Begrijpend lezen

   Ik heb ooit al eens geschreven dat we met dat Brexit verhaal nog niet klaar zouden zijn en misschien niet klaar zouden komen. Ik zou eens moeten gaan neuzen in mijn documentatie, want het was een terloopse opmerking bij een ander verhaal. Zoals de zaken nu evolueren lijkt het er sterk op dat het zo is of zal zijn.

   Om te beginnen deed Trees May een grote stommiteit, toen ze nieuwe verkiezingen uitschreef, daar waar dat helemaal niet nodig was. Die zijn voor haar en haar partij bijna faliekant afgelopen: i.pl.v. stemmen bij te winnen, verloren de Tories de meerderheid in het Britse parlement en kon May nog net aanblijven dank zij het kleine DUP, de protestantse partij uit Noord-Ierland, die haar regering vanuit de oppositie zou ‘gedogen’.

   Uitgerekend dat DUP partijtje keurde May’s voorstel af om Noord-Ierland binnen het Brexit verhaal een speciale status te geven, zodat de grens tussen Ulster en de Ierse republiek geen harde zou worden. Ondertussen hadden de Schotse nationalisten én de moslim burgemeester van Londen al voorgesteld om ook zo’n status te verkrijgen, eenvoudig omdat zowel in Londen als Schotland bij de Brexit-verkiezing, net zoals in Ulster, een meerderheid gestemd had om bij de E.U. te blijven.

   Ondertussen zijn er al enkele overkoepelende organisaties op gebied van wereldgezondheid en financiën uit Londen vertrokken of zijn ze zich daarvoor klaar aan het maken. Zelfs mocht straks de Brexit niet doorgaan, die komen zomaar niet terug. ‘Oh, Great-Britain, my devotion, may you sink down in the ocean’, om even West-Side Story te parafraseren…*

   May is hoegenaamd geen Thatcher. Vraag is maar of ze zal blijven volharden met een verscheurde partij en een koninkrijk dat helemaal niét méér verenigd lijkt.

 * Die uitspraak gebruikten wij ook bij ITS voor strandingen bij DAF-Trucks als we problemen hadden met Britten. Een andere uitdrukking was die van ‘Houston, we have a problem’, die we gebruikten als iemands koptelefoon het liet afweten.

   Ook het CdH heeft haar eerste verkiezingscongres gehouden. De partij, wiens voorzitter Lutgen brak met de PS en de socialisten uit de Waalse regering stootte om samen een nieuwe deelregering te vormen met het MR, staat er niet zo best voor. Om te beginnen is er de Belgische traditie dat wie de stekker eruit trekt daar meestal geen voordeel uit haalt. Vraag het maar aan Crootje. Na de move van Lutgen is dat voor het CdH niet anders. Gelukkig zijn er eerst de gemeentelijke verkiezingen en staat de partij sterker op plaatselijk vlak, in de gemeenten en provincies. Ze beschikt nog over 70 burgemeesters, 340 schepenen en 1.200 raadsleden. Wat op federaal vlak zal gebeuren is andere koek, zeker nu blijkt dat de partij niet alleen niets meer te maken wil hebben met de corrupte PS, maar evenmin in de toekomst wil samenwerken met de N-VA. Tenminste, dat is wat Alda Greoli, CdH-minister in de nieuwe Waalse regering, vertelde aan Le Soir. Ondanks het feit dat haar partij nu met de MR in de Waalse regering zit en die partij ook de premier van de federale levert, beweert het mens dat ze al enkele jaren pijn heeft aan haar ‘sécu’. Dit laatste heeft niets met haar achterwerk te maken, maar met wat zij verstaat onder de Sociale Zekerheid (Sécurité), die – volgens haar – door de N-VA steeds meer communautair wordt en waarbij ook Open VLD niet vrijuit gaat. Ze verwijst daarbij naar de verdeelsleutel i.v.m. de artsenquota, die nog steeds 60/40 is in het voordeel van de Vlamingen. Nu weet ook zij wel dat dit de normale verdeelsleutel is omdat de Vlamingen nu eenmaal zo’n 60% van de bevolking uitmaken. Voor die artsenquota zou dat – volgens haar – anders moeten, omdat in Francofonië meer artsen afstuderen dan in Vlaanderen. Dat laatste klopt, maar is het gevolg van het feit dat de Franstaligen 18 jaar lang de wet daaromtrent aan hun laars hebben gelapt door de ingangsexamens te boycotten. Nu zouden zij, volgens die Greoli, voor die wetsovertreding ook nog moeten beloond worden!

   Het CdH heeft in 2014 al een eerste keer de kans gekregen op federaal niveau mee te spelen, als ze in 2019 weer weigert, om welke redenen ook, dan is zij gedoemd om helemaal weg te deemsteren. Of denken die Greoli en haar aanhang echt dat ze nog een kans zullen maken bij de PS?

   ‘Politiek is een georganiseerde vorm van discriminatie’, lees ik in De Tijd van dit weekeinde. Ge geeft iets aan de een, wat betekent dat een andere niets krijgt. Volgens De Tijd is dat niet ontoelaatbaar. In het licht daarvan is wat de Raad van State doet i.v.m. het zomerakkoord van de regering Michel spijkers op laag water zoeken en dat al voor de tweede keer. De meerderheidspartijen zijn niet verplicht die Raad te volgen, al kan men het ze wel moeilijk maken door bv daarna naar het Grondwettelijk Hof te trekken. Interessant om weten is wel dat de voorzitter van die Raad, een zekere Roger Stevens, van SP.a-signatuur blijkt te zijn en dat zou e.e.a. kunnen verklaren. Een van de zaken waarin de socialisten in dit land altijd hebben uitgeblonken, is net dat plaatsen van eigen pionnen in allerlei staatsinstellingen. Ze zouden nog enkele verkiezingen moeten verliezen om de invloed van die figuren weg te kunnen werken. Alhoewel, ook met CD&V in een regering heeft men niet veel oppositie meer nodig. Dat geldt trouwens niet alleen voor de eeuwige dwarsligger Kris Peeters, maar ook voor figuren zoals ‘Markske’ Beke, die zich o.m. in de zaak van de aangehouden Catalaanse ministers heeft laten kennen als een hatelijk ventje. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat mensen voor zo iemand nog zouden stemmen. CD&V heeft daarenboven nog het nadeel een partij te zijn die een deel van zijn aanhang verliest door ‘natuurlijke afvloeiing’; zij sterft letterlijk uit.

   Als alles normaal verloopt zou de federale regering echter deze week de laatste knopen moeten doorhakken, waardoor het zomerakkoord een Sinterklaasakkoord wordt. Wie leeft, zal zien.

   Wie dacht dat het onderdrukken van de nationalistische stromingen in Europa zou stoppen als men de Catalanen onder het Spaanse juk zou kunnen houden, mag zijn mening herzien. De Schotten houden zich gedeisd tot er meer klaarheid is over de Brexit, terwijl de grens tussen Noord-Ierland en de rest van het eiland ook nog wel eens voor verrassingen zou kunnen zorgen. Niemand, zowel in de Ierse republiek als in Ulster, wil dat er terug een harde grens komt. Komt die er wel, dan kan daar nog van alles gebeuren.

   Ondertussen is er echter een serieuze nieuwigheid in de opmars der Europese volkeren. Vandaag en volgende zondag zijn er regionale verkiezingen op het eiland Corsica. Bij de recente Franse verkiezingen haalden de Corsicaanse nationalisten drie van de vier zetels in het Frans parlement. Van de zeven partijen die nu opkomen zijn er drie van nationalistische strekking. Ze willen geen onafhankelijkheid, althans niet meteen, maar wel een verregaande autonomie, net zoals Catalonië. Tot 2014 was er op het eiland zelfs een gewapende vrijheidsbeweging, maar die heeft sindsdien de wapens afgezworen, wat geleid heeft tot het politiek succes van de nationalisten, in de eerste plaats de partij ‘Pé a Corsica’ (‘Voor Corsica’/Per la Corsica, in het Italiaans). Het geboorteland van Napoleone Bonaparte spreekt nog steeds Ligurees, het Italiaans dialect van de regio Genua.

   Eén van de Catalaanse (ex)ministers die samen met Puigdemont naar Vlaanderen gevlucht is, verklaarde voor het Tv-journaal dat de hoop van de Catalaanse nationalisten nog steeds een onafhankelijk Catalonië is, maar dat ze bereid zijn daarover te blijven praten met de Spaanse regering, zoals ze dat al tien jaar vragen. Onder Rajoy blijft de kans daarvoor echter uiterst klein. Zal Macron straks ook die weg uitgaan als hij met dezelfde vragen zal geconfronteerd worden vanuit Corsica? Hij zal het niet gemakkelijk hebben, zeker niet omdat na 01.01.2018 het eiland één regio wordt. Tot nu toe was het verdeeld in twee Franse departementen, wat Parijs de gelegenheid gaf ze tegen elkaar uit te spelen (‘Divide et impera’, vrij naar Julius Caesar).

   En wat met Vlaanderen? Wel, er bestaat nog steeds een mogelijkheid tot dromen. Als de linkse koers van de PS, zoals Di Rupo ze heeft uitgestippeld op het recente PS-congres in Luik, zich door zou zetten en er in Wallonië (en misschien ook in Brussel) een uiterst linkse coalitie van PS, Ecolo en PTB aan de macht zou komen, dan wordt het vormen van een volgende federale Belgische regering een mission impossible. Vergeet het record van 541 dagen dan maar.

   Ik heb hier al enkele keren geschreven dat de zesde staatshervorming, goedgekeurd door de drie traditionele partijen en de groenen, een draak was, waarbij men, zonder voorwaarden, Brussel jaarlijks een half miljard euro extra heeft gegeven, maar nog meer door wat bij Justitie zgz werd ‘hervormd’. De Vlamingen kregen wel een eigen parket in de Rand, maar de rechtbanken zelf niet. Die bleven in het oude kiesarrondissement B-H/V, waarbij de bevoegdheden van de Franstalige rechters zelfs nog werden uitgebreid. Zo kan een Franstalige die aan de andere kant Vlaanderen woont, voor de rechtbank in Brussel kiezen en krijgt hij daar gegarandeerd een soort voorkeursbehandeling, omdat het gros van de Franstalige Brusselse rechters uitgesproken links en anti-Vlaams is.

   Voor wie het niet zou geloven: zopas werd er nog klacht neergelegd tegen zo’n rechter, die het gepresteerd had de Vlamingen te beschuldigen van racisme tegen de Franstaligen. Zwart op wit, a.u.b. En daar hield het niet bij op. Verder kreeg het nu Vlaamse parket van Halle-Vilvoorde te horen dat het haar aan een minimum van intelligentie ontbreekt en werd zij beschuldigd van bevooroordeelde strafonderzoeken tegen Franstaligen, enkel en alleen omdat ze Franstalig zouden zijn.

   Als reactie op zoveel onzin hebben de burgemeesters van Halle-Vilvoorde laten weten dat ze een eigen rechtbank willen voor hun regio. Of ze die ooit gaan krijgen is een vraagteken, want daarvoor hebben ze ook een meerderheid nodig van Franstalige parlementsleden. Wat ook een vraagteken vergt in deze zaak is, waarom ze Hans Bonte (SP.a), burgemeester van Vilvoorde, als spreekbuis voor de actie hebben genomen, dezelfde Bonte die vijf jaar geleden, samen met zijn collega’s van de traditionele partijen, voor de huidige situatie had gekozen. Er is natuurlijk nog altijd meer vreugde voor het terugwinnen van één verloren schaap – althans volgens de Bijbel – maar men had een betere keuze kunnen maken.

   In dit land is iedereen tegen discriminatie, maar blijkbaar niet als het om Vlaamse eisen gaat…

---

   De twee vorige dagen staakte de TEC (Transport en commun), de Waalse tegenhanger van De Lijn. Geen hond die zich daar nog druk maakt over wat ze zelf de TEG noemen (Transport en grève). Alleen in de provincies Waals Brabant en Luxemburg reden er bussen, omdat daar een deel van het vervoer is uitbesteed aan private maatschappijen.

   Nieuw was gisteren de staking van de wegpolitie in Henegouwen. Een dag zonder snelheidscontroles of alcoholtests! Bij calamiteiten moest de politie van de andere provincies maar personeel naar Henegouwen sturen…

   Na Patrick Dewael is nu ook Pascal Smet (SP.a), minister van Mobiliteit en Openbare Werken in de Brusselse gewestregering, bevallen van een plan om van Brussel één stad te maken die zou samenvallen met het gewest. Daar de andere Vlaamse partijen er ook zo over denken, is dat niets nieuws onder de zon. Probleem is dat de 19 huidige baronnen, sorry: burgemeesters, allemaal behoren tot Franstalige partijen en van geen wijken weten. Smetje rekent op een nieuwe generatie Franstalige politici om van Brussel een normale (hoofd)stad te maken. Ik denk dat men dan evengoed kan wachten op Godot. Brussel heeft nu 19 gemeenten, evenveel burgemeesters, schepencolleges, gemeenteraden en OCMW’s. In totaal meer dan 1.000 postjes, waarvan er zo’n 900 zouden moeten verdwijnen. Zie je dat al gebeuren?

   Brussel zal dan ook een ‘hellhole’ blijven, als enige grootstad van betekenis die niet beheerd wordt door één burgemeester en beveiligd oor één politiecorps. Dat diezelfde stad het wel kan rooien met één brandweercorps is dan weer iets dat men nergens uitgelegd krijgt.

   Mochten Brussel stad en het Brussels gewest samenvallen, dan had men genoeg aan één burgemeester/minister-president, zeven (gewest) ministers en 69 parlementsleden en bespaarde men jaarlijks een klein miljard euro. Nu zal het steeds meer geld kosten. Vlaanderen heeft er dan ook alle belang bij Brussel geen enkele eurocent extra nog toe te kennen, het is het enige wapen waarover het daar nog beschikt.

---

   Dit eindejaar hebben we in Vlaanderen niet alleen Sinterklaas en de Kerstman, we hebben ook nog Puigdemont. Die brave man kan in Vlaanderen op nogal wat bijval rekenen, ondanks het feit dat Beke, de voorzitter van een partij die zich christelijk noemt, hem schuwt. De nummer één van de echte Catalanen heeft al een uitgebreide rondleiding in Brugge gehad, krijgt horden streekgenoten naar hier en was zelfs uitgenodigd door de intendant van de opera van Gent om daar het ballet ‘De Hertog van Alva’, van Gaetano Donizetti*, bij te wonen. De Spaanse ambassadeur was ook uitgenodigd, maar stuurde zijn kat. Raar, he?

* Voor de afeccionados : ‘Le Duc d’Albe’, was een onafgewerkt ballet van Donizetti dat werd gereconstrueerd door zijn landgenoot Giorgio Battistelli. Het speelt zich af tijdens de Geuzenopstand tegen de Spaanse bezetter hier, grotendeels in Brussel. Van toevalligheden gesproken…

   Gisteren kreeg ik een telefoontje van Artsen zonder Grenzen. Twee jaar geleden had ik die eens gesteund met de uitbraak van de besmettelijke Ebola ziekte in West-Afrika. Dat was eenmalig want ik heb het er niet mee met al die Internationale Wereldverbeteraars. In datzelfde West-Afrika verspeelde het Rode Kruis recentelijk nog enkele miljoenen euro’s.

   Nu kwam men vragen om steun voor de bevolking van ‘onze’ Kongo. Daar zouden honderdduizenden, misschien zelfs miljoenen mensen riskeren te sterven van de honger door het aanhoudende oorlogsgeweld. Dat gebeurt dan in een land waar de bodem zo vruchtbaar is dat er – bij wijze van spreken - takken zouden groeien aan een bezemstok mocht men die in de grond steken en laten zitten. Ik heb ze daar bij AzG laten weten dat ik niet meespeel voor een land waar alles wat dit land er ooit geïnvesteerd heeft, is kapot gemaakt en alle geld dat er later aan gegeven is, verloren is gegaan of niet terecht is gekomen bij de mensen waarvoor het bedoeld was..

   Toch zijn er bij ons mensen, voornamelijk francofonen die Kongo nog steeds beschouwen als hun nalatenschap, die dat nog altijd niet begrepen hebben. Zo is er dezer dagen in Kinshasa nog een splinternieuw megalomaan, waarschijnlijk peperduur ambassadegebouw ingehuldigd. Didier Reynders was aanwezig, maar van Kongolese kant niemand van de regerende partij van Kabila Jr, het staatshoofd dat vorig jaar al had moeten aftreden, maar dit – naar gangbare Afrikaanse gewoonte – niet wil doen. Mugabe kan zelfs geen uitzondering genoemd worden, want men heeft daar moeten wachten tot hij 93 was (en half dement) om hem opzij te kunnen schuiven. In Angola heeft de nieuwe president de dochter van de oude uit haar functie van CEO van de nationale oliemaatschappij ontheven. Volgens onze media, die men voor een keer kan geloven, wordt zij beschouwd als de rijkste vrouw van Afrika. In Kenia hebben ze wel de verkiezingen moeten overdoen, een primeur voor het zwarte continent, maar met hetzelfde resultaat, waarbij men nooit zal weten of die verkiezingen, wel eerlijk verlopen zijn.

   Dezer dagen is er in Abidjan (Ivoorkust) een topoverleg tussen de 27 staten van de E.U. en 55 landen van de Afrikaanse Unie. De E.U. komt er niet meer praten over ontwikkelingshulp, maar over een ‘investeringsfonds’ en wil daarbij ook de Europese privésector inschakelen. Zolang men echter het geld zal moeten blijven storten via Afrikaanse overheidsbedrijven is de kans groot dat er daarbij e.e.a. zal fout lopen. Met de Afrikaanse elite zal het wel los lopen. Voor het proletariaat moeten de Internationale wereldverbeteraars zorgen. Maar toch niet meer met mijn centen.

 * Naar ‘Skokiaan’ van Louis Armstrong (jaren 1950).

   Er zijn weinig materies waarover het hele jaar door zoveel gepraat en gediscussieerd wordt als over het Onderwijs. Van kleuterklas tot en met universiteit hebben zowel leraars, (ex)leerlingen, onderwijskoepels en de media zelf elke week wel iets nieuws om over te bakkeleien. Het laatste in de reeks is het voornemen van het Gemeenschapsonderwijs (GO) om de thuistaal van in de eerste plaats allochtonen toe te laten op school, niet alleen op de speelplaats maar ook in de klas. Vlaams minister Crevits is er voor omdat ook zij vindt dat kinderen tussendoor via hun hier vreemde moedertaal beter Nederlands zouden begrijpen en onthouden. Daar mag iedereen het zijne van vinden, maar voor mij is dat onzin.

   Het Gemeenschapsonderwijs heeft in Vlaanderen altijd qua kwaliteit ondergelegen bij het Vrij Onderwijs. Door die nieuwe maatregel zal dat verschil nóg groter worden. Het Franstalig onderwijs, dat vooral in Brussel al jaren op die manier voortsukkelt, staat in de rangschikkingen van de Europese regio’s niet eens bij de eerste 25, het Vlaams Onderwijs bij de eerste 5! Dat alleen zegt al genoeg. Als men straks in elke klas elke dag een deel van de tijd moet verliezen om iets uitgelegd te krijgen waarbij het ene kind het tussendoor aan het andere moet vertalen, dan zal dat gaan ten koste van de algemene kwaliteit van het onderwijs zelf, ook voor de kinderen wier thuistaal het Nederlands is. Het zou kunnen dat er hier en daar een allochtoon kind baat bij heeft, op die manier zal het echter nooit een hoog niveau Nederlands halen en hypothekeert het zijn eigen toekomst.

   Als men echt wil dat allochtone kinderen hier vlot Nederlands leren, moet men hun ouders ertoe aanzetten dat thuis ook te doen, of althans te proberen. Wie thuis Turks, Arabisch of Lingala blijft spreken, en naar radio- en Tv-programma’s uit het thuisland blijft horen en kijken, zal het hier nooit ver brengen.

   Het wordt me daar wat in de koekenstad. Ik heb zo het idee dat de laatste modder er nog niet gesmeten is. Na de beschuldigingen aan het adres van De Wever en zijn omgeving omdat ze een etentje hadden met een vastgoedmakelaar die ook projecten voor de stad zou behandelen – en De Wever’s reactie daarop – bleek dat een van de hoofdaanklagers zelf nauwe contacten had met Land Invest, het bedrijf in kwestie. Het gaat om Tom Meeuws, de kersverse SP.a voorzitter en mede kopman van het ‘Samen’ allegaartje (Groen, SP.a en ‘onafhankelijken), die in een vorig leven een bestuursfunctie had bij De Lijn. Daar de campagne voor de gemeentelijke verkiezingen al van start is gegaan, moeten die verklaringen met een grote korrel zout worden genomen, ook die van De Wever die m.i. óver acteerde. Ook als men, zoals Meeuws, (nog) geen openbaar mandaat heeft, is het in deze zaak niet gepast woorden te gebruiken als ‘immocratie’ en ‘paaitaks’. Zelfs bij De Morgen konden ze er niet mee lachen*.

   Meeuws tafelde zelf nl ook met de veel besproken Eric Van der Paal in het eveneens veelbesproken ‘Fornuis’ restaurant, toen hij daar ooit in zijn functie bij De Lijn mee ging praten over laadinfrastructuur voor elektrische bussen in ondergrondse parkings. Die Van der Paal schijnt trouwens een gladde jongen te zijn, ‘een aardje naar zijn vaartje’ Rudi, die ik trouwens persoonlijk gekend heb.

   Rudi Van der Paal heeft nl ook een tijdje gronden verkocht op Sardinië. Hij was daar in feite een concurrent van ons en ik heb er eenmaal een lange babbel mee gehad aan de bar van het hotel Mediterraneo in Cagliari. Toen later mijn vrouw’s moeder en jongste zuster, die bij ons op vakantie waren geweest, op de terugvlucht via Rome daar strandden wegens een staking, zat Rudi op hetzelfde vliegtuig met een groep klanten. Om zijn mensen bezig te houden gaf hij het hele gezelschap een dag rondleiding door de eeuwige stad en nodigde moeder en dochter uit mee te doen op zijn kosten. Daar kon ik alleen maar ‘chapeau’ op zeggen.

 * Volgens de laatste berichten blijkt er van hetzelfde verjaardagsfeestje een foto te zijn opgedoken van Freya Piryns van Groen, partner/vriendin (schrappen wat niet past) van Willem-Frederik Schilz, zoon van (Open VLD). Zou er echt niemand geweest zijn van CD&V?

   België heeft (nog maar eens) van Europa een onvoldoende gekregen voor zijn begroting. Het komt zo’n 2,5 miljard euro tekort, maar niemand maalt er nog om, zelfs niet de oppositie die om de haverklap méér geld vraagt voor allerlei – volgens haar – dringende maatschappelijke problemen. Met de staatsschuld komt het m.i. hier nooit meer goed. Het heeft zelfs geen zin nog te blijven kankeren op de zgz neoliberale cultuur, want dat slaat ook nergens op. De schulden die België gemaakt heeft, werden niet gemaakt door centrumrechtse, maar door centrumlinkse of enkel linkse regeringen. De linkse partijen, die nu zowat overal in de oppositie zitten, hebben dan ook geen reden tot reclameren. Het zijn zij die de schuldenberg mee gecreëerd hebben, af en toe geholpen door de christendemocraten of door zgz links-liberalen van bv het type Verhofstadt.

   Van de regeringen Verhofstadt weten we dat die de buffer van 6%, die Dehaene had achtergelaten als een appeltje voor de vergrijzingsdorst, hebben opgesoupeerd. Dat verhaal is bekend. Ook bekend, maar minder in het politieke daglicht, is de zogeheten ‘sales & backlease” operaties die de regeringen Verhofstadt, met hun begrotingsspecialist Vande Lanotte, op poten hebben gezet. Om het budget te doen kloppen werden staatseigendommen verkocht en meteen terug gehuurd aan abnormaal hoge prijzen, allemaal om tot een sluitende begroting te komen, niettegenstaande het Rekenhof toen al zei dat ze onrendabel waren.

   De Koninklijke Munt, een van de gebouwen die de regering Verhofstadt destijds verkocht en terug huurde, gaat eind dit jaar dicht. Er moet nog wel tot 2021 jaarlijks 635.125 euro huur voor betaald worden. In de Brusselse Paleizenstraat staat een overheidsgebouw waar nog amper 40 ambtenaren werken, maar dat de staat jaarlijks meer dan 2 miljoen euro huurgeld kost en dit tot 2026. En dat zijn dan nog maar enkele voorbeelden. Toen Yves Leterme in 2008 Verhofstadt opvolgde, bleek dat er van Dehaene’s buffer helemaal niets meer overschoot en sindsdien is het alleen maar erger geworden.

   De huidige centrumrechtse regering wou de staatsschuld drastisch verminderen. Dat was trouwens de reden waarom de N-VA het communautaire voor een legislatuur in de koelkast wou stoppen: eerst de staatsschuld afbouwen. De eerste helft van die legislatuur leek dat te lukken. Nu ziet men dat het niet het geval zal zijn. Geen enkele al dan niet nieuwe Belgische federale regering zal de staatsschuld naar beneden krijgen, tenzij met drastische structurele maatregelen die men maar niet gerealiseerd krijgt, zoals het afschaffen van de senaat, de provincieraden, de subsidies aan media en politieke partijen, aan overbodige politieke organen en dubbelmandaten op alle niveaus, waarbij men niet moet vrezen het aantal werklozen te zien vermeerderen. Er zijn tienduizenden vacatures die men niet eens ingevuld krijgt..

   De PS houdt vandaag een congres in Luik, niet zomaar een congres, maar het slotcongres van wat ze zelf ‘Chantier des idées’ (Werf van ideeën) noemt. Er is meer dan twee jaar voorbereiding aan vooraf gegaan, vanaf ergens in 2015 toen links Wallonië zich realiseerde dat centrumrechts federaal zou stand houden. Ondertussen is de partij ook uit de Waalse gewestregering gewipt, waar nu een nipte coalitie van MR en cdH het voor het zeggen heeft.

   Dat slotcongres, dat helemaal beheerst zal worden door Di Rupo, die helemaal niet aan vertrekken denkt, gaat niet minder dan 170 voorstellen doen op een turf van 144 bladzijden. Marx achterna, terug naar de klassenstrijd. Sommige teksten zouden zo links zijn dat ze letterlijk zijn overgenomen uit de schrijfsels van Marx en Engels.

   De PS wil naar een vierdaagse werkweek, wil de pensioenleeftijd terug brengen naar 65 jaar, een progressieve belasting op alle inkomsten, ook die uit kapitaal en zelfs enkele wetten terugtrekken die onder de regering Di Rupo waren ingevoerd, zoals de beperking van de inschakelingsuitkering.

   Kortom, mocht de PS de volgende verkiezingen winnen, desnoods samen met Ecolo en onder bepaalde voorwaarden zelfs met de communisten van de PTB, dan gaat alvast Wallonië resoluut de linkse toer op, de DDR achterna. Vraag is natuurlijk wat het dan zal worden op federaal vlak, zeker als Vlaanderen centrumrechts zou blijven stemmen. Met een uiterst links Wallonië en een centrumrechts Vlaanderen is er maar één valabele oplossing: België splitsen. Er is natuurlijk Brussel nog, maar de gebeurtenissen van de laatste maanden en weken (zelfs gisteren nog) hebben pijnlijk aangetoond dat Broekzele niet in staat is zelf zijn zaakjes te beredderen.

   Het moet lang geleden zijn, misschien nog wel van vóór de val van de Berlijnse Muur en die van het Sovjet imperium, maar ik heb toen ooit een artikel gelezen over een meer in Rusland waarin men kernafval dumpte, zoveel dat wie een uur aan de oever van dat meer zat, riskeerde te sterven. Tijdens de koude oorlog kon dat ook anti-Russische propaganda geweest zijn, maar nu blijkt dat niet zo en bestaat dat meer nog altijd met ongeveer dezelfde functie. Men kiepert er tegenwoordig de kernafval niet meer zomaar in, men ‘begraaft’ die in de bodem van het meer, dat de naam Karatsjaj draagt. Dit niet al te groot meer droogt in de zomermaanden soms wel eens uit en wie dan op die bodem gaat zitten of liggen, sterft er binnen het uur.

   Het Karatsjajmeer ligt bij het dorp Majak, zo’n 150 km ten zuidoosten van de stad Jekaterinenburg, richting Kazakstan. In de buurt ligt de Tetsja rivier waarin ook kernafval gedumpt werd en het grotere Kyzyltasjmeer, waarvan het water gebruikt wordt voor de koeling van de kernreactoren, waarna het ongezuiverd weer in het meer vloeit. In de verwerkingscentrale werken liefst 15.000 mensen, waarvan er heel wat onteigend werden om de fabriek te kunnen uitbreiden en als compensatie werknemer konden worden. Het is een van de grootste nucleaire sites ter wereld, maar dan wel een die volledig verouderd is.

   Het hele verhaal is weer boven water gekomen, nadat de Franse nucleaire waakhond ISRN recentelijk in Europa verhoogde luchtconcentraties vond van radioactieve ruthenium 106. Dit werd twee weken later bevestigd door de Russische meteorologische dienst, die erbij voegde dat de radioactiviteit in de bovenstaande regio bijna 1.000 maal (!) boven de norm lag. Over de gezondheidstoestand van de inwoners hoort men niet veel, maar goed kan die nooit zijn.

   We mogen blij zijn zo’n controledienst als die Franse hier ter beschikking te hebben, wij die ons al zo druk maken over de luchtvervuiling op onze wegen en in onze steden.

---

   Nog zo’n dienst als die Franse ISRN is de ‘Comprehensive Nuclear test-ban Treaty’ agency’ uit Wenen die zich bezig houdt met de monitoring van eventuele kernproeven over de hele wereld. Het was die dienst die op 15 november een ongewoon geluid had waargenomen in de Zuid-Atlantische Oceaan, op 450 km van de Argentijnse kust. Meer dan waarschijnlijk ging het hier om een ontploffing in de Argentijnse duikboot die men sindsdien kwijt is en waarvan de 44 koppige bemanning het waarschijnlijk niet overleven zal…

   De affaire rond de Brusselse politie blijft aanslepen. Daar één politiezone van maken voor de hele stad zou mogelijk zijn, want alle Vlaamse partijen zijn het daarover eens. Daar zij de meerderheid hebben zouden ze dit kunnen beslissen, maar Jambon, als minister van Binnenlandse Zaken de eindverantwoordelijke, ziet dat niet zitten. Eigenlijk is dat ergens wel begrijpelijk, want dat zou ingaan tegen de wil van gemeenten, die hoofdzakelijk door (officieel) Franstaligen bewoond zijn. Toch zal er iets moeten gebeuren en de Vlaamse partijen zouden in elk geval moeten uitsluiten Brussel nog één eurocent extra toe te kennen. En zeker geen miljoenen meer zoals gebeurd is bij de zesde staatshervorming. Als zij het anders willen aanpakken – en dat zal moeten – zullen de Brusselaars er zelf maar voor moeten opdraaien en elders wat minder voor moeten uitgeven. Voor de kerstversieringen is het al te laat, maar er zijn genoeg feestelijkheden in Hellhole City waarop enorm kan bespaard worden.

   En wat voor dit idee: als we nu eens zorgden voor een eerste stap, een tussenoplossing en de zes politiezones voorlopig wel laten bestaan, maar binnen die zones één gemeente maken? Dat zou maken dat we in Brussel nog met zes gemeenten zouden te maken hebben i.pl.v. met negentien nu en heeft de politie maar rekening te houden met één burgemeester i.pl.v. nu drie of vier. De gemeenten die hun zelfstandigheid verliezen zouden dan districten worden, zoals dat ook in elke geciviliseerde andere stad is gebeurd. Dezelfde regel kan ook dienen voor het reduceren van de negentien OCMW’s tot zes. Dit moet mogelijk zijn en zou kunnen worden opgelegd ongeacht wat de plaatselijke baronnen daarover denken en zeggen. Als zo’n regeling zou lukken, gaan de kiekenfretters hopelijk inzien dat een tweede stap – één politiezone voor heel Brussel – ook moet kunnen.

   Nu IS ook in Syrië verslagen lijkt, begint het stilaan tot de strijdende partijen door te dringen dat er op het diplomatiek vlak iets moet gebeuren. Het initiatief daartoe kwam van Vladimir Poetin die ‘zijn’ bondgenoten naar Moskou riep om daar e.e.a. te bespreken. Aan de vooravond mocht zelfs ‘overlever’ Assad even komen opdraven, maar de eventueel uiteindelijke gesprekken zullen gaan tussen Rusland, Iran en Turkije. De U.S. en zijn westerse bondgenoten werden helemaal niet uitgenodigd en hetzelfde gold voor de Koerden en de rest van de zowat 30 rebellengroepen die bij het Syrische wespennest betrokken zijn. Ongeveer de helft van hen werkt dan nog samen met Saoedi Arabië, de aartsvijand van Iran, dat zelf een hele interne politieke omwenteling meemaakt. Voeg er tenslotte nog bij dat Erdogan steeds erop gestaan heeft dat Assad zou verdwijnen en dat de Koerden aan de grens met Turkije geen eigen staat zouden krijgen. Turkije steunde de rebellen die tegen Assad vochten en de Koerden werden bewapend door o.m. de U.S.

   Waar in heel de discussie tot nu toe weinig over gezegd en geschreven wordt, is dat IS ook verjaagd werd uit de laatste Iraakse steden die ze bezette en dat dit vooral te danken was aan de luchtsteun die het officiële Iraakse leger kreeg van de Amerikanen en hun bondgenoten, waaronder ook België. Heel wat van de animositeit die er bestaat tussen de partijen die nu een oplossing zoeken, heeft tenslotte te maken met de tweedracht, om het zacht uit te drukken, die er zowel in Syrië als in Irak en de buurlanden bestaat tussen soennieten en sjiïeten die elkaar nog meer haten dan de in hun ogen ongelovigen.

   Er zal in dat deel van het Midden-Oosten nooit een duurzame oplossing voor het conflict komen als men de landsgrenzen laat zoals ze nu zijn. Als men Assad aan het bewind wil laten blijven, mag dat alleen zijn in de regio van Damascus, waar zijn sjiïetische Alawieten in de meerderheid zijn, moet men de Koerden in Syrië een eigen autonoom gebied geven en moet in alles wat er overschiet een soennietisch regime komen. Dat laatste betekent dat delen van Zuidoost Syrië en van Noord Irak een nieuwe soennitische entiteit moeten worden, zodat de rest van Irak – het centrum en het zuiden – uitsluitend sjiïetisch zal zijn, terwijl ook daar de Koerden het autonome gebied, dat ze in feite al hebben, mogen behouden. Op die manier zullen soennieten en sjiïeten van elkaar gescheiden leven zodat de ene groep de andere niet meer zal kunnen verdrukken.

   Het alternatief is, dat er daar nooit meer vrede zal komen…

     Als gevolg van de komende Brexit, waarvan niemand voorlopig zeker is hoe die gaat aflopen, zijn er toch al heel wat bedrijven die Europees werken en niet langer in de UK willen blijven. Het goedkoopste zou zijn die zaken te verhuizen naar centraal Europa, maar niemand staat te springen om daar te gaan werken. Zo heeft het Europees Geneesmiddelenagentschap beslist te verhuizen naar Amsterdam, dat de stemming ervoor nipt won van Milaan. Een zaak te meer waarop Rutte III zijn borst vooruit mag steken: het agentschap telt 900 medewerkers en krijgt jaarlijks zo’n 36.000 bezoekers over de vloer die allemaal een of meerdere dagen zullen verblijven. Hij moet zich voor deze zaak niet eens meer druk maken om te zeggen dat Nederland het beter doet dan België, zeker niet nu Brussel met zijn huidig imago in dergelijke keuzes niet meer mee speelt. Ook de Bankenautoriteit blijft in West-Europa en zal verhuizen naar Parijs.

   Merkwaardig is wel dat daar waar de multinationals het in België niet (meer) zien zitten, er bij de internationale pensioenfondsen het tegenovergestelde gebeurt. Die willen juist naar dit land komen. In de context van wat hierboven staat, lijkt zoiets niet meer normaal. Maar daar zijn redenen voor.

   Om te beginnen worden winsten, gemaakt door pensioenfondsen, in België niet belast. Daar komt nog bij dat de FSMA, de Belgische Autoriteit voor Financiële Diensten en Markten, ‘constructief en flexibel’ met de fondsen meewerkt. Lees: ‘er kan over alles gepraat worden’. Zo heeft men vorig jaar de Belgische wet ‘aangepast’ om het pensioenfonds van ExxonMobil naar hier te halen. Die firma vroeg om uitkeringen aan niet-inwoners van dit land vrijgesteld te maken van bedrijfsvoorheffing, wat intussen wettelijk mogelijk is gemaakt. Zoiets doet denken aan Kazachgate.

   E.e.a. heeft wel gemaakt dat er nu al zo’n 20 pensioenfondsen voor België hebben gekozen. Vraag is wat wij, inwoners van dit land, daaraan hebben, zeker als men weet dat er rechtsreeks zo goed als geen arbeidsplaatsen mee gecreëerd worden. Het zou dan ook beter zijn dat men eens en voorgoed komaf maakt met onze lekkende wetgeving en er bv een vlaktaks tegenaan plakt. Voor één keer ben ik het met de Open VLD daarover eens, al had die partij dat ook al 20 jaar eerder kunnen voorstellen (en uitwerken).

   De gesprekken voor een nieuwe Duitse regering zijn mislukt. ‘Mutti’ hat es diesmal (noch) nicht geschaft. De programma’s van liberalen en groenen bleken niet te verzoenen. Merkel had misschien beter eens te rade kunnen gaan bij Verhofstadt, die daar met zijn paarsgroene regering wel in slaagde. Misschien was ze echter niet bereid haar eigen programma te verloochenen, zoals het genie uit Gent dat heeft gedaan…

   Verkiezingen in Europa worden echte kansspelen. In Frankrijk won een compleet nieuwe partij, in Italië is het allerminst zeker dat Renzi nog terugkomt na de pandoering die zijn partij kreeg op Sicilië (waar Berlusconi’s partij weer uit zijn as verrees). May deed haar eigen partij de meerderheid in het Britse parlement verliezen door een roekeloze, nodeloze verkiezing uit te schrijven, waardoor ze nu een soort minderheidsregering aanvoert. En in Nederland kreeg men, na een lange regeringsvorming die een recordtijd duurde, een onuitgegeven meerderheid van vier partijen met één zetel op overschot. De liberaal Rutte, die nu zijn derde Nederlandse kabinet leidt, dacht eens te kunnen uitpakken met te stellen dat zijn land het toch beter doet dan België – wat niet moeilijk is – maar kreeg daarop van hieruit heel wat protest.

   Toch had Rutte grotendeels gelijk dat bedrijven hier gaan lopen. Zo betalen bedrijven in België 50% van de loonmassa aan Sociale zekerheid (36% door de werkgever en 14% door de werknemers), een onroerend goed belasting, gemeente- en provinciale taksen, belasting op drijfkracht, verkeersbelasting op het wagenpark, overdrachttaksen, btw en dan nog die vennootschapsbelasting waar het tegenwoordig allemaal om gaat.

   Kortom, het gaat niet goed met Europa en dan hebben we het nog niet eens gehad over de schande van de manier waarop Spanje de Catalaanse crisis aanpakt en Europa helemaal niets doet. Of over de klimaatconferentie in Bonn – het vervolg van die van Parijs - die een maat voor niets werd, evenmin als de zgz ‘sociale’ top in het Zweedse Göteborg, waar Merkel niet eens bij was en waarbij niemand verplicht wordt de goedgekeurde maatregelen toe te passen. Het wordt hoog tijd dat men zich eens beraadt of dit Europa nog wel nodig is. Het land van de ondergaande zon begint zijn Assyrische naam* echt waar te maken.

 *   De naam Europa komt van het Assyrische woord ‘ereb’, wat ‘donker land’ betekent. Gezien vanuit het Midden-Oosten zag men hier bij ons de zon ondergaan.

   Dat we hier ergens in de jaren 2020 allemaal elektrisch gaan rijden is iets dat ik al langer betwijfel. Alleen al om dat in Vlaanderen waar te maken zouden we daartegen zo’n 1500 extra windmolens moeten geïnstalleerd hebben. Heel die evolutie naar elektrisch rijden zal dan ook zijn tijd moeten hebben.

   Parallel aan bovenstaande, zijn er de sprookjes die Elon Musk, de Zuid-Afrikaanse visionair van Tesla, verkoopt. De afgelopen week stelde hij weer twee nieuwigheden voor: een elektrische sportwagen die nog sneller optrekt dan de huidige klassieke modellen en een elektrische vrachtwagen die – leeg weliswaar – 1.000 km zou kunnen afleggen en beladen de helft. Dat laatste betwijfel ik ten zeerste. Ik heb niet voor niks de laatste 22 jaar van mijn carrière in een internationale pechdienst voor vrachtwagens (en autobussen) gewerkt. Een vrachtwagen beladen met enkele tientallen tonnen lading, zal meer nodig hebben dan wat Tesla nu te bieden heeft. Het bedrijf slaagt er voorlopig niet eens in de eerder beloofde realisaties te verwezenlijken, laat staan er geld van te maken. Sinds het bedrijf bestaat, werkt men er met grote verliezen en zit het tot over de oren in productieproblemen met de wagens die het momenteel maakt. Van de Tesla model 3, waarvan men er 200.000 per jaar zou maken, rollen er amper 260 per kwartaal van de band. Het probleem zou de zgn ‘gigafactory’ zijn, waar men de nieuwe batterijen maakt. De vraag is maar hoe lang beleggers een bedrijf gaan blijven steunen waarvan de beurswaarde momenteel al hoger ligt dan bv Ford, maar waarbij de vraag is hoeveel gebakken lucht daar in zit. Tussendoor zou Musk nog aardig wat verdienen aan de verkoop van zijn Paypal online betaalsysteem, maar moet hij ook zien dat er iets overblijft van de ruimteplannen met zijn SpaceX. De man mag dan al een visionair zijn, dromen blijft nog altijd bedrog.

   Dit weekeind viert Open VLD haar 25 jarig bestaan en houdt de partij een zogenoemd ‘vrijheidscongres’, waarop het liberalisme voor de komende tien jaar zal besproken worden. Tien jaar is niet niets, zeker niet in de politiek, al blijft het wel overzichtelijker dan de termijnen waarmee bv op klimaatconferenties gerekend wordt.

   Centraal staat op het congres dat de partij in de toekomst af wil van alle soorten belastingsregels en achterpoortjes, door die zoveel mogelijk af te schaffen en te vervangen door een vlaktaks, iets wat ook in deze rubriek al meer dan eens ter sprake kwam. Voor wat de Open VLD betreft moet daar wel worden bij verteld dat het eerste blauwe initiatief dateert van tien jaar geleden en gelanceerd werd door niemand minder dan Jean-Marie Dedecker, die het later bij de partij voor bekeken hield. Deze laatste vraagt zich trouwens af waarom de partij er nu pas mee af komt, terwijl ze zelf al een twintigtal jaren in de diverse regeringen heeft gezeten. Dat de vlaktaks nu plots weer opduikt geeft aan dat de partij terug wil naar de Burgermanifesten van de jonge Verhofstadt, die hij schreef vanuit de oppositie, maar verloochende toen hij als regeringsleider in twee legislaturen de kans kreeg ze uit te voeren. Als de Open VLD terug naar die Burgermanifesten wil, dan doet ze er best aan tegelijk afstand te nemen van Verhofstadt, wil ze vermijden dat ze daar anders steeds op zal worden aangerekend. Zie je dat al gebeuren?

   De regeringen Verhofstadt zorgden wel voor enkele grote ethische veranderingen, zoals het homohuwelijk, het verder uitwerken van de euthanasiewetten, het stemrecht voor buitenlanders in gemeenteverkiezingen e.d. Ik denk niet dat de partij veel stemmen bij zal winnen als ze op dat terrein wil verdergaan. Net zoals de andere traditionele partijen heeft Open VLD veel van zijn pluimen verloren. De twee liberale politici die in Vlaanderen een zekere populariteit genieten, Tommelein en Somers, komen niet eens uit blauwe families, maar uit de vroegere Volksunie. Voor de rest is de partij ideologisch leeg geregeerd, zoals ook ‘Deckerken’ het stelt.

   Er zijn hardnekkige geruchten dat Rusland blijft pogen de Westerse landen te destabiliseren via het Internet. Na al wat we daarover al kunnen horen en lezen hebben m.b.t. de Amerikaanse verkiezingen, blijken er nu ook inmengingen te zijn geweest in de UK, Nederland en … Catalonië. Dat laatste werd bevestigd door de Spaanse minister van Buitenlandse Zaken, nadat eerder ook al Theresa May hetzelfde had gedaan voor wat de UK betreft. Ge vraagt u af waar die mensen mee bezig zijn, zeker als men dan hoort dat het niet alleen Rusland is dat zich daarmee bezig houdt, maar ook Venezuela, ‘la piccola Venezia’ (klein Venetië), zoals ontdekkingsreiziger Amerigo Vespucci het noemde, de man naar wiens voornaam later een heel werelddeel zou genoemd worden.

   Dat laatste land, door zijn oliereserves ooit zowat het rijkste land van Zuid-Amerika, is nu echt failliet, nadat het kredietagentschap Standard & Poors de rating ervan verlaagde tot SD (Selective Default). Maandag was al gebleken dat Venezuela 200 miljoen dollar aan interesten niet meer kan betalen. Een echte verrassing is dat niet, want het gaat al enkele jaren bergaf met het land waar men een soort communisme heeft ingevoerd en waar iedereen, die het zich kan veroorloven, vertrekt. Maar dat is niet alles.

   Venezuela heeft o.a. 3 miljard dollar schuld bij Rusland. Op zich zou dat niet opmerkelijk zijn, want het is maar een deel van de totaalschuld. Het wordt het wel als men weet dat die schuld er gekomen is omdat het land niet meer in staat was aan Moskou olie te leveren. M.a.w. het voerde olie uit naar een land dat zelf olie-exporteur is. Zoiets is niet meer normaal en de reden waarom ook Venezuela nu vernoemd wordt in de cyberinterventies bij Westelijke landen, wat doet vermoeden dat het daarvoor door Moskou verplicht wordt, met als tegenprestatie dat het zijn schuld t.o.v. Rusland in een trager tempo mag terugbetalen…

   Poetin speelt poker met het Westen dat daarop geen antwoord blijkt te hebben. Het is echt niet verwonderlijk dat o.a. de Baltische staten en Polen, die meer ervaring hebben met Rusland dan wij, helemaal niet gerust zijn in de afloop van dit spel zonder grenzen.

---

   In de marge van bovenstaande nog dit: tijdens de bijeenkomst van de Europese regeringsleiders heeft onze nationale Charel gesproken met dictator Rajoy. Niet over Catalonië, laat staan over Puigdemont, maar over de mogelijke aanstelling van onze politiebazin De Bolle, die kans maakt hoofd te worden van Interpol. Rajoy had nl gedreigd zijn stem niet aan haar te geven, stel je voor! Jobs, jobs, jobs, weet je wel! ‘Chantage’ zou een beter woord zijn.