Bundeswahl

   Het is weer zover: er is nog maar eens een studie verschenen over de armoede in Vlaanderen. Het percentage van mensen onder de armoedegrens zou bij ons amper zakken en bij de kinderen zou het zelfs verdubbeld zijn in de laatste tien jaar. Zoals ik ook al eerder schreef, is dat voor mij geen verrassing. De armoede in Vlaanderen is grotendeels geen Vlaamse armoede, maar geïmporteerde. Zolang wij hier armoede invoeren, zal dat zo blijven. Die mensen komen hier allemaal maar binnenvallen, hebben inderdaad weinig of niets en moeten geholpen worden door OCMW en aanverwanten, waardoor men niet kan verwachten dat die snel uit de armoede zullen raken. Daar komt dan nog bij dat de meeste van die mensen komen uit ontwikkelingslanden en uit de moslimwereld, waar het laden en lossen is en er op die manier (te) veel kinderen geboren worden. Door het feit van de armoede zullen ook die problemen niet opgelost raken.

   Het helpt ook niet dat die problematiek hier verkocht wordt door een figuur als die Jos Geysels. De man heeft zich in Vlaanderen gehaat gemaakt door het cordon sanitair uit te vinden en belachelijk door Verhofstadt indertijd mee in het federale zadel te helpen. Geysels was toen secretaris van Agalev, de voorloper van Groen, een partij die zijn structuur had opgebouwd zoals de communistische regimes van het vroegere Oostblok. Die hadden als leider nl geen voorzitter, maar een secretaris. Agalev volgde dat voorbeeld, waardoor men de groenen ook wel eens de watermeloenen noemde: groen van buiten, maar rood van binnen. Secretaris Geysels deed het zo goed dat Agalev bij de volgende verkiezing zelfs onder de verkiezingsdrempel bleef en uit het parlement verdween. Als dank kreeg hij van Verhofstadt en later van politiekcorrect Vlaanderen een paar lucratieve jobs, zoals degene die hij nu heeft en waarbij hij ook wel niets tekort zal komen.

   Wie een beetje de Belgische politiek volgt, weet dat de zesde en laatste staatshervorming een draak was, zeker voor Vlaanderen. De uiteindelijke splitsing van Brussel-Halle/Vilvoorde heeft Vlaanderen veel geld gekost, zeker op gerechtelijk gebied en aan Brussel. Daar bovenop kregen de gewesten wel meer bevoegdheden, maar slechts een gedeelte van het budget waarover de federale regering daarvoor beschikte. Volgend jaar volgt daarover de uiteindelijke afrekening en die zou kunnen betekenen dat het Vlaams gewest nog zo’n miljard euro bij de federale in het krijt zou staan. De ruimte, die er volgens Gwendolientje van de Open VLD zou zijn om meer te investeren, mag men dan ook vergeten, incluis de kosten die het begin van de werken aan de Oosterweelverbinding in Antwerpen met zich mee zullen brengen. De Vlaamse regering heeft schoon zeggen dat ze de 100 miljoen, die men daarvoor volgend jaar zal nodig hebben, evenals een 40 miljoen voor ziekenhuis infrastructuur, buiten de Vlaamse begroting wil houden (zodat Europa geen roet in het eten kan gooien), dat geld zal er toch op e.o.a. manier moeten zijn. Die eerste werken voor Oosterweel zullen trouwens grotendeels plaats vinden op de linkeroever, zodat ze weinig of geen effect zullen hebben op het bestaande verkeersinfarct.

   In mijn blog van gisteren had ik het er al over dat dit land elk jaar zo’n 2,7 miljoen euro (meer dan 100 miljoen oude Befkes!) uitgeeft voor de besnijdenis van joodse en mohammedaanse jongetjes. Big Maggie wil daaraan niet tornen, want vreest dat het afschaffen daarvan zou leiden tot ‘besnijdenissen aan de keukentafel’. Alsof wij daarvoor verantwoordelijk zouden moeten zijn…

   Dat bedrag van 2,7 miljoen euro verzinkt trouwens in het niets, als men hoort hoeveel de staat uitgeeft aan het subsidiëren van politieke partijen. Die hebben momenteel – volgens een studie van Vives – samen bijna 120 miljoen euro in kas, waarmee ze amper weten wat ermee aan te vangen, zeker als men weet dat de verkiezingsuitgaven beperkt zijn tot 30 miljoen. Het zou beter zijn, mochten de partijen verantwoordelijk worden voor hun financiering door bv lidgelden en/of giften. Zoals het er nu aan toegaat worden ze slapende rijk en dat in een land dat een schuld heeft die groter is dan het bbp. Het is trouwens opmerkelijk dat niemand van onze politici zich blijkbaar druk maakt om die staatsschuld. Men blijft maar meer uitgeven dan men binnen krijgt en hoopt waarschijnlijk, net zoals wijlen Guy Mathot, minister van Begroting in een der regeringen Martens, dat het gat in de begroting er vanzelf gekomen is en ooit wel eens vanzelf zal verdwijnen. Onze (klein)kinderen komen er nog wel achter…

   Het Belgisch raadgevend comité voor Bio-Ethiek is, na een grondige studie van liefst drie jaar, tot het besluit gekomen dat het ritueel besnijden van jongens een aantasting is van hun fysische integriteit. Die besnijdenis is een gebruik bij joden en moslims en wordt normaal al toegepast bij kinderen die amper geboren zijn. Het comité vindt dat niet kunnen, omdat het gaat om een onomkeerbare radicale ingreep zonder medische noodzaak. Ze vindt ook dat de fysische integriteit van de kinderen voorrang moet krijgen op de geloofsovertuiging en dat men die ingreep beter uit kan stellen tot het kind in kwestie oud genoeg is om dit zelf eventueel te beslissen, bv op de ouderdom van 18 jaar. Dat zou ook beter overeenkomen met het bestaande Internationaal Verdrag van de rechten van het kind en de Raad van Europa die daarover al in 2013 een (weliswaar niet bindende) resolutie aannam, waarin de lidstaten het advies kregen de besnijdenis van jongens niet zomaar toe te staan.

   Zoals te verwachten was kwam op dit bericht meteen een golf van protest vanuit joodse en mohammedaanse hoek, net zoals dat al het geval was bij het voorstel tot onverdoofd slachten van dieren. Het aantal rituele besnijdenissen neemt in dit land met het jaar toe en dat heeft natuurlijk te maken met de toenemende immigratie die er momenteel plaats vindt.

   M.i. mogen joden en moslims op dat gebied doen wat ze willen, maar dan wel op eigen kosten. Vorig jaar is het Riziv nl voor liefst 2,7 miljoen euro tussenbeide gekomen voor dergelijke besnijdenissen en dat is te gek om los te lopen, iets wat ook de mening is van dat comité waarvan sprake. Het gaat hier niet om maatregelen die iets met de gezondheid te maken hebben. Wie dat toch wil doen, moet daarvoor zelf voor de kosten opdraaien. Onze sociale zekerheid is niet bedoeld voor het betalen van fantasietjes van vreemde geloofsovertuigingen.

   Gisteren vierde men in Nederland Prinsjesdag. Nou ja, ‘vieren’ is een groot woord in een land waar ze regeringscrisissen niet zo gewend zijn als bij ons. Onze noorderburen wachten nu al 189 dagen op een nieuw kabinet, een peulschil t.o.v. het Belgische record van 451, maar wel gigantisch voor Nederland, waar ze zoiets nog niet hebben meegemaakt. Zoals de traditie het daar wil, opende koning Willem Alexander die dag het Nederlandse parlementaire jaar. Zijn toespraak werd dit jaar dus geschreven door een kabinet in lopende zaken, waarvan hoopt dat het zo snel mogelijk plaats zal maken voor een echt kabinet. Dat laatste wordt, meer dan waarschijnlijk, een centrumrechts met vier partijen, net zoals onze federale regering, maar weer met dit verschil dat het voor Nederland een primeur is.

   Tot tweemaal toe heeft men bij onze noorderburen getracht een kabinet te vormen met GroenLinks, de partij van wonderknaap Jesse Klaver, een soort Nederlandse Trudeau Jr, die het bij de verkiezingen zeer goed gedaan had. Dat dit niet gelukt is, heeft in de eerste plaats te maken met de overdreven eisen van GroenLinks i.v.m. de immigratie en vooral het klimaatakkoord van Parijs. Zoals ikzelf hier ook al meer dan eens geschreven heb, is heel dat klimaatgebeuren een erg vrijblijvend gebeuren. Men kan er pas op afgerekend worden over 30 of meer jaren en dan is het gemakkelijk nu hemel en aarde te beloven, ook al zou het kunnen dat het later grotendeels gebakken lucht is geweest, heel dure lucht dan.

   In de plaats van GroenLinks zou nu de Christen Unie meedoen, een kleine protestante partij die er voor kan zorgen dat het nieuwe Kabinet net de meerderheid haalt (76 zetels op 150). De andere meerderheidspartijen zijn de liberale VVD, die als grootste de premier mag leveren (het wordt dus Rutte III), de christelijke CDA en de links liberale D66. Met een economie die goed draait en een staatsschuld die bijna de Maastricht-norm haalt – in procenten zowat de helft van de onze - kunnen we er in dit land alleen maar van dromen, hoe schamper onze media er ook over mogen doen.

   Het is me wat met dat Ryanair. We zijn al e.e.a. gewend van die low cost maatschappij, maar de laatste stunt is wel de ergste: de volgende zes weken schrapt ze 2.000 vluchten en moeten zo’n 300.000 passagiers maar zien hoe ze er geraken.

   De reden voor dit bruuske besluit is, dat de vakantieregeling voor het personeel vanaf 01.01.2018 gelijk moet lopen met dat van thuisland Ierland en niet volgens het eigen boekjaar, zoals tot nu het geval was. Dat had men bij Ryanair moeten zien aankomen, maar dat is dus niet gebeurd. Reservepersoneel kan niet worden opgeroepen, omdat er geen reservepersoneel is. De maatschappij heeft een chronisch personeelstekort, o.m. te danken aan de slechtere beloning t.o.v. de meeste andere vliegtuigmaatschappijen.

   Nu is het zo dat men als gedupeerd passagier in een dergelijke situatie een schadeclaim kan indienen, maar Ryanair rekent erop dat de meeste van die passagiers dat niet gaan doen. Als individu valt zoiets trouwens niet mee; alleen wie dat doet in groep via e.o.a. organisatie zoals bij ons bv Testaankoop, maakt kans. En dan is het nog de vraag hoeveel men gaat krijgen. Ryanair-baas O’Leary, die pas drie dagen na de bekendmaking van de schrappingen zijn excuses aanbood, rekent op zo’n anderhalf miljoen euro, maar als het allemaal volgens het boekje gebeurt en volgens de verschillende wetgevingen, kan er sprake zijn van enkele tientallen miljoenen. Alles behalve low cost.

   Men zal het maar meemaken, zeker als men in het buitenland zit en maar moet zien op eigen kracht terug te komen. Of e.o.a. afspraak heeft die men niet na kan komen. Voor wie serieus zaken doet en waar veel geld mee gemoeid is, doet er dan ook best aan niet met Ryanair te vliegen. Ook andere maatschappijen vliegen tegenwoordig met een low cost afdeling, maar daar kan men meestal terugvallen op de moedermaatschappij als er iets grondig fout loopt.

---

   En dan iets anders. België zal, voor de tweede keer in drie jaar, de finale van de Davis Cup betwisten na een zege tegen Australië in de halve finale. In tegenstelling tot de meeste andere sporten, waar de toppers meestal Vlamingen zijn, zijn het bij de tennismannen de Waaltjes Goffin en Darci die er bovenuit steken. Knappe prestatie, die nog meer naar waarde zou geschat zou worden, mochten de heren ook eens een woordje Nederlands proberen te spreken. Dat is niet het geval, evenmin als vroeger bij Henin en nu bij de broertjes Borlée en zevenkampster Nafi Thiam. Het zijn geen monoglotten, want zij spreken ook allemaal behoorlijk Engels, maar de taal van de meerderheid in hun eigen land? Nee, hoor!

   Wielrenner Philippe Gilbert spreekt wel behoorlijk Nederlands, maar dat komt omdat hij met een Nederlandse getrouwd is, de beste methode om een andere taal te leren. Daarmee is hij in Wallonië wel de uitzondering die de regel bevestigt.

    Het heeft er alle schijn van dat het fameuze zomerakkoord eerst nog een herfstakkoord zal moeten worden alvorens alles wat toen beslist werd, definitief zal worden. Er zijn weinig punten waarover de meerderheidspartijen echt akkoord gaan, met als uitschieter de discussie over de pensioenen. Het is al lang geweten dat de Belgische pensioenen zowat de laagste zijn van Europa, de belastingen de hoogste. Dat alles neemt niet weg dat Bart De Wever (nog maar eens) gelijk krijgt, als hij zegt dat het betaalbaar moet blijven. En dit geldt niet alleen voor de pensioenen, maar ook o.m. voor de sociale zekerheid.

   Die uitleg van De Wever kwam er op de jaarlijkse familiedag van de partij, waar vooral de discussie oplaaide over het feit dat de partij bij de volgende verkiezingscampagne (weer) niet met het communautaire zou uitpakken. Ook volgens heel wat N-VA sympathisanten zou dit er wel eens voor kunnen zorgen dat vroegere VB-kiezers, die in 2014 voor het N-VA hebben gestemd, dat nu opnieuw voor het VB zouden doen. Ook hiervoor had Bart zijn uitleg en zei hij dat men het kan draaien zoals men wil, maar dat er niets zal veranderen als de Vlaamsnationalisten in het Vlaamse parlement geen meerderheid behalen. Iets wat klopt en wat ik in deze rubriek al jaren schrijf. In plaats dat VB en N-VA daarvoor elkaar de schuld geven, zouden ze er m.i. beter aan doen meer in de verf te zetten dat het de traditionele partijen zijn die niet meewillen. Zelfs als de Vlaamsnationalisten zouden samenwerken halen ze ook samen die meerderheid niet en daar knelt het schoentje. Naar buiten uit zouden de twee partijen beter de energie die ze nu aan elkaar verspillen, aanwenden om het in gebreke blijven van CD&V, SP.a en Open VLD meer in de kijker te plaatsen. Als ook dat niet lukt, blijft er nog de hoop dat er in Wallonië door het oprukken van de communisten van de PTB/PvdA na de volgende verkiezingen een links blok zou ontstaan, waardoor de tegenstellingen met een rechts blok in Vlaanderen dermate zouden kunnen worden dat de francofonen zelf vragende partij zouden worden om aan dit land een eind te maken. Dat is, zo te zien, alvast de natte droom van Bart De Wever.

   Gisteren schreef ik nog dat ook Rusland zich stilaan zorgen mag gaan maken i.v.m. Noord-Korea. Het zou echter wel eens kunnen dat onze Fikken gelijk heeft, waar hij schrijft dat er meer achter zit dan alleen die Oen. Of dat nu China en/of Rusland is, moet de toekomst nog uitwijzen, maar wat dat laatste land betreft mogen wij ons ook hier wel zorgen gaan maken. Er is niet alleen Noord-Korea, maar ook Syrië, waar Putin een eigen koers vaart, er is de haat/liefde verhouding met Turkije, waar nog zo’n gek aan het bewind is. Denk maar aan wat er gebeurde toen de Turken een Russisch gevechtsvliegtuig neerschoten en Putin zijn landgenoten opriep niet meer naar Turkije op vakantie te gaan. Nu heeft Turkije, nota bene een NAVO-partner, zelfs raketsystemen besteld in Rusland, spullen die niet integreerbaar zijn in het NATO systeem. Met in het achterhoofd wat de Russen al hebben uitgespookt in Oost-Europa: Georgië een deel van haar grondgebied afgepakt, idem de hele Krim, ondersteuning van de rebellen in oostelijk Oekraïne en zopas uitgebreide militaire oefeningen aan de buitengrenzen van de Baltische staten, Polen en Oekraïne, waarbij Rusland zegt dat het om 12.500 manschappen gaat, terwijl het waarschijnlijk om zo’n 100.000 gaat.* Die landen weten wat het betekent onder de Russische knoet te liggen, ook al is het de dag van vandaag geen Sovjet-Unie meer. Putin heeft trouwens ooit zelf gezegd het spijtig te vinden dat die niet meer bestaat. Hij noemde het ooit ‘de grootste geopolitieke ramp van de 20^ste eeuw’.

* Volgens internationale akkoorden hoeft geen buitenlandse controle bij militaire oefeningen als het aantal manschappen de 12.500 niet overschrijdt. Hier is dat wel het geval en liegen de Russen. Zoals zij ook altijd gelogen hebben over het neerschieten van de MH370 van Malaysian Airlines boven Oekraïense rebellengebied.

   Noord-Korea heeft zopas een tweede intercontinentale raket over het Japanse Hokkaido geschoten. Het tuig is in zee terecht gekomen op een afstand die vergelijkbaar is met deze naar het Amerikaans eiland Guam. Iedereen protesteert weer en de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties gaat weer bijeenkomen en waarschijnlijk nog meer sancties tegen het regime van Kim-Jong-Oen uitspreken. Zal het allemaal wat uithalen? Ik denk van niet, maar alles is beter dan een echte oorlog waarbij men er niet zeker van is of die Oen blufpoker zal blijven spelen of niet. Het is bijna niet te geloven dat een landje van niets, dat er nauwelijks in slaagt zijn eigen bevolking te voeden, hopen geld uitgeeft aan wapentuig waar andere rijkere landen liefst van al vanaf zouden willen. Zelfs vroegere medestanders zoals China en Rusland beginnen zich ongemakkelijk te voelen en stemmen in die Veiligheidsraad nu mee met de rest, iets wat nog maar vrij recent het geval is. Beide landen weten goed genoeg dat ze feitelijk Noord-Korea mee op de kaart gezet hebben.

   De oorlog in Korea begon in de jaren 1950, toen het Noorden het Zuiden aanviel. Nadat de Verenigde Naties, onder leiding van de Amerikanen, terugsloegen en op een gegeven ogenblik dreigden het Noorden te veroveren, zette China zelfs zijn eigen leger in. Rusland, toen nog de Sovjet Unie, heeft het Noord-Koreaanse regime meteen gesteund. Het is bijna niet te geloven, maar Rusland, qua oppervlakte het grootste land ter wereld, grenst ook aan Noord-Korea, al is het maar met een grensstrook van 18 km. Bedenkelijker is dat Vladivostok, Ruslands grootste stad in het Verre Oosten (de naam betekent ‘heerser van het Oosten’), op slechts 200 km van de Noord-Koreaanse hoofdstad Pyongyang ligt.

   Gaan ze Oen maar laten doen, in de hoop dat het bij blufpoker blijft? Mocht er straks toch iemand op het knopje drukken dan zal Armageddon niet ver meer af zijn, zeker niet in het Verre Oosten

   Tante Laurette gaat er dus mee ophouden, meteen als PS fractieleidster in de Kamer en na de verkiezingen van 2019 ook als voorzitster van de PS in het Brussels gewest. De vraag is maar of zij dat ook zou gedaan hebben mocht de PS erin geslaagd zijn de regering Michel ten val te brengen of haar partij de meerderheid (en het minister-presidentschap) te laten behouden in het Waals gewest. Niet alleen zijn dat nederlagen die kunnen tellen, maar de toekomst ziet er voor de PS al niet veel beter uit. Men moet alle peilingen niet geloven, maar het is een feit dat de schandalen van Publifin en Samusocial aan de partij gevreten hebben en niemand gelooft dat ze de situatie eens snel zullen gaan rechtzetten. M.a.w. Onkelinx verlaat het zinkende PS-schip.

   Vergeten we trouwens niet dat ook haar privéleven niet onbesproken bleef. Haar eerste, Marokkaanse man was een drugdealer, die uit de greep van het gerecht kon blijven omdat Laurette van haar positie als federaal minister van Justitie misbruik maakte door hem uit een Turkse gevangenis te halen. Alsof dat nog niet erg genoeg was, scheidde ze wel van hem maar gaf ze hem een goedbetaalde job op haar ministerie. Haar tweede man is de duurste advocaat van dit land die het vooral heeft kunnen maken dank zij de vele overheidsopdrachten die hij via de PS kreeg. Het koppel woont in een luxueuze villa te Lasne, de duurste gemeente van Wallonië. Ondanks het feit dat ze VB en N –VA regelmatig beschuldigde van collaboratie, had ze zelf een grootvader die waarnemend burgemeester was onder de Nazi-bezetting en dus collaboreerde. Kortom, het heeft arbeidersdochter Onkelinx allemaal geen windeieren gelegd en nu ze ziet dat de mayonaise niet meer pakt, stapt ze het af. ‘Après moi le déluge’ klonk nooit reëler.

   Het zal wel een toeval zijn, maar dezelfde dag dat Onkelinx haar politiek vertrek aankondigde, kwam ook Pascale Paraïta weer in het nieuws. Na een ‘dikverdiend’ verlof eist de vroegere directrice en oppergraaister van Samusocial haar oude job weer op! Die zal ze wel niet terug krijgen, maar ze zou dan officieel ontslagen moeten worden, wat haar een ontslagpremie tot 400.000 euro zou kunnen opleveren. ‘Il faut le faire’, om het nog eens in hun taal te zeggen. Voor wie het niet zou weten, het was Onkelinx die via haar tweede man, advocaat Marc Uyttendaele, nog geprobeerd heeft de onderzoekscommissie naar de wantoestanden bij de daklozen in Brussel niét te laten doorgaan. Maar dat was blijkbaar voor ‘witte ridder’ Maingain dan weer geen reden om niet met de PS verder te regeren in Brussel…

   Het is me daar wat bij Volvo Cars in Gent. Na twee dagen werkonderbreking en evenveel keren afwijzing van de directievoorstellen, is het personeel nu officieel in staking. Hoe dat gaat aflopen is nog koffiedik kijken, maar de vraag is hoe ze daarover gaan denken bij de algemene directie in Zweden en zeker bij de Chinezen die momenteel eigenaar zijn van het merk en de fabriek. Het wordt er niet makkelijker op als men weet dat de directievoorstellen wel werden aanvaard door de vakbonden, maar niet door de basis en dat het de vakbonden zijn die nu het stakersgeld gaan moeten ophoesten, omdat het bedrijf bij staking geen lonen meer uitbetaalt.

   Het gaat trouwens bij onze vakbonden van kwaad naar erger. Ze mogen dan nog steeds veel leden hebben, de meesten zijn vooral nog lid o.w.v. de syndicale dienstverlening (ziekenfondsen, werkloosheidsuitkeringen, juridisch advies e.d.). De stakingen die worden aangekondigd op 10 oktober lijken meer te maken hebben met het eigen vakbondspersoneel dan met de gewone leden. Denk maar aan het opschorten van de statutaire ambtenarij, waar vooral vakbondsafgevaardigden nu van profiteren. De vakbonden hebben aan cliëntelisme gedaan, in Wallonië nog meer dan in Vlaanderen, waardoor het gros van hun leden eerder tot de middenklasse is gaan behoren, die geen boodschap meer heeft aan strijdleuzen uit vervlogen tijden. Verder hebben de syndicaten geen kant en klare oplossingen voor de nieuwe problemen waarmee de leden geconfronteerd worden. Denk maar aan de digitalisering, de robotisering, de e-commerce die allemaal een andere aanpak vergen. Daardoor is het bij de voor 10 oktober aangekondigde staking duidelijk dat het louter om politiek gaat, wat niet de taak is van de vakbonden.

   Doelloos staken is niet meer van deze tijd en dat het sociaal overleg ook geen oplossingen meer brengt is, omdat de tijd dat de staat de rekening daarvan betaalde ook voorbij is. E.e.a. maakt dat de vakbonden zelfs intern verdeeld zijn en het onderling steeds minder eens. Dat in Wallonië de vlam nog brandt heeft te maken met de opkomst van de communisten van de PTB/PvdA waartegen het rode vakbondsfront ook geen ander antwoord heeft dan het syndicale opbod.

   In mijn blog van 20 augustus ll (‘Gelukkig zijn Vuye en Wouters er nog’) schreef ik o.m. dat ik hoopte dat het V&W duo nog tot 2019 zijn best zou blijven doen om de N-VA het vuur aan de schenen te leggen ‘i.v.m. de verkiezingsbeloften van die partij, waar we nu reeds nieuwsgierig naar uitkijken’. Wel, we hebben daarvan al een voorsmaakje gekregen. Volgens een artikel in Het Laatste Nieuws zou de N-VA voor de verkiezingen van 2018/19 geen communautaire campagnes gaan voeren. Met weer meer dan 30% in de komkommerpeiling en de bevestiging van Bart De Wever als voorzitter voor een vijfde termijn (wat zo’n beetje klinkt als de reclame van Miele: ‘Er is geen betere’), lijkt de partij daar inderdaad op af te stevenen. Ze is nu de volkspartij geworden die ze altijd wou zijn en gelooft er vast in weinig weerstand te zullen krijgen van de traditionele partijen die dat vroeger ook pretendeerden.

   De Wever wil blijkbaar geen campagne voeren die moet afhangen van de verkiezingsuitslag. Nochtans zal er nooit een confederale, laat staan een onafhankelijke Vlaamse staat komen zolang de Vlaamsnationalisten geen meerderheid kunnen halen in hun eigen parlement. Die Vlaamsnationalisten blijven dan ook verweesd achter. Van Grieken heeft in Steenstrate al opgeroepen tot een Vlaams front, maar daarvan zal weinig in huis komen. Zelfs al zou er een samenwerking en/of kartel komen tussen het VB, het duo V&W en misschien de restanten van LDD, zal dit nooit lukken als de N-VA daaraan niet meedoet. Nu ook cdH-voorzitter Lutgen verklaard heeft straks met de N-VA scheep te zullen willen gaan als die het communautaire loslaat, wordt de kans steeds groter dan we in 2019 inderdaad een regering Michel II gaan krijgen.

   Vlaamsnationalisten die in 2014 nog het VB gewisseld hadden voor het N-VA, doen er dan ook best aan op die beslissing terug te komen, het enige waarmee men de partij van De Wever pijn kan doen. Al is ook dit laatste relatief. Met een oorlogskas van zo’n 13 miljoen euro vanwege de staat die ze zou willen veranderen, kan de N-VA tegen een stootje. Zoals ik al schreef, wordt de N-VA wel de volkspartij, maar dan van België, niet van Vlaanderen.

   Er was vorige week weer heel wat te doen over het feit dat de helft van de spoedartsen eraan denkt ermee op te houden, met als belangrijkste reden het tekort aan spoedartsen en de stress die dat meebrengt. Voor wie deze rubriek al lang leest, is dat geen verrassing. Reeds meer dan 10 jaar geleden schreef ik dat we daar een tekort aan zouden krijgen, evenals aan tandartsen en huisartsen. Er zijn momenteel in Vlaanderen al 90 gemeenten waar geen huisarts meer is. Dit alles is het gevolg van het beruchte ingangsexamen, dat niets met geneeskunde te maken had en veel jongeren, die zich geroepen voelden tot het ambt van dokter, deed afhaken. Ik heb het zelf in de familie meegemaakt dat twee jongeren niet meteen slaagden en het later hebben moeten halen via drie jaar biomedische, waardoor ze wel een jaar verloren, het zgz schakeljaar, terwijl ze het later op de universiteit meer dan behoorlijk deden. Momenteel heeft men de cursus dermate gewijzigd, dat men niet meer eist dat de kandidaten een bepaald percentage halen, maar dat op voorhand wordt vastgelegd hoeveel kandidaten er na elk examen zullen worden aangenomen, ongeacht het percentage dat ze op het ingangsexamen halen. Dat laatste is al een bewijs dat de inrichters van deze klucht zelf weten dat de test zelf niets met geneeskunde te maken heeft en men zich pas aan de Unief zelf zal moeten bewijzen.

   In Francofonië, waar men 18 jaar lang het ingangsexamen heeft genegeerd, is men er nu ook mee moeten beginnen, daar ze daar dan weer teveel afgestudeerde artsen hebben, waarvan een deel niet meteen een Riziv-nummer krijgt en dus het beroep, waarvoor men een diploma had, niet kan uitoefenen. In de Franstalige media wordt er nu al gereclameerd dat ze daar over zeven jaar ook wel eens met een tekort aan artsen zouden kunnen komen te zitten. Met het overschot dat ze er nu hebben, kan men alvast daar enkele jaartjes bij tellen. In Vlaanderen zit men nu al met een nijpend tekort dat niet zal worden opgelost door wat te prutsen aan de regels. Het doet denken aan de nieuwe regels bij de e-commerce, waar men zgz nu ook ’s nachts zou kunnen werken. Dat laatste kan echter alleen maar na een akkoord met de vakbonden, die zo’n hoge eisen kunnen stellen dat er tenslotte toch niets van in huis komt.

   Men zou er haast aan gaan twijfelen of Kafka toch geen Belg was…

   Ik kom nog even terug op die komkommerenquête van VTM en RTL. Daarop voortbordurend denkt men nl in de zgz serieuze media dat Maingain’s broodje gebakken is. Dat zou wel eens flink kunnen tegenvallen. De man verkoopt zichzelf en zijn partij als de maagdelijkheid zelve, dit t.o.v. de andere partijen, die volgens hem corrupt zijn. Maar hij wil wel de coalities in Brussel en die van de Franse gemeenschap in stand houden, coalities waarin ook de meest corrupte van alle partijen deel van uitmaakt, nl de PS. Gisteren heb ik nog verteld dat Yvan Mayeur de ex-burgemeester van Brussel nog steeds dikbetaalde bijverdiensten heeft in intercommunales zoals Vivaqua, bij wiens werking men vragen kan stellen. Vergeten we daarbij niet dat de man nog steeds gemeenteraadslid is én parlementslid. Het gaat hier dus louter om bijverdiensten. Als men dus daar echt tegen is, moet men straks ook niet stemmen voor het Défi van Vlaamshater Maingain, die wél met de meest corrupte partij blijft samenwerken. Défi stelt buiten Brussel trouwens drie keer niks voor, terwijl het ook steeds duidelijker wordt dat de verhouding tussen Walen en Brusselaars steeds afstandelijker wordt. Vooral in de provincies Namen en Luxemburg heeft men genoeg van Brussel dat doet alsof het alles te zeggen heeft in francofoon België. Dat idee wordt versterkt door de verhuis van Waalse kopstukken naar de hoofdstad, zoals bv Onkelinx en Reynders. De termen WalloBrux en Fédération Wallonie-Bruxelles, die men gebruikt, zijn trouwens in de Grondwet niet terug te vinden en daarom onwettelijk. Ook om dat te veranderen zal er een nieuwe staatshervorming nodig zijn.

   Tenslotte zouden we haast nog vergeten dat er ook Vlaamse politici meespelen in de Brusselse comedia dell’arte. Bianca Debaets (CD&V) doet nog haar best, maar een Guy Vanhengel (Open VLD) voert slaafs de politiek van de Franstaligen uit. Tenslotte is er nog Smetje (SP.a), waarvan men al blij is dat hij niet meer in de Vlaamse deelregering zit. ‘Quantité négligeable’, om het in de taal van Maingain te zeggen.

   ‘We are the champions!’. Dit is het land van de politieke records. Niet alleen hebben we het record van de langste regeringsvorming (451 dagen!), ik denk niet dat er nog een land is met zes regeringen en zeven parlementen. En zelfs daar houdt het niet bij op. Deze zes regeringen blijken nu allemaal anders politiek te zijn samengesteld. Dat bleek na het Overlegcomité van de regeringen dat de voorbije week bijeenkwam. Nu Lutgen heeft vastgesteld dat hij de PS niet uit de Brusselse regering weg krijgt, noch uit de die van de Franse Gemeenschap is het overal anders: de federale regering met MR, N-VA, CD&V en Open VLD, de Vlaamse met CD&V, N-VA en Open VLD, de Waalse met MR en cdH, die van de Franse Gemeenschap met PS en cdH, de Brusselse met PS, cdH, Open VLD, Défi, Spa en CD&V en tenslotte de Duitstalige met SP, PFF en ProDG. Oef!

   In De Tijd vergeleek journalist Wim van de Velde het Belgisch model met de Brusselse zinkgaten. Vergeet het confederalisme. Het land zinkt gewoon zelf weg in de chaos. Het wordt helemaal hilarisch als men nu verneemt dat de drie recente grondverzakkingen in Brussel allemaal te maken hebben met gesprongen waterleidingen. De verantwoordelijke voor deze situatie is de Brusselse watermaatschappij Vivaqua, waarvan de (dikbetaalde) voorzitter van de raad van bestuur luistert naar de naam Yvan Majeur, de pas weggestuurde burgemeester van Broekzele. Buiten zijn riante job van burgemeester en zijn bijverdienste bij Samusocial (met het steungeld dat bedoeld was voor daklozen), die hij nu kwijt is, heeft hij dus nog minstens één royaal extra inkomen, zij het dan weer bij een instelling die haar werk niet behoorlijk doet. Eerst waren er de tunnels die inzakten, nu de waterleidingen die het begeven en de straten die wegzinken. Tussendoor maakt Brussel zich dan nog vrolijk met het boycotten van Zaventem door het opleggen van absurde geluidsnormen. In tegenstelling tot Brussel werkt het op Zaventem wel (als ze niet staken of aanslagen krijgen), maar dat is Vlaams grondgebied en daarvan ligt men in Brussel niet wakker.

   Wanneer gaat men ook aan francofone kant eens beseffen dat het zo toch niet verder kan. Het begint hoe langer hoe meer te lijken op dat orkest van de Titanic.

   Groot nieuws: in Wallonië moet er vanaf nu geen kijk- en luistergeld meer betaald worden. Dat was in Vlaanderen zestien jaar geleden al gebeurd en was toen – als het goed is, zeggen we het ook – een initiatief van Steve Stevaert, nota bene een socialist, terwijl de afschaffing in Wallonië gebeurt door de nieuwe centrumrechtse MR-cdH regering. Het geeft ook aan hoeveel linkser de Waalse socialisten zijn t.o.v. de Vlaamse en hoeveel jaren Wallonië achter loopt. De minder inkomsten zullen gecompenseerd worden door besparingen in vooral de overbevolkte Waalse administratie en niet door nieuwe belastingen.

   Nog een communautair nieuws is dat het ACV (voorlopig?) niet mee doet aan de door het ABVV vooropgestelde algemene stakingsdag van 10 oktober. De kans is groot dat we dan een herhaling krijgen van die van het voorjaar van 2016, toen er praktisch alleen gestaakt werd in Wallonië (vooral bij het spoor en in de gevangenissen), een staking die politiek gericht was, veel schade heeft veroorzaakt en niets heeft opgebracht. Het zal dit jaar waarschijnlijk niet anders zijn.

   Tenslotte, wat ik al eens terloops gemeld had, is het hele verhaal van Di Rupo in zijn laatste boek dat hij erop rekent dat de vele beloften die hij daarin doet (zoals bv de 4daagse werkweek zonder loon verlies) zouden gefinancierd worden door economische groei, een zoveelste rekening die Vlaanderen zou mogen betalen mocht er ooit iets van in huis komen. Het is nl bij ons dat men bij een economische groei meer winsten zal maken en daarmee mogen we dan de extra kosten van de niet-werkende Walen betalen. Als Di Rupo en andere linksen zeggen, dat ze België in stand willen houden, dan is dat in de eerste plaats omdat ze op die manier, via België, van de Vlaamse centen kunnen profiteren.

   Niets communautair? Alles in dit land is communautair.

   Een enquête van VTM en RTL over het stemgedrag in dit land, die normaal vandaag moest bekend gemaakt worden, lekte één dag vroeger uit voor wat de resultaten in Brussel en Wallonië betreft. Daar blijken nl grote verschuivingen te hebben plaats gevonden, al was dat wel te verwachten en dus toch niet zo sensationeel als men nu doet uitschijnen. Maar VTM houdt nu eenmaal van sensatie en het uitvergroten van nieuws.

   Dat de PS na alle schandalen klop zou krijgen is geen verrassing. Dat de communisten van de PTB (PvdA) daar, samen met de groenen van Ecolo, van zouden profiteren, ook niet. Dat het Défi clubje van Maingain erop vooruit zou gaan was ook al voorspeld, al blijft dat meer een Brussels verschijnsel. In Wallonië, waar de partij nergens staat, mag ze nu in een peiling wel stemmen halen, als het straks ernst wordt moet ze daar eerst nog eigen kandidaten gaan zoeken. Dat tenslotte de CdH van Lutgen klop krijgt is, heeft er vooral mee te maken dat de Ardennees maar in de helft in zijn opzet geslaagd is, gekoppeld aan het feit dat wie in dit land de stekker eruit trekt, er meestal voor gestraft wordt. Belgen, zowel Walen als Vlamingen, houden blijkbaar niet van de onrust die zo’n situaties met zich meebrengen.

   Tenslotte nog dit. Wie houdt nu een politieke peiling tijdens de vakantie en het politieke reces? In een periode waarop er normaal weinig of niets gebeurt, al was dat dit jaar iets anders in Francofonië, maar toch niet van die aard om mensen met vakantie te gaan lastig vallen over een politiek waaraan ze zich een heel jaar meestal ergeren…

   Joëlle Milquet is geen kandidaat meer bij de gemeenteverkiezingen van 2018 in Brussel. De voormalige voorzitster van het CdH en ex-minister zegt ‘zich niet meer thuis te vinden in het huidige politieke klimaat’. Momenteel zit ze nog wel in de Brusselse gemeenteraad én in het Brusselse parlement.

   De waarheid zal waarschijnlijk wel iets genuanceerder klinken, als we erbij vertellen dat la Milquet in april van vorig jaar opstapte als minister van o.m. Onderwijs in de Franse Gemeenschapsregering nadat ze in beschuldiging was gesteld voor mogelijke belangenvermenging tijdens de verkiezingen van 2014.

   Helemaal hilarisch wordt het pas als men madame Non hoort vertellen dat ze het status quo in de Brusselse regering en die van de Franstalige regering wil behouden, waarbij ze de politiek van Maingain steunt, dezelfde Maingain die zegt geen akkoorden te kunnen sluiten met MR en CdH zolang figuren zoals Armand Dedeckèr en Milquet aan de slag kunnen blijven.

   Ondertussen heeft rode Rudy Vervoort gesteld dat de Brusselse regering gewoon verder doet zonder de PS (zijn eigen partij) te laten vallen maar ook mét CdH-leden en verkozenen van de Vlaamse partijen (die er, nota bene, maar bij zitten voor spek en bonen). Er is in het francofone landsgedeelte helemaal geen eenheid meer. In Wallonië, waar het nieuwe parlementair jaar al begonnen is, delen MR en CdH nu de lakens uit, in Brussel en in de Franse Gemeenschap blijft het business as usual met PS, MR, CdH en Défi. Zoals ik al eens schreef ziet het er al langer hoe meer naar uit dat in die laatste twee entiteiten we te maken zullen krijgen met regeringen in lopende zaken en dit tot aan de verkiezingen van 2019.

   Een enquête van VTM en RTL over het stemgedrag in dit land, die normaal vandaag moest bekend gemaakt worden, lekte één dag vroeger uit voor wat de resultaten in Brussel en Wallonië betreft. Daar blijken nl grote verschuivingen te hebben plaats gevonden, al was dat wel te verwachten en dus toch niet zo sensationeel als men nu doet uitschijnen. Maar VTM houdt nu eenmaal van sensatie en het uitvergroten van nieuws.

   Dat de PS na alle schandalen klop zou krijgen is geen verrassing. Dat de communisten van de PTB (PvdA) daar, samen met de groenen van Ecolo, van zouden profiteren, ook niet. Dat het Défi clubje van Maingain erop vooruit zou gaan was ook al voorspeld, al blijft dat meer een Brussels verschijnsel. In Wallonië, waar de partij nergens staat, mag ze nu in een peiling wel stemmen halen, als het straks ernst wordt moet ze daar eerst nog eigen kandidaten gaan zoeken. Dat tenslotte de CdH van Lutgen klop krijgt is, heeft er vooral mee te maken dat de Ardennees maar in de helft in zijn opzet geslaagd is, gekoppeld aan het feit dat wie in dit land de stekker eruit trekt, er meestal voor gestraft wordt. Belgen, zowel Walen als Vlamingen, houden blijkbaar niet van de onrust die zo’n situaties met zich meebrengen.

   Tenslotte nog dit. Wie houdt nu een politieke peiling tijdens de vakantie en het politieke reces? In een periode waarop er normaal weinig of niets gebeurt, al was dat dit jaar iets anders in Francofonië, maar toch niet van die aard om mensen met vakantie te gaan lastig vallen over een politiek waaraan ze zich een heel jaar meestal ergeren…

   Zondag was er het eerste en enige debat tussen de twee kandidaten voor het Duitse kanselierschap waarvoor onze oosterburen over drie weken naar de stembus gaan. Angela Merkel zou het – volgens de kenners – op punten gewonnen hebben, wat geen verrassing was. Martin Schulz had een dubbel nadeel: als sociaaldemocraat maakt hij weinig kans, zijn politieke strekking zit nu eenmaal in de hoek waar de klappen vallen. Verder zit zijn partij mee in de huidige Duitse regering, zodat hij Merkel weinig verwijten kan. Toch was er één lichtpunt: toen Schulz zei dat – mocht hij kanselier worden - hij de toetredingsgesprekken met Turkije zou stopzetten. ‘Mutti’ ging nog niet zover, maar gaf wel toe dat het land van sultan Erdogan op dit moment geen lid kan worden en dit zeker niet zal worden zolang Erdogan het in Turkije voor het zeggen heeft. De relaties tussen Turkije en Duitsland (maar ook met Nederland) zitten momenteel in zo’n slechte fase dat het er niet naar uit ziet dat er ooit nog iets van komt. Daar kunnen we alleen maar verheugd om zijn. De economische banden tussen Turkije en de E.U. zullen wel blijven – er hangt voor beide partijen teveel van af - maar politiek gezien is er geen enkele reden om dat land nog een kans tot toetreding te geven. Er is natuurlijk het akkoord van 2016, waarbij Turkije er zich toe verbond de vluchtelingen uit Syrië niet verder naar Europa te sturen, maar dat zal Erdogan niet snel opzeggen, want zijn land kreeg daar 6 miljard euro voor toegezegd. Zó gek is hij dan ook weer niet.

   In april van dit jaar vroeg het Europese parlement dat de toetredingsgesprekken zouden worden bevroren. Misschien worden ze straks, na de Duitse verkiezingen, wel degelijk stopgezet. Men verwacht trouwens dat heel wat zaken nog hangende zijn o.w.v. die verkiezingen en dat er in dit najaar nog wel meer knopen zullen worden doorgehakt.