Intermezzo alla turca

   Zouden ze bij de VRT dan toch stilletjesaan het licht gaan zien? Vorig jaar was er al het ontslag van Luc Rademakers, directeur informatie, die er voordien al in geslaagd was de Gazet Van Antwerpen de helft van haar abonnees te doen verliezen en een motie van wantrouwen van de eigen VRT-nieuwsdienst niet overleefde, waardoor de Stevaert boy de kans niet meer kreeg het bij de VRT nog eens over te doen. Nu stapt ook Björn Soenens op als hoofdredacteur van het journaal. Hij gaat - zogezegd als specialist ter zake – de Amerikaanse presidentsverkiezingen volgen. Hoe zeer hij gespecialiseerd was in de Amerikaanse politiek bleek na de aanslag bij de marathon van Boston. Toen wist hij meteen te vertellen dat dat het werk was van de Tea Party! Van een afgang gesproken. Onnodig te zeggen dat Soenens een zuivere linkse is, die het nieuws op de nationale zender, gesponsord door de belastingsbetaler, op zijn (linkse) manier kleurde. ‘Constructieve journalistiek’ noemde hij dat, de mensen alleen tonen wat hij wilde.

    Nu maar hopen dat het vernieuwd college van VRT-hoofdredacteuren eens een frisse wind door haar nieuwsdienst laat waaien, waardoor er ook opnieuw meer kijkers zouden kunnen naar zappen. In de top 100 van populairste Tv-programma’s zakte het VRT-journaal van 19.00 uur tijdens de bestuursperiode van Soenens van de 8^ste naar de 21^ste plaats! Vooral de vervanging van Soenens door Inge Vrancken (al 13 jaar buitenlandverslaggever) lijkt een goede zaak.

---

   Nog een opvallende ‘verdwijning’ is die van topman Bernard Thiry als CEO van Ethias. De man, van PS-signatuur, heeft zich blijkbaar verbrand met een ‘vriendendienst’ aan PS-kopstuk Stéphane Moreau door een schadegeval uit te betalen waarvoor geen dekking was en waarvan de verzekeringspolis ondertekend werd nà het ongeval. Ondanks het feit dat Ethias een voortzetting is van het vroegere rode OMOB, dat ook al had moeten stoppen wegens een veroordeling, blijkt men het daar nog steeds niet geleerd te hebben. Voeg daarbij nog de lijken die tegenwoordig met de regelmaat van een klok uit de Optima kas blijven vallen en die ook al van rode signatuur zijn. Zoals onze vriend Walter het al eens verwoordde, blijkt het nog altijd gemakkelijker een hond van een worst weg te houden dan een socialist van (andermans) centen…

   Hét probleem is dat men nu Ethias, waar Stevaert ooit ook eens voorzitter van was en waar het nog steeds niet draait zoals het hoort, wil koppelen aan de staatsbank Belfius. Als dat zou doorgaan en het daarna wéér mis zou lopen – wat verre van denkbeeldig is – mag de belastingbetaler er straks voor opdraaien. De geschiedenis blijft zich herhalen.

---

   Tenslotte was er de vaudeville in het stadhuis van Hasselt waar Hilde Claes, dochter van haar vader en vroegere protegee van Stevaert, die haar politieke carrière gelanceerd had, het aan de stok kreeg met jan en alleman, zowel in als buiten haar eigen partij. Zo erg dat zelfs ‘den John’ en ‘Markske’ zich geroepen voelden om tussenbeide te komen. Het resultaat is wel dat de SP.a, die er bij de laatste gemeenteverkiezingen voor het eerst sinds lang de volstrekte meerderheid verloor, nu ook de burgemeestersjerp moet afgeven aan een CD&V’er.

Het leven kan hard zijn.

   In deze rubriek heb ik al meer dan eens mijn mening gegeven over dat toelatingsexamen voor artsen en daarbij verteld dat dat examen niets te maken heeft met geneeskunde. Een nierspecialiste uit het Antwerpse Middelheim ziekenhuis denkt er ook zo over, nadat ze ook e.e.a. had meegemaakt met haar dochter die insgelijks arts wilde worden maar niet door dat examen raakte. Tenslotte stuurde ze haar naar het buitenland van waar ze, eens haar diploma behaald, terug naar hier kan komen en dan zonder verdere problemen een RIZIV nummer zal krijgen zoals elke andere buitenlands afgestudeerde kandidaat arts dat krijgt. Maar niet iedereen kan zich zoiets financieel veroorloven en de meesten moeten hopen het potsierlijke multiple-choice examen te overleven. Een alternatief – dat ook mijn kleinzoon en zijn vriendin hebben moeten nemen – was eerst drie jaar biomedische wetenschappen doen (waarvoor geen toegangsexamen vereist is) en daarna, via een doorschakeljaar, overstappen naar geneeskunde, waarbij men dan wel één jaar verliest.

   De nierspecialiste in kwestie heeft daarover een open brief geschreven aan Hilde Crevits, verantwoordelijk Vlaams minister, brief die ook in de media verschenen is. Daarin schrijft ze dat die toelatingsexamens gemaakt zijn voor ingenieurs, niet voor artsen. ‘Naar het empathisch vermogen en hun interesse in mens en maatschappij wordt niet gevraagd’, schrijft ze. Mensen die arts worden zien als een roeping, vallen op die manier af, terwijl het juist die mensen zijn die onze maatschappij nodig heeft.

   Recentelijk waren er nog berichten over jonge dokters die al met een burn-out te maken hadden of die geen extra klanten meer aannamen omdat het hun teveel werd. Dat is waarschijnlijk omdat die mensen geschikter waren om ingenieur te worden dan arts. Wie zijn werk als een roeping ziet, zal als jonge mens niet zo gemakkelijk overwerkt raken.

   In mijn blog van 9 augustus (‘De moslim factor’) had ik het o.m. over een zekere Youssef Kobo, die kabinetschef geworden was van Bianca Debaets (CD&V), Brussels staatssecretaris. De man kwam in het nieuws omdat hij de kat de bel aanbond i.v.m. de haatreacties op de sociale media n.a.v. de dood van dat 15 jarig Belgisch Marokkaantje tijdens een vakantierit met een quad in het land van zijn voorvaderen. Alhoewel hij toen al geen onbesproken figuur was, had Kobo in deze zaak gelijk en leek het erop dat daarmee de rust wel zou terugkeren, in de eerste plaats binnen de CD&V, waar hij beschouwd werd als een ‘young potential’, eentje uit het Innesto programma van Wouter Beke. Dat blijkt echter niet het geval te zijn, nu er vroegere uitspraken van diezelfde Kobo op de sociale media zijn verschenen die al even hatelijk zijn als die welke hij vorige maand aanklaagde. De man blijkt al eens geschreven te hebben dat men, i.pl.v. de schapen, beter Wilders en Dewinter had kunnen slachten. Dat werd hem door onze poco media niet eens kwalijk genomen. Toen hij echter hetzelfde voorstelde te doen met de Gaia-medewerkers, was het kot te klein. De man heeft ondertussen wijselijk ontslag genomen als kabinetschef, maar blijft wel lid van een partij die zich nog altijd christelijk noemt.

   Het wordt trouwens meer dan hoog tijd dat alle traditionele partijen zich beraden over hun officieel standpunt i.v.m. het onverdoofd slachten. Ze zijn in die partijen niet allemaal zo rechtlijnig als Hermes Sanctorum van Groen die uit de partij is gestapt omdat hij consequent wil blijven in zijn mening dat onverdoofd slachten niet kan en dat het verbod niet mag worden uitgesteld om eventuele moslimkiezers te paaien. Er wordt trouwens al verdoofd geslacht op tijdelijke slachtvloeren, o.m. door een zekere Hamid Ghordo uit Londerzeel, die zo’n tijdelijke slachtvloer heeft geregeld gekregen met een capaciteit voor 500 dieren en die al is volgeboekt voor het Offerfeest, door moslims nota bene. Bewijs dat het wél kan en die Ghordo navolging verdient, al blijft het een betwistbare zaak of zo’n tijdelijke slachthuizen wel kunnen.

    Het zou allemaal zo simpel kunnen zijn: wie zich hier vestigt, moet onze wetten eerbiedigen en zich aanpassen, zeker in het openbare leven. Wie dat niet kan, wordt vriendelijk, maar dringend verzocht terug te keren naar het land waar hij/zij vandaan komt. Verder hopen we dat ‘schupke’ Weyts voet bij stek houdt en het verbod tot onverdoofd slachten zo snel mogelijk wettelijk maakt, al begrijp ik niet goed waarom hij daarvoor rekening moet houden met het federaal niveau of wachten op een bemiddelaar die pas volgend jaar met een voorstel zou afkomen. Hopelijk heeft men nu ook bij regeringspartner CD&V het licht gezien en bewijst het geval Sanctorum dat er nog zoiets bestaat als een geweten, ook bij de al dan niet groene politiekers.

   Niet alleen bij ons, maar in heel wat omliggende landen, zeker die waar dit en het volgende jaar verkiezingen plaats zullen grijpen, wordt immigratie, niét de financieel-economische situatie, hét politieke hoofdthema. De verkiezingen in Mecklenburg-Vorpommern waren daarbij al een voorsmaakje.

   Ik heb ooit al eens geschreven dat Herman Van Rompuy het vleesgeworden bewijs was van de regel ‘Wie niets doet, maakt geen fouten. Wie geen fouten maakt, wordt bevorderd’. De man viel zo omhoog, eerst tot Belgisch premier en daarna zowaar tot de zgz ‘president’ van de Europese Unie. Nu blijkt daar ook een andere bepaling voor te zijn die, bij manier van spreken, zo oud is als de straat. Ze komt van Benjamin Disraeli, een Britse prime minister uit de 19^de eeuw. Die noemde het ‘Masterly inactivity’ (meesterlijke inactiviteit).

   Waarom ik daar op terugkom? Wel, ergens vorige week was er de publicatie van een peiling over het aantal leden van de verschillende Vlaamse partijen. De juiste cijfers herinner ik me niet meer, maar wel het feit dat CD&V de grootste verliezer is. De partij verloor de laatste vijf jaar de helft van zijn leden. Niet verwonderlijk als men de uitslagen van de laatste verkiezingen kent, waar de tsjeven gemiddeld nog zo’n 20% van de stemmen haalden. Niet om mee uit te pakken voor een partij die in dit land ooit een volstrekte meerderheid heeft gehad.

   Het lijkt er nl sterk op dat niet alleen onze ‘natte dweil’, maar heel zijn partij zich bezondigt aan die ‘meesterlijke inactiviteit’, waarbij ze er nog steeds vanuit gaat dat ze onmisbaar is. Dat heeft haar al zuur opgebroken bij de vorming van de laatste federale regering, toen CD&V dacht én een Eurocommissaris én een federale premier te kunnen leveren. Sindsdien moet ze ermee leren leven niét meer de GOP (Great Old Party, zoals men ook de republikeinse partij in de States noemt) van de Vlaamse noch Belgische politiek te zijn. De zure reacties van Kris Peeters – de gepasseerde premier – op elke verklaring vanuit de N-VA hoek, noch het gezeur van ‘Markske’ Beke zullen daar veel aan veranderen.

   Ondertussen ben ik er achter gekomen waarom die Peeters zo de linkse toer is opgegaan. Zijn vader zat nl al in het bestuur van de Christelijke Mutualiteiten (CM), dat verbonden is met het ACV*. Feitelijk zat Kris dan ook niet op zijn plaats bij Unizo, iets dat men snel vergeten was toen hij door Leterme (ook al ACV) werd opgevist in de Vlaamse deelregering en later diezelfde Leterme mocht opvolgen als Vlaams minister-president toen die naar het federale niveau vertrok. Dat was nog in de tijd toen de partij dacht zich alles te kunnen permitteren. Nu dat niet meer blijkt te kunnen, wordt men chagrijnig. Het wordt nu aftellen naar de eerste verkiezingen in 2018 om te zien of de Vlaamse GOP verder gaat afbrokkelen of niet. Met een verouderende ledenkern zou het eerste wel eens het geval kunnen worden.

* Naar het schijnt zat de vader van Jos Geysels, de uitvinder van het cordon sanitair, ook in het bestuur van de CM...

   Rond half augustus stonden onze media bol van het nieuws dat er nóg een gevaarlijke terrorist vrij rondliep, een zekere Ousama Atar, familie van enkele zelfmoordterroristen van de aanslagen in Parijs en Brussel en mogelijks er zelf ook mee betrokken. Straffer nog: die Atar was in Bagdad aangehouden geweest voor wapensmokkel, zat er in de gevangenis en kon daaruit vroegtijdig vertrekken na diplomatieke druk van het Belgische ministerie van Buitenlandse Zaken en van Amnestie International omdat de kerel zgz nierkanker had. Dat laatste bleek later helemaal niet het geval te zijn – een uitvinding van zijn familie - maar toen was de man al spoorloos verdwenen. Nog erger werd het toen bleek dat hij in die Iraakse gevangenis kennis had gemaakt met Abu Bakr al Bagdadi, die daar later kon ontsnappen en tenslotte zichzelf uitriep tot de nieuwe kalief van het even nieuwe IS-kalifaat dat sindsdien dood en vernieling zaait in het Midden Oosten én in Europa.

   Die Atar is nog steeds niet gevat en men heeft er het raden naar waar hij zou zitten. Mocht dat in België zijn, dan maken we hetzelfde scenario mee als dat van Abdesalam en Abrini die zich ook maanden lang verscholen konden houden in Brussel, wat er op wijst dat ze daar konden rekenen op een crimineel netwerk dat hen hielp. Daarmee wil ik niet eens insinueren dat politie en gerecht hun werk niet doen, wel dat er voor hen nog veel werk op de plank ligt. Zo heeft de politie van de zone Brussel-West, na de aanslagen in Zaventem en op de Brusselse metro, de gemeente Sint-Jans-Molenbeek (‘Het rijk van Flup Moustache’) eens grondig uitgekamd. Na 8 operaties in 26 panden, bleken er 17 niet in regel, werden er 3 moskeeën en een clandestiene Koranschool gesloten. Verder werden er 87 vzw’s opgedoekt, waarbij voor 59 een onderzoeksrapport werd opgesteld omdat ze verdacht worden van illegale praktijken.

   Om het met de woorden van Jan Jambon te zeggen: Molenbeek opkuisen! Nu nog Schaarbeek, Elsene, Anderlecht en ga zo maar door. Zelfs als men ook daar die Atar niet vindt, zal er nog genoeg te ontdekken vallen om ons grote zorgen te maken. Misschien zouden enkele zgz ruimdenkende politiekers dan ook beter twee keer nadenken alvorens voorstellen tot noodplannen e.d. meteen af te schieten. Ná een aanslag hebben die niet veel waarde meer, zeker niet voor de meestal onschuldige slachtoffers en hun families…

   Toch nog even terugkomen op de sluiting van de Caterpillar fabriek in Gosselies, want daarover wordt e.e.a. verteld – zeker langs Waalse kant – dat niet klopt. Het klopt wél dat de werknemers er, na een eerdere afslanking in 2013 heel wat ingeleverd hebben en dat het bedrijf er toen nog 220 miljoen euro heeft ingestoken. Dat geld werd echter bijna uitsluitend gebruikt als schadevergoeding voor de ontslagen werknemers en niet om structureel iets aan de zaak te doen. Een typisch Waalse reactie van cliëntelisme, zoals ook gebeurt met de transfers uit Vlaanderen (jaarlijks 12 miljard a.u.b.), die ook grotendeels worden uitgedeeld en niet geïnvesteerd. Zo komt men er natuurlijk nooit.

   Wat Wallonië nodig heeft zijn KMO’s en geen grote multinationale bedrijven meer, net zoals dat in Vlaanderen gebeurt. KMO’s zijn veel soepeler en kunnen gemakkelijker inspelen op veranderende marktomstandigheden. Dat een deel van de productie van Gosselies naar het Franse Grenoble trekt, heeft niets te maken met lagere loonkosten, maar met het feit dat de fabriek daar kleiner is, maar toch voldoende capaciteit heeft om de slinkende vraag binnen Europa op te volgen.

   Tenslotte nog dit: ook in de Caterpillar fabriek van Gosselies werd er, zelfs na de laatste herstructurering, regelmatig gestaakt, zoals dat in het Walenland schering en inslag is. Ook dat zal wel hebben meegespeeld in de beslissing de zaak te sluiten. Voeg daarbij dat men in Wallonië ondertussen toch oren zou hebben naar het krankzinnige voorstel van Di Pippo om de arbeidsweek in te korten naar 4 dagen zonder loonverlies. Voorlopig gaat het alleen maar om de Waalse ambtenaren, maar de kans is groot dat men daar straks staat te dringen om erbij te zijn en er nog e.e.a. aan toe zal voegen. Zo’n wijzigingen worden ook opgemerkt op de zetels van de diverse multinationals, wat voor de betrokken regio geen voordeel op zal leveren.

   Werken en Walen zijn twee woorden die blijkbaar alleen maar de eerste letter gemeen hebben…

   De beslissing van het Amerikaanse Caterpillar om zijn graafmachinebouw in Charleroi vanaf 2017 te sluiten is een zware klap voor een regio die nu al zowat als de armste van Wallonië kan beschouwd worden. Wij Vlamingen weten wat het betekent. We hebben de sluiting van General Motors en Ford Genk meegemaakt, niet toevallig ook Amerikaanse bedrijven. Anderzijds heeft Wallonië geen goede naam in multinationale kringen. Het feit dat de financiële directeur van Caterpillar zijn uitleg over de sluiting niet gaf in Charleroi, maar in een motel langs de autosnelweg in het Waals-Brabantse Nijvel, spreekt boekdelen. Ook hij zal wel geweten hebben dat men ten zuiden van onze taalgrens wel eens directieleden durft gijzelen als het er overkookt. De boze reactie van burgemeester Magnette – ook minister-president van Wallonië – dat de officiële mededeling in de fabriek zelf, gegeven door een Amerikaans vrouwelijk bestuurslid, volledig in het Engels was, was dan weer typisch Waals. Diezelfde Magnette pleitte na de Brexit verkiezing in de U.K. nog bij de Britten om in Wallonië te investeren en weet toch ook dat die Britten zelf ook maar één taal spreken.
   Dat taalprobleem zal ook steeds blijven meespelen bij onze Red Devils/Diables Rouges (pour les flamins la même chose). De drie man van de technische staf spreken geen van allen Nederlands. Hoofdtrainer Martinez zelfs geen enkele van de drie officiële talen die dit land rijk is. Sinds de herrie rond de RIZIV nummers weten we dat een in het buitenland afgestudeerde arts hier pas kan beginnen als hij één van die drie talen spreekt. Om trainer te worden van het nationaal elftal is dat blijkbaar niet nodig. Probeer dan maar een rust te brengen in een groep rotverwende jongelui die stuk voor stuk een marktwaarde van miljoenen euro’s zouden hebben, als de man die het moet doen, moet terugvallen op zijn assistent voor het Frans en op een speler – zoals ik voorspeld had (Courtois was het eerste slachtoffer) - voor het Nederlands.

   Only in Belgium!

   ‘Theorie ist wenn man Alles weiß und nichts funzioniert. Praxis ist wenn Alles funzioniert und keiner weiß warum’. Dat was een gezegde dat nogal eens circuleerde bij DAF Trucks, maar dat eveneens gebruikt kan worden voor ons onderwijs. Het hele jaar door wordt daarover gediscussieerd en iedereen heeft zo zijn eigen waarheid. Als het nieuwe schooljaar begint – wat nu pas gebeurd is – lijkt echter weer alles op wieltjes te lopen. We mogen hier in Vlaanderen trouwens niet klagen. Ondanks alle tekortkomingen die er zouden zijn, zitten we in het Europa der regio’s nog altijd bij de beste vijf. Er komen steeds nieuwe initiatieven, maar er wordt ook niet teveel afgebroken. Het enige wat zorgt voor commotie is de impact van de immigratie en het vluchtelingenprobleem en - daaraan verbonden - het probleem van de taal. Gelukkig houdt Vlaams minister voor Onderwijs Crevits, die ooit zelf voor de klas gestaan heeft, voet bij stek door niets toe te geven op dat gebied. Wij Vlamingen geven té gemakkelijk toe op taalgebied, omdat wij meestal zelf polyglotten zijn, maar dat mogen wij in dit geval niet doen. Het probleem bij de meeste allochtonen is gewoon dat hun kinderen op school wel Nederlands leren, maar – eens opgegroeid – trouwen met een Nederlands onkundige partner uit hun land van herkomst, waardoor de miserie voor de volgende generatie zich steeds herhaalt. Op die manier zal het nooit lukken.

   Voor wat het aanleren van vreemde talen betreft, hebben Vlaamse kinderen trouwens geen keus: vanaf het vijfde leerjaar moéten zij ook Frans leren. Merkwaardig genoeg is dat ook zo in Brussel en, straffer nog, moeten degenen die daar de Franse lessen volgen vanaf dat jaar ook Nederlands leren. Niet alle Brusselse kinderen hebben het geluk zo hard te kunnen lopen als de Borlée’s en centen te krijgen van de overheid. Ook Brusselse niet-Vlaamse ouders weten dat de kennis van Nederlands later een serieuze steun kan zijn voor een goede job, niet alleen in de Vlaamse Rand maar ook in het hoofdstedelijk gewest zelf.

   In Wallonië hebben ze dan nog steeds niet gesnapt. In de Waalse scholen kunnen de leerlingen nl kiezen tussen Nederlands, Engels en Duits als tweede taal. Steeds meer Waalse kinderen kiezen daar voor Engels, steeds minder voor Nederlands. Nu mag Engels wel de lingua franca zijn van de hele wereld, een serieus bedrijf in eigen land – ook in Wallonië – vraagt in de eerste plaats een kennis van Frans en Nederlands. Om echt van hun Engels te kunnen profiteren zouden ze al naar het buitenland moeten trekken. Geen gemakkelijk vooruitzicht voor de Waaltjes, die het al erg vinden net over de taalgrens te moeten solliciteren…

   In mijn blog van 18 augustus had ik het over het krankzinnige voorstel van Brussels PS’er Close, die migranten stemrecht wil geven bij alle verkiezingen en niet alleen bij die van de gemeenten, zoals nu het geval is (nog een ‘cadeau’ van de paarse regering Verhofstadt). SP.a-voorzitter Crombez was het daarmee niet eens, maar Close krijgt wel de steun van Yasmine Kherbache, momenteel zonder vaste functie, nadat ze op 27 april 2015 aftrad als fractieleider in de gemeenteraad en voorzitter van de Antwerpse SP.a -afdeling en, samen met Bert Anciaux, de luis in de pels is van de SP.a nieuwe stijl. Die Kherbache was, in de vorige federale regering, kabinetschef van Di Rupo en blijkbaar heeft zij daar die luizen opgedaan. Vraag is wel, of ze dat uitgebreid stemrecht voor migranten (waartoe ze zelf halvelings behoort) gaat blijven verdedigen, nu blijkt dat ook de Waalse PS zich van het Brusselse voorstel distantieert, al wordt er niet duidelijk bij verteld of De Pippo er persoonlijk nog achter staat. Nog even bij vertellen dat de groenen, ook de Vlaamse, er wél achter staan. Misschien kan Kherbache, nu ze het toch op diverse punten met de nieuwe SP.a-voorzitter niet meer eens is, maar best overstappen naar Groen?

   De bocht van Crombez is waarschijnlijk het gevolg van het feit dat de man niet langer wil aangesproken worden als de protegee van Vande Lanotte, wiens ‘faam’ als ideoloog van de Belgische socialisten (ook van de Waalse) stilaan aan het verbleken is en die zelf waarschijnlijk ook niet teveel meer wil herinnerd worden aan de scheve schaatsen die hij vroeger gereden heeft (zelfs bij de affaire Optima kwam hij even in beeld). In Vande Lanotte’s plaats zou de leiding van de partij nu meer haar oor te luisteren leggen bij socioloog Marc Elchardus, die steeds voorstander is geweest van hardere standpunten i.v.m. migratie en de daaruit voortvloeiende criminaliteit. Iets minder links, zeg maar. Elchardus, die eind november 70 wordt, was voorzitter van de socialistische mutualiteiten van 1995 tot 2011 en wordt beschouwd als iemand die kan relativeren.

   En wij maar denken dat de Walen niet genoeg werken. Volgens Di Pippo werken ze zelfs teveel. Hij komt nu af met een voorstel om een vierdaagse werkweek in te voeren zonder verlies van loon! Doet denken aan dat mopje van een vakbondsmeeting in het jaar 2030, waarbij men de ééndaagse werkweek eist. Waarop een betoger roept: ‘Ja, maar niet op maandag, he!’.

   Alle gekheid op een stokje, dit is pure Kafka. Als reden geeft Di Pippo op dat er momenteel teveel werkplaatsen verloren gaan door robotisering en digitalisering. Dat klopt niet, want er komen nog altijd banen bij omdat o.m. in die nieuwe branches ook nieuw personeel wordt gevraagd. Een zaak die vroeger ook speelde bij de vorige industriële revoluties.

   Minder werken betekent minder produceren, minder koopkracht (meer vrije tijd maar niet meer geld) en dus verarming. Laat dat laatste dan ook de achterliggende reden zijn waarom een PS, met de adem van de PTB (de Waalse PvdA) in de nek, zo’n voorstel op tafel brengt. Immers, hoe meer doppers, hoe beter voor de vakbonden (meer geld van de staat voor de uitbetalingen). Het gros van de arbeiders dat de laatste decennia de socialistische partijen verlaten heeft, deed dat omdat ze het beter kreeg, terwijl die partijen (én de vakbonden) nog steeds de retoriek van ‘den baos is ne smeerlap’ huldig(d)en. Van pure armoe zijn ze dan maar gaan hengelen in de immigratie vijver, waardoor ze dan wel de eigen jeugd vervreemd hebben. Die heeft immers ontdekt dat ze straks de rekening zal mogen betalen van het slecht beleid van o.m. diezelfde partijen. Crombez lijkt het gesnapt te hebben, Di Pippo nog altijd niet…

   Tot enkele jaren geleden was ik een fan van het F1 circus. Ik ben gestopt ernaar te kijken, toen men ophield met het tanken tijdens de race. Dat was om veiligheidsredenen, wat ik best begrijpen kan, maar de spanning was er sindsdien wel af. Alle bolides vertrekken met een volle brandstoftank, wat inhoudt dat er het eerste deel van de koers niets spectaculair meer te zien is, tenzij ze elkaar van het circuit rijden, zoals zondag in Spa-Francorchamps (weer eens) is gebeurd.

   En daarmee zijn we bij de grote prijs in de Ardennen, de enige F1 in België op wat algemeen beschouwd wordt als het mooiste circuit van de hele competitie. Om wille daarvan, maar ook omdat de piloten er ook allemaal van houden en zelfs baas Ecclestone het in zijn hart draagt, krijgt de uitbating van het circuit enkele financiële tegemoetkomingen, zonder dewelke het niet lang meer zou kunnen meedraaien. Nu, ondanks die faveurkens draait de grand prix al jaren met verlies, de laatste tien jaar samengeteld zo’n kleine 55 miljoen euro. Hou houden ze het vol? Wel, heel simpel, sinds 2007 leeft de organisatie van de grote prijs van Waalse subsidies. M.a.w. heel dat circus wordt betaald door de belastingbetaler, in de eerste plaats de Waalse deelregering, maar bij uitbreiding ook door ons zolang Vlaanderen de rest van het land blijft onderhouden met zijn transfers a rato van 12 miljard per jaar.

   Dat er in die raad van bestuur van de grand prix de nodige politiek gebuisden zitten, hoeft geen betoog. Zo is bv Jean-Marie Happart – broer van - er bestuurder. Alleen van de voorzitter, burggraaf Ètienne Davignon, kan men aannemen dat hij het doet voor het prestige. De man is ondertussen de 80 voorbij. Voor de rest kost het daar alleen maar geld. Het terugverdieneffect, waar men regelmatig mee uitpakt, is een lachertje omdat het maar gaat om een periode van hoogstens een paar weken en de andere evenementen die er plaats vinden de gaten nooit zullen vullen.

   Tenslotte nog dit: het circuit zelf heeft op dit ogenblik een directrice (van emancipatie gesproken!) een zekere Nathalie Maillet, Française en architecte gespecialiseerd in ecologische architectuur. Voor de gebouwen en de prachtige omgeving kan dat misschien wel iets betekenen, maar de tienduizenden fans van de F1 formule komen daarvoor niet naar Spa-Francorchamps…

      Volgens de laatste zgz conjunctuurpeilingen van de Nationale Bank (NBB) staat het consumentenvertrouwen in dit land op -4. In tegenstelling tot wat we meestal meemaken, is men echter deze keer wel zo eerlijk geweest naast de federale cijfers ook de regionale te geven en wat blijkt: in Vlaanderen staat de indicator op +2, in Brussel op -9 en in het Walenland zelfs op -15! De economische kloof tussen Vlaanderen en de rest van dit land blijft dan ook wat ze altijd geweest is: enorm. De NBB heeft het dan wel over een afbrokkelend vertrouwen, maar ‘vergeet’ erbij te vertellen dat zonder Brussel en Wallonië wij er in Vlaanderen veel beter voor zouden staan.

   Dat consumentenvertrouwen is niet de enige kloof die dit land splitst. Ook qua spaarvooruitzichten staat Vlaanderen er veel positiever voor: +12 t.o.v. -14 voor Wallonië. Als Vlamingen zouden we ons daarover kunnen verheugen, maar niets is minder waar. De kans is nl hemelsgroot dat de Vlaamse gezinnen en bedrijven de tweede taxshift, die eraan zit te komen, volledig zullen mogen betalen. Zelfs een eventuele daling van de vennootschapsbelasting van 34 naar 20% zal bv voor onze bedrijven niet veel uitmaken, want blijkt dat heel wat van die vennootschappen momenteel ook nu al geen 20% betalen. Dat heeft dan weer te maken met de klassieke Belgische uitzonderingen en achterpoortjes. Een reden te meer om er eens voor altijd komaf mee te maken, één taks voor iedereen in te voeren (bv een vlaktaks), maar tegelijkertijd dan ook alle sluipwegen te sluiten. Daar is echter moed voor nodig en geen steekvlampolitiek zoals hier, jammer genoeg, teveel gebeurt.

   In mijn blog van 25 dezer had ik het er al over, nl dat we niet teveel op de Belgische voetbalbond moeten rekenen als het over Nederlandstalige communicatie en reclame gaat. Die is nl overwegend in het Frans. Ergerlijk genoeg gaat dat niet beteren, integendeel. De nieuwe technische staf, die nu compleet is, bestaat uit een hoofdtrainer en twee assistenten, waarvan geen enkele het Nederlands machtig is. Het wordt Engels en/of Frans of desnoods Spaans, maar geen Nederlands. E.o.a. Vlaamse speler mag straks weer als nuttige idioot tolk spelen voor de weinige echte Vlamingen die er nog in mee zullen mogen spelen. Zeker zij die niet in de Premier League spelen, riskeren achteruit gesteld te worden. Zelfs twee moeilijke jongens zoals een Defour en Mirallas zijn terug opgevist, in de eerste plaats omdat ze in de Engelse competitie spelen. Mirallas was zelfs onder Martinez, de nieuwe Wilmots, in ongenade geraakt en Defour zou zijn opgeraapt omdat hij over there zo’n positieve mentaliteit tentoon spreidt. Dat laatste gaat men best niet navragen bij de drie Belgische clubs waar Defour ooit gespeeld heeft (Genk, Standard en Anderlecht) en waar hij telkens met grote ambras is vertrokken.

---

   Nog zoiets ergerlijks is het nieuws dat het Franstalig Atheneum van Sint-Lambrechts-Woluwe vanaf september lessen Arabisch gaat aanbieden in het secundair onderwijs. Dat is dezelfde gemeente – die waar Vlaminghater Maingain burgemeester is - waar de broertjes Borlée ooit Nederlandse les hebben gekregen in het lager onderwijs dan wel. Zoals ik reeds geschreven heb, krijgen die geen woordje Nederlands over hun lippen. Straks misschien Arabisch?

   Met dergelijke evoluties wordt in elk geval in het buitenland het idee versterkt dat België een hoofdzakelijk Franstalig land is, dat terwijl zeker in de sport de Franstalige sportlui maar een kleine minderheid vormen. Geen 40% zoals de officiële bevolking. 10% zal dichter bij het juiste aantal liggen…

   Er bestond in dit land al een wet die Belgen, die verblijven in het buitenland, de kans geeft bij verkiezingen per brief te stemmen. Die regeling geldt tot op heden echter alleen voor de federale verkiezingen en de regering Michel stelt nu voor dezelfde regeling te treffen voor de regionale stembusslag. Dit voorstel is trouwens nog al enkele keren gedaan, maar werd telkens gekelderd door de PS, die blijkbaar ondervond dat de meerderheid van de ex-pats niet voor de socialisten stemde. Om de wet aan te passen heeft men echter een tweederde meerderheid nodig en die blijkt er nu te zijn. Alle oppositiepartijen, buiten de PS dan, zouden er nl mee instemmen. Wat Didier Reynders de kans gaf zijn rode Waalse tegenstanders een veeg uit de pan te geven: ‘De PS bekommert zich om de buitenlanders in België, niet om de Belgen in het buitenland’. ¨Pak vast!

   Bij de SP.a schijnt nu, sinds het aantreden van Crombez, toch een nieuwe wind te waaien. De partij heeft een eigen Turks provincieraadslid in Limburg, Ahmed Koç, uit de partij gezet. De man is een hondsgetrouwe aanhanger van sultan Erdogan en wordt – door het verzenden van haatberichten over de sociale media - mede verantwoordelijk geacht voor de onlusten binnen onze Turkse gemeenschap n.a.v. de mislukte coup in Turkije. Nu maar zien hoe het verder zal lopen want die fervente Erdogan-aanhanger was voor de partij in Limburg een stemmenkanon en de vraag is nu wat zijn kiezers straks gaan doen. Misschien een eigen partij oprichten, wat van mij mag, want zo kunnen we eens de neuzen tellen. Hetzelfde wat ik ook reeds lang vraag voor de vakbonden, die dat echter lekker niet (durven) doen.

   In mijn blog van 23 dezer (‘Na ons de zondvloed’) schreef ik reeds dat er stilaan een consensus groeit binnen de regeringspartijen om het bereiken van een begroting in evenwicht een jaartje uit te stellen. De enige die toen nog dwars lag, was Johan Van Overtveldt, de minister zonder financiën, maar die schijnt ondertussen ook te zijn bijgedraaid. E.e.a. heeft het maken met het feit dat zijn natte droom, een drastische verlaging van de vennootschapsbelasting, er anders niet zal komen. Zoals ik ook al eens vermeldde, bedraagt die taks in Ierland slechts 12%, hebben Nederland en Luxemburg al plannen in die richting en zal de U.K. het na de Brexit gegarandeerd doen. België, dat momenteel op de derde plaats staat van alle Oeso landen voor wat die vennootschapsbelasting betreft (34%), riskeert op die manier heel wat internationale maatschappijen hier te zien vertrekken. Probleem is dat voor wat ook wat hoort. Dat betekent dat, om alle partners mee te krijgen, de daling van de vennootschapstaks een budgetneutrale operatie moet worden. Met andere woorden: als de staat minder geld binnen zal krijgen o.w.v. die taksverlaging, dat geld van elders zal moeten komen. Eerste slachtoffer dat in het vizier komt is Verhofstadt’s notionele intrestaftrek (Rudy De Leeuw zal het niet graag horen), die er indertijd voor zorgde dat de coördinatiecentra hier werden opgedoekt. De geschiedenis herhaalt zich.

   Hoe men het ook draait of keert, er zal in dit land een echte financiële hervorming moeten komen. Noem het desnoods een tweede taxshift, zoals sommigen het al verwoorden. Maar alleen zo’n shift zal niet voldoende zijn. Er zullen altijd winnaars en verliezers zijn en die laatsten zullen van zich laten horen, zoals dat stilletjes aan regel aan het worden is in dit digitale tijdperk. Om dit te vermijden is er maar één oplossing: tabula rasa en opnieuw beginnen met een propere lei, een einde maken aan alle nu bestaande uitzonderingen en achterpoortjes en de wet laten gelden voor iedereen. Misschien krijgt men er straks nog spijt van dat men indertijd de gouden raad van Deckerken niet heeft gevolgd, toen die voorstelde een vlaktaks in te voeren, zoals bv de Baltische staten hebben gedaan nadat ze het sovjetjuk hadden kunnen afwerpen. Buiten het feit dat zo’n systeem veel duidelijker is voor iedereen en men er telkens geen gespecialiseerde advocaten bij moet betrekken, heeft men ook maar een fractie van het huidig aantal ambtenaren nodig om het uit te werken en in stand te houden. Een win-win situatie voor zowel de staat als de burgers en voor wie de financiële verwarring van vandaag beu is.

   De N-VA vindt dat het meer dan tijd is dat we aan de rest van Europa (en aan de wereld) de echte verhoudingen in dit land uitleggen. Ondanks alle pogingen tot nu toe blijven de internationale media hun nieuws over België bijna uitsluitend halen uit de Franstalige pers en dito diplomaten, waardoor in vele landen, zelfs buurlanden, het hardnekkig idee blijft bestaan dat België een francofoon land is en men nauwelijks beseft dat de meerderheid hier Nederlands spreekt. Nu de N-VA mede in de federale regering zit en daarin zelfs de grootste partij is, is het niet meer dan logisch dat ze dat eens duidelijk laat zien. Dit heeft niets te maken met het communautaire en hoeft dus niet tot 2019 verzwegen te worden zoals dat met andere hete hangijzers wél het geval kan zijn.

   Zo is er in Brussel een Deutsche Schule die ermee uitpakt al 10 jaar tweetalig te zijn: daarmee bedoelt ze dan Duits-Frans en Duits-Engels. Van het Nederlands geen sprake! En dan maar verwonderd zijn als men hoort dat de nieuwe Duitse voetbaltrainer van Anderlecht bijna perfect Frans spreekt, maar schijnbaar geen Nederlands. Met campagnes zoals die voor de Rode Duivels tijdens het Europees Kampioenschap voetbal was de strijdkreet uitsluitend in het Frans en de rest van de campagne navenant. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de Borlées, die obstinaat weigeren ook maar één woord Nederlands te spreken alhoewel ze die taal in de lagere school van hun gemeente wel hebben moeten leren.

   Buiten de taalkwestie kan de N-VA tegelijkertijd ook zijn standpunten t.o.v. Europa verduidelijken en o.m. stellen dat wij Vlamingen afzien van een Europese superstaat à la Verhofstadt die de laatste jaren alleen maar voor ellende heeft gezorgd, nog niet het minst binnen de eurozone, waar de kleinere landen hun eigen economie niet meer kunnen sturen omdat ze geen eigen munt meer hebben.

   Er is dus, in de eerste plaats voor de N-VA, nog heel wat werk aan de winkel.

   Als Duitsers iets doen, doen ze dat meestal serieus. ‘Tot oorlog voeren toe’, zegt men wel eens. We hebben dat ook al meegemaakt met het ‘Wir schaffen das’ van Angela Merkel. Vandaag raakte bekend dat men er in Duitsland ernstig aan denkt de militaire dienstplicht weer in te voeren, iets dat ze van mij hier ook weer mogen doen. Dat is een stuk goedkoper dan een compleet beroepsleger en houdt in dat men een reserve achter de hand heeft als men extra mankracht nodig heeft, voor welke doeleinden ook. Dat hoeft niet te betekenen dat men het opnieuw op dezelfde manier moet doen als vroeger. De wereld is veranderd, de jeugd ook. Die is opgegroeid in een steeds digitalere wereld en dat zal bij het leger niet anders zijn. Anderzijds kan een nieuwe conscriptie misschien een paar voordelen geven i.v.m. de vluchtelingen problematiek en zou het me niet verwonderen, mocht dat ook in Duitsland niét meespelen in deze tijd van aanslagen en de dreiging vanuit Rusland t.o.v. haar ex-satellietlanden, waarvan het gros nu bij de NATO zit en op die manier ook het Westen in de problemen zou kunnen brengen. Tenslotte zou men bij zo’n heroprichting tegelijkertijd ook voorwaarden kunnen stellen om de nationaliteit te verkrijgen of te behouden en zou men diegenen die het niet aanvaarden eventueel de nationaliteit moeten kunnen afnemen en desnoods terugsturen van waar ze gekomen zijn, ook als men geen criminele feiten zou gepleegd hebben.

   Dat er in Duitsland iets gaande is, kan men ook uitmaken uit e.o.a. klein krantenbericht, zoals dat dat ik gisteren las in De Tijd. De Duitse regering buigt zich nl vandaag over een ontwerptekst die de bevolking oproept voldoende voedsel, water, energie en cash geld in huis te hebben ‘voor het geval het land zou worden aangevallen’. Even schrikken als men zo iets leest, maar - zoals ik al zei – doen Duitsers het meestal serieus, niet om te lachen zoals dat bij ons wel eens gebeurt. ‘Deutsche Gründlichkeit’ heet dat daar. Lijkt wat weg te hebben van Caesar’s ‘Se vis pacem, para bellum’ (wie vrede wil, moet de oorlog voorbereiden).

   Bart De Wever zat er dan ook niet té ver naast, toen hij het had over een bewapende staat, hier bij ons. Alleen is de vraag – zoals de altijd attente Bart Maddens ze al stelde – wat er met een versterkt Belgische politie, leger en veiligheid zal gebeuren als er straks geen terreurdreiging meer zou zijn en men het risico loopt dat die dan zal worden ingezet tegen al wie bezwaren heeft over de integriteit van dit land. Zoals bv tegen Vlaamsnationalisten. Lach er best niet te snel mee: in Spanje gebeurde dat al en in Turkije is dat de dag van vandaag de regel.

   Dus best even afwachten of en hoe het bij onze oosterburen verder evolueert. ‘Wie leeft zal zien’ zou dan ook wel eens letterlijk kunnen worden genomen…

     In de aanloop naar een zoveelste begrotingscontrole, dit met het oog op de overdracht naar Europa dit najaar, schijnt er binnen de federale regering nu toch een consensus te groeien om het idee van het bereiken van een begroting in evenwicht in 2018 een jaartje uit te stellen. Van uitstel kan natuurlijk ook afstel komen, maar men heeft blijkbaar nu Peeters en zijn CD&V kunnen overtuigen dat een verdere besparing op kosten een tragere heropleving van de groei zal betekenen. Het gat dat er was in 2013 blijkt er in 2015 nog steeds te zijn. O.a. door mindere inkomsten, krijgt men het niet dichtgereden.

   Als er toch nog sprake is van besparen, dan zou dat in de eerste plaats moeten gebeuren binnen de sociale zekerheid, waar blijkbaar nog steeds allerlei extra kosten gemaakt worden die niet nodig zijn en waar nog een deel van de syndicale heilige huisjes kunnen worden afgebroken. Raar genoeg hoort men ook nu weer niets van die andere nutteloze geldverspilling door instellingen in stand te houden die al lang hadden moeten zijn afgeschaft. Blijkbaar kan dat niet omdat zo iets ten koste zou gaan van een aantal politieke gebuisden die een job binnen bv de senaat of provinciale raad gekregen hebben als troostprijs. Alsof die mensen alleen daarvan moeten leven.

   Opmerkelijk in het verhaal van de Belgische financiën is het feit dat er voorlopig zelfs geen staatsbon meer wordt uitgekeerd. Die staatsbon, voor het eerst uitgegeven in 1996, had als doel het spaargeld van de bevolking aan te wenden om de Belgische staatsschuld te financieren. Dat waren toen nog coupons die 3 tot 4% opbrachten. Even leek het erop dat e.e.a. ging lukken, zeker nadat Leterme in november 2011 de bevolking opriep de staatsbon te kopen bij een speciale uitgifte, die 3,5 tot 4,2% opbracht. Ondertussen is die rente gezakt tot 0,5%, heeft de modale Belg begrepen dat hij aan die staatsschuld toch niets kan veranderen en hij al zoveel belasting betaalt waarvoor hij niet genoeg terugkrijgt.

   De begroting in evenwicht is dus niet voor 2018, maar voor 2019. En wie dat niet gelooft maakt men straks wel wat anders wijs. De huidige federale regering daarvan de schuld geven is trouwens te kort door de bocht. Die schuld werd decennia lang opgebouwd door alle vorige federale regeringen, traditioneel bemand door partijen van de rode, blauwe en roomse families, een paar keer gedepanneerd door de groenen. De slachtoffers van heel die geldverspilling zullen de volgende generaties zijn, die nu in grote getallen de traditionele partijen de rug toekeren. En of ze gelijk hebben!

   In mijn blog van gisteren had ik het erover dat de rest van de vroegere Volkunie – degenen die niet kozen voor Geert Bourgeois of Bert Anciaux – overstapte naar de traditionele partijen. Dat was niet helemaal correct. Bart Staes vervoegde nl de groenen, toen nog Agalev. Dat heeft hem geen windeieren gelegd, want Bart zit sindsdien in het Europees parlement en iedereen weet wat dat daar opbrengt. Of de groene partij en/of Vlaanderen daar beter van geworden is, is eerder twijfelachtig.

   Het probleem met Groen, nog erger feitelijk dan bij de SP.a, is dat als puntje bij paaltje komt de partij meestal Belgisch stemt, niet Vlaams, soms zelfs anti-Vlaams. Ze heeft, net als de Sp.a bij de SP, haar karretje gehangen aan dat van de francofone tegenpartij. Tot vóór de laatste verkiezingen telden de Waalse groenen nog mee en zaten ze zelfs in Waalse deelregering. Bij die verkiezingen verloren ze echter 14% van hun stemmen en zitten zij nu in de hoek waar de klappen vallen. Niettegenstaande dat blijven onze groentjes slippendragers van hun Waalse lotgenoten.

   Zoals menige linkse partij in Europa beleeft Groen slechte tijden. Het blijft ook niet te doen om op te komen voor feminisme én multicultuur, voor een veggiedag én de ramadan, voor vrije meningsuiting én de Gay Pride Parade. Als men dan Kristof Calvo zou volgen, die bv voorstelt Franstalige ondertitels te zetten op programma’s van de Vlaamse Tv-zenders (nota bene: zonder hetzelfde te eisen op de Franstalige zenders voor Vlaamse ondertiteling), dan weten we het wel: te mijden voor overtuigde Vlamingen.

   Men zou zich kunnen afvragen, waarom een partij zichzelf zo de das omdoet. Wel, dat heeft te maken met de media. Groen is daarin nl steeds aanwezig. Er kan amper een programma uitgezonden worden of er zit een groene rakker bij: niet alleen kletskous Almaci en/of alweter Calvo, maar ook de eerder vernoemde Staes – als het over Europa gaat – om nog te zijgen over Wouter De Vriendt, Stefaan Van Hecke, Elisabeth Meuleman, Petra de Sutter, Bruno de Lille, Ingrid Pira, Hermes Sanctorum en andere Freya Pirynsen (koeketien van Schiltz Jr, die de bocht naar links van zijn papa niet volgde). Allemaal vaste klanten op radio en Tv. Dat ondanks die massale steun van de media, de groene partij amper 10% van de stemmen blijft halen, is het zoveelste bewijs dat de Vlaamse kiezer zich niets meer laat wijsmaken door die eigen media, die – met uitzondering van De Tijd en ’t Pallieterke – niet objectief zijn. Crombez lijkt het licht te hebben gezien. Groen zit nog altijd in de Belgische tunnel.