Di Flippo

   De moordpartij bij Charlie Hebdo was niet de eerste en zal ook

niet de laatste zijn in een reeks van aanslagen door

doorgedraaide moslims. Toch is er deze keer denkelijk een grens

overschreden, waarbij de Westerse wereld, maar ook een deel

van de moslims eindelijk is gaan beseffen dat het zo niet verder

kan. Hopelijk blijft die tendens aanhouden en sterft hij geen

stille dood, zoals in het verleden al meer is gebeurd.

   Het was wel louter toeval dat die Eric Zemmour één dag

vroeger zijn in boekvorm verschenen mening (le suicide

français) tegen de zo geprezen multicultuur in Brussel kwam

verdedigen. Qua publiciteit kan dat tellen. Zemmour was

trouwens niet de enige die net nu met een boek over de

aanwezigheid van de islam in Europa voor de dag kwam.

Tegelijk verscheen er ook een zoveelste boek van de in Frankrijk

eerder berucht geworden Michel Houellebecq. Diens laatste boek

is een fictief verhaal, maar - evenals zijn vorige werken – zo

geschreven dat het sensationeel en provocatief overkomt. De

titel: ‘Soumission’ (onderwerping) is letterlijk de vertaling van

het woord ‘islam’, dat hetzelfde betekent. Het verhaal speelt zich

af in 2022, waarbij de Franse presidentsverkiezingen gewonnen

worden door een gematigde moslim, die Marine Le Pen van het

FN in de laatste ronde verslaat. Zijn partij, de

Moslimbroederschap(!) gebiedt de mannelijke docenten van de

Sorbonne zich tot de islam te bekeren. De vrouwelijke docenten

worden ontslagen. De joden moeten het land uit en de

werkloosheid daalt spectaculair omdat de vrouwen terug naar de

haard worden gestuurd. En nog zo van dat moois.

   Voorlopig nog fictie dus, zeker op zo’n korte termijn. Toch

mag men niet vergeten dat bv de burgemeester van Rotterdam

nu al een (gematigde) moslim is (in de stad van Pim Fortuyn!)

en dat zoiets over enkele verkiezingen ook in Brussel tot de

mogelijkheden behoort. Mocht de moordpartij in Parijs het

kantelmoment zijn dat een dergelijke evolutie kan keren, dan

zijn die tekenaars, journalisten en agenten tenminste niet voor

niets gestorven.

   Inch’Allah!

   Mijn bedoeling gisteren was een blog te schrijven n.a.v. de

uiteenzetting van de Franse schrijver Eric Zemmour in de

Cercle de Lorraine, een Brusselse businessclub van in hoofd-

zaak Franstalige ondernemers. De man kwam er tekst en

uitleg geven over zijn laatste boek: ‘Le suicide français’,

waarvan in no-time 800.000 exemplaren werden verkocht.

Het boek gaat over de teloorgang van de Franse samenleving

na mei ’68. Het deed me denken aan een gelijkaardige uitga-

ve (‘Deutschland schafft sich ab’), nu een grote 4 jaar gele-

den, van de Duitse schrijver Thilo Sarrazin, toenmalig senator

voor de SPD (socialist, nota bene) en lid van de Bundesbank,

waarvan ook 1,2 miljoen exemplaren werden verkocht op

anderhalve maand tijd.

   Beide uitgaven, zowel van Zemmour als van Sarrazin heb-

ben het niet over de islamistische beestigheden die we

ondertussen met de regelmaat van een klok meemaken, nu

weer in Parijs, waar in de kantoren van het satirische week-

blad Charlie Hebdo 12 mensen op koelbloedige wijze werden

afgemaakt, omdat ze lachen met Mohammed en zijn islam.

Waar Zemmour en Sarrazin het wél over hebben, is over de

steeds toenemende immigratie van mensen die hier wel wil-

len wonen, maar niet willen integreren en er tenslotte voor

zorgen dat hun omgeving een vruchtbare bodem wordt voor

allerlei terreurdaden in de naam van Allah, zoals we die nu

meemaken.

   De politiekcorrecten hebben niet gewacht op de aanslag

in Parijs om het boek van Zemmour en de deining die er de

laatste tijd in Duitsland is ontstaan n.a.v. de wekelijkse

Pegida* betogingen, aan te klagen als racisme en nazisme.

Bij de criticasters in Duitsland was o.m. ex-Bondskanselier

Schmidt, dezelfde Schmidt die 4 jaar geleden partijgenoot

Sarrazin nog feliciteerde met zijn boek. Het feit dat de man

ondertussen 97 is, kan daar misschien wel iets mee te ma-

ken hebben. Vraag is alleen wat ze nu weer gaan vinden

om de uitwassen van de islam niet in vraag te moeten

stellen…

* Pegida staat voor: ‘Patriotische Europäer Gegen die

Islamisierung des Abendlandes’. De nieuwe Duitse AfD-

partij(‘Alternativ für Deutschland), die bij de Europese

verkiezingen 6% van de Duitse stemmen haalde, staat

er achter.

   Er doen zich momenteel enkele rare situaties voor op de

geldmarkten. Om te beginnen is er de instorting van de olie-

prijs, 53 dollar per vat, de laagste prijs in zowat zes jaar.

Verder heeft de onzekerheid rond een eventuele Grexit de

aandelenkoersen en de waarde van de euro doen dalen. Dat

laatste is een godsgeschenk voor de Europese export. Als

gevolg van dat alles voorspelt het Planbureau nu, dat daar-

door de spilindex dit jaar waarschijnlijk niet overschreden

zal worden en er dan ook geen indexsprong meer zal komen

vóór 2016. De hele discussie daaromtrent zal dan (voorlopig?)

een maat voor niets geweest zijn. Al die uitspraken van De

Leeuw, Leemans & Co ter zake blijken nu evenveel slagen in

het water. Anderzijds zien de overheden – ook de Waalse die

er zogezegd tegen was – nu de besparingen op de

ambtenarenlonen in rook opgaan. Alhoewel het er dus, zeker

in Europa, niet beter aan toe gaat, wordt het leven er toch

goedkoper, tot spijt van wie ’t benijdt. Vraag is natuurlijk wel,

of het allemaal zal ‘blaffeturen’, zeker met de wetenschap dat

het niet de eerste keer zou zijn dat het Planbureau zijn

vooruitzichten moet bijstellen.

   Nog zo iets is de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB).

Terwijl iedereen ervan overtuigd was dat de loonkostenhan-

dicap met de buurlanden ergens rond de 15% lag, kwam die

CRB ergens rond Kerstmis met de blijde mare dat die gedaald

was tot niet minder dan 2,9%. Daarbij weinig of geen

commentaar, ook niet van de media die er anders altijd zo

snel bij zijn. Er werd zelfs bij verteld dat de verdienste voor

de daling bijna volledig op rekening van de regering Di Rupo

kwam. Wat blijkt nu: die daling van 2,9% blijkt alleen maar

het verschil te zijn met de reeds bestaande kloof uit… 1996,

toen er een wet gestemd werd waardoor de loonkloof met de

buurlanden niet groter mocht worden. In werkelijkheid kost

het gemiddelde uurloon in dit land nog altijd 42 euro, t.o.v.

36 in Duitsland en Frankrijk, 30 in Nederland en 21 in de UK.

Het werkelijke verschil blijft zo gemiddeld toch nog steeds

16% en als daar niet méér aan gedaan wordt, zullen hier nog

steeds bedrijven sluiten, en/of vertrekken en arbeidsplaatsen

verdwijnen.

   In zowel het Planbureau als de CRB zitten waarschijnlijk

heel wat dik betaalde economen en aanverwanten. Men kan

zich dan ook terecht afvragen, of die wel hun geld waard zijn,

als ze om de haverklap met andere vooruitzichten komen.

Zeker als we weten dat we ze feitelijk niet eens nodig heb-

ben, want er bestaat ook nog zoiets als het Rekenhof en de

Nationale bank waar men ook terecht kan zónder het natte

vingerwerk van die zgz specialisten…

   Er is nog maar eens een soort enquête gehouden binnen de 24

Oeso-landen, deze keer door Voka, het netwerk van Vlaamse

ondernemers en Kamers van Koophandel (het vroegere VEV).

Nu ging het om de zgz 'Waar-voor-je-geld-ranking', in gewone

mensentaal: om de verhouding tussen betaalde belastingen en

de levenskwaliteit die men ervoor terug krijgt. En dat is in België

nog altijd aan de zeer lage kant. Dit land staat op een

beschamende 20ste plaats, net zoals trouwens een jaar eerder

al het geval was. Alleen het wispelturige Hongarije, het failliete

Griekenland, Frankrijk en Italië doen het nog slechter. Vooral die

twee laatste landen, die binnen de E.U. toch tot de grotere

economieën behoren, doen het verre van goed. Zeker Frankrijk,

waaraan politiek België zich altijd gespiegeld heeft, heeft veel

van zijn pluimen verloren en is lang geen voorbeeld meer.

   Voor zover dat nog nodig is, duidt het Voka onderzoek aan dat

in de meeste Oeso-landen de burger meer terug krijgt voor de

belastingen die hij betaalt of dat hij er minder belastingen

betaalt. Dat houdt in dat de belastingen niet persé moeten dalen

als de burger er beter van kan worden. Dat laatste kan alleen

als er efficiënter gewerkt wordt, dat er structurele veranderingen

moeten komen en geen knip- en plakwerk meer.

   Het lijkt we wel raar dat het Vlaamse netwerk, dat Voka is, bij

dit onderzoek de klassieke fout maakt geen onderverdeling te

maken tussen de gewesten in dit land. Is dat misschien omdat

ze tegenwoordig hun hoofdzetel in Brussel hebben?

   Wie die onderverdeling wél maakt is, verrassend genoeg,

Siegfried Bracke, de nieuwe eerste burger van Belgenland o.w.v.

zijn functie als Kamervoorzitter. De man blijkt toch nog een

Vlaamse reflex te hebben. In een interview met Le Soir zegt hij

dat confederalisme voor België de toekomst blijft, ongeacht het

feit dat de N-VA, zijn partij, nu deelneemt aan een federale

regering die eerst de sociaal-economische problemen wil

aanpakken. Straffer nog, hij zegt in dat interview dat de

Vlaamse onafhankelijkheid een onvermijdelijke evolutie is, 'een

beetje zoals de wetten van Darwin'. Ten zuiden van de taalgrens

zijn ze er nog altijd niet goed van!

   Uitgerekend in dezelfde week dat de Franse PS-regering de Rijkentaks

afschaft, nadat gebleken is dat die meer kost dan opbrengt, komt onze

PS het hetzelfde voorstel af. Te gek om los te lopen; er zijn gewoon geen

woorden voor. Temeer omdat er in dit land - zoals ik al eens eerder ge-

meld heb - niet eens een vermogenskadaster bestaat, waardoor het nóg

meer zou kosten om tot zo'n taks te komen. Het voorstel werd ingediend

door ene Ahmed Laaouej, ene van de soort die men vroeger in Gent nog

allochtonen noemde. Of dat er iets mee te maken heeft weet ik niet, maar

men heeft mij altijd verteld dat de PS een uitgekiende studiedienst heeft

en ik neem aan dat die Ahmed toch niet écht achterlijk is.

   Het voorstel past meer dan waarschijnlijk in de koeionnerij waarmee

de PS al bezig is sinds de opening van het nieuwe parlementaire jaar.

Eerst met de heksenjacht van Laurette Mitraillette op de N-VA leden

van de centrumrechtse regering om redenen die niets met de heden-

daagse politiek te maken hebben. Dan met de stakingsgolf van decem-

ber, die flink in de verf werd gezet door de 'gewapende arm van de PS'

zoals De Wever het duidelijk verwoordde. En nu dus met dat voorstel

dat op voorhand gedoemd is om te mislukken. Bij een gebrek aan een

vermogensbelasting zou iedereen, volgens die Ahmed, zelf op woord

van eer moeten aangeven hoe groot zijn vermogen is. Zie je dat in

België al gebeuren?

   In de marge van bovenstaande toch nog even vermelden/herhalen,

dat een vermogensbelasting niet hetzelfde is als de vermogenswinst-

belasting, waarnaar Kris Peeters hengelt. Diezelfde Peeters is zich trou-

wens ook in een hoek aan het schilderen met zijn 'aangroei van het

vermogen én zijn 'activeren van slapend kapitaal', wat twee verschil-

lende begrippen zijn. Misschien past dat in zijn poging om kool en geit

te sparen ('If you can't convince them, confuse them'), maar dat zou

hij beter binnenskamers houden i.pl.v. dat te gaan verkondigen op de

cafézender uit Nossegem.

   Het was dit weekeinde de beurt aan de OCMW's om alarm te slaan. Ook

zij zullen weten van de besparingen,  zeker omdat zij voor hun financiering

van o.m. de federale en regionale overheden, afhangen van de steden en

de gemeenten, die zelf ook allemaal moeten inbinden (met dank aan de

zesde staatshervorming). In De Tijd, waarin ik het bericht las, was er een

reactie van Kurt De Loor Vlaams SP.a-parlementslid en OCMW-voorzitter

van Zottegem. De man kwam recentelijk nog in het nieuws, toen hij

verklaarde de geplande indexsprong te zullen negeren en zijn mensen toch

hun loonsverhoging te zullen geven. Hij werd toen meteen teruggefloten d

door zijn eigen burgemeester. De eersten die nl van die indexsprong zullen

profiteren zijn de steden en gemeenten die zo besparen op de hoge

personeelskosten van hun ambtenaren en laat dat nu juist de overheden

zijn, waarvan de OCMW's hun werkingstoelagen moeten krijgen. De Loor

zou dat moeten weten, maar voor hem was het waarschijnlijk belangrijker 

in het nieuws te komen. Hij werd trouwens meteen gesteund door Rudy De

Leeuw, die gemakkelijk praten heeft. Zijn ABVV zal er geen geld insteken 

en van de notionele intrestaftrek van de familie De Leeuw zal ook wel geen 

geld naar het OCMW gaan.

   Wat ik in de hele communicatie over de OCMW-gelden niet terug vind,

is dat ik nergens iets hoor of lees over de geldsommen aan de daar al dan

niet in aanmerking komende immigranten. Dat is blijkbaar een publiek ge-

heim. Het zou geen kwaad kunnen, mochten hulporganisaties daarover wat

transparanter zijn en bv eens vertelden hoeveel procent van hun werkings-

toelagen gaan naar mensen die daar nooit iets voor hebben afgedragen.

   Tenslotte blijkt dat la Homans, verantwoordelijk Vlaams minister ter

zake, al gesteld heeft dat men in de volgende bestuursperiode de OCMW's

wil inkapselen in de steden en gemeenten, waarbij alleen de grotere steden

nog de keuze zouden behouden om ze apart te houden. Die mededeling

bracht De Loor ertoe te zeggen dat Homans, die - nota bene - zelf voor-

zitter is geweest van het Antwerpse OCMW, er geen verstand van had. Hij

wel. Want diezelfde De Loor wordt dik vergoed als volksvertegenwoordiger

én als OCMW-voorzitter (en dan heeft heeft gegarandeerd nog enkele

bestuursmandaten) en is zelf het duidelijkste voorbeeld dat er nog veel

bespaard kan worden zonder dat de service aan de mensen die echt

hulpbehoevend zijn daaronder moet lijden.

   Ik kom even terug op mijn artikel van gisteren, waarin ik het had over

de vijfde colonne van CD&V binnen centrumrechts. Het is nl opmerkelijk

dat de enige twee ministers, die die partij in de federale regering heeft,

allebei uit het middenveld komen en niet uit de vakbond, zoals dat wel het

geval is in de Vlaamse deelregering. Over Koen Geens' departement wil ik

me (nog) niet uitspreken, maar met dat van Kris Peeters is er wel iets

speciaals aan de hand. Want, alhoewel Peeters overkomt van Unizo, lijkt

het wel alsof hij de meest syndicale is van de hele regering. Om dat te

begrijpen, moet men wel eens zien wie er van Peeters' kabinet deel

uitmaakt.

  Naamgenoot Eddy Peeters is er kabinetschef. De man heeft een ACV

-etiket. De directeur is Liesbeth Sommen, die men niet zomaar links kan

noemen, maar die bv wel een vaste rubriek heeft op de website van Knack,

een blad dat sinds het vertrek/ontslag van Rik Van Cauwelaert en Koen

Meulenaere een flinke bocht naar links heeft genomen. Kers op de taart in

het kabinet Peeters is echter Peter Vansintjan, ooit kabinetschef van Joëlle

Milquet (jaja!), toen die nog federaal minister van Werk en Binnenlandse

Zaken was. Vansintjan is een echte syndicalist, berucht om zijn radicaal

linkse uitspraken. Na 25 mei verklaarde hij o.m. dat hij uit de politiek zou

stappen als de N-VA mee aan de macht zou komen. Jammer genoeg heeft

hij dat niét gedaan en is hij nu waarschijnlijk de drijvende kracht achter de

ogenschijnlijke onschuldige pogingen van Kris Peeters om het programma

van de regering Michel af te zwakken.

   Op die manier is Peeters wel ver verwijderd geraakt van zijn roots bij

Unizo en wordt hij nu het linkse geweten van de federale regering.

Misschien kwaad omdat hij zijn Vlaams speeltje is kwijtgeraakt?

   Het zit François Hollande niet mee. Hij is zo stilaan de minst

populaire Franse president van de Vijfde Republiek geworden.

87% van de Fransen lusten blijkbaar geen 'monsieur normale'

op die plaats. Zijn economische aanpak is een ramp en nu hij

de zgz 'rockster-econoom'Thomas Piketty, nota bene: ook een

socialist, de ridderorde aanbiedt in het Légion d'Honneur, wei-

gert die dat toch zeker. De econoom mag dan wel een succes-

boek geschreven hebben over de groeiende economische en

financiële ongelijkheid in de wereld, in de reële economie is hij

nog geen superster (en hij is slim genoeg om dat te beseffen).

In de wereldranglijst van The Economist staat hij pas op plaats

13, zelfs nog drie plaatsen achter Peter Praet, de Belgische

hoofdeconoom van de Europese Centrale Bank (ECB).

   Maar ik had het over François Hollande. Die ziet nu ook af van

de zgz 'rijkentaks', die hij in zijn verkiezingscampagne beloofd

had te zullen heffen en die blijkbaar het sop van de kool niet

waar is. Zoals te verwachten was, verliet een aantal superrijken

gewoon la douce France, hun geld achterna dat waarschijnlijk

al vertrokken was op de avond toen bleek dat de socialisten

de Franse verkiezingen hadden gewonnen. Ik heb dat in deze

rubriek al eens meer geschreven: geld kan je tegenwoordig

verplaatsen naar de andere kant van de wereld in een fractie

van een seconde met één druk op de knop. De rijkentaks

bracht Frankrijk geen 5% op van wat men ervan verwachtte.

Weer pech dus voor Hollande en dan hebben we het nog niet

eens gehad over zijn amoureuze puinhopen. Men zou er nog

medelijden mee gaan krijgen.

   En zo zijn we bij de Belgische politiek aangekomen, waar

de linkse oppositie en de vijfde colonne van CD&V binnen de

centrumrechtse regering ook aansturen op o.m. een vermo-

genstaks. Als die er zou komen, zal het resultaat navenant

zijn met wat in Frankrijk is gebeurd. Jammer genoeg heeft

het verleden geleerd, dat men in dit land niet leert van mis-

lukkingen elders. Denk maar aan het kerstvoetbal en de

play-offs die in Nederland werden afgeschaft, waarna men

er hier mee begon...

   De Bel20 sloot dit jaar af met een groei van 12%. Dat is geen record: vorig jaar was het 20%, maar ook niet slecht gezien 2014 toch alles behalve een normaal jaar was. Opmerkelijk was wel dat de nummers één en twee op de Bel20 twee semi-overheidsbedrijven zijn. Bpost steeg liefst 45% en Proximus, de nieuwe commerciële naam voor Belgacom, haalde 40% groei. In het licht daarvan is het des te ergerlijk, dat een echt staatsbedrijf zoals de NMBS elk jaar 200 tot 250 miljoen euro blijft verliezen en afstevent op een schuld van om en bij de 5 miljard! En dat weten dat datzelfde bedrijf al eens 7 miljard euro schulden werd kwijtgescholden door Vande Lala, toen minister van Begroting in een van de Verhofstadt regeringen. Jo Cornu, de nieuwe spoorbaas heeft al gezegd dat dit niet verder kan, dat de NMBS naar een faillissement afstevent en beter zou geprivatiseerd worden. Als gevolg daarvan zijn de vakbonden, die de NMBS zo’n beetje als hun eigendom beschouwen waarover ze al sinds de jaren stilletjes heersen, op hun achterste poten gaan staan en weigeren ze voorlopig nog verder te praten. Toch zal dat moeten, want ondertussen heeft men ontdekt dat er bij dat bedrijf nog heel wat potjes gedekt zijn gebleven. Zo blijkt de spoorwegmaatschappij eigenaar te zijn van liefst 82 bedrijven en bedrijfjes, waarvan sommigen helemaal niets meer met spoorwegen te maken hebben. Dat gaat van parkings tot vastgoed, financieringen, restaurants buiten de stations en IT. Tot zelfs een eigen ziekenfonds, waardoor er geen externe controle is op ziektes, absenteïsme e.d.

   Spoorbaas Cornu en minister van Mobiliteit Galant hebben nu de handen in elkaar geslagen en willen daar iets aan doen. Ze zullen af te rekenen krijgen met vakbonden, die geen rechtspersoonlijkheid hebben, beschikken over miljarden euro’s waarover ook al geen controle mogelijk is en gewend geweest zijn de NMBS te beschouwen als een zaak waarvoor ze geen rekenschap hoeven te geven. Zo’n soort maffia, met dit verschil dat de vakbondsbazen met pensioen gaan en die van de maffia meestal die ouderdom niet bereiken.

   Als de Post en Proximus winstgevend kunnen zijn, moet de NMBS dat ook kunnen. Hopelijk houdt de centrumrechtse regering stand en maakt ze schoon schip met de ergerlijke spoortoestanden. De belastingbetaler kan er alleen maar beter van worden.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

   Daarmee zijn we weer aangekomen bij de laatste dag van een toch vrij bewogen jaar, op alle gebied. Ik ga daarover niet uitweiden, daar elke krant en zender er iedereen dezer dagen mee om de oren slaat. De winterprik lijkt deze week voorbij te zijn en het is maar zeer de vraag of we nog echt winter gaan krijgen. Het was hier in de Kempen toch nog eens even winter wonderland en het zal weer snel Pasen zijn.
   Als we ons ergens over bekommeren moeten, is het niet wat voorbij is, maar wat nog komen gaat. Ik vraag me af hoeveel mensen echt weten wat een indexsprong is, een taksshift en/of takslift, maar de kranten blijven er vol van staan, misschien aan gebrek aan betere onderwerpen. Niet alleen de vakbonden, maar ook allerlei andere organisaties moeten daarover hun mening kwijt en dit op een moment dat de koopkracht van de mensen, waarover zoveel te doen is, in werkelijkheid is gestegen (dat ze daartegen nog niet geprotesteerd hebben!). Dit heeft niets met de Belgische politiek te maken, maar hoofdzakelijk met het (waarschijnlijk tijdelijk) ineenstorten van de olieprijs. Door het stijgen van de koopkracht wordt de indexsprong wel steeds verder uitgesteld, waardoor de meeste bedrijven de invloed daarvan pas later zullen voelen. Vroeg of laat zal het toch moeten gebeuren en de enige troost voor de mensen die in de privé werken is, dat er hoe dan ook zal bespaard worden op de ambtenaren en de sociale zekerheid, wat de diverse overheden, ook de Waalse, goed uitkomt.

   Tenslotte nog dit: Bart De Wever vindt dat we het best met heel wat minder politiek benoemden kunnen doen. Dat is ook zo, alleen moet men het dan niet aanpakken zoals bij senaat en provincieraden gebeurd is, want dat lost zo goed als niets op*. Dat men eerst eens begint die beide instellingen helemaal af te schaffen. Dat zou pas een structurele besparing opleveren.

   Enfin, wie leeft zal zien en ongeacht wat er gaat gebeuren, wens ik al mijn lezers in elk geval een voorspoedig 2015 toe, in de eerste plaats een goede gezondheid en de rest zien we nog wel.

* ‘Hva De gjør, gjør fullt og helt og ikke stykkevis og delt’ (Henrik Ibsen). Ibsen was de schrijver van o.m. het toneelstuk ‘Per Gynt’, een Noors volksverhaal. Ibsens land- en tijdgenoot Edvard Grieg schreef er een muzieksuite voor, die samen met het toneelstuk in première ging, waardoor het stuk vrij bekend is geworden.

   Vrij vertaald betekent bovenstaande uitdrukking: ‘Wat je doet, moet je goed doen’. Letterlijk: ‘Wat je doet, doe je volledig en heel, en niet stuksgewijs en verdeeld’.

   Nadat het Griekse parlement er bij een derde stemming, voor de eerste keer in 40 jaar niet in geslaagd is een nieuwe president te kiezen (de enige kandidaat, Stavros Dimas, een ex-eurocommissaris, kwam 12 stemmen tekort om de vereiste drievijfde meerderheid te halen), wordt het Griekse parlement ontbonden en moeten er binnen de maand nieuwe parlementsverkiezingen komen in het veelgeplaagde land. Daarbij is het nu al bijna zeker dat die verkiezingen zullen gewonnen worden door de uiterst linkse Syriza* partij, die de meeste recent gestemde wetten van de regering Samaras ongedaan wil maken en alle vroegere afspraken met de Eurozone van tafel wil vegen als die alle nog bestaande schulden van Griekenland niet kwijtscheldt. Terug naar af dus, want theoretisch bestaat de kans dat Syriza, door het speciale Griekse kiessysteem, zelfs de volstrekte meerderheid haalt. Als dat niet gebeurt zal er hoe dan ook, met Syriza als grootste partij, gegarandeerd chaos heersen. Voor de Eurozone de zoveelste crisis, waarbij de beurzen nu al meteen zijn gaan zakken (in Athene zelfs 10% op één dag) terwijl de lange termijnrente van het land weer op 9% staat. Ook in Portugal en Italië is die rente ondertussen weer gaan stijgen.
   Nadat gebleken was, dat de Grieken gefraudeerd hadden om lid te kunnen worden van de Eurozone, had men dat land er meteen moeten uitzetten, iets wat ik hier al enkele jaren geleden geschreven heb. Dat dat niet gebeurd is, was mede te wijten aan het feit dat zoiets in het verdrag van Maastricht niet vermeld werd. Daarin stond wel hoe men lid kon worden, niét hoe men eruit kon stappen. En nu zit die Eurozone met de gebakken peren én het zoveelste Griekse drama, de ‘Grexit’ voor de aficionados. Mocht dat gebeuren, is het niet ondenkbaar dat andere landen zouden kunnen volgen. Daarmee zou de Eurozone weer in een financiële crisis kunnen raken, zeker zo lang er geen verbetering komt in de te trage groei, de stijgende werkloosheid, de gevaarlijk lage inflatie en de wetenschap dat de lage olieprijs niet blijvend zal zijn. Men vergelijkt de huidige Europese situatie wel eens met die van Japan, waar men ook twee decennia verloren heeft door recessies en een bijna nulgroei. Daarbij wordt echter vergeten dat het in Japan slechts om één land gaat en dat in de Eurozone alles moet beslist wordt door 18 aparte landen.

   Op de vooravond van Kerstmis stond er in De Tijd een interview met de Duitse socioloog Wolfgang Streeck, die vorig jaar een controverse ontlokte met zijn boek ‘Gekaufte Zeit’. Daarin verklaart hij o.m. dat het blijven vasthouden aan de euro veel zal kosten. Het probleem is volgens hem het feit dat de Europese munt een reeks economieën met elkaar verbindt, die daarvoor niet geschikt zijn. De euro steunt vooral het Duitse hardemuntbeleid, dat goed is voor Duitsland, maar niet voor Spanje, Italië, zelfs niet voor Frankrijk, laat staan voor Griekenland. De euro is alleen goed voor landen die veel uitvoeren en voor de aandeelhouders van de exportbedrijven in die landen.

   Streeck staat niet alleen met zijn mening. Zelfs onze eigenste huidige minister zonder Financiën, Johan Van Overtveldt, heeft in een vorig leven, toen hij nog hoofdredacteur was van Trends, een boek geschreven over het einde van de euro. De man zit nu aan de overkant in het verhaal en moet dus mee trachten de munt te redden waarvan hij ooit verteld heeft dat ze het niet zou overleven. Of hij de klassieke stroper zal zijn die straks een goede boswachter wordt, zal nog moeten blijken…

* Syriza zijn Griekse afkortingen. Het betekent: ‘de coalitie van radicaal links’.

   Zoals bekend heeft de regio Vlaanderen een sluitende begroting. Enfin, min of meer toch. Het hangt er alleen vanaf hoe men het bekijkt, wat er in rekening wordt gebracht en wat er naast valt. Eén van de pijnpunten is de publiek private samen werking, de zgz pps-constructies. Hiermede worden alternatieve financieringen opgesteld voor de bouw van o.m. scholen en rusthuizen, waarbij de investeringen over een langere periode kunnen worden uitgesmeerd. Op die manier wou Vlaanderen ook de bouw van de Oosterweelverbinding financieren, maar werd daarvoor teruggefloten door Eurostat, de Europese Statistische Dienst. Voorwaar geen prettig vooruitzicht voor een gewest dat de beste van de klas wil zijn.

   Ondertussen weten we wel dat al wat we zelf doen, we niet persé beter doen en dat geldt ook voor het pps-verhaal. Want nu blijkt dat dergelijke constructies in Nederland en in Duitsland niét worden afgekeurd door Europa. Lode Vereeck, in een vorig leven nog volksvertegenwoordiger voor LDD, maar nu senator voor Open VLD, is zijn licht hier en daar gaan opsteken en is erbij uitgekomen dat die twee buurlanden hun zaken bij Europa goedgekeurd krijgen omdat daar bepaald is dat de risico’s vooral bij de privépartners moeten liggen en niet andersom of fiftyfifty. I.pl.v. bij Europa te blijven aandringen op het veranderen van de Europese regels, zoals de regering Bourgeois wil doen, kan het dus heel wat eenvoudiger, als tenminste de privépartner het spel wil meespelen. Al wat men moet doen is de bestaande contracten aanpassen. Waar wacht men dan nog op?

   In de marge van bovenstaande is ondertussen bekend dat de idealisten van de Ringland organisatie zo’n 100.000 euro bijeen hebben gekregen, waarmee ze nog maar eens enkele studies gaan laten maken i.v.m. de overkapping van de Antwerpse Ring. Het is de bedoeling dat de drukkingsgroepen die daarmee bezig zijn nog eens een aantal bijkomende voorwaarden zullen stellen, die het project zeker niet eenvoudiger, laat staan goedkoper zullen maken. Dat alles terwijl voor de reeds bestaande plannen en wat er rond al dan niet is gebeurd de Vlaamse regering liefst 42 miljoen euro schadevergoeding zal betalen aan het bouwconsortium Noriant, zodat er een nieuwe uitbesteding kan worden uitgeschreven. Volgens Ben Weyts, de nieuwe Vlaamse minister van Geen Mobiliteit (dixit Kaaiman) is de Vlaamse regering zo verlost van een molensteen die rond haar nek hing. Duur steentje, zou ik zeggen…

   Het was gisteren mijn bedoeling wat voort te bomen over onze koning, maar toen kwam er het bericht van het overlijden van Leo Tindemans, dat voorrang kreeg. Later op de dag zag ik, dat er bij De Standaard een speciaal katern over Tindemans was en heb ik die krant toch nog maar eens gekocht. De bijlage was van de hand van Bart Brinckman, nu niet precies iemand waarmee ik het gemakkelijk akkoord ga. Maar ook Bart schreef, in een ondertitel nog wel, dat onze geschiedenis geen ander politicus heeft gekend die zo weinig met zijn moreel gezag heeft gedaan. In feite hetzelfde wat ik geschreven had, nl dat hij zijn miljoen stemmen nooit heeft kunnen verzilveren.

   Over de reis van Flup was er eerst onduidelijkheid of die nu naar India of naar Indonesië op vakantie was. Dat kwam omdat er eerst gezegd werd naar Indonesië en toen dat niet zo bleek te zijn, men ook geen moeite deed om dat terecht te wijzen. Het zou waarschijnlijk niet eens zijn uitgekomen, mocht het incident met Vandeput er niet geweest zijn. In De Tijd van vrijdag bevestigde hoofdredacteur Bart Haeck trouwens ook al iets dat ik al geschreven had, nl dat ex-diplomaat Frans van Daele wel degelijk de man achter de schermen is aan het Hof.

   Men gaat het Flup trouwens nog wat gemakkelijker maken. Crootje heeft al voorgesteld hem een digitale handtekening te bezorgen, dan moet hij niet meer vervroegd naar huis komen als hij elders is. Stilaan wordt daarmee wel duidelijk dat Flup de eerste (en de laatste?)  protocollaire koning van dit land gaat worden.

   Gisteren stierf Leo Tindemans, op de gezegende leeftijd van 92 jaar. De man zal altijd bekend blijven o.w.v. de bijna miljoen stemmen die hij behaalde tijdens de Europese verkiezingen van 1979. Die verkiezingen vonden plaats in een woelige politieke periode, waarbij diezelfde Tindemans een jaar eerder als eerste minister het ontslag van zijn Belgische regering had aangekondigd, nadat deze zich had vast gereden in het anti-Vlaamse Egmontpact. Ondanks dat fabuleus aantal stemmen werd hij toch niet opnieuw premier, maar moest hij die positie laten aan zijn intieme vijand binnen de eigen CVP, partijvoorzitter Wilfried Martens. Diezelfde Martens zou later, ironisch genoeg, hetzelfde meemaken toen hij plaats moest ruimen voor zijn eigen kabinetschef Dehaene, die toen al blijk gaf van zijn loodgieterkwaliteiten en geen tweede keer een regering wou ineensteken waarin hij het zelf niet voor het zeggen had.

   Tindemans en Martens wisselden van functie, maar het vuur was er uit bij de burgemeester van Edegem. Hij werd nog wel voorzitter van de Europese Volkspartij (EVP), die hijzelf mee oprichtte en waarbij hij negen jaar die functie zou behouden. Maar Belgische premier werd hij niet meer. Zijn bijna miljoen voorkeurstemmen heeft hij nooit kunnen verzilveren. Misschien was de man, die uit de middenklasse kwam, iets te braaf t.o.v. ACV’ers strebers zoals Martens en Dehaene. De cirkel was trouwens rond, toen diezelfde Martens hem daarna opvolgde als voorzitter van de EVP, functie waaraan de ‘evidente’ zich – om budgettaire familiale redenen – vastklampte tot aan zijn dood, jaren nadat hij de pensioengerechtigde leeftijd had overschreden. Wat men er vandaag en morgen ook nog over zal vertellen (‘van de doden niets dan goeds’), het was geen fraai schouwspel wat zich in de loop der jaren aan de top van die ‘christelijke’ partij heeft afgespeeld.

   Tenslotte iets dat ik in de politieke reacties ter zake niet terug vind: Tindemans heeft ooit – heel voorzichtig, zoals steeds – gepleit voor een Europa met twee snelheden, lang voordat de euro (waarvoor hij ook al gepleit had in 1975) bestond. Dat thema kan nog altijd actueel worden.

   Na zijn job als minister-president van Vlaanderen, moest Kris Peeters ook zijn ambities als federaal premier van België opbergen, omdat zijn partij de Europese tweederangsjob voor Marianne Thyssen belangrijker vond. Als gevolg daarvan werd Peeters vakminister in de centrumrechtse, zgz ‘Zweedse’ coalitie en moest de partij een ministerpost inleveren. Het slachtoffer van die koehandel werd Pieter De Crem, die i.pl.v. minister van buskruit en schietgeweren, nu staatssecretaris werd van wat lege dozen. De functie bij defensie, die De Crem behoorlijk had vervuld, werd ingenomen door de N-VA’er Steven Vandeput, die er in slaagde zijn reputatie alle oneer aan te doen bij de vakantiereis van de koninklijke familie naar India.

   Op die reis was nogal wat kritiek, niet in het minst o.w.v. de extravagante kosten. Nu is het zo dat Vandeput de vraag van de koning niet kon afwijzen omdat die zich, om veiligheidsredenen, alleen met militaire vluchten verplaatst. Dat geldt ook voor vakantiereizen, al kan men aannemen dat het Hof dergelijke kosten dan wel kan terugbetalen met het geld van de koninklijke dotatie. In dat geval gebeurt er dan nog niets, want ook die dotatie krijgt de koning van de belastingbetaler en daarmee is de hele zaak ook een vestzakbroekzak operatie.

   De kritiek op Vandeput verstomde echter niet, omdat de nieuwbakken minister in eerste instantie zijn eigen handtekening onder de goedkeuring verloochende. Zoiets is wél ernstiger dan bv de kritiek die Jambon en Francken kregen over insinuaties die niets met de huidige politiek te maken hadden en alleen tot doel hadden het imago de nieuwe federale regering te schaden. Hoe die koninklijke kosten straks verhaald zullen worden, zal de koning worst wezen.

   Het moet trouwens gezegd dat Flup zich tot nu toe vrij goed uit de slag heeft weten trekken, dat terwijl zowat iedereen gevreesd of gehoopt had dat hij de boel hopeloos zou verknoeien. Dat is niet gebeurd om twee redenen. Ten eerste heeft Flup zich het motto van Herman Van Rompuy* toegeëigend: ‘Wie niets doet, maakt geen fouten en wordt bevorderd’. Dat heeft hij toegepast tijdens de federale regeringsonderhandelingen, waarmee hij zich nauwelijks gemoeid heeft. Ten tweede heeft hij, zeker in zijn tweede kerstboodschap, de nieuwe N-VA-doctrine tot de zijne gemaakt: geen woord over het communautaire. De vraag is wel, of Flup daar alleen op gekomen is en het antwoord is neen. Het heeft ook niets met Mathilde te maken. Die draagt, volgens Thierry Debels**, wel de broek in Laken, maar niet in het politieke steekspel. De man die er wél voor tekent, is de nieuwe koninklijke kabinetschef, Frans van Daele. In tegenstelling tot Albert II en Boudewijn, die eenzelfde adellijke franskiljonse kabinetschef hadden, is Vandaele een Vlaamse ex-diplomaat die in het verleden ook verschillende bestuursmandaten in de privé heeft bekleed (o.m. bij Umicore). Iemand dus die het klappen van de zweep kent en die als een soufleur achter de schermen ervoor zal (moeten) zorgen dat Flup en Co het avontuur overleven.

   Tot nu toe is hem dat goed gelukt.

* Volgens zijn schoonvader, was Herman Van Rompuy zeer bedreven in het verschonen van zijn kleine kinderen. Nog een geluk dat Farage dat niet te weten is gekomen. I.pl.v. ‘natte dweil’, had hij hem dan zeker ‘natte pamper’ genoemd!

** Thierry Debels, Bruggeling van origine, is een non-fictie auteur over financiële zaken, die ook over de Coburgers enkele verhelderende boeken geschreven heeft, die door het Hof niet in dank werden afgenomen. Hij was ook tijdelijk adviseur bij LDD, de partij van Deckerken.

   Men hoeft geen econoom te zijn om te weten dat er nog met de regelmaat van een klok productiebedrijven hier de deuren sluiten en elders weer worden opgestart. Soms zelfs net over de grens in Nederland. Een belangrijk bericht daaromtrent kwam er bij de definitieve sluiting van Ford Genk, toen men dacht het Amerikaanse Tesla, dat elektrische sportwagens maakt, te kunnen warm maken om in datzelfde Genk een productie-eenheid op te starten. Dat zit er voorlopig niet in, ook al omdat het bedrijf al een montagefabriek heeft in Tilburg en men verduiveld goed weet dat de loonkosten zelfs daar nog altijd zo’n 15% lager liggen dan bij ons. De directeur van Ford Nederland, Gerard Bolder, heeft dat officieel op de radio toegegeven. ‘De maakindustrie is België aan het verlaten’ zei hij. In de Fordfabriek van Valencia, die de productie van Genk heeft overgenomen, ligt het uurloon zowat op de helft van wat het hier kost. Niet omdat de werknemer hier zoveel meer verdient, maar omdat de staat er zoveel van afroomt.

   Het hoerageroep dat we aan Di Rupo te danken zouden hebben dat de loonkloof met onze buurlanden de laatste twee trimesters met enkele procenten is gedaald, omdat de vorige federale regering tot een loonbevriezing had beslist, is dan ook voorbarig. En dat de vakbonden nu al staan roepen dat o.w.v. die minieme loonkloof-verkleining er weer ruimte zou zijn voor loonsverhogingen, is er helemaal over. Het is het klassieke verkopen van het vel van de beer vóór hij geschoten is.

   Dat er vorige week een voorakkoord kwam tussen werkgevers en vakbonden (dat ondertussen is goedgekeurd door de federale regering), is een eerste positieve stap na de chaos en de anarchie van de vakbondsoptredens van de laatste maand. Dat die acties een succes waren, valt ook al te betwijfelen o.w.v. de afdreigingen waarvan werkwilligen het slachtoffer werden en het blokkeren van bedrijven die daartegen niets kunnen doen. Om daarna vertellen dat er een indrukwekkende stakingsbereidheid was…

   Tenslotte nog dit: terwijl de regering de sociale onderhandelaars twee maanden respijt geeft, de vakbonden in hun geheel de zaak nu wat willen laten bekoelen en bereid zijn er volgend jaar verder over te onderhandelen, blijft ACV’er Leemans de oorlogstrom roffelen. Uitgerekend de voorzitter van een vakbond die 800.000 van zijn eigen leden en sympathisanten hun spaargelden dreigt te laten verliezen. Of denkt hij misschien dat te kunnen regelen als zijn natte droom: de val van centrumrechts, uitkomt? Kerstmis zou een feest voor de mensen van goede wil moeten zijn. Dat geldt blijkbaar niet voor de voorzitter van een organisatie die zich (voorlopig toch nog) christelijk noemt, wat toch meer dan werkwaardig is. De Kerstmis die we nu meemaken, lijkt op politiek vlak zo'n beetje op die van 1914, toen de vijandelijkheden ook even ophielden, om daarna terug te hernemen.

   Op 23 november schreef ik in mijn blog (‘Justitie op de schop?’) over de ergerlijke toestand van diverse drugsprocessen in dit land en meer bepaald over dat van die Antwerpse douanier die tweemaal in beroep ging en zich daarna telkens bij verstek liet veroordelen, waardoor zijn proces in totaal drie keer zal moeten worden over gedaan (dus in totaal 4 processen!). Er staat wéér zoiets te gebeuren met de zaak tegen die wietboer uit de regio Ieper. De man, een zekere Lagrou, werd betrapt met de grootste wietplantage ooit ontdekt in België (36.000 plantjes, goed voor 1.141 kilo marihuana met een straatwaarde van 3 miljoen euro, waarvan men een half miljoen cash terugvond in een doos onder de grond van zijn villa).

   Lagrou kwam vrij na de stilaan klassiek geworden procedurefout en vluchtte naar Thailand, waar hij ook al eigendommen zou hebben. Toch raakte hij daar in de cel, omdat zijn verblijfsvergunning zgz vervallen was. Dat is waarschijnlijk allemaal opgezet spel, want de man kan vrij komen als hij weer naar hier wil komen, op voorwaarde dat hij zijn vliegticket zelf betaalt. Dat doet hij niet omdat zijn proces ondertussen begonnen is, zijn advocaat het is afgestapt en hijzelf dus ook verstek geeft. Als hij nu wacht tot het vonnis gevallen is, einde januari 2015, dan kan zijn advocaat beroep aantekenen, wordt het proces opnieuw gevoerd, gaat hij weer verstek geven en wordt het dus eenzelfde processie van Echternach zoals die van de Antwerpse douanier.

   Dat onze Justitie op niets trekt, is al langer geweten en ook Koen Geens schijnt het logge gevaarte (nog) niet in beweging te krijgen. Het is wel opmerkelijk dat het vooral de drugszaken zijn waarop men geen vat krijgt. Reden daarvoor is dat die criminelen beschikken over massa’s geld en daarmee de fine fleur van onze advocatuur inschakelen, die dat spel vrolijk mee speelt o.w.v. de knikkers. Voor Sven Marie en Co zijn al die zgz procedurefouten maar ‘collateral dammage’, weet je wel, zoals hij verklaarde tijdens het proces tegen de Aquino drugsfamilie, die lacht met onze Justitie. Evenals die andere 46 dealers die recentelijk juichend de Antwerpse gerechtszaal verlieten.

   Justitie begint hier zo stilaan op een slechte Batman film te lijken, maar dan zonder het hoofdpersonage, waardoor de criminelen in onze Gotham City aan de winnende hand kunnen blijven…

   Na de beslissing van Europa dat de aanbesteding voor de Antwerpse Oosterweelverbinding opnieuw moet worden uitgeschreven, maakt Ben Weyts, Vlaams minister voor Mobiliteit zich sterk dat het door de nieuwe Vlaamse regering aangekondigd plan zal kunnen worden uitgewerkt binnen de reeds voorziene tijdsspanne. Zo beweert hij dat binnen de twee jaar de eerste spadesteek zal worden gezet en de rest wel zal volgen. Weyts heeft het altijd over een ‘schup’, wat in dit geval niet het correcte woord is. Met een schup wordt geschept, met een spade gespit. Een eerste spade’steek’ kan dan ook niet met een schup. Een minister kan ook niet alles weten. Misschien heeft Weyts geen tijd om veel in zijn tuin te werken en voor zijn hangbuikvarkens heeft hij dat materiaal niet nodig.

   Alle gekheid op een stokje, ik zie het niet gebeuren. Er is eerst nog de kwestie van de financiering. Vraag is trouwens of er al ergens een bestek bestaat voor het nieuwe plan met die ondertunneling en op welk jaar dat budget slaat. Op één punt heeft Weyts wel gelijk: het wordt tijd dat de Europese schoonmoeder ook eens zegt wat onze regio wél mag doen en niet alleen wat niét mag.

   Voor de rest blijft het allemaal gissen. Denk maar aan die 42 miljoen euro die het Noriant bouwconsortium krijgt voor de gemaakte kosten van planning e.d. die volgens StRaten-generaal maar 1,5 miljoen mochten zijn en volgens Weyts 315 miljoen hadden kunnen worden. De minister heeft één geluk: het was niet alleen zijn partij die kazak keerde in de zaak van de Lange Wapperbrug. De SP.a, met Janssens op kop, was de grote promotor van de nooit geziene bocht die het politiek establishment toen genomen heeft na het schertsreferendum, waarbij tenslotte slechts 25% van de Antwerpenaren tegenstemde terwijl de omwonenden uit de regio, die de ring meer gebruiken dan de sinjoren, straal genegeerd werden.

   En dan blijft er nog het droomproject van de ringlanders. Of moet ik zeggen: het ringproject van de droomlanders? Dat zal wel een droom blijven, zeker zolang het economisch klimaat niet beter wordt. In tegenstelling tot de nieuwe verbinding zelf, zal de overkapping immers extra geld kosten maar straks geen extra geld in het laadje brengen, alleen maar (weliswaar betere) lucht. Persoonlijk blijf ik erbij dat ik het eindresultaat niet meer zal meemaken.

   Of in de States de heisa tussen blank en zwart uit de hand aan het lopen is, is nog af te wachten. Zeker is dat de moord op de twee politieagenten in New-York de situatie in The Big Apple grondig heeft verziekt. Daar werd al eerder voor gevreesd na de aanstelling De Blasio als burgemeester. De man, die met een zwarte vrouw getrouwd is, kwam al eerder over als een softie in een stad waar zijn voorgangers (Giuliani, Bloomberg) de criminaliteit via een zero tolerance beleid serieus hadden teruggedrongen. Nu lijkt er wel een open politierebellie tegen hem te groeien. Waar in zake de aanslag voorlopig nog niet veel over gehoord is, is dat de dader waarschijnlijk een moslim is. Zijn voornaam is in elk geval Arabisch (Ibrahim of iets in dien aard) en als dat zo zou zijn, dan is dit de zoveelste ‘lone wolf’ in een recente vlaag van aanslagen door moslimextremisten. Denk maar aan de aanslag op de Boston Marathon, de moorden bij het Joods museum in Brussel, de gijzeling in Sydney, waar een gestoorde, zelfverklaarde imam, de koranslogan ‘Allah is groot en Mohammed is zijn profeet’ in de IS-kleuren (zwart vlag met witte letters) voor het venster liet hangen. Ook in Canada waren er recentelijk aanslagen door individuele geradicaliseerde moslims en zopas heeft de politie van Tours, in Frankrijk, ook al een halve gare doodgeschoten die politieagenten met een keukenmes aanviel onder het roepen van ‘Allah Akbar’! Dat was ook de kreet van een andere gek, die met zijn auto een groep mensen heeft aangereden in Dijon, waarbij elf gewonden vielen.

   Voeg bij heel deze macabere lijst dan nog de meer dan 130 kinderen die zopas koelbloedig door de Taliban werden afgemaakt in Pakistan en de zoveelste raid van Boko Haran in Nigeria met ook daar tientallen doden en gekidnapten. Dat alles in naam van een godsdienst die zich verdraagzaam noemt. Nu is het wel zo dat de overgrote meerderheid van de moslims zo niet is. Het zou evenwel geen kwaad kunnen mocht die meerderheid eens meer haar afkeur laten horen tegen de bloedige excessen waaraan gangsters zich in naam van hun godsdienst in deze wereld schuldig maken. Als dat niet duidelijk gebeurt wekt dat alleen maar de indruk dat men het allemaal niet ernstig genoeg vindt en dat elke moslim van vandaag op morgen van brave huisvader tot terrorist kan worden omgetoverd als e.o.a. imam hem daartoe zou aanzetten ‘in naam van Allah’

.