De les van Steenstraete

   Sven Gatz, door gebrek aan een betere*, Vlaams minister voor Cultuur, Jeugd, Media en Brussel, heeft het aan de stok met St. Paulus, die in zijn brief aan de Efesiërs (5,21-321), die zondag als tweede lezing werd voorgelezen, schreef dat de vrouw onderdanig moet zijn aan de man. Dat was ergens in de eerste eeuw van onze tijdsrekening en ondertussen is er wel e.e.a. veranderd, zeker nu in deze tijd van het MeToo gedoe. Gatz heeft blijkbaar St. Paulus’ schrijven wel niet helemaal gelezen, want in diezelfde brief schreef de man, die men gerust de tweede stichter van het christendom** kan noemen, echter ook: ‘Weest elkander onderdanig’ en ‘Daarom zal de man vader en moeder verlaten om zich te hechten aan zijn vrouw en die twee zullen één vlees zijn’, wat toen reeds betekende dat ze gelijkwaardig waren, iets wat in de islam ook de dag van vandaag nog niet het geval is.

* Bij de vorming van de huidige Vlaamse regering had Open VLD niet meteen een geschikte kandidaat voor Brussel. Noël Slangen, die buiten Brussel woonde en op dat ogenblik in het buitenland verbleef, kon niet meer tijdig van verblijfplaats veranderen en zo werd het tenslotte Sven Gatz, eerder een volgeling van Bert Anciaux vóór hij bij Open VLD terecht kwam, wat later zelfs uit de politiek stapte en ondertussen directeur was geworden van de Unie van Belgische Brouwers…

** Paulus’ vader was een leerlooier in dienst bij het Romeinse leger. Hij maakte en onderhield de tenten waarin de soldaten verbleven (die hadden daar toen geen kazernes). Als gevolg daarvan had die vader het Romeinse burgerschap verkregen. Paulus studeerde Grieks en Latijn en door het feit dat ook hij Romeins staatsburger was, kon hij vrij reizen en de boodschap van Christus verspreiden in het Midden-Oosten, Griekenland en tenslotte Rome zelf.

   Recentelijk werd bekend dat heel wat voeding, die we in de winkels kopen, er de laatste jaren een stuk gezonder op is geworden. Ze bevat nu minder suiker, zout en/of vetten. Toch vindt Big Maggie dat het nog beter kan en wil ze een extra voedingslabel op de voedingswaren, een zgz ‘nutri-score’, zodat de verbruiker kan zien of ze al dan niet voedzaam en gezond genoeg zijn. Dat label gaat van A over BCD naar E. A zou zeer gezond zijn, E het minst. Bij Delhaize zouden de eigen producten zo al gedeeltelijk worden aangeduid en bij Colruyt wil men hetzelfde doen. Daar zijn wel enkele bedenkingen bij.

   Om te beginnen is de regel niet verplicht en bindend. Daar komt bij dat die aanduiding gebeurt door het bedrijf dat ze maakt cq verdeelt. Men kan zich daarbij afvragen welk bedrijf een van zijn eigen producten het label E zal geven, ook als het dat verdient. Tenslotte is niet iedereen gediend met een product dat zo goed als geen suiker, vet of zout bevat. Dat hangt af van mens tot mens en vooral van wat die mens verzet. De huidige seniorengeneratie blijkt nog niet teveel last te hebben gehad van al die producten die niet gezond genoeg zouden geweest zijn, want ze wordt steeds ouder. Verschillende categorieën van mensen hebben wel degelijk suiker, vet en zout nodig.

---

   In het kader van bovenstaande past het bericht dat de Finse legertop speelt met het idee om haar troepen tweemaal per week alleen nog vegetarisch eten te geven. Gelukkig is de Finse minister van landsverdediging er tegen. Kinderen en mensen die zware beroepen uitoefenen,zoals bv militairen, hebben ook proteïnen en koolhydraten nodig. Als men die niet binnen krijgt, is men verplicht voedingsupplementen* te nemen, wat niet iedereen zich kan veroorloven. Dat men her en der tegenwoordig vegetarisch eten als keuze aanbiedt, is één zaak, maar dat gaan verplichten is er ver over. Om even bij het Finse leger te blijven, daar is nu slechts een half procent van de militairen vegetariër. Een leger dat moet teren op bv linzensoep en boerenkool zal het niet lang volhouden als het er echt om gaat.

   * Tenslotte nog dit: ondergetekende bekent elke dag een voedingssupplement te nemen. Na mijn gebruikelijk ontbijt van twee boterhammetjes met kaas en zelfgemaakte confituur, eet ik elke morgen als dessert een vers ei van de eigen kippen! Vroeger bakte ik het, daarna kookte ik het, maar sinds kort pocheer ik het in de microgolfoven, waarin het klaar is op één minuut. Voor de geïnteresseerden: de eierschaal breken en het ei in een halve koffietas water droppen. De tas in de magnetron zetten en bedekken met een schoteltje. De oven op één minuut zetten en klaar is kees. Goedkoper kan niet.

   Europa krijgt de migrantencrisis maar niet onder controle, nu Italië voet bij stek houdt en geen meerderjarige illegalen meer in het land laat. Het is de eenvoud zelf: illegalen zijn niet welkom in een land dat een rechtstaat wil zijn. Als we ze opnemen hebben ze daarna steeds wel een reden om niet teruggestuurd te kunnen worden. Vele van die gelukzoekers hebben geen enkel papier bij zich en men heeft er het raden naar wie ze echt zijn en van waar ze komen. Als ze zeggen te komen van een land dat op e.o.a. zwarte lijst staat of dat van meet af aan zegt geen mensen terug te zullen nemen, zitten wij met de gebakken peren.

   Europa is trouwens niet meer de enige regio waar ze een massaal vluchtelingenprobleem hebben. Het begint zo’n beetje op dat liedje van K3 te lijken: ‘Van Afrika tot in Amerika’. Sinds 2014 zijn al bijna twee en een half miljoen Venezolanen hun nieuw socialistisch paradijs ontvlucht. Die vlucht gaat naar de buurlanden, die dat ook niet meer aan kunnen. Het gaat hier niet om mensen die een arm land ontvluchten. Venezuela heeft de grootste oliereserves ter wereld. Sinds de prijs van de olie enkele jaren geleden is ingestort, blijkt het socialistische systeem uitgedokterd door wijlen generaal Chavez en zijn opvolger buschauffeur Maduro niet meer te werken zoals beloofd, zijn de centen op en hebben de mensen die in het land blijven een tekort aan alles. Het doet zo’n beetje denken aan dat mopje over de Sahara. Als men die in socialistische handen zou laten, was er over enkele jaren geen zand meer!

   Het is trouwens opmerkelijk dat onze media zich pas nu echt beginnen te interesseren aan wat in Venezuela gebeurt. Stel dat het in Hongarije of Polen was. Maar zolang het maar links genoeg is, probeert men het potje gedekt te houden. Tot het overkookt, zoals nu het geval is.

---

    Ondertussen maakt de VRT-nieuwsdienst reclame met een app die gratis kan worden opgeladen op de smartphones, zodat men ‘altijd betrouwbaar nieuws’ op zak heeft’. Verboden te lachen!

   Het is me wat met dat ‘grensoverschrijdend gedrag’, dat ‘MeToo’ gedoe. Zeker in deze tijd van de zgz ‘sociale’ media, waarbij de eerste de beste hond met een hoed op zijn eigen stommiteiten te kijk kan zetten – en dat ook doet - zonder zich te bekommeren om welke gevolgen ook. Nu ook gebleken is dat zgz slachtoffers zelf grensoverschrijdend waren in de wereld van glitz en blingbling – die van het ‘hoeren en boeren’, zoals we dat vroeger zegden - vraag ik me af waarom we ons daar nog druk om moeten maken. Als ge moet lezen dat de frontvrouw van de hele ‘MeToo’ beweging, zij die Weinstein aan de galg had gepraat, zelf een jeugdig knaapje had verkracht en het kereltje daarvoor later 380.000 dollar (± 12 miljoen oude Befkens!) zou betaald hebben om zijn mond te houden, dan krijgt men stilaan spijt er niet aan meegedaan te hebben.

   Zo was er vorig weekeinde dat incident op Pukkelpop, waar enkele zwarte meisjes beledigd zouden geweest zijn door jongens die o.m. zongen ‘Handjes hakken” en ‘De Kongo is van ons’. Erg, he? Toppunt was dat men die kereltjes gefilmd heeft, dat de filmpjes op de Tv-journaals verschenen, maar dat niemand het had over ‘zwarte jongeren’, terwijl ik op die filmpjes bij VRT en VTM alleen maar kleurlingen gezien heb. Op enkele spotprenten, die men ervan gepubliceerd heeft, ziet men ook alleen maar blanken die het zouden gezongen hebben. Blijkbaar mogen ook de tekenaars van dienst geen kleurling tekenen die een andere kleurling beledigt. Dat kan alleen maar een blanke zijn….

   Het Rwandese* – niet eens Kongolese - miepie dat de beschuldigingen uitte, bleek trouwens helemaal geen Nederlands te kennen. Hoe wist ze dan dat men iets racistisch zong? Ze had bovendien recentelijk zelf nog enkele racistische, vrij hatelijke opmerkingen t.o.v. blanken op de sociale media geplaatst, terwijl ze op het festival zelf andere mensen lastig viel om toch maar vooraan te kunnen staan, waarbij op een gegeven ogenblik zelfs de veiligheidsdienst is moeten tussenbeide komen…

   Enfin, een ‘fait divers zoals Freddy Tielemans zou gezegd hebben, dat waarschijnlijk de pers niet had gehaald mocht de Franstalige mediameute er niet over gevallen zijn. Blijkbaar is in de komkommertijd elk nieuwtje welkom, ook als het geen nieuws is.

* De politiek van Leopold II, die beschuldigd wordt van o.m. dat handen afhakken, had niets met Rwanda te maken, dat in zijn tijd nog een Duits protectoraat was. Rwanda werd, tijdens WO I, onder Albert I, door het Belgisch leger vanuit de toen Belgische Kongo veroverd en werd na die oorlog door de Volkenbond (de voorloper van de huidige VN) samen met Burundi, als mandaatgebied onder Belgisch beheer geplaatst.

   We kennen reeds ‘The Antwerp Six’*, het clubje bekende Antwerpse modeontwerpers uit de jaren 1980 dat wereldfaam kreeg, maar straks hebben we ook ‘The Antwerp Five’ dat niets met mode, maar alles met politiek te maken heeft. Bij de gemeentelijke verkiezingen in Antwerpen zullen er in het linkse kamp daar nl liefst vijf partijen aan de gemeentelijke verkiezingen deelnemen. Na het mislukte kartel tussen Groen en SP.a komen die twee partijen nu afzonderlijk op. Daarnaast zijn er de communisten van de PvdA die na het (enige) succes van de partij bij de vorige verkiezingen in het district Borgerokko, nu hopen het nog beter te zullen doen. Daarbuiten komt ook de nieuwe partij van illegaal** Abou Jahjah - BeOne – op en nu heeft zich een tweede, nieuwe allochtone partij gemeld die luistert naar de naam D-SA (‘Democratisch Sociaal Appél’), die zichzelf wel een centrumpartij noemt, maar grotendeels bestaat uit kandidaten die – al dan niet met slaande trom – vertrokken zijn uit de SP.a, Groen en de PvdA. De partij zegt te hengelen naar de allochtone kiezer en die blijkt in dit land nog altijd overwegend links te zijn.

   Sluitstuk op de D-SA lijst – en dat kan men letterlijk nemen, want het gaat om de lijstduwer – is een zekere Rachid Abourig, die in Antwerpen een zekere Internet vermaardheid verwierf toen hij enkele jaren geleden bekende Antwerpse politici mee nam in zijn BMW en het gesprek ermee op het Internet uitzond. Zijn reputatie kreeg evenwel een flinke deuk toen hij zijn publiek aanraadde bij alle verkiezingen blanco te stemmen. Op het Internet was hij bekend als ‘Den Bear Grills van Antwaarpe’ en hij beweert van zichzelf een Marokkaan te zijn die klinkt zoals Gaston en Leo…’t Is maar hoe men het bekijkt.

   Moeten we ons nu zorgen maken om al die linkse en/of allochtone verkiezingsherrie? Ik denk van niet. Alle vijf die partijen gaan er meer dan waarschijnlijk niet voor zorgen dat er meer mensen links en/of allochtoon zullen stemmen, maar gaan elkaar stemmen proberen af te snoepen, waardoor de kans bestaat dat er enkele de kiesdrempel niet eens zullen halen. Bekijk het eerder in het kader van ‘Antwerpen, plezante stad’, met dan als ondertitel ‘Hoe meer zielen, hoe groter kerkhof’.

 * Dries Van Noten; Dirk Bikkenbergs, Walter Van Beirendonck, Ann Demeulemeester, Dirk van Saene en Marina Yee.

** Jahjah werd Belg via een schijnhuwelijk en is daarom hier illegaal.

   John Crombez mag dan al met recht en reden te klagen hebben over wat zijn partijgenoten links en rechts uitspoken, af en toe is blijkbaar ook bij hem de verleiding te groot om wat olie op het vuur te gooien waar dat niet nodig is.

   Zo verklaarde hij in een interview in De Morgen van het weekeinde, dat de veiligheid op Zaventem nu slechter is dan vóór de aanslagen. Dit blijkt helemaal niet waar te zijn. Het is wel zo dat bepaalde maatregelen tot verbetering van de veiligheid op Zaventem moeizaam verlopen, in zijn geheel is er daar op gebied van veiligheid heel wat veranderd en verbeterd.

   Het is niet met dergelijke paniekzaaierij dat men de problemen in dit land gaat oplossen. Als dat dan komt uit de mond van een (belaagde) partijvoorzitter zal dat zijn al moeilijk positie zeker niet verbeteren. Zelfs al zou het zo zijn dat de veiligheid op Zaventem nog niet optimaal is, zal dat weinig mensen van mening doen veranderen voor wie ze zullen stemmen bij de plaatselijke verkiezingen in bv Zoetenaaie of Poederlee.

    Ik denk dat Crombez al veel spijt heeft gehad dat vergiftigd geschenk van het rode voorzitterschap te hebben aanvaard van peetvader Vande Lanotte, die zichzelf stiekem uit de federale politiek heeft teruggetrokken om in alle stilte in Oostende burgemeester te spelen, met in het achterhoofd het ‘Na mij, de zondvloed’. Het was trouwens niet de eerste keer dat iemand het voorzitterschap van de partij ‘cadeau’ kreeg van Vande Lala. Caroline Gennez, ooit protegee van Steve Stevaert, toen hij nog ‘God’ was (althans volgens Yves Desmet van De Morgen), heeft het ook al eens tot haar scha en schande mogen ondervinden, toen ze Vande Lala na een verkiezingsnederlaag in 2007 mocht/moest opvolgen. In 2011 was ze geen kandidaat meer voor een tweede termijn. Het zou ‘Den John’ ook wel eens kunnen overkomen…

   Over de aanpassing van de vennootschapsbelasting is het laatste woord blijkbaar nog niet gevallen. Die zou in dit land van bijna 33 naar 25% gebracht worden, maar het zou nog wel eens niet voldoende kunnen zijn om de vlucht van de zgn coördinatiecentra te stoppen. De voorlopig laatste in de reeks is de Waalse kalkgroep Lhoist, die haar financieel centrum verhuist naar Ierland. Daar is weinig tegen te doen. Lhoist verhuist via een eigen Ierse vennootschap die op haar beurt in handen is van een Luxemburgs bedrijf. Er zat ook nog een andere onderaanneming van Lhois tussen met zetel in Hong Kong. Dit alles maar om te zeggen dat men op dergelijke geglobaliseerde bedrijven geen controle meer heeft. Zij kijken naar waar het voor hen het voordeligst is en trekken daaruit hun besluiten. E.e.a. heeft ook te maken met de afbouw van de notionele intrestaftrek in België en maakt dat de 25% die de federale regering, met veel tegenstand vanwege CD&V, erdoor wil krijgen, straks waarschijnlijk nog steeds de hoogste zal zijn in Europa.

   Ook in andere landen zien ze immers de bui hangen. Zo heeft de Nederlandse regering een plan om de dividendbelasting, bij ons beter bekend als de roerende voorheffing, voor bedrijven af te schaffen. Ook daar wil men op die manier vermijden dat grote Nederlandse bedrijven, zoals Shell en Unilever, uit Nederland vertrekken. Tegelijk zou die maatregel voordelen inhouden voor niet-Nederlandse bedrijven – ook Belgische – om hun financiële hoofdzetels juist daardoor in dat land te vestigen. Recentelijk had Nederlands premier Rutte nog gesteld, dat België maar één multinational meer heeft (AB Inbev).

   Voeg bij dat alles nog de invloed die een Brexit op e.e.a. kan hebben, waardoor de kans groot is dat er nog een aardig robbertje zal gevochten worden om de gunst van het bedrijfsleven, om die te overtuigen in eigen land te investeren. Dit laatste áls die Brexit doorgaat, want het ziet er hoe langer hoe meer naar uit dat men daarmee nog niet klaar is, nog het minst in de UK zelf.

   Gisteren, 20 augustus 2018, was een belangrijke dag voor Griekenland en de Eurozone. Het land werd die dag losgekoppeld van het Europese steunprogramma. Historisch zou ik het niet durven noemen, want ondanks het Europese hoerageroep blijft er in Griekenland weinig te vieren. Het zgn ‘Trojka’: de Europese Centrale Bank (ECB), het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Europese Commissie bezorgde Griekenland in acht jaar tijd zo’n 300 miljard euro*. Sinds 2017 begon de Griekse economie wel weer te groeien (met 1,4%), de vraag is maar of dat gaat blijven duren., want 1,4 procent is niet genoeg om de terugbetaling van de schuld plus de rente te dekken.

   Sinds het begin van de achtjarige crisis kromp het Griekse Bruto Nationaal Product (bnp) met liefst 30% en steeg de overheidsschuld van 110 (toen bijna vergelijkbaar met de Belgische) naar 178%, waarmee het land de koploper blijft van de Eurozone, vóór Italië en –jawel – België.

   Alle veertien regionale Griekse vliegvelden kwamen in Duitse handen en hetzelfde gebeurde met 2/3 van de haven van Piraeus dat Chinees bezit werd. Piraeus is een draaischijf voor Internationaal vrachtverkeer en de grootste personenhaven van Europa. De luxeboten die er liggen zijn de dag van vandaag zelfs talrijker dan acht jaar geleden, maar varen nu allen onder buitenlandse vlag en betalen zo ook zo goed als geen belasting.

   Ondanks alle besparingen – nota bene: onder een uiterst links bewind - is het leven in Griekenland niet goedkoper geworden. De gemiddelde koopkracht is gehalveerd, terwijl de prijzen in de supermarkten ongeveer dezelfde zijn als in Nederland. En dat is in de eerste plaats slecht voor de Griekse steun- en loontrekkenden die gemiddeld zo’n derde tot de helft van hun inkomen verloren. Naar schatting een half miljoen Grieken, overwegend jonge, hoog opgeleiden, verliet het land. Tevens zou er een tekort zijn van 8.000 artsen. Of dat laatste alleen door de crisis komt of door bv e.o.a. ingangsexamen (zoals bij ons!), is niet meteen duidelijk.

   Bovenop het geleende geld zal tot 2060 nog interest moeten worden terugbetaald (Duitsland verdiende er al zo’n 3 miljard euro aan!). Het is dan ook zeer de vraag of Griekenland er beter van zal worden, want om het te halen, zou het land een economische groei van zo’n 2,2% moeten kunnen aanhouden, waarin het IMF niet gelooft en waartoe zelfs België momenteel niet in staat is. Men had het land beter meteen uit de Eurozone gezet, nadat gebleken was dat de cijfers door enkele roekeloze leningen bij buitenlandse banken niet klopten. Door terug te vallen op de Drachme, de oude Griekse munt, had het land zijn munteenheid kunnen devalueren en er – zeker op langere termijn – beter voor gestaan.

   Tenslotte dient erop gewezen, dat wij hier niet te hoog van de toren moeten blazen. Ook onze groei is te weinig, onze staatsschuld te groot en problemen zoals dat tekort aan artsen, kennen wij ook.

* Volgens VRT-VTM, die hun gegevens waarschijnlijk krijgen via het persagentschap Belga, kreeg Griekenland 273 miljard, volgens De Tijd 320 miljard. Die krant is té goed ingelicht op financieel en economisch vlak om er 47 miljard naast te zitten en zal er wel het dichtst bij zitten…

   Verzekeraar Ethias, de opvolger van het frauduleus ter ziele gegane links mutualistisch geïnspireerde Omob, kwam vorig jaar in de problemen omdat het bedrijf niet slaagde in de Europese stresstest. Daardoor vreesden zowel de federale als de Vlaamse en de Waalse regering (die samen één derde van de aandelen bezitten) in de problemen te komen. Ze hadden nl Ethias tijdens de bankencrisis al eens moeten redden door 500 miljoen voor te schieten (waarvoor ze die aandelen kregen) en vreesden opnieuw geld op tafel te moeten leggen. Daarom werd toen besloten tot het doorvoeren van een herstructurering en o.m. het mes te zetten in de tientallen vaak nutteloze bestuurszitjes waarvan de meeste naar politici gingen, voor wie het – officieel althans - maar om een habbekrats ging (205 euro bruto voor één zitting om de twee maanden).

   Een jaar later blijkt er nog steeds geen enkele van de 30 politici in het raadgevend comité zijn bijverdienste te hebben opgegeven. Onder hen o.m. Patrick Dewael Open VLD fractieleider in de Kamer en zowat de schaduwvoorzitter van de partij. De man die in het parlement regelmatig met zijn vingertje in de lucht komt vertellen hoe het allemaal zou moeten gaan.

   Boven Ethias staat de holding Vitrufin en daarboven o.m. EthiasCo, waarin ook de steden en gemeenten verenigd zijn. Alle drie de organen hebben hun eigen Raad van Bestuur en daarbij de nodige, meestal nutteloze zitjes. Ze samen te laten smelten zou een heel deel van die postjes doen verdwijnen, maar dat gebeurt (nog) niet. Enfin, het verhaal van het bos en de bomen, van ‘If you can’t convince them, confuse them’. Als deze situatie blijft bestaan zou het geen kwaad kunnen dit verhaal eens te berde te brengen tijdens de komende kiescampagnes, want het lijkt me de enige manier om enkele hardleerse politiekers erop te wijzen dat de tijd van graaicultuur nu wel stilaan voorbij hoort te zijn.

   John Crombez heeft zijn politiek lot verbonden aan de uitslag(en) van de gemeentelijke verkiezingen van 14 oktober in de zgz ‘rode’ steden. Mocht het voor zijn partij slecht aflopen in Brugge, Gent, Leuven, Oostende, Vilvoorde en/of Lommel, dan houdt ‘den John’ het voor bekeken als voorzitter van de Vlaamse socialisten.

   Men kan de man geen ongelijk geven, want de partij zit nog altijd in de hoek waar de klappen vallen. De geplande opvolger van Termont in Gent, Tom Balthazar, heeft de affaire rond Publipart en de perikelen bij Piqueur en Optima niet overleefd en zijn opvolger is eerder een grijze muis. In Leuven wordt de lijsttrekker en opvolger van Lowie Lawijt een zekere Mohammed. De man mag dan 100% zijn ingeburgerd, zo’n naam is de dag van vandaag geen aantrekkingspunt. In Lommel is zopas nog een schepen afgetreden omdat er een vermoeden was van medeplichtigheid aan de plofkraken. Men is natuurlijk pas schuldig als men veroordeeld is, maar in zo’n zaak heeft men in geen geval de perceptie mee, als een auto die erbij betrokken was onder een zeil achter je huis in je tuin komt te staan…

   In Oostende is er de erfenis van Vande Lanotte. Zijn mislukte campagne met het Zilverfonds dat hem federaal blijft achtervolgen, maar vooral het faillissement van Electrawinds, waarvan toevallig deze week nog een overblijfsel - Electrawinds SE - eveneens failliet is verklaard. Het laatst verhandelde aandeel ervan haalde nog 0,006 euro (doet denken aan de ‘zero,zero, zero’ van Contador!), terwijl dat bij de herstart 10 euro was. Ge zult er maar geld in gestoken hebben. De windparken op de Noordzee, de beste stukken van Electrawinds, zijn tenslotte in handen gekomen van het Luikse Publifin (hetzelfde dat ook in Gent betrokken was bij de schandalen aldaar, via Publipart).

   Bonte en Landuyt, de burgemeesters van respectievelijk Vilvoorde en Brugge maken nog wel een kans, maar liggen dan weer overhoop met Crombez zelf na diens verbod op cumul van de postjes van burgemeester en parlementariër.

   Over Antwerpen zullen we het deze keer niet hebben. Met een voorzitter als Tom Meeuws heeft de SP.a daar geen tegenstanders nodig om te weten dat het er niets zal worden. Een groot deel van het SP.a kiezerskorps stapt daar waarschijnlijk over naar Groen en/of naar de communisten van de PvdA, die dank zij SP.a en Groen in Borgerokko nog iets betekenen.

   Men kan dat alles ‘den John’ niet aanrekenen, maar dat hij het voor bekeken houdt als het verder mis blijft lopen, is begrijpelijk.

   Hoe erg ook, rampen zoals deze nu in Genua komen meer voor. Regelmatig sneuvelen er bruggen en viaducten ergens ter wereld. In de jaren 1960 hebben wij dat trouwens ook in Vlaanderen meegemaakt, maar niet op deze schaal. Wat het in Genua speciaal maakt, is het feit dat het gebeurt op een autosnelweg die privé beheerd wordt en waarvoor men tolgeld moet betalen om erop te rijden. Zelfs de wagens van de hulpdiensten moeten er tol betalen om op de plaats van een ongeval te raken en zoiets is wel ergerlijk. Dat die beheersmaatschappijen er grof geld aan verdienen, is voor mij geen verrassing. Mijn vrouw en ik hebben vroeger een viertal keer de opera meegemaakt in de arena van Verona en die kaartjes (de duurste, voor de parterre) kreeg ik via de plaatselijke DAF-dealer, die ze op zijn beurt cadeau kreeg van de autosnelweguitbating…

   Ik ken Genua, de vroegere stadsstaat met Italië’s grootste haven, vrij goed, daar wij er vroeger de boot namen voor de oversteek naar Sardinië. De stad ligt tegen een laag gebergte en wie van Milaan komt, rijdt en daalt er over en naast de hoge appartementsgebouwen dwars door de stad naar de haven toe. De autosnelweg volgt daar min of meer enkele riviertjes, die in de zomer droog staan, maar tijdens het regenseizoen, meestal in de herfst, veranderen in kolkende watervallen. Het Morandi viaduct is lang niet het enige in ‘la Superba’ (de trotse), zoals de stad wel eens genoemd wordt.*

   Mijn zoon, die een dezer dagen met de wagen op vakantie gaat naar Sardinië, zijn geboorteland, heeft gelukkig de boot gereserveerd in Livorno, waar men de dag van vandaag de kortste oversteek heeft naar het eiland en ook een van de weinigen die men overdag kan nemen. In Genua zal het nu ook nog wel lukken, maar men zou er heel wat tijd kunnen verliezen doordat al het verkeer dat over het ingestorte viaduct moet, nu een andere weg moet nemen en dat zal nogal wat verkeershinder met zich meebrengen in de reeds zo drukke stad. Het wordt er zo’n beetje zoals in Brussel.

* Meer bekend is de koosnaam voor Venetië: ‘la Serenissima’ (de meest serene’).

   Op zondag 26 augustus, de laatste zondag van de grote vakantie, is er in Steenstraete de IJzerwake, voor de echte Vlamingen de opvolger van de vroegere echte IJzerbedevaart, die door Bert Anciaux en zijn linkse volgelingen om zeep werd geholpen. Een van zijn vele mislukkingen. De Wake van 26 dezer is de zestiende die plaats vindt sinds 2003.

   Dit jaar is Guido Moons, oud voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) rn voormalig leider van het Taal Aktie Komitee er de gastspreker. Hij werd daarin voorafgegaan door o.a. Matthias Storme, Frans Crols en Hugo Portier, om er maar enkele te noemen. Die mensen hadden en hebben wel iets zinnigs te vertellen. Vraag is maar of het allemaal nog veel uithaalt. Want, zolang dit Vlaanderen elk jaar meer dan 7 miljard euro moet afstaan aan een Wallonië dat er niet beter van wordt, zal dit België een terminaal ziek land blijven, met een staatsschuld die hoger ligt dan het bbp en die alleen overtroffen wordt door Italië en Griekenland. Een staatsschuld die bijna alleen door Vlaanderen gedragen wordt en ervoor zorgt dat het totale transferbedrag zowat het dubbele is van het officiële cijfer. Een schuld die ooit betaald zal moeten worden door de komende generaties en niet door deze die ze veroorzaakt hebben.

   Men wordt er niet vrolijker van. Generaties gaan en generaties komen, maar in wezen verandert er weinig of niets. Wij hebben nog steeds te weinig Klauwaarts en teveel Leliaards. Te weinig Uilenspiegels en teveel Lamme Goedzakken.

   Zoals onze vriend Rob Fierens terecht stelde in zijn reactie* op mijn blog van 14 dezer (‘Allah niet groot genoeg’) is die Erdogan een gevaarlijk gek, die al meer dan genoeg onheil heeft aangebracht in zijn regio en is er alleen nog de vraag waarom dat land in de NAVO blijft. Een reden temeer om het eruit te smijten is, dat Erdogan meer dan goede vriendjes is met Poetin. Deze laatste was de eerste die hem feliciteerde met zijn verkiezingsoverwinning waardoor Erdogan zowat de Poetin van Turkije is geworden. ‘L’état, c’est moi’ om het Lodewijk XIV na te zeggen.

   Turkije heeft – nota bene: als NAVO-partner – al wapens gekocht bij Rusland. Verder gaat Rusland de eerste Turkse kerncentrale bouwen en – nog belangrijker – een nieuwe gasleiding ontwikkelen, de ‘Turkish Stream’, die onder de Zwarte Zee gas zal aanvoeren naar Turkije en de Balkan. Die leiding komt in de plaats van een andere, de ‘South Stream’. Nog een andere leiding, het Europese ‘Nabucco’, werd eerder stilgelegd o.w.v. de oorlog in Syrië.

   Voor de rest mag Turkije nog zoveel boycotten als het wil. Heel wat westerse firma’s, waaronder het Vlaamse Soudal van Vic Swerts uit Turnhout, hebben hun leveringen aan Turkije al opgeschort o.w.v. de onzekerheid i.v.m. de Turkse lira. Heel wat van de betalingen in lira gebeuren nl niet meteen maar op termijnen van drie tot zes maanden (en soms langer), waardoor men niet meer kan voorzien wat de lira dan nog waard zal zijn.

 * Voor wie de reactie niet zou gelezen hebben: Fierens stelt dat Erdogan wel de echte kwade geest in het Midden-Oosten is. De man doet al jaren niets anders dan dreigen, chanteren, omkopen, onschuldigen aanhouden en martelen. Hij heeft IS en andere terroristen (Hamas, Iran) geholpen en er zaakjes mee gedaan, Koerdische dorpen platgebombardeerd en Europa voor miljarden euro opgelicht i.v.m. de vluchtelingenstroom.

   Er is de laatste week nogal wat kritiek geweest op de N-VA en niet helemaal onterecht. Het begon met een lang interview van ‘Deckerken’ in ’t Pallieterke van vorige week, die van de partij en haar beloften geen spaander heel liet. Nu kennen we de man zijn directe stijl, maar helemaal ongelijk had hij natuurlijk ook niet, zoals gewoonlijk trouwens. Terloops legde hij de vinger op de zere plek van de Vlaamse regering i.v.m. haar ecologisch programma. Aan 600.000 gezinnen die in Vlaanderen een stookketel hebben, zeggen dat die weg moet en dat we van het gas vanaf moeten, terwijl men wel 9 nieuwe (dure) gasturbines gaat bouwen om de kerncentrales te vervangen, is natuurlijk idioot.

   Deckerken was echter niet de enige criticus, al stak hij wel het vuur aan de lont. In de opiniesite van Doorbraak moest N-VA fractieleider Peter De Roover toegeven dat een regering met de N-VA niet gebracht heeft wat ervan verwacht werd. En dan hebben we het zelfs nog niet eens over het in de ijskast zetten van het communautaire. De beloofde begroting in evenwicht tegen 2018 kwam er niet en zal een werk worden voor een volgende federale regering. De uitkeringen in de tijd beperken evenmin. Met de taxshift kwam er wel een belastingvermindering, maar die werd grotendeels teniet gedaan door een verhoging van de roerende voorheffing en de effectentaks, die laatste dank zij het obstructiewerk van Kris Peeters en zijn CD&V.

   Kortom, om het met een boutade van Luc Huyse* te zeggen: ‘We kunnen in dit land wel veranderen van regering, maar niet van beleid’. Het probleem daarbij is dat men hier om een regering te vormen, men beroep moet doen op vier of meer partijen, waardoor geen enkele partij haar eigen programma verwezenlijkt krijgt zoals beloofd, omdat er altijd wel een andere partij vindt dat iets niet kan. Een van de redenen waarom de Zweedse coalitie haar verwachtingen niet kon inlossen was, dat bv bij elke begrotingscontrole elke partij een trofee wou binnen halen. In feite komt het er op neer, dat men in zo’n situatie bij een verkiezingscampagne best alles kan beloven, desnoods de hemel op aarde. Men heeft daarna toch steeds het excuus dat men bepaalde beloftes niet heeft kunnen houden omdat e.o.a. regeringspartner er niet mee akkoord was.

   Dit specifiek voor wat het federale gebeuren aangaat. Voor wat Vlaanderen en zijn streven naar e.o.a. vorm van (con)federalisme en/of onafhankelijkheid betreft, dat zal altijd haaks op het Belgische beleid blijven staan, zo lang er in datzelfde Vlaanderen geen meerderheid gevormd kan worden van partijen die daar achter staan. Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 8 dezer (‘Vlaamse dromen’) maakt het niets uit hoe de verhouding tussen de Vlaamsnationalisten zal zijn. Zolang ze samen geen volstrekte meerderheid in het eigen parlement kunnen halen, krijgen ze op dat vlak niets gerealiseerd. Een partij daarvoor nu reeds veroordelen, heeft geen zin. Dat kan pas als men ook niet meer akkoord zou zijn ná het behalen van die meerderheid. Ik kan best begrijpen dat niet iedereen daar gelukkig mee is, maar we kunnen alleen maar hopen dat tegen de verkiezingen van mei 2019 het Belgisch triomfalisme, dat nu een opstoot kent als gevolg van de prestaties van de Belgische nationale sportfederaties in de diverse internationale kampioenschappen, zal zijn weg geëbd. We mogen in de Vlaamse gewestregering dan wel een minister van Sport hebben, ook de Vlaamse medaillewinnaars liepen er allemaal rond met de Belgische driekleur. Topsport in dit land blijft Belgisch, net zoals het weerbericht…

* Luc Huyse is socioloog en emeritus hoogleraar aan de KULeuven. Hij schrijft geregeld columns in o.m. De Standaard.

    Sultan Erdogan heeft een nieuw systeem uitgevonden om de financiële crisis in zijn land het hoofd te bieden. Naar aanleiding van een dispuut over een door Turkije vastgehouden Amerikaanse predikant, als antwoord op de weigering van de States om de Turkse godsdienstleraar Gülen – die al jaren in Amerika woont – aan Turkije uit te leveren, had The Donald de invoerprijzen van Turkse staal en aluminium verdubbeld, waardoor de Turkse lira in vrije val ging. ‘Geen nood’, volgens Erdogan, ‘Zij hebben de dollar, wij hebben ons volk en Allah’, waarna de lira nog wat verder zakte. Het feit dat Erdogan zijn schoonzoon tot minister van Financiën heeft gebombardeerd zal daar weinig aan verhelpen, integendeel. Ook die moet braafjes uitvoeren wat schoonvader beveelt.

    De hoofdreden van de Turkse wisselkoerscrisis is dat het land zijn sterke economische groei van de laatste jaren grotendeels gefinancierd heeft met buitenlandse schulden. In totaal zo’n 250 miljard euro. Om daar iets aan te doen zou Turkije zijn rente moeten verhogen, het begrotingstekort terugdringen en aan dat belachelijk dispuut met Amerika een einde maken. Een alternatief zou kunnen zijn, steun te zoeken bij het Internationaal Muntfonds (IMF), maar ook daar denkt de sultan niet aan, want het IMF stelt steeds voorwaarden en daar voelt hij zich te goed voor. I.pl.v. bovenstaande maatregelen te treffen, roept Erdogan dat volk van hem op om alles wat ze nog onder hun kussens, onder hun matras en in hun kousen hebben liggen aan dollars, euro’s en goud naar de bank te brengen en om te wisselen tegen de Turkse lira die nu nog amper de helft waard is van begin dit jaar. Zien of er veel volk dat gaat doen, of dat gaat helpen (experten zeggen van niet) en vooral of de Turken in het buitenland, die o.m. bij ons beschermd zijn door onze Sociale Zekerheid en geen schade lijden zoals hun landgenoten die ginder gebleven zijn, daaraan gaan meedoen. Voor Erdogan stemmen is één zaak, voor hem geld verliezen is iets anders. Allah mag groot zijn, maar niet groot genoeg. Volgens wat de Strangers eind vorige eeuw zongen, was zelfs onze ziekenkas groter!

   Gezien de vakantie, het politieke reces en de komkommertijd, valt er dezer dagen weinig ernstig politiek nieuws te verwachten. De gemeentelijke verkiezingen komen er wel aan, maar in vele dorpen en steden is dat is dat een plaatselijk gebeuren, waarbij mensen eerder stemmen voor iemand die ze persoonlijk kennen dan voor een partijkleur. Hier en daar kan er een aanwijzing zijn op veranderende situaties, maar is het zeer de vraag in hoever dat zal afstralen op de federale en Europese verkiezingen van mei volgende jaar.

   Om maar een voorbeeld te geven. Hier in Kasterlee is er nog steeds een meerderheid van CD&V-verkozenen en zal dat waarschijnlijk zo blijven. De hoofdreden daarvoor is dat de huidige burgemeester, Ward Kennes – nota bene: iemand met een Vlaamsnationalistisch verleden – niet alleen burgemeester is, maar ook Vlaams volksvertegenwoordiger en daarenboven nog in diverse comités zitting heeft, waardoor hij gemakkelijker fondsen vrij krijgt voor allerlei werken in zijn gemeente. Zelfs wie federaal niet voor de tsjeven zou stemmen, doet dat in Kasterlee misschien wel, omdat de gemeente met zo’n burgemeester meer gedaan krijgt op provinciaal en federaal gebied en men geen avonturen wil zoals dat bij de vorige verkiezingen bv in Turnhout gebeurd is. Het is gewoon realiteitszin: ‘L’argent fait la guerre’.

   Op regionaal vlak geldt voor de ontvoogding van Vlaanderen daarentegen nog altijd de zgn ‘Baert doctrine’ uit de tijd van de Volksunie: ‘Indien een mogelijke stap in de staatshervorming een stap vooruit betekent, waarvoor geen onredelijke prijs moet worden betaald en indien er geen toekomstige stappen worden geblokkeerd, dan moet deze stap worden gezet’. (Uit ‘De Ordelijke Opdeling van België’ van Gerolf Annemans en Steven Utzi - blz 346, artikel 218). Die doctrine wordt ook vandaag nog o.m. door de N-VA toegepast, wat haar nogal eens kwalijk wordt genomen, maar waarvoor voorlopig nog steeds geen valabel alternatief is. Zien of dat anders wordt tegen mei volgend jaar…

   We kennen al enkele burgerplatformen die zich in Brussel bezig houden met de opvang van (meestal illegale) vluchtelingen. Het ziet er hoe langer hoe meer naar uit dat we hier en daar van die platformen zullen gaan tegenkomen bij de komende gemeentelijke verkiezingen.

   In de eerste plaats blijkt dat een probleem te worden voor de N-VA. Die partij is het slachtoffer geworden van het eigen succes, waardoor niet altijd de juiste mensen op de juiste plaatsen terecht kwamen en waarbij soms oudgedienden het slachtoffer riskeren te worden van allerlei manipulaties.

   Zo hebben we bij de vorige gemeenteverkiezingen meegemaakt dat de N-VA de verkiezingen won in Turnhout, zelfs de burgemeester kon leveren en daarna een grote interne ruzie kende, waarbij ze zowel de meerderheid als de burgemeester kwijt speelde. In aanloop naar de verkiezingen van 14 oktober, maken we bijna hetzelfde mee in Herentals en blijkbaar ook op vele andere plaatsen in Vlaanderen.

   Ondertussen is er al een Politiek Platform Vooruit opgericht, dat de diverse platformen en burgerbewegingen wil samenbundelen. De man achter dit idee is een zekere Geo Verstichel, voorzitter van Kortrijk Vooruit, waarbij intussen al zo’n 50 burgerbewegingen zich zouden hebben aangesloten. Die Verstichel, een oud Volksunieman, praat ook al met Deckerken en met Hendrik Vuye, die het project niet ongenegen zou zijn. Of dit de start zou kunnen worden van een nieuwe partij, daarvoor is het nog te vroeg, maar het wordt niet uitgesloten. Er is alvast een eerste repetitie bij de verkiezingen van 14 oktober, wie weet.

   Nu is heel dat soort volksopstand niet alleen tegen de N-VA gericht, het gebeurt ook bij de traditionele partijen, in de eerste plaats de SP.a die schrik heeft gekregen van zijn eigen schaduw en op meerdere plaatsen met een andere naam zal opkomen, waarbij men hoopt ook niet-socialisten aan te trekken. Zo is er in de polderdorpen ten noorden van Antwerpen een burgerbeweging actief, die zich PRO2040 noemt, het postnummer van het polderdistrict, waar de promotor een SP.a‘er is.

   Enfin, die gemeentelijke verkiezingen, die op de meeste plaatsen dikwijls een saaie boel zijn, kunnen dit jaar misschien wel eens voor verrassingen zorgen.

   Kris Peeters blijkt op zijn Antwerpse CD&V-kieslijst een vervanger te hebben voor de ultra orthodoxe joodse kruidenier, die meteen voor ophef zorgde door te stellen dat hij – als echte jood – geen andere vrouwen dan die van hem een hand gaf. De vervanger die hij nu daarvoor in de plaats heeft, is een vervangster, ene Rezi Friedman, een jonge dame van 23 die deze zomer afstudeerde als ‘bachelor in de pedagogie van het jonge kind’, een hele mond vol. Ze is de dochter van een rabbijn en komt uit een gezin met acht kinderen. Geboren in Antwerpen, maar ook verbleven in Wenen en New York. Of ze in Antwerpen voor veel joodse stemmen gaat zorgen voor CD&V, is maar de vraag. Ook Open VLD heeft in de koekenstad een joodse aanhang en zelfs enkele verkozenen, die – in tegenstelling tot de nieuwe aanwinst van Peeters - geen debutanten meer zijn. En ook deze keer zit Peeters niet op rozen met zijn nieuwe keuze. Haar vader ligt nl overhoop met zijn eigen Antwerpse joodse gemeenschap. Op de site van ‘Joods Actueel’ wordt hij door de voorzitter van het Joods Forum zelfs ‘de gekke rabbijn’ genoemd en hij blijkt hij geen eigen synagoge te hebben. Toestanden zoals bij de Antwerpse SP.a met de keuze van Tom Meeus zullen er wel niet zijn.

   Die Meeus kwam ondertussen toch ook weer in het nieuws als mede oprichter van de vzw ‘Islamitisch Offerfeest’, die zich in zijn Borgerhout - enig Antwerps district met linkse meerderheid - bezig hield met een tijdelijk slachthuis, maar nu zinnens is een eigen definitief slachthuis op te richten. Zijn medestichters heten Ali, Brahim en Houssin. Ik bespaar u de achternamen. Meeus heeft ondertussen wel ontslag genomen uit de Raad van Bestuur, al blijft de vraag of die vzw er ooit zou gekomen zijn mocht hij er niet achter gestaan hebben.

   O.w.v. de vakantie staat men er niet bij stil, maar de gemeentelijke verkiezingen komen nu wel razendsnel naderbij. Eens de vakanties voorbij, zal het gedaan zijn met de politieke rust, veel sneller dan men denkt.

   Net zoals in Nederland en Italië hebben de Franse socialisten bij de laatste verkiezingen in eigen land de zwaarste nederlaag van de laatste decennia geleden. Ze denken nu wel een middel gevonden te hebben om de leegloop tegen te houden en willen proberen Paul Magnette, kopman van de Waalse PS, warm te maken om hun lijsttrekker te worden bij de komende Europese verkiezingen. Wat heeft die Magnette gedaan om zoveel respect af te dwingen? Wel, hij is zich als laatste (en zowat enige) blijven verzetten tegen de goedkeuring van het handelsverdrag tussen de E.U. en Canada. Geweldige positieve prestatie, zeker als men weet dat hij zich dat kon veroorloven, omdat 83% van de Belgische export een Vlaamse aangelegenheid is. De overige 17% moet Wallonië dan nog grotendeels aan Brussel laten.

   Wat ik trouwens een beetje raar vind is, dat ondanks de klappen die diverse Europese socialistische partijen in eigen land gekregen hebben, er bij de beslissingsorganen van Europa nog altijd een deel rondloopt dat het daar nog steeds voor het zeggen heeft. Denk maar aan de Nederlander Frans Timmermans (‘Timmerfrans’ voor de afecionados) en de Italiaanse Federica Mogherini, het Europese Schauwvliegje, zeg maar, die er geraakt is dank zij Matteo Renzi, de Italiaanse wonderboy die ondertussen ook van zijn sokkel is gevallen. Erg logisch vind ik dat allemaal niet, want dat zijn tenslotte mensen die in eigen land weinig of geen achterban meer hebben die hen steunt, maar die in Europa mee de grote beslissingen nemen en/of uitvoeren. Ze zouden beter een voorbeeld nemen aan Jeroen Dijsselbloem, Nederlands socialist en Europees voorzitter van de Eurogroep, die wél ontslag nam.