Exit Stevaert boy

   Opiniepeilingen zijn momentopnamen. Het is niet de eerste keer dat ik dit schrijf, waarbij ik dan toevoegde dat ze wél een zekere tendens aantonen. Wat ik er niet bij schreef, omdat ik daar niet bij stil stond, is het feit dat er bij zo’n peilingen een foutenmarge van 3% moet gerespecteerd worden. Partijen die de loftrompet opsteken omdat ze bij een peiling nul komma zoveel vooruitgang hebben geboekt- zoals nu de Open VLD - maken zich dan ook blij met een dooie mus. Als men echter drie of meer procent verliest, mag men zich wel beginnen zorgen te maken.

   Er zijn bij ons drie peilingen die de media halen: die van de RTBf en La Libre Belgique, die van de VRT en De Standaard en die van VTM/Het laatste Nieuws, RTL en Le Soir. Die laatste, die driemaandelijks is en voor mij de meest betrouwbare, werd zopas weer gepubliceerd en had enkele verrassingen in petto. N-VA bleek nl voor een tweede keer op rij zo’n 5% te verliezen. Die ging naar het Vlaams Belang, zodat aangenomen kan worden dat de oude VB-kiezers terug naar de bron keren. Dit als gevolg van de immigratiegolf en de aanslagen, waarbij duidelijk gebleken is dat het VB de enige partij is die al een paar decennia lang vertelt wat de andere nu met mondjesmaat moeten toegeven. ‘Al duurt de leugen nog zo lang, de waarheid achterhaalt hem wel’, zou men kunnen zeggen. De partij van De Winter en Van Grieken gaat er voor de derde keer op rij in deze peiling op vooruit en dat is een tendens die kan tellen. Volgens de peiling zou ze nu de derde partij van Vlaanderen zijn, maar laten we – o.w.v. die foutenmarge - stellen dat ze even groot is geworden als de Open VLD en CD&V. Deze laatste verloor ook meer dan 3%, meer dus dan de foutenmarge en dat is waarschijnlijk het resultaat van de interne oppositie die de partij voert tegen de eigen regering waarvan ze deel uitmaakt. Ook de doorsnee CD&V-kiezer begint blijkbaar zijn buik vol te krijgen van de tsjeverijen van het type ‘Ja, maar’ en ‘enerzijds, anderzijds’, waarbij de partij nooit klare standpunten inneemt en altijd eerst moet omzien naar de linkse vakbondvleugel, die dan nog verdedigd moet worden door een oud voorzitter van Unizo.

   Blijkbaar heeft de doorsnee kiezer ook over de partijgrenzen heen zijn buik vol van de Belgische politiek. Bewijs daarvan is dat zowat alle politici aan populariteit inboeten, zowel van meerderheid als oppositie, met uitzondering van Didier Reynders, die we dan maar de uitzondering zullen noemen die de regel bevestigt.

   Tenslotte zijn de grote overwinnaars van deze laatste peiling in Vlaanderen uiterst rechts (VB) en in Wallonië uiterst links (PTB), waarbij nog maar eens bevestigd wordt, samen met de onverkwikkelijke staking der francofone cipiers, dat dit land twee verschillende werelden zijn die steeds verder uit elkaar groeien. De vraag wordt steeds duidelijker, niet óf het zal barsten, maar wanneer.

     Het is niet alleen hier dat het politiek onrustig is. Ook in Frankrijk zijn er al enkele weken allerhande stakingen en betogingen, met deze week bijna wel elke dag ergens iets. Deze manifestaties zijn in de eerste plaats gericht tegen een nieuwe wet, die de Franse regering er buiten het parlement om heeft doorgeduwd en die het arbeidsrecht in het land wat soepeler moet maken. Dat betekent dat men er gemakkelijker mensen zal kunnen ontslaan, maar ook aannemen. Wat opmerkelijk is, is dat la douce France bestuurd wordt door de linkse PS, die er zelfs een volstrekte meerderheid kreeg bij de laatste verkiezingen. Ondertussen is Hollande er zowat de minst populaire president geworden sinds WO II en ziet er zelfs niet naar uit dat hij bij een volgende verkiezing die ook weer zal winnen. Erger zelfs, men houdt er rekening mee dat hij niet eens in de tweede ronde zal geraken, dit o.w.v. de populariteit van Marine Le Pen van het FN, die men wél verwacht die tweede ronde te zullen halen. ‘Monsieur normal’ had o.a. gezegd dat hij mocht aangerekend worden op het creëren en bewaren van arbeidsplaatsen en dat is nu juist een groot fiasco geworden. Zo groot zelfs dat er sinds zijn aantreden al één miljoen Fransen hun job zijn kwijtgespeeld. De reden waarom de arbeidswetgeving in Frankrijk nu versoepeld wordt is juist om ervoor te zorgen dat er wat meer jobs zouden bijkomen en men o.a. af wil van de verplichte 35-urenweek die de bedrijven geen goed doet. Opmerkelijk is wel dat het uitgesproken de linkse partijen zijn – inbegrepen een deel van Hollande’s eigen PS – die zich wel altijd als progressief bestempelen, maar niet willen dat er iets verandert (net zoals de socialisten bij ons trouwens). Het gaat helemaal niet goed met Frankrijk, dat – net zoals dit landje – zijn begroting en staatsschuld maar niet onder controle blijkt te kunnen houden. Zoals Rik Van Cauwelaert het stelde in de laatste weekeindeditie van De Tijd, hebben ook de socialisten geen antwoord op de globalisering, de robotisering en de sloop van het sociaal systeem in naam van de euro.

   Al bij al moet men toch toegeven dat er wat moed nodig is om als linkse president, wie het electoraal al niet voor de wind gaat, toch onpopulaire maatregelen door te drukken. ‘Staken en betogen mag’, zei Hollande in een interview, ‘Van alles kapot maken is echter een misdaad en die moet bestraft worden’. Nogmaals een verwijzing die wij in dit landje kunnen gebruiken na wat eergisteren bij het kabinet van minister Geens is gebeurd. Men zegt wel eens dat het in Brussels druppelt als het in Parijs regent. Ook op politiek vlak lijkt het zoiets te worden.

   Le muscle wallon heeft toegeslagen. Het ministerie van Justitie zal het geweten hebben. Ingangshal en receptie werden er vakkundig door het penitentiair gepeupel kort en klein geslagen. Dat allemaal omdat ze niet akkoord gaan dat ze het werk zouden moeten doen zoals dat door de Vlaamse collega’s al gebeurt sinds vorige zomer. Zoals ik al eens noteerde zijn francofonen daar te lui of te lomp voor en willen/kunnen (schrappen wat niet past) ze niet efficiënt werken zoals Vlamingen dat wél doen.

   De laatste dagen regent het klachten van sectoren die de nieuw voorgestelde besparingen van deze federale regering niet aan kunnen. Het lijkt wel één grote rampoefening, het gevolg van de uitvoering van de zesde staatshervorming en het negeren van de groeiende vergrijzingskosten, dat laatste iets dat men al 20 jaar weet dat het eraan zou komen. Beide zaken zijn verwaarloosd door de zgn traditionele partijen, in het geval van de zesde staatshervorming met medewerking van de groenen. De schuld daarvoor nu bij de N-VA leggen, omdat die geen nieuwe belastingen wil, bulkt dan ook van de schijnheiligheid.

   Er moet dus bespaard worden wil men links en rechts nog wat geld overhouden om te investeren. Dat men dan in godsnaam eens werk maakt van enkele echt structurele besparingen, waarover ik al járen schrijf: schaf die senaat en de provincieraden af, doe hetzelfde met de ministeriële kabinetten of reduceer ze tot een minimum. Zoals ik in mijn vorige blog nog schreef over die nieuwe soort van belastingen: O.K., maar schaf dan de oude af, inbegrepen de klassieke achterpoortjes en uitzonderingen. Het gevolg van al die staatshervormingen is nl dat men steeds nieuwe structuren is gaan bijmaken zonder de oude af te schaffen.

   Tenslotte blijft in dit land alles communautair, ook al men denkt het te kunnen negeren. Neem nu het recente bericht van de Bijzondere Belastingsinspectie (BBI). Die heeft de eerste drie maanden van dit jaar al meer geld opgehaald dan in het hele vorige jaar. Pikant detail: in Vlaanderen werd TIENMAAL meer opgehaald dan in Wallonië. De reden daarvoor is niet dat Wallonië armer is – dan zou er nog een verschil zijn, maar niet zo groot – maar dat er in Vlaanderen bij overtredingen bezwarend beslag wordt gelegd en ten zuiden van de taalgrens niet. Karel Anthonissen, de topman van de BBI in Gent en luis in de pels van de federale regering, zegt terecht dat het gemakkelijker is drie miljoen te claimen (die men niet krijgt) dan één miljoen werkelijk te innen.

   Hoe goed er ‘down under’ met belastingsgeld wordt omgesprongen bleek trouwens ook uit het jaarverslag over 2015 van het F1 circuit van Francorchamps, uitgebaat door het Waalse gewest. Verlies: 11,3 miljoen!

   In deze rubriek heb ik al meer dan eens geschreven dat een van de grote problemen in dit land het feit is dat men blijkbaar geen enkele fatsoenlijke wet meer kan maken zonder uitzonderingen en achterpoortjes, waardoor alles alleen maar ingewikkelder wordt. De nieuwe fiscale regeling – volgens Crootje ‘de fiscaliteit van de toekomst’ - waardoor bijklussen mogelijk wordt in de zgz ‘deeleconomie’ kan dan leuk zijn voor wie ervan kan genieten, het maakt onze samenleving nóg gecompliceerder dan die al was. Nieuwigheden zoals Uber en Airbnb hadden al voor de nodige verwarring gezorgd, nu met de nieuwe bijklussers komen er nog een deel nieuwe ‘beroepen’ bij. Wie er jaarlijks meer dan 5.000 euro overhoudt, zal er wel 10% belasting op moeten betalen, maar dat is maar een schijntje t.o.v. wat de traditionele zelfstandige moet afdokken, wat in feite oneerlijke concurrentie is.

   Of het allemaal nog niet ingewikkeld genoeg is, bestaan er – alleen in Vlaanderen - ook zo’n 161 soorten subsidies waarvan men kan genieten als men weet hoe eraan te geraken. Vlaio, de dienst die daarvoor zorgt, heeft liefst 370 personeelsleden. Subsidies aan ondernemingen blijken de laatste 15 jaar de sterkst opgelopen kosten te zijn in de begrotingen van onze overheden.

   Nu, ieder diertje zijn pleziertje en het is altijd leuk – zeker als starter - ergens op hulp te kunnen rekenen. Straks zien we echter het bos niet meer van de bomen. Het wordt dan ook hoog tijd dat er een serieuze financiële vereenvoudiging komt of desnoods heel dat circus afschaft en vervangt door een goedkoper belastingstarief. Het is nu voor een particulier al bijna onmogelijk geworden zelf zijn belastingsbrief nog in te vullen. Met wat er straks allemaal nog kan bij komen, wordt het alleen maar erger.

   In nog niet zo lang vervlogen tijden, stelde ‘Deckerken’ voor hier een vlaktaks in te voeren, met voor iedereen hetzelfde percentage en alleen een korting (of zelfs afschaffing) voor de minst gegoeden, maar dan zonder uitzonderingen. Dat laatste is nl gebeurd in de Baltische Staten nadat die van onder het juk van de Sovjet Unie kwamen. Dat was natuurlijk een heel andere situatie dan degene waarin wij ons hier bevinden, maar het moet toch mogelijk zijn er ergens naartoe te werken, hoe moeilijk dat ook zal zijn in dit ingewikkelde land. Dat zou hier kunnen door bv alle nieuwe belastingen via een vlaktaks te innen en de overeenkomende oude belastingen telkens te schrappen, achterpoortjes en uitzonderingen inbegrepen. Of is dat weer te eenvoudig?

   De vrijhandelsgesprekken tussen de EU en de VS lopen al twee jaar en men zou die graag willen afronden vóór het vertrek van Obama uit het Witte huis, eind dit jaar. Dat akkoord zou de Belgische economie met meer dan 1% extra doen groeien, dit tegenover een Europees gemiddelde van 0,5%. Goed nieuws dus, ware het niet dat het Waals parlement oproept het vrijhandelsverdrag met Canada – dat reeds werd afgesloten maar nog in werking moet treden – niét te ondertekenen. Als dit doorgaat, komt er ook zo goed als geen akkoord tussen de EU en de VS, kan België een extra groei van 1% - weinig in normale omstandigheden maar veel in de huidige - wel helemaal vergeten en zal Vlaanderen weer het eerste slachtoffer worden. Zoals we stilaan allemaal weten – draagt Vlaanderen bij tot meer dan 83% van België’s export en de groei zal er vooral komen door de uitvoer.

   Het wordt zo stilaan meer dan tijd dat we ons hier eens serieus gaan beraden over het voortbestaan van deze ‘failed state’ (met ‘failed unions’, zoals VOKA terecht opmerkte*). Misschien is de huidige malaise in dit land een opportuniteit om onder een aantal zaken definitief een streep te trekken. Als zelfs de Vlaamse en Waalse vakbonden niet meer akkoord gaan - denk maar aan de laatste spoorstaking en deze van de cipiers - waar wachten we dan nog op om onze ‘Waalse broeders’ te vragen te scheiden. Een oude vraag trouwens van voorzitter Lionel Vandenberghe op een van de laatste IJzerbedevaarten, waar hij echter zelf geen conclusies uit wou trekken, wat er mede voor zorgde dat, i.pl.v. België, zijn eigen partij – de Volksunie – opgedoekt werd. Laat het ons nog eens proberen, maar dan serieus.

 * Sinds het aantreden van de regering Michel zijn er al zestien syndicale acties tegen geweest en nog eens zes gepland. Tot op heden hebben al die acties zo goed als niets opgebracht.

   ‘De Europese Unie en de NAVO blijken zich te hebben gevestigd in de resten van wat ooit een tweetalige staat was, die nu bij de lasnaden uit elkaar valt’.

   Bovenstaande commentaar komt uit de Nederlandse NCR krant, maar is een omschrijving die gedeeld wordt door het gros van de landen die ermee te maken hebben. Dit land werkt niet meer, zoals ikzelf ook al enkele keren heb vermeld. Door de in het verleden gemaakte schulden kunnen de sociale partners niet meer onder elkaar afspraken maken die niet zij maar de regering moet betalen. Officieel althans, in werkelijkheid is het Vlaanderen die de rekening krijgt.

   Het geld is op. Op is op. Nieuwe schulden maken kan niet meer. Als men dan ziet dat de Waalse vakbonden, vurig gesteund door de PS, steeds meer geld willen van een regering die er steeds minder heeft, is het logisch dat het blijft fout lopen. Het botert niet alleen meer tussen de regio’s en de partijen, evenmin gebeurt dit tussen de vakbonden, zoals de huidige cipiersstaking nog eens laat zien. In Vlaanderen heeft men voor de problemen al sinds de zomer van vorig jaar een oplossing, waardoor men meer kan doen met minder volk, in Wallonië en Brussel zou dat niet kunnen. Ofwel is men daar te lui, ofwel te lomp, ofwel van kwade wil, ofwel de drie samen. Nu de federale regering er de schuld van geven is zonder meer een laffe, politieke zet, waarbij de gedetineerden als gijzelaars worden gebruikt. Het is wel opvallend hoe niet alleen de federale regering, maar ook de Vlaamse media het verschil tussen de cipiersbonden trachten weg te moffelen.

   In de haven van Antwerpen is twee jaar gewerkt aan een compromis om de archaïsche wet Major te moderniseren, iets wat moét van Europa en dit land op het beklaagdenbankje brengt als het niet gebeurt. Op 8 juni zouden de havenarbeiders daarover een referendum krijgen om zich daarover uit te spreken. Democratischer kan moeilijk, zeker als men weet dat er ook een voorakkoord was tussen minister Peeters en de vakbonden. Toch hebben deze laatsten er iets op gevonden om de closed shop in stand te houden. Ze hebben de ± 80 bedrijven die havenarbeiders inzetten een aangetekend schrijven gestuurd om hen aan te manen zich individueel te engageren om de oude, door Europa niet meer gewenste situatie toch te behouden. Als de aanpassing van de wet Major straks niet doorgaat, betaalt de belastingbetaler de rekening, net zoals dat nu ook gebeurt bij de dwangsommen die de staat – niet de vakbonden – ook al door Europa opgelegd krijgt wegens de verwaarlozing van de diensten binnen de gevangenissen.

   De vraag is maar hoe het verder moet in dit land met twee snelheden. Terugkeren naar 1830, zoals de Vlaamse (!) CEO van Atlas Copco voorstelt, is een lachertje. Toen waren de Vlamingen ook al in de meerderheid en werd hun taal niet eens erkend, laat staan hun rechten. Mensen, landen en regio’s die niet bij elkaar horen, worden best gesplitst. Men kan dat nog een tijdje tegenhouden, maar ergens is er een grens. De kans dat Europa zelf weer zal gesplitst worden, blijft trouwens ook bestaan, want het krijgt zijn eigen problemen al evenmin opgelost als het armlastige België.

   ‘De islam is de ergste plaag die de mensheid de voorbije 2000 jaar heeft getroffen. Ze is gecreëerd als een soort christendom ‘décaféiné’, door van die godsdienst alles weg te laten wat ze niet begrepen. Ze getuigt van een simplistisch denken en is volkomen onbekwaam om enig respect voor de menselijke waardigheid te ontwikkelen. Ze heeft geen enkele positieve bijdrage geleverd tot de moderne maatschappij. Een multiculturele samenleving met moslims is een intellectuele blunder die geen enkele rationele relatie heeft met de realiteit.’

   Bovenstaande is niet van mij, maar van een zekere Manuel Carrera, Spaans jezuïet, astrofysicus, filosoof en theoloog die o.a. heeft meegewerkt aan onderzoeksprojecten van de Nasa, om maar te zeggen dat het niet iemand is die zomaar uit zijn nek kletst. Misschien zouden onze voorstanders van de zgz ‘dialoogscholen’ daarover ook eens nadenken. Het is niet omdat het christelijk godsdienstonderricht hier niet veel meer voorstelt, dat men met een andere soort moet beginnen, waarbij het lijkt alsof die godsdienst wél nog telt terwijl die in werkelijk een stap terug is in de tijd. Als men een godsdienst, die zijn best doet zich aan te passen aan de veranderende tijden niet goed genoeg meer vindt, moet men er zeker geen voor in de plaats nemen die terugkeert naar de middeleeuwen.

   Ondanks het feit dat we tegenwoordig al te doen hebben met een soort Katholiek Onderwijs Light is het marktaandeel ervan in Vlaanderen driemaal dat van het Gemeenschapsonderwijs (GO). Waar maken Boeve en Co zich dan nog druk om? Waar slaat het bv in hun scholen op een aparte gebedsplaats te maken voor moslims, daar waar de eigen katholieke leerlingen die niet nodig hebben? Ze zouden beter wat meer tijd steken om die moslim kinderen onze taal beter te leren, want het gros daarvan spreekt thuis geen Nederlands.

   Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 6 dezer, hebben we nog het geluk dat de bisschoppen er zich (nog) niet over hebben uitgesproken en dat in het Katholiek Onderwijs elke school op eigen houtje kan beslissen wat te doen en te laten. Het kan altijd zijn dat er hier of daar een directeur vindt dat hij Boeve moet volgen in zijn kromme redeneringen (‘One flew over the cuckoo’s nest’!), maar hopelijk zal het merendeel in Vlaanderen nog genoeg gezond verstand hebben om dat niet te doen.

   Stakingen zijn niet het enige onheil dat hals over kop toeneemt in dit ontredderd land. Dat geldt ook voor de langdurig zieken. Dat zijn zowel werknemers als zelfstandigen die meer dan een jaar thuis zitten door ziekte. Vorig jaar waren dat er meer dan 370.000 en dat is een toename van meer dan 60% t.o.v. tien jaar geleden. Dat kostte de overheid vorig jaar net geen 5 miljard euro en ook dat is een toename van 100% sinds 2007. E.e.a. heeft te maken met de vergrijzing, maar ook met de hervormingen van de laatste twee federale regeringen, zoals brugpensioen en het verhogen van de pensioenleeftijd. Specifiek voor Wallonië, dat in bovenstaande cijfers al oververtegenwoordigd was, is de overstap van de afgeschafte wachtuitkering. De helft van de Walen die dat trok, is daarna naar het OCMW gestapt (65%, t.o.v. slechts 15% in Vlaanderen, de rest in Brussel).

   De dood heeft altijd een oorzaak en dat geldt ook voor andere kwalen. Opmerkelijk is wel dat het percentage minder validen en langdurig zieken in België een stuk hoger ligt dan in de meeste andere Europese landen. Hoger dan het gemiddelde in Europa en ook in de E.U. We houden alleen enkele mediterrane landen achter ons, wat erop wijst dat vooral het gewicht van Wallonië, dat steeds het Zuiden achterna loopt, hier de doorslag geeft. De ‘Bourgondische’ levensstijl, weet je wel. Men kan ermee lachen, maar door het feit dat er in Vlaanderen meer mensen aan het werk zijn, wordt er meer afgedragen aan de Sociale Zekerheid, waarvan de Walen in de eerste plaats profiteren via de zgn transfers. Alleen daardoor geven wij zo’n zes miljard euro van onze eigen welvaart elk jaar weg. Dit ter attentie van heel wat Vlamingen, die ik gemakshalve onze Lamme Goedzakken noem en die niet reclameren zolang ze er zelf geen last van hebben. Nóg geen last van hebben. Als het ooit zover komt, zou het wel eens helemaal te laat kunnen zijn.

   Dit land is overal bekend voor zijn bier, zijn chocolade, zijn frietjes en zijn duiven, maar als dit zo doorgaat zal het straks nog het meest bekend staan voor zijn stakingen. De nieuwste, deze van de bagagisten van Avia Partner op Zaventem, is de zoveelste in de rij en maakt dat de mensen zo stilaan moedeloos worden van al dat niét werken. Kan er hier nu eens echt niets meer besproken en/of geregeld worden zonder dat daarbij meteen moet gestaakt worden?

   Het zal velen misschien minder bekend zijn, maar in Wallonië wordt er zelfs ook regelmatig gestaakt in bedrijven waar het goed gaat. Niet zomaar één keer, maar op regelmatige basis. Dat overkomt FN Herstal, de wapenfabrikant, nota bene: eigendom van het Waalse Gewest. Van 21 tot 28 april, een hele week lang, lag daar alles stil omdat het personeel zgz vreesde voor de verhuis van een deel van de activiteiten naar het buitenland. Het wilde daarover een rechtstreeks gesprek met de Waalse regering, terwijl dat officieel moet gebeuren via de maatschappij die het gewest daarvoor speciaal had opgericht. Einde 2014 werd er gestaakt omdat de PS niet mee aan de onderhandelingstafel zat bij de vorming van de nieuwe federale regering (nota bene: nadat diezelfde PS de MR geen kans gegeven had mede te onderhandelen over de vorming van de Waalse gewestregering). Ook in 2006, 2011 en 2015 werd er bij FN gestaakt, in dat eerste jaar zelfs 19 dagen (een record dat de francofone cipiers straks kunnen breken!).

   Gaat het dan slecht bij FN? Helemaal niet. De fabriek heeft een omzet van 650 tot 700 miljoen euro en maakt een jaarlijkse winst van rond de 50 miljoen (waarvan er 10 naar de Waalse regering gaan). Het personeelsbestand van zo’n 1500 groeit jaarlijks met een vijftigtal nieuwe medewerkers. Die kregen vorig jaar allemaal een bonus van 2.900 euro. De laatste drie jaar werd er 54 miljoen in het bedrijf geïnvesteerd.

   Als de Waalse regering ooit een deel van de fabriek zou verhuizen naar het buitenland, heeft ze daar alle redenen voor, maar blijkbaar kan men in Wallonië geen jaar normaal werken zonder tenminste eens een keer te staken, zelfs in een gezond bedrijf. Niet voor niets noemt men daar o.a. de Waalse tegenhanger van De Lijn de 'TEG’ (‘Transport En Grève’) i.pl.v. TEC (‘Transport en Commun’).

   Ik ken een groot bedrijf waar een dertigtal medewerkers zich amuseerden door in een rubriek op Facebook hun eigen firma belachelijk te maken en in een negatief daglicht te stellen. Dat is niet slim, want iedereen kan Facebook lezen, ook de eigen personeelsdienst. Het resultaat was dat de werknemers die eraan meededen bij personeelszaken mochten komen en daar een serieuze vermaning kregen, die zelfs nadelig zou kunnen zijn voor hun verdere carrière bij het bedrijf in kwestie.

   Nu blijkt dat die hele Facebook groep zich bij de sociale verkiezingen kandidaat heeft gesteld voor de post van vakbondsvertegenwoordiger. Wie zich nl daarvoor kandidaat stelt, zou de volgende vier jaar niet ontslagen kunnen worden, zelfs niet als hij/zij niet verkozen raakt. Karel Van Eetvelt, topman van Unizus en zo, waarschuwde al terecht dat er bij die kandidaten mensen zijn die er in de eerste plaats niet op uit zijn het bedrijf zelf noch de werknemers vooruit te helpen, maar alleen het eigenbelang. Misschien is dat een reden waarom er bij de huidige verkiezingen een record aantal kandidaten zijn komen opdagen, dat terwijl er steeds minder animo is bij de kiezers. Deze laatsten zijn ook niet verplicht eraan mee te doen en vooral de jongeren (-25 jaar) haken massaal af. Niet verwonderlijk als men ziet aan wat voor afbraakpolitiek de vakbonden tegenwoordig in dit landje doen. Probeer maar eens te dromen van een carrière in een ontredderd land.

   Neem nu het verhaal van de cipiers. Die categorie van werknemers heeft een hoge weddenschaal, degelijke bevorderingskansen, hoge vergoedingen voor avond- en zondagswerk, zeer gunstige verlofregeling, ruime kledijvergoeding, korte werkweek, verlof met het oog op pensioen vanaf 55 jaar praktisch zonder loonverlies. Zelfs bij de NMBS, nog zo’n staat in de staat, zou men er jaloers op worden. Dat vinden de Franstalige cipiers echter nog niet genoeg en voor één keer dat ze wat moeten inleveren – wat gemakkelijk kan gecorrigeerd worden door het werk wat efficiënter in te richten (zoals de Vlaamse collega’s dat al hebben gedaan) – blijven ze staken. Een reden daarvoor zou kunnen zijn dat de meeste van de hierboven opgesomde voordelen verkregen werden via … stakingen en dat men bij de francofone vakbonden nog steeds denkt in 19-eeuwse termen, terwijl de wereld veranderd is en steeds sneller blijft veranderen. De echte achterliggende reden is echter dat men hoopt de huidige centrumrechtse regering zo te kunnen dwarsbomen. De Franstalige cipiersbonden worden grotendeels gedomineerd door de PS die nog steeds niet kan verteren dat ze na zo’n kleine dertig jaar uit de federale regering is gewipt.

   Dat er boven Frankrijk een vliegtuigbotsing heeft plaatsgevonden met militaire luchtverkeersleiders, die daar al drie weken stakende civiele verkeersleiders aan het vervangen waren, kan aan die eerste groep gelegen hebben. Zeker is dat echter nog niet. Na het ontslag door Reagan is destijds in de USA geen enkele dergelijk incident gebeurd, terwijl er ook botsingen geweest zijn met civiele verkeersleiders in de controletoren. Denk maar aan dat Russisch vliegtuig met kinderen op schoolreis tegen een vliegtuig van DHL boven Zwitserland.

   Het vervangen van civiel door militair personeel is en blijft een noodoplossing. Het feit alleen, dat men dit moet doen, wijst erop dat e.e.a. uit de hand aan ’t lopen is en dat is wat er nu in dit landje gebeurt. Dat het gerecht niet fatsoenlijk werkt, is geen nieuwigheid. Dat het nog slechter werkt dan vroeger omdat politie en veiligheidsdiensten overwerkt zijn en op hun tandvlees zitten, komt door de uitzonderlijke omstandigheden van de terreuraanslagen. De cipiersstaking, enkel en alleen in Franstalig België, heeft daar niets mee te maken. Het is een politieke staking gesteund (en misschien wel bedacht) door de PS. Met Di Pippo nog aan het bewind zou dit meer dan waarschijnlijk niet gebeurd zijn.

   Bij de eerste vergadering van de parlementscommissie over de aanslagen* komt een Franstalige troela van het Défi (het voormalige Vlaamshatende FDF), Brussels staatssecretaris Cécile Jodogne, vertellen dat de Leuvense 100 niet al zijn ambulances naar Zaventem en Maalbeek had gestuurd. Dat was ook niet nodig, want de hulp ter plaatse was er meteen en ruim voldoende. De beschuldiging is te vergelijken met die van Brussels burgemeester Mayeur (PS), die de betoging van de zelfverklaarde hooligans bestempelde als een vervuiling vanuit Vlaanderen. Het lijkt er vanaf de eerste dag al op dat men straks de hulpdiensten nog gaat verantwoordelijk stellen voor de aanslagen, dit i.pl.v. de ware schuldigen: zij die het in Molenbeek zo ver hebben laten komen.

   Vlaams Belang en de N-VA krijgen vanuit Franstalig België steeds te horen dat ze uit zijn op een splitsing van dit land. Met de georganiseerde chaos die tegenwoordig aan de gang is, lijkt het er eerder op dat het de Waalse PS is die er een eind aan wil maken. ‘Voort doen’, zou ik zeggen.
  

* De twee Nederlandstalige experts van de commissie, die al vóór de start ervan ontslag hadden genomen omdat ze gewraakt werden door de PS, zijn nog steeds niet vervangen. Volgens de woordvoerder van Dewael is de aanstelling ervan niet verplicht, zodat de kans groot is dat de PS ook daar zijn slag thuis haalt en we straks, met alleen maar francofone experts, een erg verwaterde versie van de oorzaken van de aanslagen zullen te horen krijgen.

   De staking van de francofone cipiers gaat vandaag zijn veertiende dag in. Minister Geens heeft al zoveel toegegeven dat hij er zelf niets meer aan over houdt en heeft tenslotte gedaan gekregen dat het leger de dienstverlening in de Brusselse en Waalse gevangenissen van de politie gaat overnemen. Dat alles om een staking die men voor hetzelfde werk in Vlaanderen niet nodig acht omdat het gevangenispersoneel daar zelf de werkdruk heeft aangepast. Feitelijk betekent dat dat de francofonen voor datzelfde werk méér moeten hebben, maar dat ze daar lui of te lomp zijn om zelf eens hun hoofd aan de binnenkant te gebruiken.

   Die francofone cipiers mogen nog van geluk spreken dat ze hun fratsen hier verkocht krijgen. Denk maar aan de oplossing die Ronald Reagan had om de staking van zijn verkeersleiders ongedaan te maken. Die schakelde ook het leger in en zette de militaire verkeersleiders op de plaats van de stakers, die zelfs daarna het verbod kregen nog ooit die functie uit te voeren. Let wel op: dit gebeurde niet in een totalitair regime, maar in een democratie.

   Stel eens voor dat Geens die werkweigeraars een laatste kans zou geven om het werk te hervatten aan zijn voorwaarden met de ruime toegevingen die hij al gedaan heeft, maar erbij zou zeggen dat wie die niet accepteert en niet weer aan het werk gaat, ontslagen zou worden. Militairen zouden tijdelijk de vacant gekomen cipiersplaatsen innemen en later vervangen worden door nieuwe cipiers die daarvoor mochten solliciteren. Tegelijkertijd zou het werk gereorganiseerd worden zoals dat in Vlaanderen al gebeurd is en daar wél werkt. Daar is toch niets mis mee, of zie ik dat weer verkeerd?

   Tenslotte nog dit: deze week beginnen de zgn ‘sociale verkiezingen’ voor ondernemingsraden en veiligheidscomités. Als de vakbonden achter die stakende cipiers het toch zouden halen, dan hebben ze in Wallonië en Brussel de leiders die ze verdienen en moeten ze daar maar de gevolgen van dragen. Het duidt nog maar eens aan dat dit een land is met twee verschillende werelden, waar het meer dan ooit tijd wordt om eens ernstig werk te maken van een splitsing. Men moet zo stilaan stekeblind zijn om niet te zien dat het Belgische federale niveau gewoon niet meer werkt.

   We hebben in dit landje al e.e.a. meegemaakt op het gebied van stakingen. Vooral sinds het aantreden van de regering Michel zijn de stakings- en betogingsdagen niet meer op twee handen te tellen. Feit is wel dat die zo goed als niets hebben opgebracht voor de vakbonden en hun leden en dat we al enkele keren hebben meegemaakt dat niet alle bonden tegelijk iets ondernemen, wat verklaard zou kunnen worden door de er nu aankomende syndicale verkiezingen. Los daarvan waren er ook al enkele zgz nationale stakingen, waarbij de Vlaamse vakbonden niet meededen en zo maken we er nu weer een mee, die van de cipiers.

   De staking van de cipiers in de Brusselse en Waalse gevangenissen duurt nu al een kleine twee weken en werd in gang gezet door het gevangenispersoneel zelf, niet door de vakbondstop. Die top heeft al tot twee keer toe een ontwerpakkoord gesloten met bevoegd minister Geens, maar dat akkoord werd evenveel keren door de basis afgewezen. In mijn blog van 5 dezer vond ik het al raar dat er wel gestaakt werd in Franstalig België, maar niet in Vlaanderen, terwijl het blijkbaar toch om een federale materie ging. Dat laatste werd nergens in de media vermeld, maar het feit dat er een federale minister voor werd aangesproken, zei genoeg. Dat er in Vlaanderen niét gestaakt werd, terwijl het toch om eenzelfde ontwerpakkoord ging voor het hele land en we daarover tot gisteren niets over vernamen, was – volgens mij – ook al een precedent. Het was pas na de tweede afwijzing dat men o.a. op de VRT kwam vertellen dat de Vlaamse cipiers met het akkoord instemden, gewoon omdat men hier een stuk efficiënter werkt dan in Brussel en Wallonië. Men werkt er men minder mensen omdat men het werk anders (en beter) heeft ingedeeld, iets dat ‘over there’ blijkbaar niet kon. Naar oude vakbondstraditie uit de 19^de eeuw willen ze daar de klok nog altijd steeds maar terugdraaien…

   Er was in Vlaanderen wel één uitzondering: na 10 dagen francofone staking gingen de leden van de liberale vakbond in de nieuwe gevangenis van Beveren ook staken ‘uit solidariteit’. Of ze daarmee hun vakbond extra stemmen gaan bezorgen bij de syndicale verkiezingen is uiterst twijfelachtig. Even twijfelachtig als het pleidooi voor meer België dat men geregeld bij Open VLD te horen krijgt. Sinds 2010 haalt die partij in Vlaanderen ook bij de politieke verkiezingen nog amper 12 tot 13% van de stemmen. Met acties zoals die in Beveren – de francofonen achterna lopen - zal dat percentage zeker niet stijgen.

   Het stof van de syndicale toespraken van 1 mei en van Rerum Novarum is gaan liggen. Het enige wat we eruit moeten onthouden, is dat er weer wat betogingen en stakingen aankomen. In hoever die iets zullen oplossen of veranderen is voorlopig niet in te schatten, zeker niet die van 7 oktober door de drie vakbonden samen. Dat is nog vijf maanden ver en met daartussen nog de sociale verkiezingen en de vakanties. Dat blijft het koffiedik kijken.

   Opmerkelijk is wel dat alle drie de grote vakbonden leden blijven aantrekken. Dat heeft wel zijn redenen. De federale overheid betaalt nl elk jaar 20 miljoen euro aan vakbondspremies uit. Daarmee wordt een deel van het lidgeld terugbetaald, zodat aansluiten bij een vakbond bijna gratis wordt. Men zou denken dat de syndicaten daarmee op rozen zitten, maar niets is minder waar, zelfs niet met de ± 160 miljoen die ze ook al van de staat krijgen om dat tweede stempelgeldcircuit te bekostigen. Men zou zich wel eens kunnen afvragen hoe verstandig het is te blijven tempeesten tegen een regering die daaraan straks een einde zou kunnen maken.

   Die alternatieve werkloosheidsuitkeringen blijken de bonden nl geld te kosten, omdat er de laatste jaren steeds minder werklozen zijn. Dit is het gevolg van enkele nieuwe wetten van deze door de vakbonden uitgespuwde federale regering, o.m. die van het stopzetten van de inschakelingsuitkering (die, nota bene, al onder Di Rupo beslist was). E.e.a. maakt dat de bonden tegenwoordig geld verliezen als er meer mensen werken, terwijl ze hun dienstverlening niet kunnen terugschakelen o.w.v. de onderlinge concurrentie.

   Tenslotte heeft men er het raden naar, hoe rijk die bonden zijn. Doordat ze geen jaarrekeningen hoeven neer te leggen, geen rechtspersoonlijkheid hebben, rekeningen hebben in het buitenland waarnaar – in tegenstelling tot andere stervelingen – niet naar gezocht wordt in Lux-leaks en Panama-papers en nog zo enkele kenmerken die ze, volgens mij, alleen maar gemeen hebben met de maffia. Maar het gaat, voor de drie grote vakbonden samen, om een bedrag boven de 700 miljoen euro. Als ge dan die uitvallen hoort van een Leemans en een De Leeuw, om nog maar te zwijgen van die Waalse Goblet, dan kunt ge alleen maar compassie krijgen met de basismilitanten die dat nog moeten geloven.

   De uitspraken van Lieven Boeve, de topman van het Katholiek Onderwijs in Vlaanderen om meer plaats te geven aan de islam in de katholieke scholen, heeft e.e.a. losgemaakt. Het is niet de eerste keer dat de man met soortgelijke uitspraken af komt. Op 10 februari van dit jaar schreef ik reeds er reeds een blog over (‘Droeve Boeve’), toen hij voorstelde moslimleraars aan te werven om in het Katholiek Onderwijs niet alleen islamonderricht te geven, maar ook andere vakken. Ik schreef toen dat ik het vroeger niet altijd eens was met wat Mie(ke) Van Hecke, Boeve’s voorgangster aan de top, uitkraamde, maar dat ik met die Boeve weer heimwee kreeg naar Mie(ke).

   ‘Dhimmi’ Boeve heeft dus weer toegeslagen en wil nu diezelfde islam een ‘belangrijke’ plaats geven in zijn scholen. Dit zou gebeuren door de moslims aparte bidruimtes, islamlessen en zelfs islamuitstappen te geven. Hij heeft er nog niet bijgezegd of die uitstappen naar Mekka zullen zijn. Als hij dan meegaat, mag ook hij misschien daarna ‘El’ voor zijn achternaam zetten, zoals de broertjes Bakraoui.

   Er loopt op het Internet een brief aan Boeve, waaraan iedereen die zich daartoe geroepen voelt, kan intekenen op www.geenislamoponzeschool.be . Het dient wel gezegd dat in het Katholiek Onderwijs elke school zelf over dergelijke zaken kan beslissen en dat de bisschoppen over de hele zaak (nog) niets beslist hebben. Die zouden e.e.a. eerst willen bespreken in een zgn ‘dialoogschool’* en zullen hopelijk niet zo gek zijn Droeve Boeve in zijn waanzin te volgen. Het Katholiek Onderwijs is in dit land kwalitatief steeds beter geweest dan het Gemeenschapsonderwijs (GO). Een van de redenen ervoor was dat het GO door de band goedkoper was/is en daardoor meer allochtonen aantrok/aantrekt. Als gevolg daarvan is de kwaliteitsniveau van dat onderwijs steeds verslechterd, wat vooral bij het Franstalig onderwijs tot uiting is gekomen in de diverse internationale peilingen daaromtrent. Afgezien van het religieuze is dat een reden temeer om daar bij ons niet mee te beginnen.

*   Een dialoogschool is er een waarin e.e.a. met andere religieuze strekkingen en godsdiensten kan besproken worden, maar waarbij niet meteen iets beslist wordt. Met elkaar iets bespreken is iets heel anders dan zelf te beginnen met de drempels te verlagen en de eigen identiteit in vraag te stellen.

   Weet je het nog: die onderzoekscommissie naar de aanslagen van Zaventem en Brussel zou alles eens uit gaan spitten, zie. ‘Tot op het bot’, zei pas benoemd voorzitter Dewael. Er waren van Vlaamse kant al heel wat twijfels daaromtrent, al was het maar omdat het Vlaams Belang, de enige partij in dit land die al minstens 20 jaar waarschuwt voor de radicale islam, niet stemgerechtigd kon deelnemen, zogezegd omdat ze tegenwoordig niet genoeg vertegenwoordigers in het parlement heeft. Wie een hond wil slaan…

   Maar het kan nog erger. De twee Nederlandstalige experts die waren aangezocht, hebben feestelijk bedankt voor de job, nadat ze in de eerste vergadering zelf bijna verdacht werden gemaakt door de PS in het algemeen en Laurette Onkelinx in het bijzonder. Over Brice De Ruyver kon nog twijfel heersen. De man is wel bekwaam genoeg, maar sleept een verleden mee als veiligheidsadviseur van Verhofstadt in diens gloriejaren, wat achteraf bekeken geen referentie is. De tweede echter is niet eens een Belg. Cyrille Fijnaut is nl Nederlander, die vroeger al betrokken was bij de Belgische onderzoekscommissie over de vrouwenhandel, de Bende van Nijvel en de zaak Dutroux.

   Hoe het verder moet is niet bekend, maar het is nu al duidelijk dat de PS, die wél zetelt in de commissie, er alles aan zal doen om haar eigen stinkend potje gesloten te houden. Dat de geradicaliseerde islam de aanslagen van Parijs en Brussel hier onder de neus van de politie heeft kunnen bekokstoven en uitvoeren, kom nl bijna volledig op conto van Philippe Moureaux, de ex burgemeester van Molenbeek en ideoloog van de PS, waar ook Onkelinx (en nog een deel van dat soort, Mayeur bv) schatplichtig aan is. Als dat niet bekend mag gemaakt worden, heeft deze commissie geen reden van bestaan meer en kan men over eventuele bevindingen nu al zeggen dat het over en uit is. Lauret Trompet zal er wel voor zorgen dat het resultaat straks in de lijn zal liggen van dat over de Bende van Nijvel, die ook uit het gezichtsveld verdween nadat het dossier naar Charleroi werd overgebracht…

---

   In de marge van bovenstaande nog dit: in de Waalse en Brusselse gevangenissen wordt al een week gestaakt door de cipiers. In de Vlaamse niet. Het waarom van dit verschil heb ik tot nu toe nog niemand horen uitleggen, terwijl op RTL te horen was dat er onderhandeld werd met minister Geens, dus van de federale regering.

   De biomassacentrale in Gent komt er niet. Als gevolg van een negatief advies van de eigen administratie besloot de Vlaamse regering geen vergunning te geven. Dat advies dateert al van half april, maar Annemie Turtelboom, toen nog in functie als verantwoordelijk Vlaams minister voor Energie, had de zaak niet meer aangepakt. Na wat daarna allemaal gebeurd is, is dat niet abnormaal. In haar plaats zou bij mezelf ook gezegd hebben ‘Und du mich auch’, of iets in die trant. Men had kunnen wachten op de installatie van haar opvolger, maar de Vlaamse coalitiepartners dachten daar anders over en besloten ‘collegiaal’ de zaak te klasseren en de pluim op de eigen hoed te steken. Daarbij hadden ze groot gelijk, want aan de andere kant van de wereld bossen gaan rooien om het hout hier op te stoken, is nu precies niet iets dat men duurzaam kan noemen, zeker niet als men er nog groene stroomcertificaten bovenop krijgt.

   Door niet te wachten op de aanstelling van Turtelboom’s opvolger en de zaak door de Vlaamse regering meteen op te doeken, kreeg Open-VLD wel nog eens duidelijk te horen dat ze in die Vlaamse regering feitelijk alleen maar geduld wordt, omdat men ze nodig heeft in de federale. De forse uitspraken van La Rutten waren dan ook een flinke slag in het water. De liberalen kunnen op het Vlaamse niveau gemist worden, zoals dat trouwens ook het geval is in de Gentse meerderheid, waar Matthias Declerq (kleinzoon van), havenschepen bij de gratie van groenen en socio’s, binnen de 12 uren ook even zijn standpunt moest ‘bijstellen’.

   Het belangrijkste voor Vlaanderen blijft echter het resultaat en dat is dat er geen nodeloze miljarden meer zullen gestoken worden in een zgz nieuwe bedrijfstak waarvan men nu al weet dat die voorbijgestreefd is. Als de Vlaamse regering erin zou slagen ook de zaak in Langerlo te ontmijnen (waarvoor al wel een vergunning afgegeven is, maar waar de koper onder curatele staat en het geld ontbreekt om de kolencentrale om te bouwen), dan kan er misschien zelfs aan gedacht worden om de zgn Turteltaks voor een deel terug te draaien. Vlaanderen zal dan de volgende 15 jaar minstens 3,7 miljarden euro minder moeten investeren in biomassa, maar in de plaats ervan zal iets anders moeten komen dat ook geld zal kosten. Als dat dan echter op een écht duurzame en milieuvriendelijke wijze kan gebeuren (men heeft nog de tijd tot 2020), dan wordt iedereen er beter van.

   Bij de rode optochten van 1 mei hebben de linkse kopstukken weer eens mogen vertellen wat zij vinden dat onze regeringen moeten doen. Daarbij werd dan natuurlijk vergeten, dat de meeste problemen waarmee we nu zitten nog stammen van vóór de huidige regering, waardoor alle traditionele partijen, ook de socialistische, boter op hun hoofd hebben. Denk maar aan de fratsen van Freya, waarover ik het nog had in enkele van mijn recente blogs. Dat uitgerekend die Vanden Bossche in Gent op 1 mei de woordvoerster van de partij was (en uitgebreid geciteerd werd door de bevriende VRT) is op het randje van het brutale af, als men de dagen ervoor heeft moeten vaststellen hoe uitgerekend zij de (meestal) welstellenden met royale groene stroomcertificaten heeft beloond waardoor de minder welstellenden – waarvoor zij zgz opkomt – mede de miljardenrekening mogen betalen. ‘Van één leugen niet gebarsten’, noemt men dat.

   Verder staat de linkse kritiek op de regering Michel wel haaks op wat de partij zelf doet t.o.v. de hardwerkende burger in dit land, daar waar ze het voor het zeggen heeft. Hét voorbeeld daarvoor is wat Mayeur in Brussel heeft uitgespookt tegenover de middenstanders van het Brusselse centrum. Maar ook in het Leuven van Tobback en het Gent van Termont en Vanden Bossche, waar de SP.a de scepter zwaait, worden de mensen op allerlei nieuwe belastingen getrakteerd. Uitgerekend op 1 mei werd bekend dat in beide steden de kostprijs van een parkeerabonnement voor de eigen deur verdubbeld wordt tot 250 euro. Voor tweeverdieners met twee auto’s betekent dat ook een zware extra kost, waardoor sommigen al opteren van toch maar te verhuizen uit die rode paradijzen. Vooral in Gent wordt het de autobezitter (en wie is dat tegenwoordig niet?) al langer het leven zuur gemaakt door een groene schepen van mobiliteit. De hardwerkende Vlaming heeft niet veel te verwachten van de linkse partijen, die niét werken nog altijd beschouwen als de toekomst voor hun proletariaat en waarvan militanten in de 1 mei optochten nog rondliepen met eisen voor een 30-uren werkweek…

   Tenslotte nog dit: dat de eigen mensen in Gent gaan lopen, is een feit. Het totale aantal bewoners neemt toe, het aantal autochtonen neemt af. Elke week komen er in Gent twee Bulgaarse gezinnen bij (vorig jaar 900 Bulgaarse nieuwkomers, de laatste 10 jaar 12.000 Oost-Europeanen!). En dan hebben we het nog niet gehad over de Roma en andere groepen die de multicultuur er komen ‘versterken’. Blijkbaar volstaat het tegenwoordig daar een pand te kraken om Gentenaar te worden. Dat zorgt wel voor steeds meer bewoners, maar tegelijkertijd steeds minder welvaart.

   ‘Nooit zag ik zo’n dure, ingewikkelde en fundamenteel inefficiënte Staat’

   Bovenstaande uitspraak komt van Matthew Kaminski, de hoofdredacteur van Politico, een internationale nieuwssite met hoofdkwartier in Brussel. Hij woont met vrouw en kinderen in Brussel (Elsene), is Amerikaan van Poolse origine en heeft tot zijn 10 jaar in Polen gewoond, waar hij het communistische regime heeft meegemaakt. Het was trouwens een van zijn redacteurs, Tim King, die het eerst over dit land schreef als ‘the failed state’.

   Dat het niet goed gaat met België, is een open deur intrappen. De infrastructuur wordt niet degelijk onderhouden; het budget ervoor daalt al tien jaar. Dat het in Wallonië nog erger is dan in Vlaanderen, is een magere troost. En dan hebben we het nog niet gehad over de Brusselse tunnels en musea en voor bijna alle problemen hier, die daarenboven in het zuiden van het land nog erger zijn dan in het noorden. Denk maar aan de ziektekosten en de werkgelegenheidsgraad. Om nog te zwijgen over de stakingen.

   Bij de politie schijnt het ook een grote ramp te worden. Ze zijn met te weinig en de nieuw aangeworvenen kunnen zomaar niet ingezet worden. Door de terreurdreiging wordt het allemaal alleen nog moeilijker. Dat er bv in Brussel iets structureel zou kunnen veranderd worden, wordt dan weer tegengehouden door de plaatselijke potentaten. Die vinden dat een stad van, zeg maar, een miljoen inwoners wel één brandweer kan hebben, maar zes politiezones nodig heeft. Verder heeft de politie er zelf voor gezorgd dat de luchthaven van Zaventem de veiligste van Europa is geworden, maar wat kopen we ervoor? Wie zich snel wil verplaatsen vliegt (voorlopig?) niet meer via Zaventem. De politiemensen die daar nu extra werk verrichten (waar ze zelf voor gevraagd hebben), kunnen bv niet langer de taken van stakende cipiers overnemen, iets dat – jammer genoeg – steeds meer voorkomt. In feite zorgen de vakbonden – zij weer! – er mede voor dat de politie straks al zijn taken niet meer aan kan.

   De aanwerving van ambtenaren door Selor, de dienst die het overheidspersoneel rekruteert, blijkt ook al een zootje te zijn en gedetineerden blijven in dit land hun stempelgeld trekken, zodat ze de staat twee keer geld kosten. Misschien zelfs meer want er zijn nóg achterpoortjes waarmee men hier geld kan krijgen zonder te werken: de zgz sociale uitkeringen, waaraan hier en daar niet mag geraakt worden wegens een niet meer bestaande privacy.

   Verder zijn er nog de problemen rond de kerncentrales, die volgens de federale regering niet zo erg zijn, maar waarvoor ze de hele bevolking straks wel jodiumpillen cadeau gaat doen. Of die over de Wet Major inzake de havens, waar dit land binnen een maand klare wijn moet schenken bij Europa, wil ze ook daarvoor niet veroordeeld worden. Op regeringsvlak blijkt er nu wel een akkoord te zijn met de vakbonden, maar Peeters wil niet zeggen wat er in dat akkoord staat, omdat het eind dezer maand eerst nog moet worden voorgelegd aan de syndicale achterban. Dat voorspelt weinig goeds als men weet dat daarbij ook het multitasken zit en het aanwerven van ook buiten ‘het kot’. De kans is dan ook groot dat straks het spreekwoordelijke kot weer te klein zal zijn.

   Tenslotte blijken er zo’n duizend opvanghuizen voor vluchtelingen leeg te staan, huizen waarvoor de gemeenten extra kosten hebben gemaakt. Kunnen ze die nu eens niet geven aan de eigen mensen die al jaren op wachtlijsten voor sociale woningen staan, of moeten we hopen dat er weer meer vluchtelingen komen?