Een insider sfeerbeeld

   Het feit dat er zo snel een federaal akkoord kwam over de

begrotingscontrole én de taxshift, was niet de enige verrassing

van de voorbije week. Een tweede was het feit dat CD&V,

waarschijnlijk ‘met de dood in ’t hart’ zoals we dat van tsjeven

gewend zijn, ermee akkoord ging en nu onder vuur komt te

liggen bij zijn eigen, vooral syndicale achterban. Door het feit

dat de partij, in tegenstelling tot het verleden, deze regering

niet meer leidt (en hetzelfde gebeurt op Vlaams niveau), moet

ze het hele proces lijdzaam ondergaan. En zeggen dat ze het

zelf het federale premierschap heeft opgegeven om Marianneke

Thyssen dat tweederangs baantje te kunnen geven bij Europa.

Où sont les neiges d’antan?

   CD&V moet opletten straks niet in hetzelfde sukkelstraatje

terecht te komen, waarin de SP.a zich nu bevindt. De socialisten

komen in de oppositie niet meer geloofwaardig over omdat ze

enkele decennia lang de kans hebben gehad de scheve

toestanden recht te trekken waartegen ze nu protesteren. CD&V

heeft in de vele federale regeringen waarin ze mee heeft

geregeerd ook nooit geprobeerd de vermogens(winst)belasting*

op tafel te krijgen, waar ze nu achteraan liep. Een oplossing zou

kunnen zijn dat CD&V zich splitst in een syndicale en een niet-

syndicale vleugel, waarbij men eens de neuzen van links en

rechts binnen de partij zou kunnen tellen. Ik vrees dat er van

die eerste vleugel niet veel over zou blijven. Het is nl een

publieke geheim dat het ACV wel de vakbond is met het grootste

aantal leden, maar dat de leden ervan daarom nog niet CD&V

stemmen. De tweede vleugel zou van het imago van

spelbederver af kunnen geraken en eventueel zelfs opnieuw

kunnen trachten tot een kartel te komen met de N-VA. Ik weet

het, dit is dagdromen, maar het zich promoten als linksgezinde

partij is dat ook en was waarschijnlijk de reden waarom men

tenslotte akkoord is moeten gaan met de rest van de Zweedse

coalitie. ‘Met de dood in ’t hart’, zoals ze dat vroeger zo dikwijls

heeft gedaan, vooral in de Vlaamse materies.

* Als er nu een vermogenstaks zou komen – waar CD&V op

aanstuurde - zullen de Vlamingen daar het meest onder lijden.

Na aftrek van hun schulden bedraagt het vermogen van de

Belgen een kleine 1.000 miljard euro. Bijna ¾ van dat spaargeld

is Vlaams, een kleine 20% Waals en de rest, een kleine 10%,

Brussels.

   Men heeft het in onze media dikwijls over de ‘kibbelregering’

van Charles Michel. Helemaal ongelijk hebben ze natuurlijk niet,

maar men zou eveneens kunnen spreken van een

kibbelmaatschappij. Sinds de start van deze centrumrechtse

regering is er letterlijk kritiek op elke uitspraak, elk voorstel,

soms zelfs op elke suggestie van regeringszijde. Het was dan

ook met de ellebogen aan te voelen, dat er op het akkoord over

de begroting en de taxshift een golf van kritiek zou komen,

vanuit de oppositie, maar ook van daarbuiten, klein pierke

inbegrepen, van iedereen die bereid was dat vóór de camera’s of

micro’s te komen vertellen. Dat de VRT daarbij de hoofdvogel

afschiet, is helemaal geen verrassing. Objectiviteit is bij de zgz

nationale zender onbestaande als men er nog maar aan denkt

dat links benadeeld is. Het wordt tijd dat daaraan iets gedaan

wordt, zeker nu ook de N-VA een stevige voet in huis heeft bij

de omroep. Hier gaat het niet om het communautaire,

waarachter de partij zich op federaal vlak kan verschuilen. De

zender staat voor een nieuwe beheersovereenkomst, die moet

worden afgesloten met de Vlaamse deelregering. Om te

beginnen zou men zich al eens serieus vragen kunnen stellen bij

de algemene directeur informatie van de VRT, Luc Rademakers,

de Stevaert-boy die de Gazet Van Antwerpen de helft van haar

lezers deed verliezen en nu dus de VRT teistert.. Een tweede die

men best op minstens een zijspoor zou moeten schuiven is die

Bjorn Soenens, de vroegere zgz ‘Amerika specialist’, tot hij zich

verslikte door in eerste instantie de oorzaak van de aanslag bij

de marathon van Boston in de schoenen van de Tea Party te

schuiven. Als beloning voor zoveel onkunde werd de man dan

maar bevorderd tot hoofdredacteur van het Journaal, waar hij

erop let dat de Vlaamse zaak zo goed als doodgezwegen wordt.

   Om even terug te komen op de kritiek op het nieuwste

regeerakkoord, moet gezegd worden dat het moment van dat

akkoord, onverwacht net vóór de vakantie, goed gekozen was.

Heel wat mensen zijn al vertrokken naar zonniger oorden. Eind

van de week die er nu aankomt gaat ook zowat de hele politieke

meute op reis en zal het vervolg van het gekibbel pas hervat

kunnen worden na het politiek reces, ergens in het najaar,

waarbij de grote heisa er waarschijnlijk niet meer zal zijn. De

diverse regeringen die dit land rijk is moeten nog de zesde

staatshervorming verder afwerken en daarbij nu ook het hele

taxshift verhaal. Dat ze geen taxshift 2.0 zal beginnen, is dan

ook de logica zelf. Zoals ik reeds enkele keren geschreven heb,

is bijna iedereen er zich van bewust dat er zal moeten bespaard

worden, tot men zelf aan de beurt komt…

   Wie zich een beetje interesseert aan de heksenketel die het

Midden-Oosten is geworden, zal zich nog wel de foto’s en

filmpjes herinneren, waarop Turkse tanks te zien zijn aan de

grens met Syrië, waarvan de bemanning lijdzaam toeziet hoe de

Koerdisch-Syrische stad Kobani door het achterlijk zootje van IS

wordt aangevallen. Dat IS is helemaal niet zo sterk als het zich

voordoet. Bewijs daarvan was dat de Koerden, weliswaar met de

hulp van Amerikaanse bombardementen, de stad opnieuw

innamen. IS kan een min of meer geordend leger niet aan.

   Uitgerekend nu Turkse Koerden besloten hadden hun

volksgenoten te gaan helpen met de heropbouw van Kobani,

zaait een zoveelste stomme zelfmoordterrorist dood en

vernieling en laten 32 jongeren het leven in het grensstadje

Suruç. N.a.v. het Turks-Koerdisch protest ertegen, waarbij drie

Turkse politieagenten het leven lieten én de dood van een Turks

soldaat door IS-‘strijders’, schiet Turkije nu plots wél wakker.

Turkse vliegtuigen bombarderen voor de allereerste keer een

stelling van IS in Syrië en Amerika krijgt eindelijk toestemming

om IS-doelwitten ook vanuit de NATO luchtmachtbasis van

Inçirlik te bombarderen.

   Turkije heeft het grootste leger van het hele Midden-Oosten

en zou wel eens de krijgskansen in het kapotgeschoten Syrië

definitief kunnen doen keren. Belangrijk is dat men de hele

Turkse grens met het IS-gebied hermetisch gaat afsluiten, o.m.

met een muur van 150 km. Het is nl een publiek geheim dat het

zgz kalifaat het gros van zijn steun en zijn kandidaat jihadi’s via

Turkije krijgt. Ook bij ons zijn vandaag nog vijf

terreurverdachten opgepakt, die een aanslag beraamden in

Hoboken om aan geld te geraken voor het overbrengen van

kandidaat IS-strijders naar Syrië, waarschijnlijk via Turkije.

Twee van de verdachten, die wapens bij zich hadden, waren ex-

gedetineerden uit Guantánamo. Het is niet de eerste keer dat

vrijgelatenen uit die Amerikaanse gevangenis op Cuba weer in

het nieuws komen via terreuraanslagen. I.pl.v.

terreurverdachten daar op te sluiten, hadden de Amerikanen er

beter aan gedaan ze daar nooit te laten aankomen…

   Rechtuit gezegd, zoals ik al geschreven had, had ik niet

verwacht dat de federale regering nog vóór het zomerreces de

begrotingscontrole zou afwerken én daarbij de reeds zo

besproken taxshift. Voor één keer heeft men toch de gelederen

gesloten kunnen houden en is er zo goed als niets naar buiten

uitgelekt, zeker niet voor wat de timing betreft. Dat er weer heel

wat kritiek zal losbarsten is zeker. De oppositie moét dat doen

en de drukkingsgroepen, vakbonden inbegrepen, zijn sowieso

tegen alles en nog wat als het hen zelf raakt. Het is, zoals ik nog

in mijn blog van gisteren schreef over de vervroegde

pensionering*, dat de meeste mensen wel beseffen (en zelfs

akkoord gaan) dat er e.e.a. moet gebeuren, tot ze er zelf mee te

maken krijgen. Als Vande Lala de BTW op het

elektriciteitsverbruik voor gezinnen niet zo drastisch had

verlaagd (en dit tegen het advies in van E.U., Oeso en IMF), dan

had er nu geen haan over gekraaid…

   Toevallig lekte een dezer dagen nog uit dat dit land in het

eerste kwartaal van 2015 de grootste stijging van de

overheidsschuld meemaakte van de hele E.U. Daardoor steeg

die schuld tot liefst 111%. In één adem werd erbij gezegd dat

e.e.a. te maken had met het feit dat de voorafbetalingen aan de

fiscus normaal in de tweede helft van het jaar gebeuren,

waardoor het goed mogelijk is dat men dan weer een schuld zal

hebben zoals bij het begin van 2015. Daar vergeet men dan wel

bij te vertellen dat die schuld toen ook al veel te hoog was.

Daardoor moet men zelfs niet eens naar Griekenland wijzen,

waar die op 177% ligt, maar wel eens vergelijken met bv de

Baltische staten, die ook zware besparingen hebben moeten

doorvoeren en waar de overheidsschuld nu op respectievelijk

40% (Letland), 41% (Litouwen) en 11% ( Estland!) zitten.

   Kortom, we hebben het hier nog zo slecht niet. Zolang we

verder schulden maken, zullen we die echter ook moeten

terugbetalen. Het einde van het gratis verhaal kwam dan ook

niets te vroeg. En als de mensen nu wat meer opletten met hun

elektriciteitsverbruik (denk aan de mogelijke black-outs), wat

minder alcohol drinken en roken, zullen ze er niet slechter van

worden.

* Als ik in de Belgische DAF-fabriek was blijven werken, hadden

ze mij op mijn 53^ste op brugpensioen geplaatst. Ik was echter

toen reeds overgestapt naar de moederfabriek in Eindhoven,

waar ik niet vóór mijn 62^ste op vervroegd pensioen kon, wat ik

niet gedaan heb (wel de laatste 3 jaar 4/5^de gaan werken) en dit

ondanks het faillissement van de oude DAF, waarbij de helft van

het personeel ook in Eindhoven zijn werk verloor. De

afdankingen daar gebeurden echter niet ‘op zijn Belgisch’, ttz

volgens de ouderdom, maar volgens de ervaring en de kennis

die men had.

   Vorige week was er nog heel wat te doen i.v.m. een rapport

van e.o.a. vergrijzingscommissie, die zei dat onze samenleving

helemaal niet was voorbereid op de vergrijzingsgolf die eraan

komt, wat over enkele decennia tot grote problemen zou kunnen

leiden, niet in het minst voor de ouderen zelf. In het licht

daarvan blijkt dat de maatregelen die daarvoor tot nu toe op

ministerieel vlak zijn genomen absoluut ontoereikend zijn. Men

kan natuurlijk niet alles meteen omgooien en het verhogen van

de pensioenleeftijd en het brugpensioen zijn dan ook een eerste

simpele en goedkope stap. Er zullen meer mensen langer aan

het werk moeten blijven om de toekomstige pensioenen

betaalbaar te houden. De meeste mensen nemen dat aan, tot ze

er zelf mee te maken krijgen.

   Dat laatste maken we nu mee bij ruitenwisserfabrikant Bosch

in Tienen, waar bij een herstructurering een aantal jobs

verdwijnen en men een honderdtal werknemers op vervroegd

brugpensioen wil sturen vanaf 53 jaar, hetgeen normaal

gesproken niet meer zou mogen. Wie op 53 zijn werk verliest,

zal het niet gemakkelijk hebben een nieuwe job te vinden en zal

waarschijnlijk met minder loon tevreden moeten zijn. Anderzijds

zijn er de dag van vandaag wel meer hulpmiddelen die het

vinden van een nieuwe baan wel iets vergemakkelijken, zoals

outplacement, jobbegeleiding door VDAB e.d. In Vlaams

Brabant, de regio van Tienen, zijn er momenteel bovendien een

kleine 3.000 vacatures. Er zijn dus jobs.

   Dat het bedrijf en de vakbonden wél akkoord blijven gaan met

een brugpensionering op 53, is te begrijpen, omdat het tenslotte

de overheid is die de helft van de kosten moet dragen. De

beslissing hierover is aan Kris Peeters, minister van Werk, die

zich verschuilt achter een mogelijke beslissing van de

brugpensioencommissie. Erg moedig is dat niet vanwege de

linksbuiten van de centrumrechtse regering, die in andere zaken

zo graag het laatste woord heeft.

   De feestdagen zijn voorbij. Voor velen is de vakantie al

begonnen. De politiekers hebben nog 'werk' tot eind dezer

maand, waarbij men hoopt e.e.a. rond te krijgen. De kans is

groot dat het niet zal lukken, waarbij de hangende problemen

waarschijnlijk over de vakantieperide geheveld zullen worden.

Wie dan nog leeft, zal zien.

   Er zal nl vooral puin moeten geruimd worden, puin achterge-

laten door de vorige regeringen. De federale regering zit met het

probleem van de begrotingscontrole én de stilaan berucht

geworden  taxshift. De BTW-verlaging op de stroomtarieven

heeft gezorgd voor een extra gat van een half miljard euro.

Misrekeningvan professor Vande Lala die in al zijn wijsheid

en met zijn jarenlage ervaring nog steeds niet gesnapt had dat

Belgen plantrekkers zijn en er wel iets op zouden gevonden

hebben om te kunnen genieten van die 6% i.pl.v. de 21. Die

vermindering, die alleen bedoeld was voor de gezinnen, is nl

ook ontdekt door professionele verbruikers, die in grote getale

zijn overgeschakeld op het 6% tarief. Het zal nog wel even

duren voor dat probleem zal zijn opgelost, want Open VLD wil

niet weten van belastingsverhogingen, ook niet als die min of

meer gerechtvaardigd lijken. In feite is dit alles een gevolg van

de Belgische ziekte dat men er nooit in slaagt van de eerste keer

een sluitende wet te maken.

   De nieuwe Vlaamse regering, die het al bij al in haar eerste

jaar nog niet zo slecht gedaan heeft, gaat het doen met minder

ambtenaren, heeft een eerste stap gezet naar de ontmanteling

van de overbodige provincieraden en het gratis beleid afge-

schaft, maar moet nu nog het puin ruimen dat Freya Vanden-

bossche heeft achtergelaten, twee miljard euro, a.u.b. Het

vertrek van de socialisten heeft inderdaad voor verandering

gezorgd. Nu maar hopen dat ze het volhouden...

   Busbouwer Van Hool uit Koningshooikt heeft een lening te

pakken van 200 miljoen euro (van vijf banken). Dat geld dient

om zijn productie van standaardbussen tussen dit en enkele

jaren te verdubbelen. Die productie, die vorig jaar zorgde voor

een omzetgroei van 14% en voornamelijk bestemd is voor de

States, gebeurt echter niet in Koningshooikt, maar in een

nieuwe fabriek in Macedonië. In Koningshooikt blijft het

hoofdkwartier en de productie van de andere bustypes, maar

niemand gelooft dat daar ooit nog een verdere uitbreiding zal

komen. De loonkost ligt er rond de 40 euro, in Macedonië

slechts 4! De winst van Van Hool vorig jaar was bijna uitsluitend

te danken aan de Macedonische fabriek. In Koningshooikt

draaide men een break-even.

   Macedonië is een buurland van Griekenland, waarover nu

zoveel te doen is. Het is zelfs het geboorteland van Alexander de

Grote, de krijgsheer die de Hellenistische cultuur en taal deed

uitzwermen over heel het Midden-Oosten en omstreken. In

tegenstelling tot Griekenland komt het huidige Macedonië voort

uit het ter ziele gegane Joegoslavië en behoort het land niet tot

de E.U., laat staan de eurozone. Het heeft een eigen munt en

kan die naar hartenlust devalueren, indien nodig. Griekenland

had dat ook gekund als het uit de eurozone was gestapt (de

Grexit). Door dat niet te doen zal het nooit kunnen concurreren

tegen zijn buurlanden die buiten de eurozone blijven en is de

kans dat iemand daar gaat investeren zo goed als nihil. Een

ondernemer moet haast gek zijn om te gaan investeren in een

land, terwijl het in de buurlanden ervan een stuk goedkoper is.

   Wie gelooft dat het met Griekenland en de eurozone nog

goed komt, leeft op een andere planeet. Voor één keer ben ik

het zelfs eens met Verhofstadt (zij het slechts gedeeltelijk).

Dat moet geleden zijn van zijn derde Burgermanifest. De

grootgrondbezitter uit Umbrië vertelde een dezer dagen op de

Nederlandse Tv dat Europa een politieke Unie moet worden, dat

anders de euro zal verdwijnen en we terug zullen gaan naar een

aparte munteenheid voor elk land. Van die politieke unie zal,

volgens mij, niets in huis komen. Dan  zou nl elk land nog meer

soevereiniteit moeten inleveren, terwijl de meeste juist nu het

tegenovergestelde willen. Er kan rustig een Muntunie blijven

bestaan, maar dan tussen landen waar de levensstandaard en

de economische situatie vergelijkbaar zijn. Benelux, Duitsland,

Oostenrijk en Denemarken bv. Voor een Verhofstadt, die zelfs

Turkije erbij wilde hebben, kan dat natuurlijk niet.

   Hoe duur(zaam) ons elektriciteitsverbruik is, weten we

ondertussen. Volgend jaar wordt de factuur 8% duurder en dat

is het gevolg van het 'duurzaam' beleid van Freya

Vandenbossche, die op haar eentje een put van 2 miljard euro

heeft gemaakt, die men nu op 5 jaar tijd probeert te dempen.

Het is veelbetekenend dat de SP.a niet meteen wil reageren op

het nieuws. Het wordt trouwens straks nog erger als het half

miljard dat Vande Lala er naast zat met de BTW naar 6% er ook

weer bij zal komen. Buiten het feit van slecht beheer, is er ook

nog de onrechtvaardigheid dat mensen die de middelen niet

hebben om extra investeringen te doen, straks mee moeten

betalen voor wie er ook de lusten van heeft.

   Nog zo iets. E-commerce zou duurzaam zijn. Vergeet het.

Daar waar de klant bv vier verschillende zaken wil kopen en

daarvoor naar vier verschillende winkels moet rijden (en dus

meer CO2 opwekt), zou dat nu allemaal in één keer kunnen

gebeuren. Dat klopt niet, want voor elk item dat je bestelt,

stuurt men een camionette de weg op, zodat er voor die vier

zaken vier keer wordt gereden. Min of meer althans.

   Vlaams minister Ben Weyts is een bezig bijtje. Zo'n beetje te

vergelijken met Pascal Smet in de vorige Vlaamse regering.

Weyts, dat moet gezegd, doet zinnigere dingen dan Smet die

eerder de indruk van een duracell konijn gaf en luchtgitaar

speelde, in zoverre dat toenmalig minister-president Peeters

hem af en toe zaken uit handen moest nemen vóór het helemaal

een puinhoop werd. Weyts draaft echter ook maar door. Zijn

maatregel om van 70 Km per uur de regel te maken, kan dan

onze wegen iets veiliger maken (al moet nog bewezen worden

hoe groot dat impact tot 70 en 90km/uur werkelijk is). Een

neveneffect waarmee Ben geen rekening houdt is het feit, dat

aan 70km/uur geen enkele wagen nog in overdrive kan rijden en

daardoor onze regio een flink stuk meer vervuild zal raken.

'Collateral damage', zou Sven Mary zeggen...

   Eergisteren was het exact één jaar geleden dat de MH 17 van Malaysia Airlines boven Oost-Oekraïne werd neergeschoten. Balans: bijna 300 doden, waarvan 2/3 Nederlanders. Tot op de dag van vandaag zou de speciale Nederlandse onderzoekscommissie nog altijd niet officieel kunnen vertellen wie dat vliegtuig uit de lucht heeft geschoten. Nochtans weet de hele wereld dat al van de dag na de ramp. Toen waren er reeds GSM-gesprekken in het Russisch en Oekraïens bekend, waarin verbaasd gereageerd werd op de ramp omdat men klaarblijkelijk verwachtte een Oekraïens gevechtsvliegtuig te hebben neergeschoten i.pl.v. een internationaal passagiersvliegtuig. Tegelijkertijd dook er een met GSM gemaakt filmpje op waarop een rijdende Buk-raketinstallatie te zien is, die van op de omgeving waar het vliegtuig was neergestort richting Rusland reed. Op die installatie ontbrak één raket…

   Wat later suggereerde het Russisch ministerie van defensie, dat het Maleisisch vliegtuig zou zijn neergehaald door een Oekraïens gevechtsvliegtuig. De foto’s die we daarvan te zien kregen waren overduidelijk en amateuristisch getrukeerd. Later bleek dat het passagiersvliegtuig getroffen was door een soort splinterbomraket, die niet door vliegtuigen kan worden afgeschoten…

   Kortom, zowat iedereen weet dat de MH 17 uit de lucht werd geschoten door een Russische Buk raket, waarschijnlijk bediend door wat men Oost-Oekraïense rebellen noemt, maar die in feite Russische militairen zijn die de eigen insignes van hun uniformen hebben verwijderd. Het gaat gewoon om Russische terreureenheden. Staatsterreur, zeg maar. Officieel vecht het Rusland van Poetin ook tegen de internationale terreur, in werkelijkheid maakt ze er deel van uit, als het haar uit komt. In het niet al te dappere Westen weet men dat, maar wil men dat met zoveel woorden niet zeggen. De Nederlandse onderzoekscommissie weet al lang hoe de vork aan de steel zat, maar gebaart van kromme haas en zal de waarheid (misschien) pas zeggen ergens na de zomer. Waarschijnlijk zoekt men ondertussen samen nog naar een tekst die voor iedereen aanvaardbaar is, maar het valt te betwijfelen of het iets met de waarheid zal te maken hebben.

   Gisteren werd André Leysen (88) ten grave gedragen, met een uitvaart in de Antwerpse kathedraal. De man verdient dit wel, want hij was waarschijnlijk de meest bekende en succesrijkste Vlaamse ondernemer van het naoorlogse België. Toevallig werden ook gisteren door het Hof de nieuwe adeltitels uitgedeeld. Leysen heeft er nooit een gekregen, waarschijnlijk omdat hij als puber ooit bij de Hitlerjügend was (hij was amper 17 in 1945). Naar men zegt zou die ontkenning er gekomen zijn na het negatief advies van een Waals minister…

   Die minister of wie ook bij het Hof vond er blijkbaar geen graten in om onze ‘natte dweil’ Herman Van Rompuy nu de titel van Graaf toe te kennen. Het verschil tussen ondernemer Leysen en niet-ondernemer Herman Van Rompuy kon niet groter zijn. Laatstgenoemde is de incarnatie van het gezegde: ‘Wie niets doet, maakt geen fouten. Wie geen fouten maakt, wordt bevorderd’. Zonder zelfs maar één sollicitatie viel hij omhoog tot Belgische premier en daarna tot zgz ‘president’ van Europa. Ik heb ergens gelezen dat Leysen’s zonen, die ook in de huidige top van de bedrijfswereld meedraaien en zeker niet van enig Vlaamsnationalisme verdacht kunnen worden, een koninklijke adeltitel niet zouden aanvaarden o.w.v. het feit dat vader hem niet gekregen heeft. Als André Leysen tijdens de oorlog wat ouder was geweest en – zoals de grootvader van onze Flup – eens op theevisite was geweest bij de Führer, had men misschien niet zo moeilijk gedaan…

   In de marge van bovenstaande, nog dit: Op de begrafenis van André Leysen waren ook heel wat politici present, waaronder Kris Peeters, die in de Tv-journaals uitgebreid in beeld werd gebracht. Dezelfde Peeters, die het de opvolgers van Leysen, de huidige ondernemers (zoals bv een Fernand Huts) het leven zuur maakt…

a 

   Om even verder te bomen over het N-VA verhaal en de Vlaamse onafhankelijkheid, zouden we beter even in de gaten houden wat er in Catalonië aan het gebeuren is. De plaatselijke minister-president, Artur Mas, heeft daar nl een akkoord getroffen met de pro-onafhankelijkheidspartij Esquerra Republicana (Republikeins Links) en enkele verenigingen uit het Catalaanse middenveld om bij de volgende verkiezingen, in september, op te komen met een eenheidslijst. Daardoor worden die (vervroegde) verkiezingen omgezet in een soort referendum voor de onafhankelijkheid van de regio. Als die lijst de meerderheid zou behalen, zou men binnen het anderhalf jaar de onafhankelijkheid van Catalonië kunnen uitroepen. Vergeten we hierbij niet dat de Catalanen in Spanje een minderheid zijn, dat t.o.v. de Vlamingen die in België een meerderheid vertegenwoordigen.

   In mijn blog van gisteren schreef ik ook dat een eventuele Vlaamsnationale meerderheid niet hetzelfde hoeft te zijn als incontournable worden. Stel dat de N-VA bij de volgende verkiezing weer als de grootste partij uit de stembus komt, weer niet de volstrekte meerderheid haalt, maar die wel zou kunnen bekomen mits een akkoord met het VB dat enkele procenten zou terugwinnen van in de N-VA ontgoochelde Vlaamsnationalisten. Als men dat in Catalonië wél kan, nog wel met partijen die zowel van linkse als rechtse signatuur zijn en dan nog vóór de verkiezingen, dan moet dat hier ná de verkiezingen ook kunnen, moet de N-VA kleur bekennen en met het VB een akkoord maken. Mocht het dan niét gebeuren, dan mogen we inderdaad een kruis maken over de ‘kracht van de verandering’ en nog zo van die leuke slogans over confederalisme, al dan niet met een duim rechtop, een vlakke hand of zo…

   Dat onze Vlaamse feestdag van 11 juli een mager beestje was, heb ik al geschreven. Dat het nog minder was dan de andere jaren, is mede het gevolg van het feit dat de grootste partij van Vlaanderen het communautaire in de frigo heeft gestopt tot 2019. De reden daarvoor was dat de N-VA de PS na 25 jaar (wan)beleid uit de federale regering wilde houden. Wat dat betreft, is de partij (voorlopig) daarin geslaagd. De vraag is nu wel, of het haar niet zuur gaat opbreken bij de volgende verkiezingen. Heel wat overtuigde Vlamingen hebben voor de partij gestemd omdat ze hoopten door de macht te grijpen ook (iets) meer voor de eigen regio uit de brand te kunnen slepen. Dat is zover niet het geval en aan de belofte van enkele N-VA kopstukken dat de partij in 2019 er wél voor zal gaan, wordt niet veel geloof gehecht. Wie garandeert dat de partij het dan anders zal doen, als ze weer moet kiezen tussen de Belgische vleespotten en de Vlaamse oppositie? Een belofte dat ze dan de PS weer zou uitsluiten zal slechts aanvaard worden als daar iets tegenover staat, wat nu niet het geval is.

   Het blijft natuurlijk een waarheid als een koe dat, om écht iets te kunnen veranderen, er in 2019 een Vlaamsnationale meerderheid moet zijn. Dat is nog niet direct hetzelfde als ‘incontournable’ worden. Om dat laatste te bereiken moet de partij nóg verder uitdeinen in lagen van de bevolking, waar nog rek in zit. Of dat nu persé in de allochtone hoek moet gezocht worden (of in die van de transgenders!), is een vraag waarop geen concreet antwoord kan gegeven worden. Maar het zou wel eens kunnen dat dergelijke initiatieven een omgekeerd effect zouden kunnen hebben. Vergeten we niet dat het succes van de partij bij de laatste verkiezingen grotendeels kwam doordat kiezers van Vlaams Belang overstapten, die dachten via de N-VA iets te kunnen verwezenlijken dat via het VB niet (meer) lukte.

   In de communautaire marge probeert La Homans, via een regeringscommissaris, de wet eindelijk eens te doen naleven in de faciliteitengemeente Linkebeek, waarbij ze – nota bene – de steun heeft van de Raad van State. Veel stelt dat echter niet voor, maar het is al iets mocht ze daarin slagen. Na de ramp met het nieuwe logo voor Brussel (BXL), waarbij de Vlamingen nog maar eens geschoffeerd werden, zou er tenminste eindelijk eens iets positief uit de N-VA bus kunnen komen.

   Alhoewel er zgz een akkoord is tussen Griekenland en de andere landen van de eurozone, is het nog altijd niet zeker hoe dat spelletje gaat aflopen. Nu is al zo goed als zeker dat Tsipras dat akkoord aan een deel van zijn eigen partij niet verkocht krijgt en misschien op zoek moet naar een wisselmeerderheid om het goedgekeurd te krijgen. Als dat doorgaat dreigt er een scheuring bij Syriza en zal hij ofwel een nieuwe regering moeten vormen, een van nationale eenheid samen met enkele oppositiepartijen, ofwel verder moeten regeren met een minderheidsregering die dan door de oppositie gedoogd wordt. Ik blijf bij wat ik in deze rubriek al meermaals geschreven heb, nl dat Griekenland het alleen zal redden als het land uit de eurozone stapt (daarom nog niet uit de E.U.), een nieuwe eigen munt lanceert en deze dan laat devalueren. Dat zal enkele zware jaren opleveren, maar zou daarna kunnen zorgen voor een heropleving. Met het huidige akkoord kan het nog een decennium duren vóór het land zijn niveau van vóٕór de crisis weer zal halen. Vergeten we trouwens niet dat na een eventueel akkoord, de onderhandelingen over een derde hulpprogramma nog moeten beginnen.

   Opmerkelijk in het Griekenland debat is dat onze linkse partijen het de regering Michel kwalijk nemen dat ze eerder het Duitse dan het Franse standpunt volgen. Ze hebben nog steeds niet begrepen dat la douce France een land is op de terugweg, dat geen navolging meer verdient. Als het met Griekenland niet meer goed komt, is er ook weer de kans dat er een E.U. met twee snelheden komt en dan is het voor dit land zaak de weg te kiezen van Duitsland, Nederland, Finland, Denemarken, Oostenrijk en de Baltische staten en niet het armlastige zuiden, waar eind dit jaar nog verkiezingen plaats grijpen in Portugal en Spanje, waarbij de uitslag voor nieuwe problemen zou kunnen zorgen. Het Europa met twee snelheden, waar destijds Leo Tindemans het al over had, komt er vroeg of laat toch.

   Tenslotte nog dit: de reden waarom ‘monsieur normal’ zo voor Griekenland blijft lobbyen, is misschien uit schuldgevoel. De hoofdschuldige voor de frauduleuze toetreding van dat land tot de eurozone was nl een wereldvreemde nobiljon, de toenmalige Franse President Giscard d’Estaing, die persé wou dat ‘de bakermat van de democratie erbij zou zijn’…

   Het valt niet te ontkennen dat er ook in Europa momenteel een zekere economische heropleving is en dit ondanks alle heisa omtrent Griekenland. Die vooruitgang is (nog) niet spectaculair en verschilt nogal wat van regio tot regio. Zo is het opmerkelijk dat Zuid-Nederland in de lift zit, omdat steeds meer grote bedrijven zich daar willen vestigen. Dat heeft misschien te maken met het feit dat Rotterdam en de Randstad in Nederland duurder uitvallen (dat is meestal zo al geweest), maar omdat heel wat bedrijven, zelfs Vlaamse, die moeten kiezen tussen Vlaanderen en Zuid-Nederland, voor die laatste regio kiezen omdat ondernemen daar heel wat voordeliger blijkt dan bij ons.

   Zoals ik pas nog schreef in mijn blog van 11 juli (‘Viering in mineur) verliezen wij hier duizenden logistieke werkplaatsen in de e-commerce ten voordele van Noord-Brabant en Nederlands Limburg, omdat de lonen daar lager zijn en men er geen probleem maakt over nachtarbeid, wat bij ons wél het geval is. In een reactie daarop haalde lezer Rob nog een ander argument aan, nl dat men hier bij cash betalingen het maximumbedrag heeft geplafonneerd op 3.000 euro. Hoe redelijk dat ook mag lijken, dat is voor Vlaanderen een handicap zolang die regel niet geldt voor onze buurlanden (mede als gevolg daarvan kent Rob’s bedrijf daardoor een omzetdaling van 30%). Die 3.000 euro regel werd tijdens de vorige legislatuur nog ingevoerd door ‘den John’, nu SP.a voorzitter. En er is meer.

   Bij de 11 juli viering op het stadhuis van Antwerpen viel ook Katoen Natiebaas Fernand Huts in de Vlaamse prijzen. De man, die een internationaal bedrijf met duizenden werknemers leidt en niet bang is zijn mening te kennen te geven, vertelde de aanwezige Vlaamse politici dat het hoog tijd wordt dat men in Vlaanderen het geweer van schouder verandert en dat men bv de totaal verouderde wet Major best opdoekt of ten minste zodanig aanpast dat bv logistiek en e-commerce niet meer als havenarbeid kunnen beschouwd worden. Om de daad bij het woord te voeren vertelde Huts twee dagen later, dat hij een transportbedrijf met 460 werknemers heeft overgenomen in … Maastricht, Nederlands Limburg dus. Als voornaamste reden haalde hij aan dat hij voorziet dat er een einde kan komen aan de verdere expansie van de Antwerpse economie, omdat het verkeersinfarct dat er reeds is, alleen maar erger zal worden. Niet alleen omdat de Oosterweelverbinding er maar niet lijkt te komen, maar ook omdat de eventuele aanleg van het Saeftinghedok zonder spectaculaire aanpassingen het verkeer er helemaal zal doen stilstaan. Huts vertelde letterlijk dat een deel van de schuld waarom er in de Antwerpse haven geen vooruitgang meer wordt verwacht, o.m. te wijten is aan de obstructie ervan door huidig federaal minister van Werk, Kris Peeters.

   Huts heeft gelijk. Het is bijna hallucinant te noemen, hoe Peeters verveld is van voorzitter van Unizo en Vlaams minister-president, tot spreekbuis van de vakbonden. Van de man die ooit speciaal naar de States vloog om Opel Antwerpen open te kunnen houden tot de verdediger van de closed shop, waarbij de economische expansie wordt tegengewerkt. Straks kunnen we hem beter de Minister tégen Werk noemen. Op de beschuldigingen van Huts antwoordde hij wel schriftelijk dat Huts naast de kwestie praat en dat hij, Peeters, eraan werkt met de sociale partners én Europa. Die sociale partners zijn in dit geval enkel de vakbonden en, wat Europa betreft, zal men in Zuid-Nederland (én Duitsland) driemaal nadenken alvorens de klok 43 jaar terug te draaien. Trouwens, de reden waarom Peeters met Europa praat is, omdat men ook daar bezwaren heeft tegen de wet Major.

   Gelukkige lezers die van V-partijen nog cadeautjes krijgen op de Vlaamse feestdag. Niets daarvan in Kasterlee. Niet van die partijen, maar ook niet van onze CD&V-burgemeester, Ward Kennes, die in een vorig leven ooit nochtans een Vlaamsnationale reflex heeft gehad. Tegenwoordig wil hij daar liever niet aan herinnerd worden, nu hij voor CD&V burgemeester is, Vlaams volksvertegenwoordiger en een zitje heeft in enkele overlegorganen (als ik me niet vergis ook in het zgz ‘Benelux’ parlement, dat m.i. niets voorstelt maar wel geld zal opbrengen). Om de wille van de smeer…

   En nu we het toch over burgemeesters hebben: pluimpje voor die van Aalst, N-VA’er Christoph D’Haese, die voor 11 juli alle overtredingen die niet bestraft worden op zon- en feestdagen, liet versnipperen, omdat voor hem die dag ook een feestdag is, zelfs al wordt hij door het Belgische establishment as such niet erkend. Feitelijk zouden we tegen de volgende gemeentelijke verkiezingen (in 2018) al onze burgemeesters moeten screenen op hun Vlaamse reflex tijdens de voorbije legislatuur en hen daarop ook consequent beoordelen. ‘Alle baten helpen’, zei de mug en ze plaste in de zee!

   Een bedankje voor degenen die me een fijne Vlaamse feestdag toewensen. Zoals ik gisteren reeds schreef is er echter weinig om over naar huis te schrijven. We moeten het stellen met enkele beloftes dat het in de aanloop van de volgende verkiezingen beter zou moeten gaan worden, maar met beter hopen is de tijd verlopen. In politieke termen is 2019 trouwens een eeuwigheid en kan er nog van alles gebeuren. Het hele politieke gebeuren wordt daarenboven overschaduwd door de Griekse tragedie, die maar blijft aanslepen en waarmee men blijkbaar nog alle kanten uit kan.

   Wat me wel intrigeert is het feit dat die Vlaamse feestdag in feite nog altijd een apartheidsfeestdag is, alleen voor politici, ambtenaren en aanverwanten. Nu in het weekeinde valt dat zo niet eens op. Ik vraag me wel af, of de mensen, die normaal tijdens de werkweek op 11 juli een vrij dag krijgen, de feestdag ook mogen recupereren, zoals dat voor iedereen hier geldt bij nationale feestdagen. Erg solidair is dat allemaal niet, welke uitleg men er ook aan geeft. Een Vlaamse feestdag zou voor alle Vlamingen moeten zijn.

   En dan is er nog iets waarover men weinig hoort. Bij de uitleg dat we moeten wachten tot 2019 om weer over communautaire punten te kunnen praten, vergeet men wel dat er in 2018 al verkiezingen zullen zijn. Weliswaar gemeentelijke verkiezingen, maar hier en daar – zeker in de Rand – toch voldoende om mensen hun ongenoegen te laten uiten als er geen beterschap zou komen.

   Zolang er leven is, is er hoop en wie leeft zal zien.

   Eén jaar geleden schreef ik op 11 juli mijn blog onder de titel ’11 juli viering in mineur’. In feite is het dit jaar niet anders. De belangrijkste reden vorig jaar was, dat we nog geen Vlaamse regering hadden. Dit jaar is het omdat de Vlaamse regering die we nu hebben, niet vlot werkt en dit ondanks het feit dat ze gevormd wordt door dezelfde Vlaamse partijen die ook de mee de meerderheid vormen van de nieuwe federale regering.

   Voor de echte Vlaamsnationalisten is deze regering een teleurstelling, omdat de beloofde verandering er niet alleen niet gekomen is, maar er ook niet zal komen tijdens deze legislatuur. De schuld daarvan alleen aan de N-VA geven is echter te kort door de bocht. Deze partij kan nl haar belofte van verandering niet waarmaken omdat ze bij de verkiezingen van vorig jaar niet incontournable geworden is. Zolang er in Vlaanderen geen meerderheid is die voor V-partijen stemt – welke dat ook mogen zijn – is er op dat gebied geen vooruitgang. We moeten dus roeien met de riemen die we hebben.

   Momenteel ligt het zwaartepunt van de politiek in dit landje bijna uitsluitend op het federale vlak, waar moet beslist worden over de taxshift en de begroting. Die winst die uit die taxshift gehaald wordt, mag niet dienen om bestaande lonen te verhogen, maar om werk te verschaffen aan mensen die er nog geen hebben. Een specifiek voorbeeld van hoe het niet moet, is de recente beslissing van bol.com, de e-commerce van Ahold (en nu dus ook van Delhaize), die zijn tweede vestiging, net als de eerste, neerpoot in Nederland, maar vlakbij de Belgische grens. België is te duur qua lonen en verbiedt nachtarbeid in dit arbeidssegment, waardoor duizenden logistieke arbeidsplaatsen hier niet kunnen worden ingevuld. Bol.com is echt geen uitzondering. Een handvol andere zgz ‘webwinkels’, waaronder die van Tesla, cool blue, Primark en Heinz, doen het ook. Allemaal bedrijven die vanuit Nederland ook in België leveren, daar zo goed als geen concurrentie hebben wegens het loonverschil en het Belgisch verbod op nachtwerk. E.e.a. is het gevolg van bij ons overlappende bevoegdheden tussen het federale en het regionale niveau, waardoor onze bedrijven niet efficiënt kunnen werken. Zo ligt er hier al sinds half mei een wetsvoorstel op tafel om er iets aan te doen, maar men verwacht een eventuele nieuwe wet pas tegen 2016 omdat de ‘sociale partners’ (lees: de vakbonden) er nog hun fiat aan moeten geven.

   Zolang de bevoegdheden in dit land niet duidelijker gescheiden worden, zal het voor Vlaanderen vechten blijven tegen de bierkaai. Een zesde staatshervorming heeft daar niet voor kunnen zorgen, integendeel zelfs: het heeft heel wat zaken nóg ingewikkelder gemaakt. Met dank aan de traditionele Vlaamse partijen die daaraan hebben meegewerkt en die er evenmin voor kunnen zorgen hebben dat de regering Di Rupo bepaalde wetten voor herziening vatbaar maakte tijdens de volgende legislatuur.

   ‘Waarom heeft men het steeds over Zeeuwse mosselen en nooit over Vlaamse, ze komen toch uit Zeeuws-Vlaanderen? ‘

   ‘Dat komt omdat de Vlaamse mosselen allemaal in de politiek zitten.’

   Zo gaat het (oude) mopje, waaraan ik moest denken toen ik las dat het nieuwe (Zeeuwse) mosselseizoen begonnen is. Onze mosselen, die in de politiek dan, waren – raar genoeg – op hetzelfde ogenblik ook hyperactief en wel in beide parlementen. Alles had te maken met de correctie door minister Van Overtveldt van de belastingsgelden die de federale regering naar de gewestregeringen doorversast. Die bleken voor de regio’s bijna 600 miljoen euro gunstiger uit te vallen dan eerst was gezegd, waarvan 400 miljoen voor Vlaanderen (zoals ik reeds vertelde in mijn blog van gisteren). In plaats van zich daarover te verheugen, leek het Vlaamse parlement eergisteren en het federale gisteren eerder een vismarkt, waar mosselen inderdaad thuis horen. Er werd geroepen en gekrijst dat het een schande was dat de federale minister dit aan zijn regionale collega’s had laten weten via de media. Dat kreeg men althans te horen, ook van leden van de meerderheid, zoals Bartje Somers, in een vroeger leven ooit ‘his master’s voice’ van Verhofstadt en in een onbewaakt moment zelfs Vlaams minister-president’. Bartje is laag gevallen als hij alleen op zo’n manier in het nieuws moet komen, door de eigen meerderheidssamenwerking in het gedrang te brengen en daarmee de oppositie argumenten te geven waarbij de kool het sop niet waard was. En dat alles – nota bene – voor een serieuze fiscale meevaller. Stel eens voor dat het andersom was geweest.

   Toen later bleek dat regionaal minister van Financiën Turtelboom de moeite niet had gedaan de mededeling van haar federale collega grondig door te nemen*, was dit dan weer een aanleiding om voor deze zaak ook het federale parlement op stelten te zetten. Dat laatste gebeurde daar wel grotendeels door de oppositie, wat haar taak is, ook al omdat het voordeel voor de gewesten een nadeel is voor de federale regering. Een andere reden is, dat er momenteel niet veel anders te bespreken valt. Zelfs de Vergrijzingscommissie zegt dat de regering Michel goed bezig is als men het langer moeten werken ook op langere termijn inschat. Dit terwijl de kritiek op dat langer werken grotendeels voorbijgaat aan het feit dat dat pas over vijftien tot twintig jaar ingaat. Het probleem in deze materie is dat de nieuwe cijfers pas zullen kloppen als de economie jaarlijks met minstens 1,5% blijft groeien en daarmee zitten we dan terug bij de loonkloof die men nù, niet straks moet dichten.

   Hopelijk zijn daarmee zijn de mosselen aan wal!

* Van Overtveldt had de mededeling gelijktijdig naar de media én naar de betrokken gewestministers gestuurd. Het was niét zo dat deze laatsten het hadden moeten vernemen van die media…

   De Vlaamse regering heeft in de feest(?)week naar 11 juli een flinke federale cadeau gekregen van zo’n 400 miljoen euro. I.pl.v. de 750 miljoen die de deelstaten minder zouden krijgen van het federale niveau n.a.v. de zesde staatshervorming, blijkt het ‘maar’ 157 miljoen te zijn. Voor Vlaanderen maakt dat een verschil van 400 miljoen. Daarbij enkele bedenkingen:

   Toen dat bericht over de 750 miljoen bekend werd, heette het dat er bij de FOD Financiën maar één persoon was, een zekere Carine Spinnoy, die in staat was dat uit te kunnen rekenen. Mijn vraag: heeft die dame zich vergist of heeft men er ondertussen ook anderen ontdekt die daar kunnen rekenen? En wat is de zekerheid dat het hierbij blijft, als Van Overtveldt zelf zegt niet te kunnen garanderen dat het niet meer zal veranderen? Lijkt wel het Planbureau.

   Als het goed is, zeggen we het ook. Het was goed gezien van Paul Magnette toen die niet akkoord ging met dat mindere geld. Ook hij heeft (voorlopig?) gelijk gekregen. Tenzij we er van uitgaan – wat ik hier ook al langer schrijf – dat die zesde staatshervorming nog voor heel wat verrassingen gaat zorgen, inbegrepen het nodige kunst- en vliegwerk. Die van de N-VA zeggen m.i. terecht, dat ze die zesde staatshervorming niet mee hebben gemaakt, laat staan goedgekeurd, maar ze hebben er zich wel toe verbonden ze loyaal uit te voeren. Mede daardoor kan er van communautaire discussies weinig sprake zijn, want vóór de laatste hervorming helemaal zal zijn uitgewerkt, zijn we enkele jaren verder.

   Van zijn kant zal Geert Burger wel in zijn nopjes zijn om uitgerekend deze week te kunnen vertellen dat de Vlaamse begroting dan toch ei zo na sluitend is en hij niet meer moet klagen over onbehoorlijk bestuur bij de federale collega’s.