Dwarsligger Wallonië

   CD&V is, net zoals vroeger de CVP, een partij die vooral uitblinkt door een soort besluiteloosheid. Als er ergens een beslissing moet genomen worden, komt er nooit meteen een duidelijke reactie, zoals dat bij andere partijen dikwijls wél het geval is. De reactie was steeds: ‘misschien’, ja, maar’, ‘we zullen zien’ en nog van dat moois. In het licht van wat er zich nu afspeelt i.v.m. de meerwaardebelasting, die door de andere Vlaamse partijen van de meerderheid – maar ook door het bedrijfsleven - kordaat wordt afgewezen, is het dan ook opmerkelijk dat de partij nu wél meteen op haar strepen staat en blijkbaar bereid is vol te houden ‘tot aan de meet’. De meest aanneembare uitleg daarvoor is dat CD&V zich nu openlijk presenteert als een linkse partij. Ze kan zich niet meer kan verschuilen achter de PS, zoals ze dat enige decennia kon doen en/of het cdH, zoals dat gebeurde bij de 541 dagen regeringscrisis (denk maar aan madame ‘non’). Het is misschien ook de verklaring waarom CD&V bij de vorming van de regering Michel erop stond om cdH bij in deze regering te krijgen, wat tenslotte niet gelukt is en er mede voor gezorgd heeft dat ze nu zelf het linkse kamp moet verdedigen. .

   Van de drie Vlaamse regeringspartijen in de federale regering is CD&V de enige met een syndicale achterban en vooral dat doet haar verschillen van de N-VA en Open VLD. Vraag is maar of ze deze keer wél bij haar standpunt zal blijven, zeker nu gebleken is dat de speculatietaks, die de partij bedongen had als prijs voor de taxshift, het land niets opbrengt maar integendeel geld kost. De meerwaardebelasting dreigt een speculatietaks in het kwadraat te worden, waarbij men zich afvraagt wat dat de partij gaat opbrengen bij een mogelijke val van de regering Michel. Tenslotte mag men ook niet vergeten, dat het een Belgische traditie is dat de partij, die een regering vroegtijdig laat vallen, er meestal zelf de dupe van wordt (denk maar aan wat er met Open VLD gebeurd is nadat Crootje de stekker had uitgetrokken).

   Ik zal denkelijk wel niet de enige zijn die dat zottekensspel over de beleidsverklaring, de begroting en de hervormingen kotsbeu is. Is dit de regering die het allemaal eens ging waar maken, nu men eindelijk eens kon regeren zonder de socialisten en dan nog 5 jaar zonder verkiezingen? Ondertussen is gebleken dat, met CD&V erbij, men geen socialisten nodig heeft om hetzelfde getreuzel en getalm, het knippen en het plakken te herhalen van alle vorige regeringen. Waar blijven de veranderingen, de echte dan? Die zouden structureel zijn en het politieke landschap wijzigen. Als zelfs een centrumrechtse regering er niet in slaagt de staatsschuld terug te dringen, welke dan wel?

   Nu we al een viertal dagen over tijd zijn, lijkt het steeds meer van hetzelfde: iedere partij heeft zijn dada en wil dat op e.o.a. manier verwezenlijkt zien, ook al vloekt het met wat de anderen willen. Het verhaal van de meerwaarde belasting was iets dat onaangekondigd de laatste avond op tafel werd gelegd. Van vooruitzien gesproken!

   Als de huidige meerderheid het niet eens raakt, zou men kunnen zeggen maar weer naar verkiezingen te gaan. Vraag is wat die gaan oplossen. Op Vlaams gebied zouden N-VA en Open VLD, die de vorige verkiezingen in Vlaanderen al 47,5% haalden, een meerderheid kunnen halen als ze er het VB bij namen, maar dat gaan ze dan gegarandeerd nooit doen en zelfs als ze het wél zouden doen, zullen de blauwe belgicisten van Open VLD nooit akkoord gaan om via het Vlaamse parlement de volgende stap te zetten naar het confederalisme.

   Als er nieuwe verkiezingen zouden komen, dan zou men aan alle Vlaamse partijen moeten vragen vooraf een intentieverklaring af te leggen dat ze tot die volgende stap bereid zouden zijn. Als ze dat niét doen, dan zou men een campagne moeten voeren om niet voor de nee-zeggers te stemmen. Als dat ook niet lukt, dan houden we best op met het huidige systeem en moeten we zien op een andere manier tot resultaten te komen. Zoals men nu bezig is wordt het Sint-Juttemis.

---

   En dan nog dit: in De Standaard van gisteren schrijft Marc Hooghe, belgicistisch politicoloog aan de KULeuven, dat onderzoek zou uitwijzen dat de gemiddelde Vlaming een ACW’er is. Volgens de lidkaarten van de vakbond misschien, maar niet in het stemhokje, anders zou CD&V niet rond die armzalige 15% blijven hangen. Als CD&V straks een regering zou doen vallen en naar nieuwe verkiezingen zou trekken met als argument een nieuwe belasting in te voeren – zoals deze die ze er nu willen doordrukken – dan zal er veel volk komen kijken naar de extra stemmen die dat zou opleveren.

   En de vaudeville rond de federale begroting en zgz hervormingen blijft maar aanslepen. Eén van de redenen waarom CD&V in ’t algemeen en Kris Peeters in het bijzonder zo te keer gaan zou – volgens de media – te maken hebben met de laatste peiling omtrent het kiesgedrag in dit land. Daaruit zou nl gebleken zijn dat ‘the Great Old Party’ maar achteruit blijft boeren. Of het waar is weet ik niet, het is in elk geval met een korreltje zout te nemen. De peiling waarover sprake was nl die van de VRT en De Standaard en dat is zo ongeveer de minst betrouwbare die er in dit landje is, omdat beiden bevooroordeeld zijn en er een systeem op nahouden dat feitelijk bijna altijd aan dezelfde mensen hun mening vraagt, waarbij die dan waarschijnlijk mee fluctueren met wat die zender en die krant op dat ogenblik vertellen. De enige peiling in dit land waarin ik een beetje vertrouwen heb, is die van de RTL en La Libre Belgique, omdat die de zaken vanuit Wallonië bekijken en juist daarom in Vlaanderen wat neutraler overkomen (of hun peilingen in Francofonië kloppen, zou wel eens een ander paar mouwen kunnen zijn).

   We zouden ons beter zorgen maken over een andere peiling, nl die van de VTM en Humo. Niet dat die niet bevooroordeeld zou zijn. VTM blijft een cafézender en Humo is eerder anti-Vlaams en links. Als men echter zelfs in een peiling door het linkse Humo moet toegeven dat 1 op 5 moslims in Vlaanderen ‘begrip’ heeft voor IS, dan is dit een bevestiging van wat ikzelf hier o.m. al lang schrijf, nl dat zelfs de meest vrome moslim morgen een zelfmoordterrorist kan worden als een geradicaliseerde imam hem daartoe zou aanzetten. De peiling werd uitgevoerd bij 500 moslims tussen 15 en 55 jaar, allemaal afkomstig uit Noord-Afrika en Turkije.

---

   Er is ook goed nieuws. Eindelijk is er een akkoord tussen de gewesten over het Parijse klimaatplan, zodat dit land niet meer met de billen bloot staat t.o.v. de rest van de wereld. Nu nog een goedkeuring van Wallonië en Brussel om akkoord te gaan over de handelsovereenkomst met Canada. Als dat niet gebeurt kan heel de E.U. - ± 500 miljoen mensen ! - ernaar fluiten en wordt het stilaan tijd zich af te vragen of Brussel nog wel verdient om de hoofdstad van Europa te blijven.

   Berichtje uit de krant van gisteren: Roberto Martinez, de Nederlands- én Fransonkundige bondscoach van de Belgische nationale voetbalploeg, probeerde zaterdag Nana Asare op te roepen als vervanger van de gekwetste Jordan Lukaku. Nana wie? Wel, dat blijkt een Ghanees te zijn die de Belgische nationaliteit zou hebben aangevraagd. De man kan echter niet worden opgesteld ‘omdat zijn naturalisatie nog niet officieel in orde is’!

   M.a.w. iedereen blijkt tegenwoordig niet alleen Belg te kunnen worden, maar zelfs meteen te worden opgenomen in een nationale sportploeg. De Belgische nationaliteit is dan ook steeds meer een wegwerpproduct aan het worden. Mijn medeleven gaat uit naar de simpele zielen die nog steeds vinden dat onze nationale voetbalploeg een Belgisch bindmiddel is en voor de nog simpelere zielen die daarvoor bereid zijn te supporteren. We lachten destijds al met de invoering van de snel-Belg-wet (met dank aan Verhofstadt), maar het kan blijkbaar nog erger. I.pl.v. Nana Asare is nu Sébastien Pocognoli (spreek uit ‘poconjolie’) opgeroepen. Dat is evenmin een echte Vlaming of Waal, maar een landgenoot met dezelfde afkomst als Adamo en Rocco Granata. Dat Dries Mertens maar oppast, want met zo’n Vlaamse naam zou je straks wel eens gewraakt kunnen worden door het nieuwe trio Nederlandsonkundige nationale voetbalcoaches.

---

    Gisteren paste ik voor overhaaste commentaar inzake de federale begroting en de beleidsverklaring die Michel vandaag zou moeten geven in het parlement. 24 uur later scheen men het bij de meerderheid nog steeds niet eens te zijn. Struikelblok zou niet de begroting zelf zijn, maar enkele hervormingen, waarbij Kris Peeters (hij weer) met een eis tot meerwaardebelasting is afgekomen. N-VA en Open VLD zijn het daar niet mee eens. Nadat zijn speculatietaks – een belasting op wie zijn aandelen binnen de 6 maanden herverkoopt – de staat geld doet verliezen i.pl.v. incasseren, wil Peeters in feite hetzelfde, maar dan nu op één jaar i.pl.v. zes maanden. Dat zou, volgens de tegenstanders, in de eerste plaats de KMO’s benadelen. En zo’n voorstel komt dan van een ex-Unizo voorzitter. De term ‘verrader’ was nooit toepasselijker…

   Het gebeurt me niet gemakkelijk, maar zondagavond had ik problemen om een blog te schrijven. De reden was, dat er zelfs  om middernacht nog steeds geen definitief nieuws was over de federale begroting, die dinsdagmorgen aan bod zou moeten komen in het parlement en dat ik er eveneens het raden naar had hoe het tweede debat voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen zou verlopen. Dat begon nl om 03.00 uur onze tijd en ik zet mijn blog iets over middernacht op Seniorennet. Dat betekent dat e.e.a. al snel achterhaald zou kunnen zijn.

   Normaliter zal er in dat tweede debat tussen Trump en Clinton een aardig woordje geplaatst zijn over de vrij vulgaire uitspraken die men van de New-Yorkse miljardair heeft vrijgegeven, ook al ging het om zaken die al tien jaar oud waren en geuit werden in een periode waarin Trump helemaal geen plannen had om in de politiek te gaan, laat staan mee te doen aan de republikeinse voorrondes van de presidentsverkiezingen en die dan nog te winnen.

   Wat er ook gezegd zal zijn, Trump zal toch een zekere aanhang blijven houden, omdat Amerikanen nu eenmaal niet in de pas lopen zoals men dat in Europa zou wensen. Verder zouden alle verdachtmakingen, reëel of niet, er wel eens voor kunnen zorgen dat heel wat kiezers het niet meer zien zitten om te gaan stemmen. Het is daar ook niet verplicht. Zoals ik vroeger al eens geschreven heb, wordt het kiezen tussen pest en cholera, waarbij men bij een succes voor Trump echt niet weet wat er nog te gebeuren zal staan. Bij een overwinning van Clinton wordt het meer dan waarschijnlijk nog minstens vier jaar Obama politiek van hetzelfde en dat vooruitzicht vinden veel Amerikanen ook maar niets.

   Om over e.e.a. wat meer te weten zal ik dan ook best het verdere nieuws van binnen- en buitenland even moeten afwachten en er (misschien) morgen op terugkomen.

   Normaal moet eind dezer maand het handelsverdrag tussen de E.U. en Canada in Brussel worden ondertekend. Canada’s premier Trudeau komt daarvoor zelf naar hier. Alle E.U.-landen hebben het verdrag al ondertekend, met uitzondering van België. Om het juister te stellen: met uitzondering van het Waalse en het Brussels gewest. Vlaanderen is wel akkoord. Men schat dat het verdrag de onderlinge handel met 26 miljard euro kan doen stijgen. Voor Vlaanderen zou dat 400 miljoen bedragen én extra export, vooral in de sectoren van de chemie en de farmacie.

   Buiten het akkoord met Canada (CETA) is er nog een tweede in de maak, dat tussen de E.U. en de States, het zgn TIPP-akkoord. Dat verdrag heeft heel wat tegenstanders en die zouden het liefst van al ook het akkoord met Canada niet willen laten doorgaan. Mocht men echter ondertussen het verdrag met Canada, waarover 7 jaar onderhandeld werd en dat niet zo’n verregaande consequenties heeft, wél sluiten dan kan men, aan de hand daarvan, e.e.a. beoordelen en later eventueel het contract met de States aanpassen of zelfs annuleren. Om daarover enige zekerheid te krijgen moeten we afwachten wat Brussel en Wallonië er deze maand nog denken aan te doen. Als ik me niet vergis zit er ook een gelijkaardige haar in de boter voor de goedkeuring van het klimaatakkoord van Parijs. Ook daar zouden de Belgische gewesten het niet eens raken.

   In Wallonië hebben ze eergisteren bij de syndicale manifestaties in elk geval nog maar eens duidelijk laten zien dat ze die laatste stakingen wel degelijk tegen de werkgevers hielden. Het kantoor van de Waalse Agoria (het vroegere Fabrimetal) in Gosselies werd vakkundig kort en klein geslagen door een ABVV commando. En dan maar horen hoe Waals minister-president Magnette zijn best doet om vreemde bedrijven aan te sporen in zijn regio te investeren. Als Wallonië – al dan niet samen met Brussel – er in slaagt het handelsverdrag met Canada op te schorten of te annuleren, moet het minder dan ooit verwachten dat buitenlandse bedrijven nog zullen investeren in onze DDR.

   Normaal was er op 7 oktober een nationale staking van de drie vakbonden gepland. Die werd opgeschort, omdat men eerst nieuws wou over de beleidsverklaring van de federale regering die er pas volgende week dinsdag komt. Dan werd er aangekondigd, dat er toch zou gestaakt en betoogd worden, niet door de vakbondscentrales zelf, maar door enkele onderafdelingen. Wat nieuw was, was dat er ook officieel gestaakt werd tegen de werkgevers. Idioter kan moeilijk, want dat is in feite staken tegen uw eigen job, zeker bij bedrijven en instellingen waar (nog) geen arbeidsplaatsen bedreigd zijn. Het Spoor staakte voor een keer eens niet en bij De Lijn was de staking vooral voelbaar in de steden, waar de meeste buschauffeurs nog altijd vurige roden blijken te zijn, een relict uit de Stevaert periode, toen Verkeer in Vlaanderen een socialistisch onderonsje was.

   Bracht de staking hier en daar wat ongemak, vooral dan voor de werkgevers die hun firma’s weer geld zagen verliezen, dan gebeurde er iets dat me veel belangrijker lijkt: CD&V distantieert zich nl van het ACV, de vakbond waarmee het altijd zo goed overeen leek te komen. Zelfs linksbuiten Kris Peeters heeft dan toch zijn buik vol gekregen van de oekazen van de vakbondsleiders, eierkop Leemans in de eerste plaats, die al maanden weigeren binnen de zgn groep van tien ernstig te onderhandelen. Hopelijk is het bij de tsjeven stilaan doorgedrongen dat hun vakbond wel veel leden mag tellen – het is de grootste van het land – maar dat de meeste leden daarom nog niet voor hen stemmen. En er is meer.

   De speculatietaks, die Peeters na veel discussie erdoor gekregen had als compensatie voor de taxshift, blijkt nl meer geld te kosten dan hij opbrengt. M.a.w. het land verliest er geld mee en iedereen vraagt zich af waarom hem te dan te behouden. De mensen die op de beurs aandelen kochten en die binnen de 6 maanden weer verkochten met winst, krijgen daarop die taks te betalen. Resultaat: niemand kocht nog aandelen, waardoor ook de algemene beurshandel inzakte en de staat nog minder incasseerde.

   In de marge van alle heisa was er dan ook nog het incident met Pieter De Crem, die door onze Charel werd teruggefloten, nadat hij had laten weten deze maand geen tijd te hebben voor het parlementaire werk omdat hij in de Amerikaanse Harvard Business School een cursus volgt over economie (kostprijs 80.000 dollar!). Bart De Wever vroeg zich een jaar geleden al eens af wat Crembo de godganse dag deed als enkel staatssecretaris voor Buitenlandse Handel. Ooit was hij, als Belgisch minister van Defensie, zelfs kandidaat voor de job van secretaris-generaal van de NAVO. Hij zou zich nu beter wat meer bezig houden met de interne keuken van zijn partij, zeker mocht die een bochtje naar rechts maken. De Crem  vertegenwoordigt in zijn partij de rechtervleugel, een vleugel die niet hoog oploopt met de travaillistische koers die CD&V tot nu toe liep in de regering Michel.

   Vlaanderen gaat binnenkort kennis maken met een rijzende ster aan de Waalse politieke hemel: Raoul Hedebouw, woordvoerder van de Parti des Travailleurs Belges (PTB, de Waalse tegenhanger van de Vlaamse PvdA), voor wie hij, samen met een kompaan, ook als volksvertegenwoordiger in het federale parlement zit. De man is nl uitgenodigd om mee te doen aan de volgende uitzending van ‘De Slimste Mens’ en heeft die uitnodiging aanvaard. Hedebouw is zo goed als perfect tweetalig en dat heeft te maken met zijn Vlaamse afkomst: vader West-Vlaming, moeder uit Limburg. Geen typische Waal dus, want die kan in het beste geval onze taal alleen maar  stamelen of radbraken. Wel gerecupereerd door de francofonie, zoals heel wat Waalse politiekers (Cools, Onkelinx, Van Cauwenbergh, Meynders enz…) die blijkbaar moeten laten zien dat ze goed geïntegreerd zijn en daardoor dikwijls fanatieker zijn dan de Walen zelf. Dit laatste is een meer voorkomend gebeuren en niet alleen in dit land. Denk maar aan Hitler, die een Oostenrijker was van geboorte (uit Braunau), geen Duitser en Napoleon, wiens geboorteland Corsica vier jaar vóór zijn geboorte, nog Italiaans was. Of De Gaulle, geboren in Rijsel, wiens Frans-Vlaamse voorvaderen Van de Walle heetten, tot één ervan die naam liet verfransen…

   Hoe Hedebouw het in ‘De Slimste Mens’ het ervan gaat afbrengen, moet nog blijken. De man heeft waarschijnlijk wel gesnapt dat ook Bart De Wever dat programma ooit gebruikt heeft als versnelling voor zijn politieke carrière. Hedebouw is een uitgesproken Marxist, die hier wel de passie preekt, maar zich niet schaamt te pleiten voor schurkenstaten zoals Noord-Korea. Het enige voordeel dat zijn politiek voor Vlaanderen kan hebben is dat zijn partij de poten onder de stoel van de PS in Wallonië flink aan het onderuit zagen is. Misschien zal die PS straks daardoor naar het centrum moeten opschuiven en bereid moeten zijn haar linkse doctrine aan te passen.

   In de nasleep van de mislukte deal van Eandis met het Chinese State Grid is de discussie over onze energieproblemen weer terug van nooit weg geweest. Het begon met de voorzitter van Eandis die zei dat de stroomtarieven straks weer zullen stijgen. Dat ‘straks’ is dan wel over vier jaar. Er rekening mee houdend dat de politiek hierbij een dikke vinger in de pap heeft, is dat een eeuwigheid. De man moest er trouwens aan toevoegen dat in eerste instantie niet de eindverbruiker maar de Eandis-aandeelhouders wel eens de klos zouden kunnen worden. Daar we het dan over de gemeenten hebben, zou Jan met de pet er eveneens voor kunnen opdraaien, al zal dat waarschijnlijk pas gebeuren ná de volgende gemeentelijke verkiezingen van 2018.

   Feit blijft dat er ooit eens een einde zal komen aan de houdbaarheid van de huidige kerncentrales en dat er best nu al stilletjesaan zal moeten uitgekeken worden hoe er voor de energiebevoorrading van dit land in de toekomst zal moeten gezorgd worden. Die toekomst is dan ergens tussen 2020 en 2025. Om er tegen die tijd mee klaar te zijn, zou er echter nu al een soort energiepact moeten komen, waarbij e.e.a. wordt vastgelegd.

   Een zekere Chris Peeters, kersverse CEO van netbeheerder Elia - niet te verwarren met Kris Peeters, de linksbuiten van de ploeg Michel - verwacht dat de import van olie en aardgas in twee generaties overbodig zal worden. Volgens die Peeters zal de groene stroom daarvoor zorgen. Het zou leuk zijn, mocht het waar worden, maar volgens mij blijft dat wishful thinking, zeker als men die groene stroom blijft pamperen zoals men hier nu al enkele jaren doende is. Volgens dezelfde optimist zou het probleem met het afschakelplan, dat in voege moest treden bij een tekort aan stroom, vorige winter zijn opgelost. Hij zegt er niet bij dat er toen wel een lange, maar geen strenge winter was. Een echte winter zou daarover pas uitsluitsel kunnen geven.

   Tenslotte blijkt uit een studie van het Europese Milieuagentschap (EMA) dat er een equivalent van 150 extra kerncentrales nodig zal zijn om het Europese wagenpark in 2050 voor 80% op elektrische stroom te laten rijden. Dat krijgt men met de huidige groene stroom voorzieners nooit klaar. Hoeveel zonne- en windenergie er ter beschikking is hangt nl af van de weersomstandigheden en dat gebeurt niet op commando. We zullen al blij mogen zijn als er tegen die tijd overwegend hybride wagens zullen rijden, zodat chauffeurs tenminste de zekerheid behouden dat ze ook verder kunnen zonder stroompannes en/of –tekorten…

   Interrail, een organisatie die zich bezig houdt met treinreizen binnen Europa, verkocht deze zomer 225.000 tickets aan jongeren, die daarvoor een korting hadden gekregen. Dat bracht een zekere Manfred Weber, fractieleider van de Duitse CSU in het Europees parlement, op het idee om voortaan alle 18 jarige Europeanen een gratis Interrail ticket te geven. Niet uit zijn eigen zak natuurlijk, maar uit de E.U. kas. Dat zou de E.U. jaarlijks een dik miljard euro kosten. Op een totale Europese begroting van zo’n 150 miljard stelt dat misschien niet veel voor, maar zo kan men straks altijd wel een reden vinden om ergens geld weg te smijten. Want wegsmijten is het juiste woord. Als jongeren zelf 225.000 tickets kunnen betalen, zoals deze zomer gebeurd is, waarom zou de E.U. dat dan moeten doen? Ook het excuus, dat deze zomer de tickets waarschijnlijk alleen maar konden gekocht worden wie het zich kon veroorloven, houdt geen steek. Om op reis te gaan moet men niet alleen geld hebben om te reizen, maar ook om te eten (én te drinken!) en te overnachten. Om het maar bij de eerste kosten te houden. Want er is meer.

   Zowel de E.U. als de meeste E.U.-landen kampen met financiële problemen. Als we dat miljard eens opzij zetten voor het leningen van andere extra kosten, zoals immigratie en sociale zekerheid bv. Waarom moet dat geld worden weggesmeten? Wat is het nut daarvan? Hebben ze daar nog nooit van Stevaert gehoord, wiens ‘alles gratis’ projecten ondertussen één na één zijn opgedoekt, zelfs in zijn eigen Hasselt, waar de partij, die erachter stond, na 18 jaar de macht over de stad heeft moeten afgeven?

   Raar maar waar, de partij die als hevigste pleitbezorger achter Weber’s voorstel staat is niet die van de socialisten, maar die van de christendemocraten, de Vlaamse inbegrepen. Hebben Beke’s ‘high potentials’ – ge weet wel, die van ‘Innesto’ - geen betere plannen dan die van een mislukt socialisme?

---

   Bij de KULeuven heeft men ondertussen 2.400 eerstejaars studenten (één op vier!) verboden dezelfde eerst gekozen studierichting te blijven volgen, nadat gebleken was dat ze in minstens drie vakken een onvoldoende hadden gehaald en/of een totaal van geen 30%. Volgens mij een juiste beslissing, die de studenten zelf, maar zeker ook de ouders, de Unief én de overheid veel geld kan besparen. Ook hier gaat het meestal om 18 jarigen, waarvan sommigen dat eerste jaar misschien meer geïnteresseerd waren in het buiten zetten van de bloempjes en het versieren van de studentinnen. Misschien zal het verbod hen weer met beide voetjes op de grond doen belanden of hen erop wijzen dat ze de lat te hoog hadden gelegd.

   Een revolutie is nooit een pijnloos gebeuren. Dat geldt ook voor wat we tegenwoordig de ‘derde industriële revolutie’ zijn gaan noemen. De massale ontslagen bij bank-verzekeraar ING passen in dat kader. De digitale ontwikkelingen hebben gezorgd voor een ultra snelle communicatie en even snelle informatieverwerking. Men kan vanuit zijn luie zetel tegenwoordig niet alleen Tv en PC kijken en spelletjes doen (tegenwoordig heet dat ‘gamen’) maar ook bankieren, wat ervoor gezorgd heeft dat heel wat klanten niet meer naar hun bank gaan en dat daar in die banken steeds meer mensen overbodig worden. AXA, P&V en nu ook ING speelden daar op in en zullen in veel gevallen zelfstandige bankfilialen openhouden als het niet anders kan. De grootste slachtoffers zullen niet alleen de ontslagen bankbedienden worden, maar ook heel wat mensen van de derde leeftijd, die het online bankieren niet zien zitten en dan maar moeten hopen dat er in de buurt nog zo’n filiaal te vinden zal zijn.

   Mede als gevolg van de tweede industriële revolutie, waarbij enorme productiestijgingen het reële inkomen in Vlaanderen tussen 1960 en 1975 liefst verdrievoudigden, had men gehoopt dat de derde revolutie daar een vervolg aan zou breien. Dat gebeurt niet door de steeds groeiende robotisering en Internetverkeer. Het gevolg daarvan is dat nieuwe jobs straks alleen nog toegankelijk zullen zijn voor de hoger opgeleiden en degenen die de (meestal slecht betaalde) rotjobs willen uitvoeren. Er komen momenteel nog wel steeds meer banen bij dan er verdwijnen, maar dooreen genomen zullen ze minder opbrengen. Onze jeugd riskeert dan ook minder welvaart te zullen kennen dan de vorige generaties. Een reden te meer om de huidige lamentabele economische en financiële situatie recht te trekken en zo te verhinderen dat diezelfde jeugd morgen ook nog eens zal moeten opdraaien voor een staatsschuld die de vorige generaties ‘vergaten’ af te bouwen.

   Het Leuvense windenergiebedrijf Windvision verkoopt het grootste Belgische windpark (elf reusachtige windturbines, drie keer krachtiger dan de klassieke types), gelegen in de provincie Henegouwen, aan de Chinese energiegroep CGN. Geen haan die erover kraait, geen objectie vanwege de staatsveiligheid, geen politieker die zich erover druk maakt. In tegenstelling tot de afgesprongen deal met Eandis hebben de Chinezen daar in Henegouwen alles over genomen, geen minderheidspartecipatie zoals bij Eandis, waar ze niks te vertellen zouden gehad hebben, waar ze geen tarieven hadden kunnen verhogen en waar helemaal geen spitstechnologie bij kwam kijken. Wat in Vlaanderen niet kan, kan blijkbaar wel in Wallonië, zelfs als het gebeurt met medewerking van een Vlaams bedrijf. De Chinese koper, China General Nuclear (CGN) neemt o.m. deel in de bouw van een nieuwe kerncentrale in de UK.

   Antwerpse havenschepen Marc Van Peel krijgt ondertussen bakken kritiek over zich omdat hij zinnens is, in naam van het havenbedrijf, de Chinezen zijn excuses aan te bieden voor de fout gelopen Eandis deal, waardoor de perceptie bestaat dat het zover zou gekomen zijn enkel en alleen omdat men die Chinezen hier niet zou betrouwen. Ook in de haven van de koekenstad lopen er projecten waarin o.m. Chinezen in geïnteresseerd zijn. Dat alleen de stad Antwerpen de deal zou gekelderd hebben, is evenmin waar. Ook Gent was er tegen en Vlaams minister Tommelein keerde kazak na dat ‘papiertje’ (dixit Geert Burger) van de staatsveiligheid en dit nog vóór Antwerpen van gedacht veranderde. Waarom de stad dit deed was, omdat het zijn inwoners geen tweede Turteltaks aan hun laars wilde lappen op een goed jaar vóór de volgende gemeenteverkiezingen. Dat zou politiek niet te verkopen geweest zijn.

   Men zou die intercommunales beter afschaffen of tenminste de politiek eruit halen, door ze zo te hervormen dat politieke mandatarissen er geen meerderheid meer in zouden kunnen hebben en het beheer in handen geven van goed opgeleide mensen, die ze zouden uitbaten als een privébedrijf en niet als aanhangsels van politieke partijen.

   Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 21 september, was Waals minister-president Magnette ook uitgenodigd bij de academische opening van de Hasseltse universiteit en verklaarde hij bij die gelegenheid dat zijn PS-partij niet zinnens is na de verkiezingen van 2019 te zullen onderhandelen over welke vorm van confederatie ook. Hij zei daar nog iets opmerkelijks, nl dat de transfers die naar Wallonië gaan ook Vlaanderen ten goede komen. Van elke 100 euro die in Wallonië wordt geïnvesteerd zou – volgens Magnette – 36 euro meerwaarde naar Vlaanderen gaan en slechts 31 euro naar Wallonië. Dat zou kunnen, maar dat betekent dat Vlaanderen ook afneemt van Wallonië. Als het dat niet zou doen, zou Wallonië haar producten immers elders (en dus verder weg) moeten kwijtraken en zou het Waals gewest er waarschijnlijk nóg minder aan overhouden.

   In een gesprek met De Tijd vertelt een zekere Pierre-Yves Jeholet, fractieleider van de liberalen in het Waalse parlement, een heel ander verhaal, nl dat de Waalse achterstand op Vlaanderen nog steeds toeneemt. Dat is zo eens een andere klok dan die zgz Wallonië-kenners van bij ons, die het tegenovergestelde beweren. Voor Jeholet is dat geen loze praat. De man bevestigt dat met enkele cijfers:

   - De economische groei van 2015 tot 2021 wordt in Wallonië geschat op 1,3%, in Vlaanderen 1,6%.

   - Het Waalse aandeel in de Belgische export bedraagt 18% tegen 80% voor Vlaanderen.

   - De Waalse werkloosheidsgraad bedraagt 15%, in Vlaanderen 8%.

   - De werkgelegenheidsgraad bedraagt in Wallonië 62%, in Vlaanderen 72%.

   - Wallonië heeft 14 regionale ministers, Vlaanderen 9.

   - Bij de TEC zijn er 45 bestuurders, bij De Lijn, de Vlaamse tegenhanger, 11.*

   Dat alles na tien jaar zgz ‘Marshall’ plan dat bedoeld was om Wallonië er weer bovenop te helpen en ondanks de jaarlijkse transfers van zo’n 12 miljard euro: ± 6 via de financieringswet en evenveel via de sociale zekerheid, waarbij de Vlamingen meer betalen en minder krijgen. Dat noemen ze in Wallonië dan solidariteit…

* Daar zouden we dan nog bij kunnen voegen dat in Vlaanderen meer dan 90% van de witte kassa’s al operationeel zijn, in Wallonië amper de helft (en in Brussel nog minder). Het doet denken aan dat verplichte ingangsexamen voor (tand)artsen, waar de francofonen zich ook niet aan de wet hielden en nu – na 18 jaar wetteloosheid - toch geregulariseerd zullen worden. De Vlamingen, die zich wel aan de wet hielden, mogen al blij zijn dat de vroegere 60/40 regel gehandhaafd blijft en ze niet nóg meer gediscrimineerd zullen worden. Wat zijn wij een slavenvolkje geworden!

   Ik kom even terug op mijn blog van eergisteren waarin ik het had over het verschil van aanpakken van de Eandis affaire en de overname van Brussels Airlines door Lufthansa. Onze vriend Wilhelmson, die op dat laatste reageerde, heeft gelijk. Brussels Airlines zal in de toekomst waarschijnlijk beter af zijn onder de vleugels van een groot bedrijf zoals Lufthansa. Ik heb dat zelf ook meegemaakt bij DAF, dat failliet ging, een doorstart kende en daarna werd overgenomen door het Amerikaanse Paccar. Het Nederlandse bedrijf – met een fabriek in Vlaanderen - boert nu, na 20 jaar, nog altijd meer dan goed. Er moet wel bij gezegd dat DAF zo goed als zelfstandig kon blijven opereren, daar Paccar niets had in Europa. Bij Lufthansa, dat zelf in Europa werkt, zal dat voor Brussels Airlines wel iets anders worden. Ook al omdat Lufthansa al enkele jaren kampt met diverse interne stakingen, iets wat in Duitsland niet de normale gang van zaken is. Met mijn artikel van eergisteren wou ik in de eerste plaats het verschil tonen tussen de bijna geruisloze overname voor een appel en een ei van onze nationale luchtvaartmaatschappij en de hevige reacties op de verkoop van minderheidsaandelen bij Eandis aan die Chinezen, waarvoor die 830 miljoen euro geboden hadden.

   Met Eandis wordt het trouwens een heel ander verhaal. Na het dreigement van de Staatsveiligheid, het afhaken van de Antwerpse Energiemaatschappij Imea en de negatieve tussenkomst van de Vlaamse Energieregulator (VREG), lijkt het één grote puinhoop. Zoals ik al schreef in mijn blog van 18 september, worden onze intercommunales bijna uitsluitend beheerd door politiekers en die interesseren zich in de eerste plaats niet om de goede werking van die intercommunales, maar om de mogelijke weerslag dat e.e.a. kan hebben op de volgende gemeentelijke verkiezingen die er over een goed jaar aankomen en die hun postjes in gevaar zouden kunnen brengen. Het gevaar is groot dat de 830 miljoen euro, die de Chinezen boden, nergens anders zal te vinden zijn en dat het tenslotte weer de eindverbruiker zal zijn die op e.o.a. manier weer het kind van de rekening zal worden. Terloops ook wil ik ook wijzen op de hypocrisie dat het nu allemaal de schuld van Antwerpen zou zijn. Het Gent van Termont, die daar nu een grote mond over opzet, was vooraf ook tegenstander van de Chinese inbreng en het merkwaardig plots opduikend anoniem papier van de Staatsveiligheid gebeurde ook al daarvoor.

   Na Uplace en Co, Oosterweel en straks Eandis – of wat ervan zal overblijven – is er weinig reden om fier te zijn op wat onze Vlaamse overheid er allemaal van bakt. ‘Wat we zelf doen, moeten we proberen beter te doen’, zei Gaston Geens indertijd. Dag Jan!

   De betoging van gisteren door de verzamelde vakbonden zag amper 45.000 leden op komen. Een laagterecord sinds de betogingen tegen de regering Michel. We kregen er de gebruikelijke onzin te horen, zoals bv het verlies van jobs. Dat is er inderdaad, maar wordt wel gecompenseerd door het creëren van nieuwe jobs elders en dat zegt men er niet bij. Zo is Volvo Gent op zoek naar 450 tijdelijken, waarbij ook jobstudenten mogen zijn. Het is nu ook wel een Chinees bedrijf geworden, maar de staatsveiligheid heeft daar (nog) niet tegen geprotesteerd! Bij Nike in Laakdal, waar men het laatste jaar al een kleine 500 extra mensen heeft aangeworven, is men op zoek naar nog eens 80 en die vindt men blijkbaar zo maar niet. In augustus heeft de Rijksdienst voor Arbeidsbemiddeling (RVA) in augustus 36.000 werklozen minder geteld dan een jaar ervoor. De meeste nieuwe jobs werden trouwens opgetekend in de privésector, die vooral nodig zijn om het overheidsinkomen te spekken.

   Ook het syndicale verhaaltje van de vakbonden en de roodgroene oppositie, dat de bedrijven geen cent bijdragen aan onze sociale zekerheid blijft een fabeltje. De inkomsten uit de vennootschapsbelastingen blijken nooit zo hoog te zijn geweest, wat bevestigd wordt door de Fiscus. Volgens Eurostat dan weer incasseert dit land 10% van zijn bruto binnenlands product (bbp) uit vermogenstaksen.

   Tenslotte nog dit: rode rakker Rudy De Leeuw roept op voor een Hutstaks en een Coucketaks, waarschijnlijk omdat die twee ondernemers teveel nieuwe banen creëren, waardoor er minder doppers zijn en de vakbonden minder geld van de staat krijgen om dopgelden uit te delen (en er zelf aan te verdienen). Ze zouden beter een Rudy De Leeuwtaks in het leven roepen, om socialisten te beboeten wier familie mee profiteert van voordelen, zoals de notionele intrestaftrek, die – volgens de vakbonden althans – in het leven zijn geroepen om bedrijven te verrijken. Als ik die dikgevreten salonsocialist zijn medestanders zie en hoor oproepen om te betogen en te staken, keert mijn maag zich om…

    De heisa ronde de participatie van het Chinese staatsbedrijf State Grid heeft veel weg van een zoveelste vaudeville binnen de Belgische politiek. Dat bedrijf geeft 800 miljoen euro voor 14% van de aandelen, die – nota bene – te koop waren aangeboden en dat zijn minstens 200 miljoen meer dan wat verwacht werd. De koop zal dan ook waarschijnlijk doorgaan, ongeacht wat de Staatsveiligheid nog in petto heeft. Het zal dan wel iets beters moeten zijn dan nog eens een niet ondertekende,    anonieme brief die eerder deed denken aan e.o.a. verhaal van Kuifje, te versturen.

   Alle gekheid op een stokje. Met slechts 14% van de aandelen kunnen de Chinezen alleen hopen op een goede opbrengst van hun geld. Verder hebben ze niets te vertellen en kunnen ze zelfs als privépartner – volgens de statuten – nooit meer dan 49% van de aandelen en 25% van de stemrechten hebben. State Grid zal ook nooit de tarieven kunnen verhogen. Dat is de taak van de Vlaamse Energieregulator Vreg. Tenslotte is er aan heel die technologie van Eandis helemaal niets speciaals. Om het met Shakespeare te zeggen: ‘Much ado about nothing’.

---

   Heel anders is het verhaal van de meer dan waarschijnlijke overname van Brussels Airlines door Lufthansa. Voor 2,6 miljoen Euro kopen de Duitsers een luchtvaartmaatschappij die momenteel zo’n 150 miljoen waard is. E.e.a. als gevolg van een paniekreactie bij een eerdere crisis toen de Belgische carrier het water aan de lippen stond. In tegenstelling tot State Grid bij Eandis, zal Lufthansa het straks wél voor het zeggen hebben bij Brussels Airlines. In Zaventem zullen ze al blij mogen zijn als ze daar kunnen blijven, hun jobs kunnen redden en de eigen naam zullen kunnen behouden. Tot nu toe moet ik nog altijd de eerste Belgische politieker horen reclameren. Over de staatsveiligheid zullen we het best helemaal niet hebben…

   Er was dezer dagen nogal wat te doen in de media over het aanleren van vreemde talen, waarbij erop gewezen werd dat ons Vlaams onderwijs op dat gebied achter zou lopen. Dat is merkwaardig, want wij, Vlamingen, staan overal bekend als talenknobbels die overal juist daarvoor gevraagd worden, ook bij buitenlandse firma’s. De aap kwam uit de mouw, toen bleek dat men onze achterstand toewijdt aan het feit dat er in ons basisonderwijs niet snel genoeg een tweede taal wordt aangeleerd.

   In mijn jeugd kreeg men pas in het middelbaar onderwijs te maken met het aanleren van vreemde talen, maar dat gebeurde dan wel grondig. Nu is het zo dat kleine kinderen onbewust gemakkelijk meer dan één taal kunnen leren. Ik heb met de eigen kinderen meegemaakt. Wij woonden toen in Italië en bleven thuis Vlaams spreken. Dat maakte dat ze tweetalig opgroeiden. Met ons, mijn vrouw en ik, spraken zij Vlaams, met de andere mensen daar Italiaans, de taal die zij ook gebruikten onder elkaar, want dat spraken zij ook met alle andere kinderen. Het was voor hen de taal van het spel.

   Als men nu kleine kinderen al kennis laat maken met andere talen, is daar niets mis mee. Wel moet men in het achterhoofd houden dat ze in de eerste plaats die taal leren babbelen, niet beheersen. Wie een vreemde taal echt wil beheersen, moet er eerst voor zorgen dat hij zijn eigen taal volledig onder de knie heeft en dat kan niet in het lager onderwijs, laat staan de kleuterklas. Later, in het beroepsleven, kan men alleen uitpakken met een vreemde taal als men die beheerst. Neem het van mij aan, ik had het geluk de Latijns-Griekse humaniora te hebben kunnen volgen, waar men talen leert ontleden. Ik spreek er zo’n tiental, waarvan een half dozijn vlot. En dat zonder er vóór mijn middelbare studies ooit kennis mee te hebben gemaakt. Met wat speelse didactiek in kleuter- en lager onderwijs zou me dat nooit gelukt zijn.

   Tenslotte nog dit. Volgens dezelfde berichtgeving ter zake beweerde men ook dat de Waalse kinderen op school eerder vreemde talen leren dan de Vlaamse. Zo in de trant van ‘De Walen zijn ons (weer) aan het inhalen’. Vergeten we niet dat in het Europa der regio's, het Waals onderwijs ergens rond de 25ste plaats staat, het Vlaamse bij de eerste vijf. De vraag is maar hoeveel die Waalse kinderen er van zullen overhouden. Recentelijk werd nog gemeld dat ze in Wallonië de keuze hebben een tweede taal te kiezen en dat het voor de meesten daar Engels wordt, terwijl het aanleren van Nederlands – de taal van de meerderheid in dit land – er in Franstalig België op achteruit gaat. Als ze later in eigen land werk moeten zoeken wordt dat wel een handicap, want – ondanks alles – vragen de meeste belangrijke bedrijven hier nog altijd mensen die in de eerste plaats tweetalig zijn, met inbegrip van Nederlands.

   Zoals ik in mijn blog van 25 dezer al meldde, heeft de Vlaamse deelregering voor 2017 een begroting in evenwicht bereikt. Geert Burger kwam het verhaal maandag toelichten. De kosten voor het Oosterweelproject komen er niet in voor en evenmin die voor het bouwen van ziekenhuizen. Met die projecten hoopt Vlaanderen te ontsnappen aan de kritiek van Europa, daar het gaat om zaken waarvoor in 2017 zelf nog geen geld betaald hoeft te worden, wat – volgens Geert - boekhoudkundig in orde zou moeten zijn.

   In onze media doet men er bijna lyrisch over dat Vlaanderen geslaagd is in het opzet, dat terwijl er al enkele jaren aan getwijfeld werd, omdat de overheveling wat heel wat bevoegdheden van het federale naar het regionale niveau uit de zesde staatshervorming niet gepaard ging met een sluitende financiering. Wat diezelfde media dan nog verzwijgen is, dat daar bovenop Vlaanderen elk jaar nog 6 miljard euro weggeeft aan Wallonië en dan hebben we het nog maar alleen over de officiële cijfers. In werkelijkheid is het ongeveer het dubbele, omdat Vlaanderen ook zo’n 90% van de Belgische staatsschuld betaalt. De overblijvende 10% gebeurt door het Brussels stadsgewest. Wallonië draagt 0,0% bij en heeft zo steeds een excuus om zo goed als nergens iets bij te dragen. Oproepen van sommige economen, zoals de recente van Gert Peersman (UGent), dat de regio’s wel wat meer zouden mogen bijdragen om het Belgische deficit te dempen, zijn dan ook alleen maar de ontkenning van de scheve financiële situatie in dit land, waar de belgicisten het niet meer dan normaal vinden dat alleen Vlaanderen de Belgische rekening betaalt.

   Trouwens, met die Vlaamse begroting in evenwicht houdt het nog niet op. Vlaanderen maakt daar bovenop nóg eens bijna 600 miljoen euro vrij voor welzijn, infrastructuur en onderzoek & ontwikkeling. Volgens Bourgeois zal dat werken als een turbo, die pas begint te draaien als men op snelheid komt. Wallonië, dat 650 miljoen moest zien te vinden, heeft het (weer eens) niet gered. De regio blijft een tekort houden van 300 miljoen, waarbij men zich kan afvragen of dit niet met opzet gebeurt om straks te hopen dat officieel het federale België, maar in werkelijkheid Vlaanderen ervoor zal moeten opdraaien. Dat zoiets kan blijven gebeuren zonder dat daarover veel kabaal wordt gemaakt, zegt iets over het defaitisme van onze Vlaamse politiekers en de perverse medewerking van onze eigen media.

   Ik kom nog maar eens terug op onze fameuze index, een van mijn stokpaardjes. Ik blijf het nl abnormaal vinden dat wij het enige land zijn die die nog hebben. Gaat het in die andere landen dan zoveel slechter? Duitsland bv, momenteel hét gidsland in Europa en de motor van de E.U., heeft nooit een index gekend. De Duitsers hebben het daarom zeker niet slechter dan wij, integendeel. Zelfs een land als Italië, dat qua staatsschuld wat te vergelijken is met België, heeft zijn index al dertig jaar geleden afgeschaft. Hoe komt het dat dat hier niet kan?

   Het Belgisch protectionisme is ontstaan na WO I, toen het land leeggeplunderd was en men dacht met hoge invoerheffingen het er weer bovenop te krijgen. Tegelijkertijd ontstonden de vakbonden, die toen meer dan nodig waren maar ondertussen zelf tot anachronismen geworden zijn omdat ze dat model van toen ook nu nog steeds toe willen passen. In vergelijking met buurlanden zoals Duitsland en Nederland, waar het stukken beter gaat dan hier, kiezen onze vakbonden nog steeds voor het confrontatie i.pl.v. het overleg. Zeker het ABVV is in dat bedje ziek. Daardoor krijgt men steeds minder conflicten opgelost en moet men zijn toevlucht nemen tot knip en plakwerk, zoals bv die gezondheidsindex, een indexsprong en nog van dat moois, die de structurele problemen van dit land nooit zullen oplossen. In België wordt er pas iets veranderd als het echt anders niet meer kan en het meestal te laat is (denk maar aan het nachtwerk en de e-commerce). Voor het zover is, is er telkens veel tijd en geld verspild en botst dit land zo stilaan op zijn limieten. Als een minister van Pensioenen, zoals de voorbij week nog bekend raakte, moet toegeven dat het wettelijk pensioen hier niet meer volstaat, terwijl dat pensioen al een van de laagste in Europa is en de staatsschuld een van de hoogste, dan moet ik daar zeker geen tekeningetje bij maken.