland. Op die manier verkijkt de PS zich op haar linkerflank, terwijl ze denkt haar pijlen te moeten verschieten naar het slappe rechtse MR. In feite zo’n beetje hetzelfde wat gebeurt in Vlaanderen, maar met een groot verschil aan aanhang.

   Wallonië is dan ook nog steeds een puinhoop en een kwart eeuw van PS medezeggenschap in de federale regeringen hebben daar geen verbetering in gebracht. De armoedegraad ligt in Wallonië op bijna 20%. Bij de Europese regio’s komen onze zuiderburen daarmee op de 140^ste plaats, ter hoogte van Portugal en Ierland. Dit werd uitgedokterd door het eigen Waals Instituut voor Statistiek (IWEPS). En het kan nóg erger: Brussel komt op dezelfde lijst op de allerlaatste plaats (de 189^ste!), en ook daar zijn de roodjes mee aan de macht. Als we dan weten, dat er in Brussel ook rijke buurten zijn, dan beseft men pas hoe arm sommige andere wijken moeten zijn, als men gemiddeld de laatste van heel Europa blijkt te zijn. En dat is allemaal kunnen gebeuren onder het bewind van de PS, die het zo goed zou menen met de verworpenen van de aarde.

   Ondertussen zitten de PS-verkozenen er warm in. Onkelinx is getrouwd met de duurste en waarschijnlijk rijkste advocaat van het land. Labille heeft zo’n 40 mandaten, die hij straks weer opneemt als hij er niet meer bij zal zijn in de nieuwe federale regering. Stéphane Moreau, de man van Tecteo, zou 580.000 euro per jaar bruto incasseren. Papa Daerden liet een erfenis na van zo’n 5 miljoen euro (waar zijn familie nu over bekvecht). In het Waalse parlement zit niet één arbeider. Bij de Waalse groenen moeten de arbeiders, die 27% van de bevolking uitmaken, het ook niet gaan zoeken. Ecolo is een partij geworden van hoger opgeleiden. Kortom, mocht ik een linksgezinde Waalse arbeider zijn, dan was de kans groot dat ik ook voor de PTB zou stemmen. Evenmin als in Vlaanderen zijn ook in Wallonië de traditionele partijen nog geloofwaardig, gewoon omdat wat ze beloven te gaan veranderen, zaken zijn die ze al lang hadden kunnen veranderen. Als ze het niet gedaan hebben toen ze het konden, waarom zouden ze het straks wél doen?

   ‘De waarheid komt uit de kindermond’ is een gezegde dat dient aangepast te worden. Die blijkt nl ook te kunnen komen uit de mond van een minister. Echt waar, en dat gebeurde afgelopen week in een dubbel interview met Didier Reynders en Unizus-en-zo topman Karel Van Eetveld. Daarin zei Reynders nl dat zijn partij, het MR, de zgn ‘pestbelastingen’, zoals de verhoogde taksen op bedrijfswagens e.d. mee had goedgekeurd omdat ze in de eerste plaats Vlaanderen treffen, waar de meeste industriële en economische activiteiten zijn. Hij had er ook nog de flitsboetes bij kunnen nemen, maar zo ver is hij niet gegaan, alhoewel het daar feitelijk nóg erger is: Vlaanderen betaalt ze, Wallonië profiteert ervan. Of de loonkloof, die het vooral moeilijk maakt voor de Vlaamse export, die 83% van de Belgische voor haar rekening neemt. Als men weet dat Gwendolientje voor het goedkeuren van bovenvernoemde pestboetes haar excuses aan het Vlaamse bedrijfsleven heeft aangeboden, kan men zich toch afvragen wat de zin was van de verbroedering van de Belgische liberalen op één mei. Alleen maar om knuffel Maggie op te kunnen voeren?

   Buiten de schade die Reynders aanbrengt aan de Vlaamse regeringspartners, trapt hij ook nog eens na naar zijn CD&V opvolgers bij Financiën, Vanackere en Koentje Geens, die hij voor de pestbelastingen verantwoordelijk stelt. Iets wat hij trouwens al eens gedaan had in zijn recent uitgegeven boek ‘zonder taboes’. E.e.a. past in Reynders’ plannetje om een gooi te doen naar het minister-presidentschap van het Waalse gewest. Met een PS die zwaar wordt aangevallen op haar linkerflank door de communisten van de PTB, maakt hij nl een kans en dan komt het op één of meer cynische opmerkingen – zijn handelsmerk - niet meer op aan. Mocht dat lukken en mocht de MR straks ook nog in aanmerking komen om met de N-VA een nieuwe federale regering te vormen zónder de PS, dan is maar de vraag wat hij dan gaat vertellen. We kijken er naar uit!

---

   En dan nog dit:

- Volgens De Standard online – die ik nog steeds krijg ofschoon ik mijn abonnement bij de krant heb opgezegd – zou Vande Lala in aanmerking komen voor een functie bij de VN. Moet dat niet zijn: bij Cosa Nostra, Ndrangheta of de Camorra?

- Volgens Wouter de boskabouter Van Besien doet de oproep van Vande Lala aan alle linksen om toch maar voor de SP.a te stemmen, hem denken aan de oproep van de pastoors vroeger, die van op de kansel waarschuwden voor het rode gevaar. Hij had ook kunnen verwijzen naar de oproep van bisschop Desmedt van Brugge, die ooit verklaarde dat stemmen voor de Volksunie doodzonde was. Misschien zou de boskabouter blij zijn mocht een bisschop dat vandaag vertellen over de N-VA…

   Vroeger was er op Tv een politiek programma dat ‘Ieder zijn waarheid’ heette. Ik moest daaraan denken n.a.v. de stortvloed van stoere verklaringen die we de laatste week gehoord en/of gelezen hebben van de verschillende partijen. In tegenstelling tot het Tv programma was het nu echter echt ieder zijn waarheid, zonder rechtstreekse tegenspraak van welke concurrent ook. Zo komt het bv van de linkse partijen over alsof het N-VA programma iedereen armer gaat maken, dat terwijl bv personenbelasting en werknemersbijdrage verminderd zouden worden en zij die minder dan 3.000 euro bruto verdienen – ± de helft van de werknemers – erop vooruit zullen gaan. Uitgerekend die groep mensen waarvoor links het zgz opneemt, maar waarvoor ze de laatste decennia zelf niet veel gedaan heeft. Zoals ik hier al eens meer geschreven heb, is het zonder meer een schande dat socialisten de oude pensioenslogan van de even oude Tobback weer bovenhalen, terwijl ze sindsdien achttien jaar de minister voor Pensioenen geleverd hebben.

   Tenslotte blijft er, boven al het gekrakeel met cijfers, het feit van de transfers waarover zo goed als niets werd gezegd, zeker niet door de traditionele partijen. Volgens een recent rapport van het Aktiekomitee Vlaamse Sociale Zekerheid (AK-VSZ) bedroegen die in 2010 tussen de 4 en de 5 miljard euro en is het nu zeker niet minder. Die transfers lopen nl via ontvangsten en uitgaven. Vlaanderen, met meer werkenden en minder uitkeringsgerechtigden, betaalt een pak meer dan het krijgt. Met een bevolking die bijna het dubbele is van de Waalse, heeft Vlaanderen ± 20.000 werklozen minder. Om het verhaal compleet te maken, komen daarbij nog de transfers voor de betaling van de Belgische staatsschuld en komt AK-VSZ uit op een totaal van bijna 12 miljard. Zelfs dat laatste bedrag is nog aan de lage kant (al kan het te maken hebben met het jaartal 2010), want de Leuvense denktank Vives schat het tegen de 16 miljard euro.

   Van bovenstaande cijfers hebben we op de 1 mei stoeten, het congres van CD&V en de ‘verbroedering’ tussen MR en Open VLD in Geldenaken, waar de Michel’s het voor het zeggen hebben, niet gehoord. Hopelijk komen ze er achter over drie weken.

   Binnen de week hebben we een CD&V-congres gehad over de N-VA, een congres van de N-VA en een reeks rode 1 mei-betogingen tegen de N-VA en tussendoor nog verklaringen van MR en CdH dat ze met die partij niets te maken willen hebben bij de vorming van een volgende federale regering. Niet slecht als publiciteit voor een partij waarover men gezegd had niet meer te zullen spreken. De eerste, bij mijn weten, die dat vertelde, was de ‘keizer’ van Oostende, die er zelf steeds zijn mond van vol heeft. Diezelfde keizer, die men beter peetvader zou noemen, wil – evenmin als zijn rode collega’s – dat er in dit land iets verandert. Hoe dat moet gebeuren met een nieuwe federale regering die de eerste jaren telkens 12 miljard euro extra zal moeten besparen, zegt hij er niet bij. Zijn partijgenoot Tobback Jr, zoon van, wil dat zijn partij samen met de Waalse PS de grootste politieke familie wordt en ook dat is niets nieuw, want dan kan hij zich als een volleerd wieltjeszuiger uit de wind zetten. De Zoetemelk van de Belgische politiek, zeg maar. Die dan andere mensen tweederangs figuren noemt en vindt dat de kiezers teveel hun buik en te weinig hun verstand volgen, m.a.w. dat ze dom zijn...

   Hét probleem van de SP.a is niet de N-VA. Bij de opkomst van het Vlaams Blok hebben de Vlaamse socialisten hun basis al verloren aan de Vlaamsnationalisten. Een deel daarvan is overgestapt naar de N-VA, maar het gros van de nieuwe N-VA’ers komt uit CD&V en Open VLD. Die mensen zouden eventueel nog naar hun oude liefde kunnen terugkeren, maar zeker niet overstappen naar de sectaire roodjes, waarvan men weet dat ze niet hun eigen plannen, maar wel die van de Waalse PS zullen uitvoeren. Het gevaar voor de SP.a komt uitsluitend van hun eigen linkerzijde, de communisten van de PvdA, het vroegere Amada. Het blijft dan ook potsierlijk dat Tobback en Co hun energie verspillen in aanvallen tegen de N-VA, terwijl ze aan uiterst links - dat mee mocht opstappen in hun 1 met stoeten - beleefd blijven vragen toch maar SP.a te stemmen, wat die niét zal doen. Op links is er trouwens nog een derde keuze: de watermeloenen van Groen, die meer dan ooit groen zijn van buiten en rood van binnen.

   De conclusie van deze eerste mei is dan ook, dat niet minder dan drie linkse partijen het tegen elkaar moeten opnemen voor het verdelen van hoogstens 25% van de stemmen. In dat opzicht is het inderdaad nog aan te nemen dat Tobbackske rekent op de PS. Dat hij Vlaanderen daarbij straal negeert zijn we ondertussen al gewend.

   Het gaat niet goed met de Waalse liberalen van het MR. Ze zitten in geen enkel regionale regering en in de federale mochten ze meedoen omdat men zijn aantal moest hebben. Daarin ondergingen ze het dictaat van de PS, net zoals trouwens de Vlaamse blauwen en zijn ze mede verantwoordelijk voor de verhoogde belastingen die ze ook hun eigen cliënteel hebben aangesmeerd (ze hebben er zich alleen niet voor geëxcuseerd zoals Gwendolientje gedaan heeft). Nu de PS in Wallonië stemmen dreigt te verliezen, niet zozeer aan de MR, maar aan de PTB, de Waalse tegenhanger van het communistische PvdA, zit er voor de MR misschien weer een kansje in om ook in Wallonië en Brussel mee te mogen spelen. Dat maakt blijkbaar enkele blauwe francofone tenoren zenuwachtig. Een eerste keer liep het al mis, toen bleek dat hun plan voor een fiscale hervorming niet bleek te kloppen. Volgens een controle door de KU Leuven zaten ze er ‘maar’ 10 miljard naast!*

   Ook aan de top van de partij botert het al langer niet meer en heeft men een clan rond Reynders en een rond de Michels. Om aan dat probleem een mouw te passen is men dan maar een gemeenschappelijke vijand van buitenuit gaan zoeken en dat is dan de N-VA geworden. Hoe meer zielen, hoe groter kerkhof. Volgens zowel Reynders (die eerst vóór was) als Michel Jr zal hun partij, het MR dus, niet deelnemen aan een nieuwe federale regering waarin ook de N-VA zou zitten, terwijl uitgerekend die partij de MR er wél bij wou hebben om eventueel een nieuwe regering te kunnen maken zonder de PS.

    Enfin, ze doen maar. Arme kiezer die waarschijnlijk na 25 mei voor de zoveelste keer bij de bok zal gezet worden als partijen, die elkaar nu uitschelden, dan weer netjes gaan samenwerken (of iets dat erop trekt). Mocht het écht menens worden met een N-VA die ‘incontournable’ zou worden in Vlaanderen, dan is de kans groot dat er weer geen federale regering kan gevormd worden en zal het deze keer zeker niet de schuld van de Vlaamsnationalisten zijn. Het zou voor de hopelijk dan al gevormde Vlaamse gewestregering goed uitkomen om de Senelle doctrine in praktijk te brengen en het confederalisme, de onafhankelijkheid of wat ook dan uit te roepen.

* Er zijn nóg liberalen die niet (goed) kunnen rekenen. La Rutten beweerde recentelijk, dat de overheid een investering van 1 miljard euro in de scholenbouw kan financieren door jaarlijks 100 miljoen bij te dragen via een publiek-private samenwerking (pps). Dat moet dan wel gebeuren over een periode van 30 jaar en zal die overheid in totaal 3 miljard euro kosten, terwijl het via een reguliere financiering maximum 1 miljard zou zijn. Een verschil van 2 miljard! Gwendolientje heeft zeker ook vso gevolgd?

   Na de discussie over de 800.000 stemmen van de Arco-coöperanten (het kan ook een veelvoud zijn), die misschien niet of slechts gedeeltelijk voor de N-VA zullen stemmen, maar meer dan waarschijnlijk niet (meer) voor CD&V, opent zich een nieuw front. Deze keer tussen N-VA en haar huidige partners in de Vlaamse regering. Bij het laatste congres van de partij heeft de N-VA duidelijk afstand genomen van de onderwijshervorming zoals die binnen de Vlaamse regering min of meer was afgesproken. Die was nl ‘op zijn Belgisch’ geregeld, men kon er alle kanten mee uit en daarvan hebben De Wever en Co gebruik gemaakt om duidelijk te stellen, dat zij in geen regering zullen zitten die denkt het algemeen secundair onderwijs (aso) te zullen afschaffen. Terecht, want wij hebben nog altijd een onderwijs dat bij de beste van Europa is en, zoals men in de sport zegt: ‘never change a winning team’. Gaan experimenteren met de toekomst van onze jeugd is inderdaad geen optie.

   Wat heeft bovenstaande nu te maken met een ‘tweede front’? Wel, er zijn in Vlaanderen meer dan één miljoen leerlingen. Die gaan zelf (nog) niet stemmen, maar hun ouders wel en de meeste daarvan zullen wát blij zijn dat ze nu al weten wat hun kinderen straks al dan niet kan overkomen. Zeker de ouders die vroeger zelf het slachtoffer zijn geweest van die andere flop, het vernieuwd secundair onderwijs (vso) waarbij 1+1 ook wel eens geen 2 kon zijn, zullen twee keer nadenken om straks voor een partij te kiezen die met de toekomst van hun kinderen gaat spelen.

    Een tweede punt is dat de N-VA voor die onderwijsproblemen the right man on the right place heeft kunnen strikken, nl Peter De Roover, leraar economie in een tso school en dus iemand die niet alleen weet waarover hij praat, maar die het ook verduiveld goed kan uitleggen. Wie hem ooit al eens in Terzake heeft bezig gehoord, kan dat beamen. De man is daarenboven een bevlogen Vlaming die zijn strepen al meer dan verdiend heeft in de Vlaamse Volksbeweging en andere al dan niet politieke acties. Samen met Johan Van Overveldt (economie) en Hendrik Vuye (justitie, criminologie en wijsbegeerte) heeft de partij drie mensen binnengehaald die misschien niet genoeg politiek gehaaid zijn, maar die in elk geval specialisten zijn in hun vak én meer dan overtuigde Vlamingen. Mensen die genoeg vertrouwen uitstralen, dit in tegenstelling tot de traditionele beroepspolitiekers waarvan reeds meer dan eens bewezen werd dat ze – samen met de journalisten van de poco media – de categorie zijn die het minste vertrouwen krijgt bij de man en vrouw in de straat.

   De titel van het hoofdartikel van De Standaard van gisteren* was exact dezelfde als die van mij van zondag: ‘De kwadratuur van de cirkel’. Ik had wel ‘kwadraat’ geschreven en er CD&V bijgevoegd, maar het ging grotendeels over hetzelfde. Lijkt wel plagiaat. Zal ik hoofdredacteur Bart Sturtewagen, wiens manier van schrijven zowat overkomt als dat van een gesjeesde pater, daarvoor nu maar van plagiaat beschuldigen en mijn ‘auteursrechten’ laten gelden?

   Sturtewagen vindt het opkomen van Liesbeth Homans als kandidaat Vlaams minister-president een geschenk voor Kris Peeters. Nu is het tot vandaag helemaal niet zeker dat Liesbeth daarvoor straks de kandidaat zal zijn, maar zelfs mocht dat zo zijn, dan zou ik in Peeters’ plaats toch maar goed opletten. De jarenlange samenwerking van Liesbeth met Bart De Wever heeft duidelijk zijn sporen nagelaten en ervoor gezorgd dat deze inderdaad harde tante ook niet vies is van dodelijke oneliners. Hij kan misschien eens te raden gaan bij Jan Vranken, professor emeritus van de universiteit van Antwerpen (UA), die ook dacht zich eens in de belangstelling te kunnen schrijven door uitgerekend nu in de verkiezingscampagne voor de dag te komen met een boek tegen la Homans, met de dreigende titel ‘Thatcher aan de Schelde’, waarmee hij haar aanklaagt voor wat hij een asociaal beleid in Antwerpen vindt. Hij werd met haar geconfronteerd in Terzake en ging af als een gieter. Wie het niet gelooft, leest maar eens de reactie van Koen Meulenaere in De Tijd van dit laatste weekeinde. ‘Poverello’ noemt Koen de grijze professor. Als troost en compensatie mocht de geleerde man zijn thesis toch nog eens herhalen in een column in De Standaard van maandag. In een krant die eveneens open staat voor schrijfsel van Aboe Jahjah, is dat echt geen referentie.

   Het is trouwens niet de eerste keer dat er vanuit de UA erg kritisch gereageerd wordt tegen de N-VA in het algemeen en het huidige Antwerpse stadsbeleid in het bijzonder. Soms krijgt men wel eens de indruk dat er daar een serie professoren rondloopt die denkt de rol van de stedelijke oppositie te moeten overnemen van de linkse partijen, die er niet veel van bakken.

* Een aandachtig lezer zal zich misschien afvragen of ik toch nog De Standaard lees, terwijl ik geschreven heb dat ik mijn abonnement op die krant had opgezegd en daarna De Tijd ben gaan lezen. Het antwoord is ja, maar alleen op maandag. De Tijd verschijnt nl die dag niet (omdat de beurzen tijdens het weekeinde stil liggen). Ik had al eens een Gazet Van Antwerpen genomen, een Nieuwsblad en een Laatste Nieuws, maar die kranten stellen – intellectueel gesproken – helemaal niets meer voor. Zeg maar VTM op papier. De Standaard kan men zo best vergelijken met de VRT: niet te betrouwen maar wel professioneler.

   Uit de laatste rapporten van Eurostat inzake de schulden van de diverse landen uit de Eurozone, blijkt dat het kleine Estland (± anderhalf miljoen inwoners, anderhalve keer de oppervlakte van België) zijn overheidsschuld kan beperken tot 10% van zijn bruto binnenlands product (bbp). Dat is eens wat anders dat het zo overroepen België dat met een staatschuld zit van meer van 100% en dit ondanks allerlei kunstgrepen van nieuwbakken superbelg Geens die blijkbaar op Europa geen indruk maken. En er is meer.

   Regelmatig krijgt men vanwege onze jammer genoeg nog talrijke belgicisten te horen dat dit land zo al klein genoeg is en niet verder gesplitst mag worden. Enkele zichzelf belangrijk vindende economen, type De Grauwe, stellen dan regelmatig, dat we daarvan alleen maar armer van zullen worden. Het voorbeeld van Estland bewijst het tegendeel. Een zelfstandig Vlaanderen zal in de E.U. verre van de kleinste lidstaat zijn. Twaalf van de 28 lidstaten hebben minder inwoners dan Vlaanderen. Op wereldvlak hebben een kleine honderd onafhankelijke staten minder inwoners dan Vlaanderen en de meesten ervan doen het absoluut niet slecht. Denk maar aan Denemarken, Finland, Noorwegen, Nieuw-Zeeland, Koeweit, Qatar, Luxemburg, Liechtenstein, Andorra en Singapore, om er enkele te noemen. De tijd dat grotere landen belangrijker waren is voltooid verleden tijd. Dat is het gevolg van de vrijmaking van de wereldhandel, door de digitalisatie en het oprukkende internet. In 2011 had Vlaanderen een bbp van 211,256 miljard euro. Dat was meer dan 165 andere onafhankelijke staten.

   ‘Nederland is een klein land en heeft daarom veel buitenland’, was een uitdrukking van Jozef Luns, een vroegere minister van Buitenlandse Zaken bij onze noorderburen. Dat geldt ook voor Vlaanderen. In de huidige wereldhandel is het niet van belang groter of kleiner te zijn, maar wel productiever en innovatiever. Het grote Frankrijk bv staat er veel slechter voor dan heel wat kleine(re) staten, om maar een recent voorbeeld te geven.

   Mijn glazen bol doet het nog! In mijn blog van 25 dezer (‘Arco und kein Ende’) had ik nog gesuggereerd dat CD&V, naar aanleiding van de grenzeloze ambitie van nieuwe man Koen Geens, haar voornemen om niet meer in een federale regering te stappen zonder meerderheid in Vlaanderen, wel eens zou kunnen inslikken. Dit is ondertussen gebeurd. Op de vooravond van het CD&V verkiezingscongres in Brugge heeft voorzitter Beke verklaard dat zijn partij niet alleen in die volgende federale regering zou willen zitten, ze wil die zelfs leiden! Daar op hetzelfde congres Kris Peeters nog eens herhaald heeft dat hij alleen gaat voor het postje van minister-president van Vlaanderen* en niet voor dat in de federale regering, is het duidelijk dat daar een ander CD&V-kopstuk voor zal moeten opkomen en wie kan dat anders zijn dan Koen Geens? De partij zal dan als pasmunt de belofte krijgen dat het anderhalf miljard euro dat de Arco-coöperanten dreigen te verspelen, zal worden terugbetaald door de belastingbetaler en niet door het verantwoordelijke ACV/W waarvan Geens in een vroeger leven de advocaat was. Zo is de cirkel rond.

   Een reden te meer voor deze vlucht vooruit van de christendemocraten zijn de laatste peilingcijfers die aantonen dat de partij de beoogde 20% wel haalt in Vlaanderen (het Peeters effect), maar op het federaal niveau niet eens de 17%. Om nog mee te kunnen spelen én tegelijkertijd de Arco buit veilig te stellen, moet de partij rekenen op haar al dan niet nieuwe partners, desnoods PS inbegrepen.

   In de slipstream van de Arco affaire, werd trouwens nog eens bevestigd hoe ver de macht van Geens al reikt, door de herbenoeming als censor bij de Belgische Nationale Bank (NBB) van Arco-topvrouw Francine Swiggers**. Die bevestiging, die al heel wat negatieve reacties uitlokte, komt er – uit goed betrouwbare bron - op voordracht van diezelfde Geens. Voor de Arco-coöperanten en de Dexia-aandeelhouders is dit een zoveelste koude douche, die alleen kan verklaard worden als een louter politieke benoeming.

* Peeters vindt, dat hij moet aanblijven als Vlaams minister-president, omdat de zesde staatshervorming zo complex is…

** Swiggers was bestuurder van Dexia én vertegenwoordigde er Arco. Ze was reeds in opspraak gekomen omdat ze nu vereffenaar is van datzelfde Arco en vanuit die functie de door de federale regering toegezegde staatswaarborg zou moeten activeren. Bij Dexia was ze niet alleen bestuurder, maar ook lid van het strategisch comité van de groep. Ze had ook zitting in de raad van bestuur van de Franse DCL-tak van Dexia, waar ze o.m. in het auditcomité zat. Ze maakte ook een tijd deel uit van de raad van bestuur van Dexia bank, nu Belfius en was mede verantwoordelijk voor de lening bij datzelfde Dexia voor de kapitaalverhoging die tenslotte de bank (én Arco) de das heeft omgedaan. Met dank aan o.m. Leterme die toen beweerde dat de staat er nog veel geld aan zou verdienen! Een grap die de Belgische staat al miljarden euro’s heeft gekost en nog kan kosten…

   De Franstalige klacht bij het Grondwettelijk Hof, waaraan de Nederlandstalige gekoppeld wordt, gaat wel degelijk over dezelfde Arco zaak. Het zijn klachten vanwege enkele Brusselse gemeenten en een Brusselse privépersoon.

Het blijft wel merkwaardig dat onze media nu doen, alsof dit Grondwettelijk uitstel geen invloed zou hebben op de kiescampagne. Zelfs in De Tijd reageert men in die zin. Mocht er straks toch groen licht gegeven worden, is er nog Europa, dat eveneens zijn twijfels heeft over deze zaak en het een vorm van verborgen staatssteun vindt. Mocht de Europese Commissie straks tóch akkoord gaan, dan zal dit wel zijn weerslag hebben op de Belgische begroting, tenzij men ondertussen toch zou beslissen dat het ACV/W de gebroken potten zal moeten betalen, wat m.i. niet meer dan logisch zou zijn, ongeacht wat übertsjeef Geens daarover denkt.

   Die Europese goedkeuring moet er ook nog komen voor de overname van het gedeelte van Electrawinds door de Waalse intercommunale Tecteo, nog zo’n zaak waarbij men in onze media doet alsof alles in kannen en kruiken is. Niet dus. De nieuwe Waalse wet, waarbij bepaalde intercommunales kunnen worden omgevormd tot een nv, druist nl in tegen de Europese wetten over energie, zoals ik reeds schreef in mijn blog van 19 dezer (‘De Oostendse krabbenmand’). Deze wet werd gemaakt ‘à la tête du client’, in dit geval Stéphane Moreau, voorzitter van de intercommunale én burgemeester van Ans. Hij zou als burgemeester geen twee mandaten tegelijk kunnen uitoefenen, maar kan dat nu wel. Voor de ‘petite histoire’: Moreau’s loon wordt angstvallig geheim gehouden, maar zou stukken hoger liggen dat dan van zijn politieke baas Di Rupo.

   Ondertussen is men in Vlaanderen al blij dat de Gimv bij Electrawinds nog 29% van zijn geld kan recupereren, blij met de klassieke dooie mus…

   Het Grondwettelijk Hof heeft gisteren geen uitspraak gedaan in de Arco affaire, zoals eerst gehoopt werd, maar heeft de zaak uitgesteld tot einde 2014, begin 2015. De reden daarvoor zou zijn dat men ze wil koppelen aan eenzelfde klacht langs Franstalige kant, maar of deze ook over Dexia gaat, is mij niet duidelijk. Feit is wel, dat daarmee de hele affaire over de verkiezingen van 25 mei wordt gelicht, iets dat bijzonder pijnlijk zou kunnen worden voor CD&V, dat op haar nieuwjaarsreceptie al de dreiging van een deel van de 800.000 Arco coöperanten kreeg dat die niet (meer) voor haar zou stemmen, mocht zij tegen die tijd het geld niet terug hebben gekregen. Een actiegroep, Arcopar action team, trekt zich het lot aan van zo’n 15.000 werknemers die de centen broodnodig hebben en advocaat Geert Lenssens vertegenwoordigt al 700 gedupeerden die via de juridische weg iets willen ondernemen. Het ongenoegen zit dan ook heel diep.

   Alles draait om een staatswaarborg die reeds in 2008 (!) gegeven werd via een wet en een koninklijk besluit, maar die gecontesteerd wordt door Dexia-aandeelhouders, die wél hun geld kwijt zijn. De man die zich sterk maakt dat de Arco-coöperanten hun geld terug zullen krijgen is minister zonder Financiën Koen Geens. Straffer nog, Geens zegt dat zijn partij niet in een nieuwe federale regering zal stappen als die regeling niet in het nieuwe regeerakkoord zal staan. Feitelijk gaat het hier om een perverse actie van de erg ambitieuze Geens, die zelf in het vizier loopt om de volgende federale premier te worden. Het zou dan ook goed kunnen dat de stelling van Beke, dat zijn partij aan geen nieuwe federale regering meer zou deelnemen als die geen meerderheid zou hebben in Vlaanderen, er onderuit wordt gehaald als diezelfde regering bereid is de Arco-coöperanten te vergoeden, ook als dat geld (anderhalf miljard euro!) van de belastingbetaler moet komen, i.pl.v. van het ACV/W dat met de mensen hun geld is gaan speculeren. Als tegenprestatie zou CD&V dan de nieuwe premier mogen leveren en dat wordt dan – hoe raad je het? – niemand minder dan Koen Geens!

   In zijn verkiezingspamflet noemt Geens zichzelf ‘Gene gewone’ en dat blijkt zo te zijn. Om er zeker van te zijn de eerste plaats op de Kamerlijst van Vlaams Brabant te krijgen, liet hij het poll-reglement ‘aanpassen’, zodat brave Carl Devlies uit de boot viel. Hij is een tegenstander van Vlaamse onafhankelijkheid en van confederalisme, in een vorig leven de advocaat van het ACV/W en zeker niet vies van wat politiek gekonkel. Enfin, de ideale premier om de Belgische lijn van Martens, Dehaene, Verhofstadt en Leterme voort te zetten. Voor Vlaanderen is het alleen maar te hopen dat CD&V op 25 mei de klopping van haar bestaan zal meemaken, zodat de partij nergens de kans zal krijgen om haar eisen hard te maken. Met Geens heeft ze dé tsjeef van haar dromen in huis, de vlees geworden incarnatie van haar ‘enerzijds-anderzijds’ doctrine.

   In de laatste weekeindeditie van De Tijd (waarop ik nu een abonnement heb) verklaarde Jean-Luc Dehaene, dat hij zich tijdens de verkiezingscampagne gedeisd zou houden en zich zou onthouden van grote publieke verklaringen. Waarschijnlijk typisch voor een politieker, lijkt hij dat na minder dan een week al vergeten te zijn. Gisteren kwam hij uitgebreid aan bod in een interview op VTM en in liefst drie (3!) op de VRT (journaal, Terzake en Reyers laat). In een daarvan wist hij zelfs te vertellen bereid te zijn eventuele opdrachten te aanvaarden*. Dat alles, nota bene, voor een man die herstellende is van een zware pancreasoperatie, waarbij het orgaan verwijderd diende te worden o.w.v. een kankergezwel.

   Toen Dehaene, enige tijd geleden, besloot niet meer op te komen bij de verkiezingen van 25 mei (voor Europa), had hij al gezegd – ter gelegenheid van het uitgeven van zijn memoires – dat hij een politicus was van de vorige eeuw. Daarmee insinueerde hij toen al dat hij er feitelijk in deze eeuw niet meer bij hoort. Evenmin als bv een Eyskens, die ook nog regelmatig zijn stem laat horen. Vraag is maar, of het allemaal zal helpen, want als men die mensen bezig hoort, dan lijkt het er wel op dat zij het liefst van al die vorige eeuw nog wat verder willen rekken.

   Voor CD&V wordt het stilletjesaan tijd dat men die knop omdraait. De tijd van Martens, Chabert, Dehaene, Eyskens en Co is voorbij en heeft de partij tenslotte weinig opgebracht tenzij dan een reeks verkiezingsnederlagen. De enige keer, na de verkiezingen van 1999 – de eerste grote nederlaag – dat ze nog iets wonnen, was toen ze een kartel aangingen met de N-VA, dezelfde partij die nu vanuit CD&V hoek zware kritiek krijgt, maar waartegen men blijkbaar geen degelijk antwoord heeft. Volgens de jongste peiling van de Libre Belgique en de RTBf haalt ze nog amper 17%van de stemmen in Vlaanderen. De combinatie van het afhaken van een half dozijn zgz ‘stemmenkanonnen’ én het risico van het Arco debacle zullen die situatie niet verbeteren.

   Als mens met een goed hart en een slecht karakter, wens ik Dehaene een spoedig herstel toe (ik weet wat kanker kan teweeg brengen), maar hoop ik dat hij zich met de politiek, ‘onze politiek’, niet meer zal bezig houden. De tijd dat men problemen pas oploste toen ze zich voor deden, is ook al iets van de vorige eeuw, voltooid verleden tijd dus.

* In zijn recente interviews herhaalt Dehaene een paar keer dat de volgende federale regering de begroting nu maar eens op orde moet stellen, nu ze daar – volgens hem -vijf jaar de tijd voor krijgt. Dat klopt niet, zoals ik reeds schreef in mijn blog van 21 dezer (‘En de volgende regering…’). Ook na de zesde staatshervorming kan een federale regering vallen als de partners niet meer overeen zouden komen. Als die regering straks weer is samengesteld uit zes (of zelfs meer) partijen, is die kans helemaal niet denkbeeldig.

   Zoals ik al gevreesd had in mijn blog van zaterdag (‘Vijgen na Pasen?’), is het artikel 195 van de Grondwet door het federale kernkabinet niet weerhouden voor de volgende legislatuur. In mensentermen betekent dat, dat er – normaal gesproken – tot 2019 van enige verdere staatshervorming niets (of toch zeker niet veel) in huis zal komen. Daarmee doen Di Rupo and his boys een gouden verkiezingscadeau aan de N-VA, ondanks het feit dat Di Pippo zelf, bij zijn aantreden, gezegd had dat hij alles zou doen om ervoor te zorgen dat hij de Vlaamse partijen die hem steunden zou helpen in hun strijd tegen de Vlaamsnationalisten. Door dat artikel 195 niet ontvankelijk te verklaren, duwt hij de N-VA weer in haar favoriete slachtofferrol. Bij CD&V waren ze zich daarvan terdege bewust en de christendemocraten hebben zich tot het laatste ingezet om het toch gedaan te krijgen. Tenslotte zijn ook zij gezwicht, waarschijnlijk weer met de bekende ‘dood in ’t hart’. Het toont nog maar eens duidelijk aan dat de Vlaamse meerderheidspartijen er in deze federale regering maar bijlopen voor spek en bonen. Voor N-VA is dit een droomsituatie. De partij kan nu blijven verkopen dat ze wel degelijk een volgende hervorming wil, maar die niet zal kunnen doorvoeren. In werkelijkheid komt het haar echter goed uit, omdat ze zich straks, bij de regeringsvorming(en), een stuk minder extreem kan opstellen.

   Voor wie dit allemaal wel geen goede zaak is, is voor Kris Peeters, the one and only frontman van CD&V. Hij mag dan wel stoer doen en uitbazuinen, dat men best voor zijn partij stemt, omdat die meer ervaring zou hebben, maar dat blijkt dan ervaring te zijn in het toegeven aan de francofone minderheid. Als Peeters in de volgende legislatuur nog minister-president zal zijn, dan zal dan in de eerste plaats afhangen van de goodwill van de N-VA én van de bocht die CD&V dan zal gevraagd worden te nemen en die zal naar rechts zijn. Tegen die tijd weten we trouwens ook meer over de invloed op het stemgedrag van de 800.000 Arco-coöperanten, mocht die zaak vóór 25 mei niet beslecht geraken. Als dat op 25 mei het verschil zou uitgemaakt hebben, dan zal de invloed van het linkse ACV/W in de volgende legislatuur inderdaad niet veel meer voorstellen.

   De Groenkracht coöperanten komen er waarschijnlijk beter vanaf. Die worden dan ook niet gesteund door CD&V, maar door Vande Lala en de rode vrienden uit zijn regering, waarvan hij – samen met Labille – de ideoloog is. Ondanks alle rechterlijke uitspraken zouden die ‘Groenkrachters’ toch maar beter niet te vroeg victorie kraaien, want de manier waarop deze deal tot stand is gekozen zou door Europa wel eens kunnen worden afgeschoten (zie mijn blog van vrijdag: ‘De Oostendse krabbenmand’) en het zal nog tien jaar duren vóór ze al hun geld terug zullen zien. Zij kunnen echter al iets hopen vóór 25 mei, wat voor de Arco-coöperanten nog een verre droom is. De pineut in beide gevallen wordt wel de belastingbetaler. De overname van Electrawinds door het Waalse Tecteo zal de staat een dikke 90 miljoen euro kosten, de schadeloosstelling van de Arco coöperanten anderhalf miljard!

   Na ‘De Foto van Vlaanderen’ van de VRT, moest ook VTM iets in die zin doen en daar werd het ‘De Stem van Vlaanderen’. Het grote verschil met de rode zender is wel dat het hier niet gaat om de klassieke bevraging, maar dat iedereen die wil er aan mee kan doen. Er moet geantwoord worden op een heleboel vragen en – na wat ik er van gezien en begrepen heb – moet er steeds geantwoord worden met een ja of een neen (‘akkoord’ of ‘niet akkoord’), wat onze tsjeven – die niet graag het achterste van hun tong laten zien - helemaal niet ligt, dat is duidelijk. ‘Ja, maar’ en ‘enerzijds, anderzijds’ tellen in deze bevraging dus niet mee. Het voorlopige resultaat is er dan ook naar. Na één week hebben al 700.000 mensen aan ‘De Stem’ meegedaan en het gros van de vragen worden door een soms heel grote meerderheid van de deelnemers beantwoord in de lijn van de plannen van de N-VA. Zo is bv meer dan 80% het ermee eens dat het stempelgeld na twee jaar mag afgeschaft worden en wil driekwart een strenger immigratiebeleid.

   Nu gaan we van die “Stem’ geen evangelie maken, maar toch is het duidelijk dat de meeste Vlamingen het beu zijn dat er nog langer rond de pot wordt gedraaid, dat er geen echte structurele veranderingen komen, dat er weer verder geplakt en geknipt wordt en dat een federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen wel écht niet meer kan. Dat laatste dan als waarschuwing aan La Rutten en haar kliek, die vinden dat zoiets nog wél zou kunnen (als ZIJ er maar bij zijn).

   Voor zover ik het heb kunnen volgen, was er maar één item dat uit de band springt. Zo’n driekwart van de Vlamingen wil wél de index behouden. Daarop zou men zich natuurlijk kunnen afvragen: welke index? Mocht het behouden van de index het enige punt zijn dat afwijkt van het N-VA programma, dan zullen we het maar de uitzondering noemen die de regel bevestigt.    Wordt vervolgd.