Rien cassé

54 

   In Vlaanderen werd ze bekend als ‘Madame Non’, dit vooral als het gevolg van de formatiegesprekken tijdens de beruchte 451 dagen, waarbij zij zowat in elk voorstel van de N-VA spijkers op laag water ging zoeken en er tenslotte voor zorgde dat die partij zich terug trok, waarna de Waalse socialisten aan tafel werden uitgenodigd met de gevolgen die we kennen. Het was niet de eerste keer dat Joëlle Milquet, want daar gaat het over, in botsing kwam met zowel politieke mede- als tegenstanders. Dat begon al op het einde van de vorige eeuw, in de PSC – de voorloper van het cdH, toen de 'C' nog 'Chrétien' betekende - waar ze voorzitter Nothomb weg wou. Ze werd daarin gesteund door Gérard Deprez, in die tijd haar mentor, maar dat liep niet van een leien dakje. Zelfs na het uiteindelijk ontslag van Nothomb moest ze Maystadt nog een jaartje dulden, maar in 1999 lukte het wel en kreeg ze de topjob binnen haar partij. Met Deprez boterde het toen ook al niet meer, zodanig zelfs dat deze laatste een eigen beweging oprichtte, de ‘Mouvement des Citoyens pour le Changement’ (MCC) en daarmee overstapte naar het MR van Louis Michel. Het begin van de aftakeling van de partij, waarin Milquet's specialiteit puin achterlaten leek.

   Ondertussen heeft Milquet ook in francofone middens een bijnaam gekregen: ‘Jeanne La Folle’, vrij vertaald zoiets als ‘zot jeanneke’! Of ze die al had in de regering Di Rupo, weet ik niet, maar in de Franse Gemeenschap, waar ze nu minister is voor Onderwijs, staat ze als dusdanig bekend. Haar kabinetschef, een zekere Jean-Luc Adams is daar al opgestapt en met hem een tiental andere medewerkers. De hele zaak brengt de Gemeenschap in het algemeen en haar president Rudy Demotte in het bijzonder in verlegenheid, zeker als men weet dat zo’n 70% van de middelen van de Franse Gemeenschap naar een Onderwijs gaan, dat ook al niet deugt.

   Zelfs in haar eigen, ondertussen verschrompeld partijtje, dat het vroeger uithield door aan te schurken bij de CVP, maar nu a.h.w. een Luxemburgs aanhangsel geworden is van de PS, wordt ze argwanend bekeken. Haar opvolger als voorzitter van de cdH, Benoît Lutgen, die ook aardig met het ‘non’ overweg kan – zeker t.o.v. de Vlamingen – heeft er zijn buik van vol. Wathelet Jr, ondertussen ex-staatssecretaris (en even minister) kreeg na de laatste verkiezingsnederlaag te horen dat die nederlaag zijn schuld was (wegens zijn gewijzigd vliegplan boven Brussel) waarna hij door Milquet ‘het kind’ werd genoemd. Wathelet zoekt nu een job buiten de politiek. Dat Milquet voor de micro kwam vertellen dat Reynders nooit Eurocommissaris zou worden omdat Europees voorzitter Juncker ‘hem haatte’, werd ook nergens in dank afgenomen. Kortom, men is dat mens daar beu.

   Gelukkige Vlamingen die van haar vanaf zijn!

   Zoals verwacht hebben de leden van de vier toekomstige meerderheidspartijen het regeerakkoord goedgekeurd. Bij CD&V dacht het ACV er nog een stokje voor te kunnen steken en moesten de deelnemers aan het congres spitsroeden lopen tussen de vele groene vuilniszakken. Het heeft niet mogen baten. Op een enkele tegenstem en een onthouding na werd het programma goedgekeurd, waarbij nog maar eens gebleken is dat de christelijke vakbond tegenwoordig boven haar gewicht speelt. Zoals ik al eens meer geïnsinueerd heb, zou het geen kwaad kunnen, mocht die vakbond eens met een eigen partij naar de stembus trekken. Dan kon den we eens de neuzen tellen. Het is nl een publiek geheim dat het merendeel van haar honderdduizenden (!) leden niet (meer) voor CD&V stemmen en dat was al zo vóór het Arco drama.

   Bij Open VLD was er helemaal geen tegenstand. Die zijn wat blij dat ze mogen meespelen. De francofone liberalen stemden unaniem voor Michel, niet één tegenstem. En dat, terwijl ook daar de Waalse vakbonden voor de deur stonden. Die protesteerden in eerste instantie niet tegen het programma op zich, maar wel tegen het feit dat de MR scheep gaat met de N-VA. In de eerste plaats dus tegen Vlaanderen, dat in de nieuwe coalitie meer te zeggen zal hebben.

   Bij N-VA is het allemaal (nog) koek en ei. De partij won niet alleen alle laatste verkiezingen, op elk niveau, maar haalde er ook het meeste uit, met uitzondering dan van het communautaire dat voor vijf jaar de frigo in zou gaan. Geloof het maar niet. Alles is communautair in dit land en als de regeringspartijen het niet boven halen, dan zal de PS het wel doen. Het breekijzer daarvoor zou wel eens de afwikkeling van de zesde staatshervorming kunnen worden, waarbij de deelstaten moeten meespelen. Als de PS dan dwars gaat liggen, zijn we weer vertrokken.

   Men mag nu vóór of tegen de nieuwe regeringscoalitie zijn, één ding staat vast: ze krijgt de kans om te bewijzen dat het ook zonder de socialisten kan. Federaal regeren zonder links is hier al 25 jaar niet meer voorgekomen en is al een verandering op zich. Socialisme is bij ons verworden tot een systeem dat solidair is met bijna iedereen, ook die het niet persé nodig hebben. Dat is nog geen sociaal zijn. Dat laatste betekent immers solidair zijn met de mensen die het echt nodig hebben. De kritiek die links al had op de Zweedse coalitie, nog vóór het regeerakkoord er was, klinkt dan ook zo hol dat het soms lachwekkend wordt.

   Zo zegt de S.P.a zich te blijven inzetten voor gratis vervoer voor 65 plussers. Dat terwijl men in Brussel en Wallonië, waar links het toch voor het zeggen heeft, het nu al niet meer bestaat. 65 plussers kunnen daar een goedkoop abonnement kopen voor een heel jaar en daarmee de hele tijd het openbaar vervoer nemen voor een prikje, maar niet meer gratis. Bij links Vlaanderen blijkt nog steeds de geest van Steve Stunt rond te waren.

   Hetzelfde met het inschrijvingsgeld voor het hoger onderwijs, dat zal verhoogd worden tot ergens tegen de 1.000 euro. Dat ook is nog altijd minder dan in de andere gewesten waar daartegen geen of nauwelijks protest is.

   En dat de pensioenleeftijd op termijn met twee jaar zal verhoogd worden, is ook al een maatregel die reeds bestaat in Nederland en Duitsland, buurlanden waartegen we moeten concurreren op de internationale markten. Toen de regel met 65 op pensioen te gaan bij ons werd ingevoerd, kort na de Tweede Wereldoorlog, was de gemiddelde levensverwachting van de Belg ergens tussen 65 en 70. Nu zit die bijna 20 jaar hoger en zullen de pensioenen – ondanks het feit dat ze bij de laagste van Europa behoren – straks niet meer betaalbaar zijn. Dat ene jaar dat er over tien jaar bij komt en dat tweede over vijftien jaar, zal de zaak niet maken, tenzij voor mensen die gewoon niet graag werken. Wie het niet meer zal kunnen o.w.v. zijn gezondheid heeft in dit land mogelijkheden genoeg om een andere oplossing te vinden. Ik zou ze trouwens niet graag de kost geven alle inwonenden van dit land die momenteel ergens geld beuren zonder er iets voor te moeten doen.

   Interessant in dat debat over pensioenen blijft natuurlijk het feit dat de Zweedse coalitie zich hierin grotendeels steunt op de aanbevelingen van de commissie o.l.v. Frank Vandenbroucke, socialist en ex-minister van Pensioenen voor zijn partij. Waarbij zich wel de vraag stelt, waarom Brouckie er toen zelf niets aan gedaan heeft, toen hij daarvoor verantwoordelijk was. Dezelfde vraag geldt trouwens ook voor de partijgenoten die hem als minister voor Pensioenen zijn voorafgegaan of hebben opgevolgd (o.a. Tobback Sr, Arena en ‘papa’ Daerden), in totaal 18 jaar aan één stuk.

   In de cultuursector is het niet zo dat subsidies allerhande een verworven recht zouden zijn. Het lijkt daar zo’n beetje zoals bij de islam: wat eens veroverd werd, wordt niet meer afgegeven en desnoods terug genomen. Toen Bertje Anciaux minister van Cultuur werd, werden de meest gekke toestanden in de sector gesubsidieerd (denk maar aan die mosselpot) en werd het budget zo goed als verdubbeld. Een stapje terug zal niet het einde van de cultuur betekenen. In Nederland heeft men dat al twee keer gedaan, de tweede keer zelfs door de huidige regering met daarin ook de socialisten.

   Tenslotte is er de mogelijkheid van een indexsprong in maart/april van volgend jaar. In de jaren tachtig van de vorige eeuw hebben we er zo niet één maar drie meegemaakt (nota bene: zónder de sociale correctie die nu is voorgesteld), plus een devaluatie van de Belgische frank en – daarna, nota bene: onder de roodroomse regering van Dehaene - een drastische verhoging van de BTW-tarieven. Als dat toen niet gebeurd was, had dit land, met Brussel als zgz Europese hoofdstad, zelfs geen deel kunnen uitmaken van de Eurozone…

   Er is dan toch eindelijk een akkoord over de vorming van de nieuwe centrumrechtse federale regering. Veel valt er meteen niet over te vertellen, daarvoor zijn nogal wat gegevens onvolledig en/of te vaag, maar er niets over zeggen is ook geen optie. Onze Zweedse coalitie* deed er een Vasaloppet** over van meer dan vier maanden, afgesloten met een finale besprekingsmarathon van een kleine 29 uur, waarbij men zich terecht kan afvragen wie daar nog helder genoeg van geest was om de toch zware beslissingen te nemen. Hopelijk komt de een of de andere er straks niet op terug, wanneer hij/zij weer normaal zal kunnen denken.

   In werkelijkheid is de kous immers nog niet af. Het akkoord moet nog ‘afgerond’ worden, luidt het. Daarna komen de postjes, waarvan momenteel alleen Charles Michel zeker is. Hij wordt dan de eerste Franstalige liberale premier van België in 30 jaar en de jongste ooit (38). Dan de partijcongressen die hun goedkeuring moeten geven, waarna de nieuwe regering de vertrouwensstemming in de Kamer kan gaan vragen. Pas daarna kan men spreken van ‘Habemus governum’.

   Ondanks het feit dat alles nog vrij vaag is, was er al een hoop kritiek op de nieuwe pensioenwet, waarbij geen enkele van de protesterenden erbij stil stond dat de verhoging van de leeftijd pas ingaat over meer dan 10 jaar en de tweede over 15 jaar. Goed gezien van de “Zweden’ is alvast de stelling dat de nieuwe pensioenwet stoelt op het rapport van professor Brouckie, waarvan de linkse oppositie moeilijk kan zeggen dat ze hem niet kennen.  

   Over het al dan niet toevoegen van artikel 195 is nog met geen woord gesproken, al kan dat natuurlijk nog bij het afronden gebeuren. Al bij al gaat het niet om een initiatief dat deze regering zal moeten nemen, maar wel de volgende, als die er ooit zou komen. Zien of er iets van komen zal...

*   De echte Zweedse (minderheids)regering kwam zopas tot stand in amper twee weken.

** Vasaloppet (de Wasaloop) is een langlaufwedstrijd van 90 km die elk jaar in maart in Zweden plaats grijpt.

   Wie dezer dagen in het Zoniënwoud, ten zuiden van Brussel, paddenstoelen wil gaan plukken, let maar best op in welke regio hij/zij zich bevindt. Dat woud, 4.400 hectaren groot, strekt zich nl uit over de drie regio’s die dit land rijk is. In het Waalse gedeelte kan men paddenstoelen plukken, als men zich tenminste niet verder dan 10 meter van het wandelpad waagt. Op Vlaams en Brussels grondgebied is dat verboden en riskeert men zelfs een boete. Voor het geval nog iemand zou twijfelen aan het feit dat alles in dit land communautair is…

   Dat laatste geldt trouwens ook voor het jacht- en wild seizoen dat rond deze tijd start. Ook hier zijn heel wat beperkingen in Vlaanderen, zowel voor wat de jachtperiodes betreft als voor het wild dat mag geschoten worden, terwijl dat in Wallonië meestal niet het geval is. Een slimme Vlaamse jager die er zin in heeft maar o.w.v. de datum hier niet (meer) mag jagen, trekt dan de taalgrens over, waar hij dat wel mag. Er zijn trouwens nóg absurdere regels. Zo mag men bepaalde soorten wild hier wel schieten, maar niet verkopen in de handel en dat laatste geldt dan ook voor de Vlaamse restaurants, die – volgens de eigen, Vlaamse regelneverij – dat wild dan ook niet mogen opdienen. Officieel althans niet, want er zijn wel restaurants die creatief genoeg zijn om daar iets op vinden. Wat we zelf doen, gingen we toch beter doen, niet?

   Ondertussen zou de Zweedse coalitie nu toch stilaan in de laatste rechte lijn zitten alhoewel de eerste marathonmeeting nog steeds geen uitsluitsel heeft gebracht. Over dit gezelschap schrijven de kranten dat het de langstdurende niet-communautaire formatie is. Ook dat laatste zou wel eens niet kunnen kloppen, want bij N-VA schijnt men de raad van Bart Maddens* in Knack nu toch te willen volgen en het artikel 195 van de Grondwet laten opnemen in het regeerakkoord. Dat zou de poort open houden om in 2019 alle grondwetsartikelen bespreekbaar te maken. U leest het goed: over 5 jaar. Als men dat niet doet, dreigt nl het idee van het confederalisme voor 10 jaar in de koelkast te verzeilen. Met wat goede wil kan niemand daar tegen zijn. Mocht dat wel zo zijn dan doet men er best aan niet met het Zweedse experiment te beginnen.

* Bart Maddens – voor wie hem nog niet zou kennen - is hoogleraar en politicoloog aan de KU Leven, lid van de Gravensteengroep en eerder gematigd linksgezind.

   Elke dag vertrekt er een Thalystrein van Oostende naar Brussel en daarna verder naar Parijs. Dat gebeurt al enkele jaren zo en het merkwaardige eraan is dat er in de kuststad slechts drie (3) reizigers opstappen. Onderweg zijn er haltes in Brugge en Gent en dat voert het aantal reizigers op tot 25/30, een capaciteit van hooguit 7%. Vanuit Gent vertrekt er rond hetzelfde uur trouwens ook een gewone lijnverbinding met Brussel en die trein arriveert daar maar 4 minuten later. Daar de Thalys in Brussel 17 minuten stil staat kunnen de reizigers van die tweede trein even snel in Parijs geraken en hebben zij minder te betalen voor de reis van Gent naar Brussel.

   Die waardeloze Thalys uit Oostende kost de Belgische schatkist jaarlijks bijna 2 miljoen euro aan subsidies. Toch blijft hij rijden alhoewel met dat geld heel wat vroege en late treinen, die in het nieuwe plan van de NMBS zijn afgeschaft, heel wat meer reizigers zouden kunnen vervoeren. Reeds in maart van vorig jaar was er in de regering Di Rupo al sprake van hem af te schaffen, maar daarvan is niets in huis gekomen. Een reden is daarvoor niet opgegeven, maar alles wijst erop dat de nieuwe spoorbaas Jo Cornu de lijn heeft open gehouden om zetbaas Vande Lala plezier te doen. Vergeten we niet dat die Cornu door de zgz Keizer van Oostende werd voorgedragen en aangenomen.

   Over Vande Lanotte is al een boekje opgedaan – letterlijk dan nog – door twee VRT-journalisten, die daarvoor zelfs tijdelijk op een soort non-actief werden gezet, maar het zou geen kwaad kunnen eens een lijst te maken van álle geldverkwistingen waaraan die geleerde professor zich al schuldig heeft gemaakt. Denk maar aan het fameuze hotelakkoord onder de regering Verhofstadt, dat de staat anderhalf miljard heeft gekost. Of aan de 600 miljoen van de ABX-affaire, waarbij hij zich ook gemoeid heeft. Of aan de 200 miljoen die Electrawinds de staat heeft lichter gemaakt. Of aan de 4 miljoen die hij de federale politie heeft doen verliezen met dat camerabedrijfje, ook al in Oostende. Of aan ‘zijn’ basketclub Oostende die gesponsord werd/wordt(?) door allerlei overheidsfondsen en de Loterij. Of aan de manier waarop Vande Lala zijn partner en nog enkele familieleden aan riante jobjes hielp. Verder de constante ruzie met Electrabel, die straks mede de oorzaak van de afschakeling kan worden en ga zo maar door. De lijst zou ellenlang kunnen worden.

   Staat die man boven de wet?

   De Arco affaire dreigt al even symptomatisch te worden als die van Oosterweel. Regelmatig duikt ze weer op en elke keer valt er ergens wel een lijk uit de kast. De voorlopig laatste is een vaststelling van het adviesbureau Deminor, dat al meer dan 700 Arco-coöperanten vertegenwoordigt in een dagvaarding t.o.v. Belfius, die – nota bene - eigendom is van de Belgische staat. Volgens Deminor legde het ACW 183 euro miljoen in, maar haalde er 387 uit, in cash asjeblieft. Dat terwijl de spaarders, coöperanten of hoe je hen ook wil noemen, zo goed als geen cent terug zagen en riskeren zo’n twee derden van hun geld nooit meer terug te zien. Zoiets was mogelijk omdat de hele zaak hen was voorgesteld als een spaarformule, wat ze wettelijk gezien niet was. Zowel de spaarders als het ACW kregen elk jaar een riant dividend. De meeste spaarders zetten dat dividend om in nieuwe papieren, winst inbegrepen en lieten het geld bij Arco staan. Het ACW daarentegen liet zijn dividend jaarlijks cash uitbetalen. Vandaar het verschil.

   Nu beweren allerlei ‘specialisten’ van het ACW, dat ondertussen ‘Beweging.net’ is gaan heten,* dat e.e.a. van die Deminor klacht niet klopt en misschien hebben ze daarin geheel of gedeeltelijk gelijk. Feit blijft echter dat de 800.000 Arco spaarders zijn voorgelogen en dat het daarom niet meer dan logisch zou zijn dat de zich vroeger christelijk noemende organisatie* het gros van dat geld zou teruggeven aan de mensen die hen vertrouwden. En als dat toch niet zou gaan, zou het geen kwaad kunnen dat die hele organisatie een toontje lager zou zingen, want – mocht Deminor wél gelijk krijgen – dan is het ACW geen slachtoffer, maar heeft ze er flink wat geld aan over gehouden.

   Het kan niet anders of deze laatste ontwikkeling zal zijn weerslag hebben op de besprekingen binnen de Zweedse coalitie, waar CD&V ook best ophoudt zich voor te stellen als de linkervleugel die persé de belangen van o.m. het eigen vakbondsfront moet blijven verdedigen. Het zou dan ook geen kwaad kunnen mochten Beke en Co hun syndicale achterban, in de eerste plaats ACV-kefferke Leemans, vragen op te houden met eisen te stellen i.v.m. het beleid van een eventuele toekomstige coalitie, zolang ze zelf niet in staat is voor de eigen deur te vegen.

* Die nieuwe naam ‘Beweging.net’ slaat ook nergens op. Het is zo’n beetje alsof Coca Cola morgen ‘Frisdrank.com’ zou heten. De christelijke organisaties blijken steeds banger te worden van hun eigen schaduw, waardoor de ‘C’ in de naamgeving steeds het eerste slachtoffer wordt.

   Wat is het verschil tussen de militaire interventies tegen de Islamistische Staat (IS) en de politieke manifestaties tegen de volgende federale Belgische regering? Wel, IS bestaat en die regering niet. Klinkt zo’n beetje als dat verschil tussen een naaimachine en een nietmachine: de eerste naait, de tweede niet (doordenkertje).

   Het is niet de eerste keer dat ik hier schrijf dat de hetze van de linkse krachten in dit land weinig uit zal halen omdat ze vechten tegen windmolens en ze hun krachten beter zouden sparen tot er écht een regering is. De laatste in de rij protesterenden is het nog steeds nationale ABVV, dat een congres hield waarbij Rudi De Leeuw herkozen werd als voorzitter en die ter gelegenheid daarvan nog eens zijn duivels mocht ontbinden tegen rechts en het kapitalisme. Dat zijn eigen familie een vennootschap heeft die een niet onaardig onroerend patrimonium bezit en beheert en daarvoor – zoals de eerste de beste kapitalistische instelling – notionele intrest trekt, lijkt voor de kameraden geen probleem. Misschien komt dat omdat dik gevreten salonsocialist De Leeuw bij de roden helemaal geen uitzondering is, denk maar aan Labille. Om nog te zwijgen over tante Laurette, met haar stulpje in het Waals Brabantse Lasnes, een van de rijkste en duurste gemeenten van dit land.

   De achterliggende waarheid is, dat de socialisten niet het fatsoen hebben de uitslag van democratische verkiezingen te aanvaarden, laat staan aan de zijlijn te moeten blijven staan bij het vormen van een nieuwe regering en het uitdelen van de postjes. Dit geldt alvast in de eerste plaats bij de Waalse roden en het door de Walen beheerste ABVV. Bij de Vlaamse socialisten heeft alvast Freya Van den Bossche het licht gezien. Zij heeft Frank Vandenbroucke heel deemoedig gevraagd a.u.b. even mee te willen denken aan een inhoudelijke vernieuwing van de partij. Brouckie heeft niet nee gezegd, maar zal zelf waarschijnlijk niet meer in het stuk voorkomen. Hij zal zich denkelijk geen tweede keer opzij laten zetten zoals dat in 2009 gebeurde door toenmalig voorzitster Caroline Genez. Deze laatste zit nog wel in het Vlaamse parlement, van waaruit ze – naar eigen zeggen – ‘de Vlaamse regering veel pijn gaat doen’ (mijn blog van 29 september), maar niet in ‘Crescendo’. Dat is de naam van het comité dat de vernieuwing wil doorvoeren. Dat crescendo, een term uit de muziekwereld dat ‘toenemend/aanzwellend’ betekent, bestaat verder uit Ingrid Lieten, John Crombez en … Bruno Tobback, die zelf binnen de partij onder vuur ligt. Als het straks maar niet ‘diminuendo’ wordt!

   Uitgerekend de week dat de Kris Peeters uit Hollywood in Venetië triomfeert met zijn nieuwe bruid, gaat het de George Clooney van de Belgische politiek heel wat minder voor de wind. Où sont les neiges d’antan?

   Alle gekheid op een stokje, hij maakt wat mee, de ex-ministerpresident van Vlaanderen. Eerst onttroond worden als Vlaamse stemmenkampioen en voorbij gestoken worden door – stel je voor - la Homans (‘Betteke’ voor Kaaiman), dan verwezen worden naar het federale niveau met de belofte vanwege de grootste partij dat hij daar premier zou mogen worden, dan ook die ambitie moeten laten varen om Marianneke Thyssen aan een tweederangs job in Europa te helpen en verder verplicht worden zich te blijven uitsloven om mee een kamikazeregering in elkaar te steken. Vergeten we niet dat Kris Peeters uit de Unizus-en-zo gelederen komt en bezwaarlijk als een linkse kan bestempeld worden, terwijl hij in de aan de gang zijnde federale besprekingen met zijn partij een bijna links parcours moet lopen om de eigen vakbond, of wat ervan overblijft, plezier te doen. Zeker als men die Leemans van het ACV bezig hoort, zou ik al lang ‘salut en de kost’ geroepen hebben. Uitgerekend dat ACV dat mee in het Arco schandaal zit waarin de eigen spaarders een rad voor de ogen werd gedraaid.

   Volgens de laatste berichten zou Peeters op aandringen van Charles Michel en de andere deelnemers aan de lopende gesprekken, die nu al meer dan twee maanden duren, toch coformateur blijven, maar enige eer valt daar blijkbaar niet meer te rapen. God weet wat ze hem als compensatie hebben beloofd.

   Of het allemaal zal helpen, blijft koffiedik kijken. De tweede dinsdag van oktober is er de opening van het parlementaire jaar (de verkozenen van 25 mei hebben er dan al 4 maanden betaald verlof op zitten!) en de kans bestaat dat, bij gebrek aan een nieuwe premier, Di Pippo weer uit de kas zal worden gehaald voor een laatste comedia dell’ arte. Eén dag later moet bij Europa de begroting worden ingediend. Dat alles terwijl ‘crisismanager’ De Wever tussendoor nog even naar Shanghai moet, waar hij in zijn functie als burgemeester van de koekenstad nog een reeds vooraf overeengekomen afspraak heeft.

   Er zijn fictieverhalen die minder plots bevatten!

   Het blijft mij een raadsel waarom de media, i.v.m. de federale regeringsvorming, het steeds hebben over een ‘landing’. Om te kunnen landen, moet men nl eerst opstijgen en zo te zien geraakt deze zgz Zweedse coalitie niet eens van de grond.

   Het eerste accident was het feit dat men verkoos Marianne Thyssen* voor te dragen als kandidaat Europees commissaris. Daarmee miste men niet alleen de kans om van ‘stoorzender’ Reynders vanaf te geraken, maar moest Kris Peeters ook zijn premier ambities opgeven. Dat laatste zorgde ervoor dat de afspraken tussen N-VA en CD&V na de Vlaamse regeringsvorming herzien dienden te worden. Eergisteren was er dan de botsing tussen partijvoorzitters Beke en Rutten, waardoor de hoop op een zgz ‘landing’ deze week kon vergeten worden.

   Tussendoor was er nog meer nieuws dat zorgde voor frustratie. Koen Geens was met zijn Plan B voor de Arco coöperanten voor de pinnen gekomen en dat plan lekte binnen de 24 uur uit in de media. Om het njet van Europa te omzeilen heeft Geens een constructie uitgedokterd waarbij de Arco schuldeisers – de staat, Belfius en het ACW – het geld dat ze van Arco terugeisen zouden overdragen aan de coöperanten. Die schuldeisers zouden nog e.e.a. bijpassen zodat de 800.000 door het ACW bedrogen spaarders zo’n derde van hun geld zouden kunnen terugzien. Een oplossing die niemand gelukkig zal maken.

   Tussen de soep en de patatten kreeg men dan van Europa nog te horen, dat de Belgische overheidsschuld plots met 26 miljard euro gestegen was. Dit na een boekhoudkundige operatie van datzelfde Europa, waarbij o.m. de kosten van de huisvestingsmaatschappijen en de zgz ‘illegale economie’ (drugshandel, prostitutie en smokkel!) mee in de begroting moeten komen. Resultaat van deze ommekeer is wel dat de Belgische staatsschuld daarmee op 104,5% van het bbp zal komen, terwijl Geens vorig jaar nog fier uitbazuinde toen hij dat cijfer (even) onder de 100% grens kreeg door de BNP-Paribas aandelen (onder te prijs) te verkopen…

   Kortom, de nieuwe federale regering is er nog niet en mocht ze er niet komen, dat zal het onderlinge wantrouwen zo groot zijn, dat ook een tripartite er niet meer in zal zitten. Rest dan nog een regering die onderhandeld kan worden tussen de gewesten, een soort confederale regering, de natte droom van Bart De Wever, toen die nog hoopte dat zijn partij bij de verkiezingen van 25 mei incontournable zou worden…

* Om een idee te geven hoe belangrijk die Europese post van Marianne Thyssen is: in het gezaghebbend economisch weekblad ‘The Economist’ (oplage 800.000, waarvan meer dan de helft in de States) van 13 september in een uitvoerig artikel van Charlemagne over de toewijzing van de Europese topjobs, werd Thyssen’s naam niet eens vermeld…

   Eerder toevallig ben ik er achter gekomen dat de Franstaligen in dit land jaarlijks niet één maar twee feesten hebben. In de derde week van september vieren de Walen hun Waalse feesten en een week later, op 27 september, het feest van de Franse Gemeenschap, die zij daar tegenwoordig de federatie Wallonië-Brussel noemen. Wij Vlamingen hadden bij het ontstaan van het federale België ook een gewest én een gemeenschap kunnen creëren, maar hebben dat niet gedaan, omdat het dubbele kosten zijn. Van kosten trekt men zich echter aan de andere kant van de taalgrens niets aan, het betekent voor hen ook een verdubbeling van de politieke postjes en tenslotte is het – volgens de francofonen – België die betaalt. Dat laatste is een leugen, een dekmantel, want zolang dit België onderhouden moet worden door Vlaanderen, moet datzelfde Vlaanderen ook de kosten betalen van het armlastige Wallonië en het geld verspillende Brussel.

   Van de inhaalbeweging die Wallonië de laatste jaren aan het maken was – hun zgz Marshall plannen e.d. - blijft niet veel over. Er is in Vlaanderen nog altijd 10% meer volk aan de slag dan ‘over there’. En Wallonië heeft nog altijd 15% meer ambtenaren, bijna 200.000 volledige werklozen en een schuld die viermaal (!) hoger ligt dan de Vlaamse. Terwijl de nieuwe Vlaamse deelregering zich rot bespaart om toch maar een begroting in evenwicht te hebben, houdt de Waalse een tekort van 1,1 miljard euro, circa een tiende van het totaalbudget. Tekenend in dat opzicht is het feit dat de nieuwe Waalse minister-president Paul Magnette tijdens zijn toespraak op de Waalse feesten niet één cijfer durfde te noemen. Dat ze daar hun schulden tegen 2018 zullen hebben aangezuiverd, is dan ook praat voor de vaak en is de reden waarom ik het voor één keer eens ben met Paul De Grauwe en er niét tegenop zou zien ook hier tijdelijk wat schulden te maken. Als straks blijkt dat Wallonië en/of Brussel er inderdaad niet in zou slagen de eigen schuld te dempen, dan zal de verleiding groot zijn om officieel België, maar in werkelijkheid Vlaanderen er nog eens extra voor te laten opdraaien. Terwijl wij ons zorgen maken over de toekomst van onze kinderen, blijven de Walen er op rekenen dat iemand anders hun schulden wel zal betalen. Zolang er geen eind wordt gemaakt aan de miljarden transfers, hebben ze nog gelijk ook. De geschiedenis blijft zich maar herhalen.

   Rikske Torfs, de rector van de Universiteit van Leuven, kreeg vorige week vanuit enkele academische kringen de wind van voor, toen hij stelde dat dit land te klein is voor vijf universiteiten en dat daarop nog heel wat bespaard kon worden. Nu is Torfske, in Vlaanderen wereldberoemd geworden sinds zijn medewerking aan ‘De Slimste Mens’ en zijn periode als CD&V- senator, iemand die wel eens meer tegen de stroom in durft roeien, maar met zijn laatste stelling heeft hij wel gedeeltelijk gelijk. Het is nl niet zo dat hij wil dat er hier universiteiten verdwijnen, wel bepaalde afdelingen ervan. Door steeds meer verbindingen met hogescholen is er nl een soort wildgroei ontstaan, die weliswaar voor extra werkgelegenheid zorgt, maar veel geld kost en niet altijd goede resultaten geeft. Het verhaal van het teveel aan koks dat het eten bederft.

   Die uitbreiding van onze hogescholen heeft nog een speciaal facet. Dat gebeurde nl via zgz ‘associaties’, een soort overkoepelende organisaties die zo’n beetje hun eigen leven en hiërarchie leiden. Zo blijkt het dat in onze vijf universiteiten er niet minder dan vier van die associaties geleid worden door socialisten: Luc Van den Bossche (hij weer!) in Gent, Caroline Gennez (jaja!) in Antwerpen, Willy Claes (die van Agusta die zich toen niets meer herinnerde!) in Hasselt en Robert Voorhamme in Antwerpen. Alleen laatstgenoemde heeft onderwijservaring als schepen van de koekenstad. De andere drie zitten daar gewoon omdat ze er politiek benoemd zijn. De vijfde voorzitter, die van Leuven, is André Oosterlinck, ex rector, waarvan men niet met zekerheid weet voor welke partij hij nu is, maar van wie men tenminste weet dat hij uit een katholiek nest komt. Dat er bij onze universiteiten niet méér bespaard wordt, is dan ook geen verrassing.

   Het is trouwens niet alleen in de universiteiten dat er nog heel wat kan bespaard worden door wat efficiënter te werken. Dat geldt ook voor ziekenhuizen. Er blijken er in totaal in België liefst 134 te zijn, waarvan vele afdelingen hebben die dezelfde diensten aanbieden. Als gevolg daarvan worden bepaalde behandelingen in sommige ziekenhuizen weinig of niet verricht, waardoor die op dat gebied niet alleen minder ervaring en expertise in huis hebben, maar er ook voor zorgen dat de eindrekeningen een stuk duurder uitvallen.

   Dat laatste geldt ook voor het Vlaamse Gewest zelf, waar ook heel wat onderafdelingen zijn die men best kan samenvoegen of afschaffen. Denk maar aan het Vlaams Energiebedrijf, het Vlaamse Fonds der Letteren en zo zijn er nog wel enkele. Om nog te zwijgen over de provincies, die men – net zoals de federale senaat - (nog) niet afschaft, maar reduceert, wat maakt dat de logistieke kosten dezelfde blijven en soms zelfs nog vermeerderen. Denk maar aan de bouw van het nieuwe Antwerpse provinciegebouw, waarmee men reeds begonnen. Dat was berekend op een totaal aantal provincieraadsleden dat meer dan dubbel zo groot was als wat er nu van overblijft, zodat dat gebouw veel te groot (én te duur) zal zijn. Het VB heeft al gevraagd die bouwwerken stop te zetten, maar daarvan hoort men, zoals gebruikelijk, niet veel in onze poco media. Die hebben het in Antwerpen te druk met de Oosterweelverbinding…

   Bartje Somers, Open VLD-burgemeester van Mechelen en in een vorig leven ooit Vlaams minister-president (een cadeautje van Verhofstadt nadat Bart enkele jaren his master’s voice had gespeeld) wil blijkbaar weer in de politieke belangstelling komen. Een andere reden zie ik niet waarom hij in de media is gaan vertellen dat hij het hele Oosterweel verhaal in Antwerpen wil terugdraaien zoals zijn partij dat had al had voorgesteld in de verkiezingscampagne naar 25 mei toe. Die partij was daarna echter bereid haar ziel te verkopen om toch maar mee te mogen doen en had het reeds gevormde Vlaamse regeerakkoord een carte blanche gegeven. Diezelfde partij is ook niet zinnens Bartje te volgen, want dat zou betekenen dat ze voor de vierde keer een bocht zou nemen in deze affaire. Trop is teveel, dat wist Van den Boeynants al.

   Wie daar blijkbaar geen problemen mee heeft is ‘schuddekopke’ Kathleen van Brempt, in een vorig leven ook al Vlaams gewestminister voor SP.a en nu veilig met een dikbetaalde job in Europa. Als haar partij er wél mee door zou gaan, betekent dit voor de Vlaamse socialisten ook al de derde bocht ter zake. Oosterweel wordt duidelijk niet alleen een bochtenwerk, maar blijkbaar ook een dankbaar onderwerp voor wie geen andere politieke argumenten meer heeft.

   Nee, geef ons dan maar Caroline Gennez. Nadat die door Tobbackske vakkundig was uitgerangeerd, heeft ze 4 jaar lang als verkozene een Patrick Janssenske gedaan: alleen komen opdagen als er op de knop moest gedrukt worden en voor de rest erop gelet dat ze elke maand haar riante vergoeding kreeg. Maar dat gaat nu veranderen, zegt ze. Ze is nu klaar voor een centrale rol in de oppositie en zegt dat haar partij de Vlaamse regering veel pijn gaat doen. Ik hoor ze bij de Vlaamse meerderheid al klappertanden van de schrik!

   Mocht het Caroline niet lukken, kan ze ook nog altijd voorzitster worden van e.o.a. voetbalclub…

   Gisteren ondertekende Artur Mas, de minister-president van Catalonië, het decreet om op 9 november a.s. een referendum te houden over onafhankelijkheid. Daarmee wordt zijn regio de tweede die dit jaar zo’n referendum houdt, na het Schotse waar een nipte meerderheid toch verkoos bij het Verenigd Koninkrijk te blijven. In tegenstelling tot het Schotse referendum, dat werd toegelaten door de Britse regering, zou dat van Catalonië ongeldig zijn binnen de Spaanse wetgeving. Het is maar hoe men het bekijkt, want elke revolutie is tegen de wet en toch zijn er zo heel wat staten ontstaan, de Belgische inbegrepen.

   Het blijkt trouwens dat er nog nooit een natie onafhankelijk is kunnen worden via een referendum. Mocht het in Catalonië lukken, dat zal het toch (voorlopig?) de uitzondering zijn die de regel bevestigt. De meest opmerkelijke splitsing van een land binnen Europa was die van Tsjecho-Slowakije. Die zou er meer dan waarschijnlijk ook niet door een referendum gekomen zijn, maar kwam er gewoon omdat men er niet meer in slaagde een nationale regering te vormen. Die zgz ‘fluwelen’ splitsing verliep rimpelloos en beide nieuwe landen zijn er niet slechter op geworden. Zeker Slowakije, het armste gedeelte, heeft zich na de splitsing serieus herpakt en behoort nu zelfs al tot de eurozone. Het zou een voorbeeld kunnen zijn voor Wallonië.

   Als wij in Vlaanderen nog kunnen hopen op e.o.a. vorm van onafhankelijkheid, dan zal het moeten gebeuren volgens het fluwelen model van Tsjechië en Slowakije. Reeds van bij de splitsing van de nationale politieke partijen in dit land, werd er gesteld dat het ooit zou kunnen gebeuren dat men in de onmogelijkheid zou komen nog een nationale regering te vormen. Na de 451 dagen voor de vorming van de regering Di Rupo zitten we nu alweer meer dan 4 maanden voorbij de verkiezingsdatum en laat niets vermoeden dat er snel een nieuwe federale regering zal komen. Volgens sommige persberichten zou de zgn Zweedse coalitie dit weekeinde de “landing’ inzetten. ‘Eerst zien’, zei de blinde.

   Vergeet de aan de gang zijnde discussies omtrent de ziekenhuizen, het onderwijs, de politie, de VRT, de vakbonden en ga zo maar door. Hét probleem van het jaar is opgelost, of toch niet?

   Blijkt nl dat er beslist is dat het afronden van de stukjes van 1 en 2 cent aan de winkelkassa’s toch zal worden ingevoerd vanaf 1 oktober a.s. Naar beneden als het eindbedrag eindigt op 1 of 2 cent, naar boven als dat op 3 of 4 cent zou zijn. Dat ‘enorme’ probleem, dat in Nederland al meer dan tien jaar geleden werd opgelost en waarover men het hier in het voorjaar (zie mijn blog van 8 april) niet eens geraakte, werd daarna over de verkiezingen van 21/05 getild. De reden waarom dat toen niet lukte was, omdat de PS er alleen maar mee akkoord ging als het uitsluitend zou gelden voor contante betalingen en niet met de bankkaart. Dat blijft zo, want diezelfde PS heeft het ook nu gehaald, met als gevolg dat de grootwarenhuizen beslist hebben deze regel niét in te voeren. Dat hadden ze ook al beslist in het voorjaar. De kans bestaat nl dat klanten, die (letterlijk) op de centen letten, contant gaan betalen als ze naar beneden kunnen afronden en met de bankkaart als dat naar boven gebeurt. Dat lijkt belachelijk, maar ketens zoals Carrefour en zeker Delhaize – momenteel in moeilijkheden – hebben meer dan één miljoen klanten en zeggen op die manier, althans theoretisch, veel geld te kunnen verliezen. De vraag is nu wie zich het meest belachelijk maakt: de federale regering, met dank aan de PS of de grootwarenhuizen. Enfin, in Nederland, waar het systeem werkt voor zowel contant als bankkaart, hebben ze er weer een Belgenmop bij en in Finland lachen ze zich krom. Daar hebben ze nl de muntjes van 1 en 2 cent wel geslagen (ze moésten dat doen van Europa), maar nooit uitgegeven.

   Te midden de dagelijkse stortvloed van klachten over de beleidsverklaring van Geert Burger (ik vraag me af hoe lang dat nog gaat aanhouden), was er ook een vanwege de organisatie die zich in Vlaanderen bezig houdt met de armoedebestrijding. Bij die berichtgeving werd deze keer wél verteld, dat een groot deel van de armoede zich bij ons situeert bij de allochtonen. Iets dat de meesten onder ons al wel lang weten, maar waar men toch van opschrikt als blijkt dat zelfs de VRT dat nu ontdekt heeft. Zo werd er o.m. verteld dat de helft van kinderen met een allochtone moeder* in de armoede leeft t.o.v. slechts 10% van de kinderen met een moeder van bij ons. Het is in dit land al opmerkelijk dat men zoiets officieel durft toegeven, want in feite is dat geen gewone armoede. Zo zie ik het alvast niet, ik noem het een geïmporteerde armoede. Het is armoede die niet het gevolg is van e.o.a. ontoereikend beleid, maar die wij hier importeren. Mensen met weinig of geen middelen van bestaan, die niet eens asielzoekers zijn (al worden ze zo wel genoemd), die wel veel kinderen krijgen en er daarna mee uitpakken dat die arme kindjes niet (genoeg) geholpen worden. Als wij hier dit soort armoede blijven importeren, dan zal het cijfer van mensen die leven onder de armoedegrens, kinderen die geen behoorlijke opvoeding krijgen of studies kunnen volgen, jongeren die geen diploma kunnen halen en daarna ook geen fatsoenlijk werk, alleen maar blijven stijgen.

   Wat wij hier moeten doen, is wat men bv doet in landen zoals Canada. Immigratie: ja, maar dan van mensen die we nodig hebben. Met de honderdduizenden werklozen die hier al zijn, hebben we geen plaats noch geld meer om economische gelukzoekers op te vangen. Wel mensen die we kunnen gebruiken, zoals in de zorgsector of in knelpuntberoepen zoals bv ingenieurs en lassers.

   In de VRT-uitzendingen over armoede kregen we ook weer even Jos Geysels te zien, ex-secretaris van Agalev, die er destijds mee voor zorgde dat zijn partij even uit het parlement verdween, nadat hijzelf akkoord was gegaan met de door Verhofstadt voorgestelde 5% kiesdrempel. De man die ook het cordon sanitair tegen het Vlaams Blog uitvond en daar later voor beloond werd met allerlei overheidspostjes, waarvan hij trouwens nog steeds geniet. Een slechtere pr man voor de armoedebestrijding kan men zich in Vlaanderen moeilijk indenken.

* Raar dat men het bij die armoedebestrijders alleen heeft over de moeder. Alsof een vader er niet toe doet, of wil men daar gaan naar een matriarchaat zoals bij de joden?

   Volgens het jaarlijkse ‘Global Wealth Report’ van de Duitse verzekeraar Allianz, is de gemiddelde Belg de derde rijkste ter wereld. Alleen de gemiddelde Zwitser en de even gemiddelde Amerikaan zijn nog rijker. Nu weet ik wel dat dat ‘gemiddelde’ niet alles zegt, maar wie rond zich heen kijkt, weet dat heel wat mensen zich in dit landje nog veel kunnen permitteren. Denk maar aan de vakantiereizen waarvoor ze in drommen staan aan te schuiven en die meestal niet één, maar twee keer per jaar plaatsvinden. In totaal staat er 250 miljard euro op onze spaarboekjes en driekwart van de Vlamingen heeft een eigen huis (misschien wel nog niet afbetaald). En dan hebben we het nog niet over hun auto’s (mv) gehad.

   Het is dan ook wat komisch over, als men dezer dagen hoort hoeveel mensen er zich druk maken omdat e.o.a. dienst wordt verminderd en/of afgeschaft en bepaalde bijdragen worden verhoogd. Voor de verhoging van het inschrijvingsgeld aan de universiteiten blijven we zelfs nog onder de bedragen die in eigen land, maar dan over de taalgrens, worden gevraagd en waartegen – bij mijn weten – niet gereclameerd wordt. Eén groot zomerfestival overslaan en het verschil is betaald, maar blijkbaar kan men zoiets niet missen.

   In het Vlaamse parlement heeft de oppositie dan eindelijk met scherp kunnen schieten op de beleidsverklaring van de regering Bourgeois en heeft ze gezegd dat te zullen blijven doen gedurende de volgende vijf jaar. Dat wordt van een oppositie ook verwacht, al zal het waarschijnlijk weinig uithalen, als men weet dat de meerderheidspartijen driekwart van de parlementszetels bezetten. Daar komt nog bij dat SP.a-fractieleider Crombez ernstigere argumenten zal moeten bovenhalen om ergens gelijk te krijgen dan wat hij op de eerste vergaderingsdag kwam vertellen. Reden daarvoor doordat zijn partij mee in de vorige regering zat en dus mee verantwoordelijk is voor nogal wat zaken die toen zijn scheef gelopen. Mocht hij dat niet weten, dan kan hij dat altijd is gaan vragen aan enkele van zijn eigen ex-ministers zoals Ingrid Lieten en vooral Freya Van den Bossche die – naar socialistische traditie – er af en toe een potje van gemaakt hebben. Zoals het nutteloze derde Tv-kanaal bv en de chaos rond de subsidiëring van de groene stroom…

   Het is haast aandoenlijk te zien hoeveel mensen en organisaties dezer dagen op straat komen om te protesteren tegen alles en nog wat, maar in de eerste plaats tegen een federale regering die nog steeds moet gevormd worden en een regionale regering die vrij vaag blijft in haar doelstellingen en nog niet overal definitieve cijfers op geplakt heeft (studie- en verplaatsingskosten bv). Verder kan de regering Bourgeois evenmin vertellen wat bedrijven en werkgevers al dan niet gaan krijgen, omdat ook dat afhangt van de nog niet bestaande federale regering. Dat belet de grote muilen van de vakbonden, Rudy de notionele intrest poenpakker en ACV’er Leemans op kop, niet een hoop hatelijkheden te verkondigen die eerder passen in de syndicale retoriek van 50 jaar geleden. Ze roepen nog net niet dat ‘den boas ne smeirlap’ is, maar veel scheelt het niet. Dat alles terwijl juist deze heren weten dat er iets moet gedaan worden aan de loonkloof met onze buurlanden, wil men vermijden dat er hier nog meer doppers komen (of hopen ze daar misschien juist op?).

   De regionale Vlaamse regering is er nu, de beleidsverklaring is afgelegd en de oppositie staat het vrij er vanaf vandaag in het parlement op te schieten. Dat heet pas democratie en dat moet daar gebeuren en niet op straat. De ploeg van Bourgeois heeft voor de begroting van 2015 meer dan één miljard euro extra moeten besparen en zou daarin gelukt zijn. Wat had ze anders moeten doen: extra belastingen heffen (het linkse dada)? Alsof extra belastingen de gezinnen niét zouden treffen.

   Als ik zie hoeveel duizenden er nu al op straat zijn gekomen voor eisen die al dan niet gewettigd zijn, dan vraag ik me af, waarom die op 25 mei niet méér voor de linkse oppositiepartijen gestemd hebben, die alles bij het oude zouden gelaten hebben, het ‘alles is gratis’ inbegrepen. Slechts één Vlaming op vier stemde links. Ik vraag me ook af hoeveel mensen op een gewone werkdag tijd zat blijken te hebben om te betogen en niét te werken.

   Wij betalen in dit land al de hoogste belastingen van heel Europa, samen met Zweden en Denemarken, maar in die landen krijgen de mensen er wel meer voor terug. Als er dan geen hogere belastingen meer kunnen komen, is er maar één alternatief: besparingen.

---

   In de marge van bovenstaande was er gisteren nog de politiestaking, al ging die in de eerste plaats tegen een uitspraak van het Grondwettelijk Hof en zullen ook de pakkemannen moeten wachten tot er een nieuwe federale regering is. Opmerkelijk was wel dat de staking weinig hinder veroorzaakte, omdat de politie nl verplicht is een minimumdienst te waarborgen. Toen geopperd werd dat zoiets ook mogelijk zou moeten zijn bij bv de Spoorwegen en de Post, stonden de vakbonders ook al op hun achterste poten. Dat terwijl deze politiestaking juist bewijst dat zoiets wel degelijk werkt…

   Gisteren kreeg ik in mijn mailbox een reactie op mijn blog over het Eurostadion vanwege het actiecomité Parking C uit Grimbergen. Die mensen hadden kennis genomen van mijn blog en zijn daar inderdaad – zoals ik al meldde – niet zinnens zich zomaar te laten doen door het ‘grote’ Brussel. Ze hebben dat al laten horen via Twitter en Facebook, maar ook in Het Laatste Nieuws en op de gewestelijke radio’s. Samen met al die andere grote projecten die er in dezelfde buurt op stapel staan, zal dat Belgische stadion het Vlaamse Grimbergen onleefbaar maken. Alleen al bij dat ene voetbalstadion komt er een parking voor 10.000 auto’s, terwijl er daar momenteel niet eens een afrit is op de Ring en men o.a. helemaal niet weet wat er o.m. met de waterhuishouding van de streek moet gebeuren.

   Alain Courtois, schepen in Brussel en voormalig secretaris-generaal van de Belgische voetbalbond, zegt wel zinnens te zijn het comité bij de besprekingen ter zake te zullen betrekken. Vraag is maar of dat werkelijk zal gebeuren en wat ze daar in de pap zal te brokken hebben. Philippe Fierens, voorzitter van het Grimbergse comité, vreest dat ze er maar bij zullen mogen zitten voor spek en bonen. Platini, voorzitter van de UEFA, die ook op de hoogte was gebracht van de Grimbergse klachten, heeft niet eens gereageerd en dat laatste geldt ook voor het ‘grote’ RSCA Anderlecht.

   Meer dan waarschijnlijk gaat het Grimbergse comité de zaak aanklagen via juridische procedures, omdat dit de enige manier schijnt te zijn waarop men fatsoenlijk zou reageren. Wie meer over deze zaak weten wil, kan terecht bij http//stadionparkingc.be.

---

   En dan nog dit: volgens een studie van het Amerikaanse Massachusetts Institute of Technology (MIT) is de euro een succes, omdat ze daar in New-England ontdekt hebben dat in een regio met dezelfde munt, zoals de eurozone, de prijzen veel minder verschillen dan in landen en regio’s met diverse munten. Tot daar het goede nieuws. Blijkt nl dat die studie een variant is op de zgn McDonalds Index, een ideetje van The Economist dat al jaren mee gaat en heeft MIT het alleen maar over de producten van Apple, IKEA, H&M en Zara, dus grotendeels over meubelen, elektronica en kleren. Feitelijk is dit geen nieuws, want de voorstanders van de euro zeggen ook al járen dat bv de kosten van levensonderhoud sinds de invoering van de euro niet veel zouden gestegen zijn. Alleen vergeet men er telkens bij te zeggen dat de producten voor dagelijks levensonderhoud er niet bij zijn. Het gaat grotendeels om zaken die men slechts af en toe koopt en waarvan de aankoop desnoods wordt uitgesteld als men er financieel minder goed aan toe is. Sinds de euro lijkt alles goedkoper, tot men de prijzen vermenigvuldigt met 40,3399. Nederlandse vrienden vertellen mij altijd dat zaken die bij hen vroeger x-aantal gulden kostten, nu hetzelfde cijfer in euro hebben. Dat is x 2,2. Het is bij ons niet anders.