De grote coalitie

   Terwijl er in eigen land weer groot alarm is over een nieuw Corona offensief, is er deze week als gevolg ervan toch ook e.e.a. gebeurd in Europa

   Om te beginnen slaagden de leiders van liefst 27 landen er in een overeenkomst te bereiken over een meerjarenbegroting van 1.074 miljard euro én een herstelfonds van 750 miljard. Ze hebben er wel 4 dagen én nachten voor nodig gehad, maar al bij al is dit toch historisch te noemen, hoe men ook tegen Europa aankijkt. Voor dat herstelfonds zijn de zgz ‘zuinige staten’ onder leiding van de Nederlandse premier Rutte er tenslotte toch in geslaagd 110 van de 500 voorgestelde miljarden om te zetten van subsidies in leningen. We lachen er wel eens mee, maar op dat gebied kunnen de Belgische politiekers nog heel wat leren. I.pl.v. zich blind te staren op Frankrijk zouden ze beter Nederland als gidsland nemen voor begroting, economisch beleid, arbeidsmarkt en pensioenen. Kortom, voor goed beleid.

---

   Er was ook goed nieuws voor Brussels Airlines in de eerste plaats, maar ook voor de luchthaven van Zaventem. Na het akkoord van Lufthansa, de huidige eigenaar van Brussels Airlines, met de Duitse regering is er nu ook een met de Belgische. De luchtvaartmaatschappij krijgt de gevraagde 290 miljoen euro, maar dan als lening. D.w.z. ze moet worden terugbetaald. Verder engageren de Duitsers zich voor een kapitaalinjectie van 170 miljoen en een verdere uitbouw van het bedrijf. Met de vakbonden was er al een akkoord, zodat het er naar uitziet dat Brussels Airlines, dat zijn naam zal behouden, verder kan. Voor Zaventem, de tweede werk verschaffende regio in Vlaanderen na de haven van Antwerpen, is dit goed nieuws in deze alles behalve normale tijden.

   Magnette en De Wever zijn dus het volgende koppel dat van Flup de Laatste de opdracht heeft gekregen een nieuwe zgz ‘volwaardige’ federale regering te vormen. Ze krijgen daarvoor tijd tot de laatste dag van juli (van dit jaar, hé!). Of het zal lukken, is nog de vraag. Feit is dat het enige dat de twee aan zet zijnde partijen (én hun eventuele coalitiegenoten) gemeen hebben, de schrik is voor nieuwe verkiezingen. Dat zal niet genoeg zijn om de immense problemen die er zijn op te lossen. Het zal eerder een poging worden om alles te rekken tot 2024, omdat het niet verder kan. Als deze laatste missie niet lukt zouden er dus nieuwe verkiezingen komen. Op de ‘drie koningen’ (eigenlijk twee koningen en een hofnar!) wordt niet meer gerekend.

   Ondertussen is het kruisverhoor dat Vlaams minister Beke te beurt viel in het eigen parlement eigenlijk op een sisser afgelopen. Na alles wat er gebeurd is in de woonzorgcentra had de man de eer aan zichzelf moeten houden en moeten opstappen. Hij heeft de problemen te laat gezien, is er achteraan blijven hollen en vindt daarna niets beter dan de schuld aan anderen te geven. Ik heb hem steeds ‘Markske’ genoemd, zoals die zielige figuur uit de serie ‘De Kampioenen’. Ook als voorzitter van CD&V stelde hij weinig voor en leidde hij zijn partij naar twee opeenvolgende nederlagen. Een sterkhouder kan men zo iemand bezwaarlijk noemen. In de Vlaamse regering, waarin hij – nota bene - zichzelf tot minister benoemde, is hij zo’n beetje het nieuwe Schauwvliegje geworden, met dit verschil dat die wél ontslag nam plus het feit dat Beke geen enkele ervaring had als minister. Het ministerschap was voor hem maar een vluchtroute. Het niet opstappen doet denken aan zijn partijgenoot Eyskens, ex-premier, die na een diplomatieke fout als minister van Buitenlandse Zaken in een der regeringen Martens zei dat hij in een normaal land ontslag had genomen, maar niet in een ‘apenland’ zoals België!.

   In het Brussels gewest blijkt men de post van gouverneur, waarover vorige week in Vlaanderen zoveel te doen was, te hebben afgeschaft. Het is echter te vroeg om te juichen voor het liquideren van dat nutteloos geworden ambt. Want i.pl.v. een gouverneur hebben ze daar nu een hoge ambtenaar met dezelfde bevoegdheden, die de belastingbetaler minstens evenveel zal kosten, omdat men in één trek voor die hoge ambtenaar ook een nieuw instituut heeft opgericht: Brussel Preventie en Veiligheid, een materie die hij moet delen met de burgemeester. Dit alles in een stadsgewest met 19 quasi onafhankelijke gemeenten, evenveel burgemeesters, schepenen en schepencolleges, OCMW’s, zes politiezones en ga zomaar door. Van verspilling gesproken En dan maar klagen dat er niet genoeg geld is.

   ---

   Een heel ander geluid komt er uit Vlaanderen. Daar wil de gewestregering de stemplicht voor de plaatselijke verkiezingen (gemeenten en provincies) afschaffen. Vlaanderen wordt eindelijk – op dat gebied althans – volwassen. Nu nog hetzelfde doen met de regionale, de federale en de Europese verkiezingen en we kunnen meedoen met wat bijna overal elders ter wereld gebeurt in democratische landen. Samen met Griekenland en Luxemburg is België nog het enige land waar die stemplicht nog bestaat. Als men de stemplicht voor de lokale verkiezingen afschaft en de andere niet, dan bestaat er wel de mogelijkheid dat we in 2024 zullen moéten gaan stemmen voor het regionaal en federaal niveau én voor Europa, maar niet voor de gemeente en de provincie als we dat niet willen. Het blijft Absurdistan. Tegelijkertijd wil men bij de gemeentelijke verkiezingen ook de kandidaat met de meeste stemmen van de grootste fractie automatisch tot burgemeester benoemen. Ook dat zou niet slecht zijn en veel plaatselijke koehandel vermijden, al zal die nooit uit te sluiten zijn. Zoals een grondwetspecialist ooit geschreven heeft: ‘Iedereen is in België voor alles bevoegd, maar nooit helemaal’...

   Ik zou het haast nog vergeten, maar vorige week kwam de nationale bezigheidstherapie, de zaak van de Bende van Nijvel, weer in het nieuws. N.a.v. een zoveelste tip (over een zaak van 35 jaar geleden!) werd er nog maar eens twee dagen gegraven naar een mogelijk lijk in een bos in het Waals-Brabantse Précot. Niets gevonden natuurlijk en zo zal het wel blijven duren tot deze zaak helemaal zal verjaard zijn, zelfs na een verlenging van de termijn ervan.

   Het onderzoek naar de Bende van Nijvel is steeds door hogerhand geboycot geweest. Het begon met het overplaatsen van het dossier van Dendermonde naar Charleroi. Dat was voor niets nodig: de meeste slachtoffers waren Vlamingen, de meeste verdachten francofonen. Het kon dus even goed in Dendermonde blijven, maar dat mocht niet om redenen die nooit echt bekend zijn geworden. In Charleroi bleef het dossier in de kasten stof vergaren, tot men er terug mee begon en er een speciale eenheid voor oprichtte die ondertussen veel geld heeft gekost en niets heeft verwezenlijkt.

   Een bijkomende reden waarom men deze zaak een stille dood zal doen sterven, is de algemene belgicistische opvatting dat het hier ging om iets uit de extreemrechtse kringen, terwijl men nooit de moeite heeft gedaan eens in extreemlinkse hoek te zoeken. In dezelfde periode van de aanslagen door de Bende van Nijvel waren er ook de acties van de communistische CCC, die het openlijk en bloot op de democratie gemunt had. Van het ogenblik dat die organisatie werd opgerold gebeurde er geen enkele aanslag door de bende meer. Té toevallig om waar te zijn. Of die CCC’ers er zich effectief mee bezig hielden, zal men nooit te weten komen. Dat ze er rechtstreeks of onrechtstreeks mee te maken hadden, is meer dan waarschijnlijk. Dat was en blijft althans mijn mening in deze zaak.

   In mijn blog van 16 dezer (‘Het land van de grimlach’) schreef ik dat België een tekort in zijn lopende begroting had van 45 miljard euro. Volgens het monitoring comité, een groep topambtenaren die de raming voor de begroting opmaken, is dat tekort al gestegen tot 53 miljard. En weten dat datzelfde tekort vóór het begin van de coronacrisis ‘maar’14 miljard was. De staatsschuld staat momenteel op 122% van het bbp, dat is iets meer dan het dubbele van de norm die was afgesproken bij het verdrag van Maastricht.

   In het licht van bovenstaande moet dan nog gezegd worden dat België, bij monde van onze federale minister zonder Financiën, achter het herstelfonds van Merkel en Macron staat, dit in tegenstelling tot Nederland dat resoluut de leiding heeft genomen van de zgz ‘zuinige vier’ en wil dat de landen die het zwaarst getroffen werden door de coronacrisis – in de eerste plaats Italië en Spanje – een tegengeste doen alvorens de honderd en meer miljarden die ze hopen te krijgen ook effectief zullen gegeven worden. Onze Decroo hangt in Europa de grote Alexander uit, iets waar geen enkele reden voor is. België heeft een grotere staatsschuld dan bv Spanje.

   Dat het budget van dit land ontspoort komt door de minder inkomsten van de overheid en de explosie van de uitgaven voor de sociale zekerheid. Een eventuele nieuwe federale regering zal dan ook in de eerste plaats voorop moeten stellen hoe ze die situatie denkt op te lossen zonder de bevolking ervoor te laten opdraaien. Dat kan m.i. alleen door een verregaande staatshervorming die komaf maakt met enkele relicten uit het oude België die absoluut overjaars zijn geworden en niet meer van deze tijd. De senaat had al lang moeten zijn afgeschaft en de benoemingscarrousel rond de nieuwe Vlaamse gouverneurs heeft eveneens duidelijk gemaakt dat die functie niet veel meer voorstelt, wat nog meer geldt voor de provincieraden. Bij Franstalig België komt er nog bij dat hun Franse Gemeenschap helemaal niet meer nodig is. Vlaanderen heeft zoiets niet en die onnodige Gemeenschap heeft ondertussen ook al een schuld van ettelijke miljarden. Pas als al deze (en misschien nog wel enkele andere) zullen zijn afgeschaft, kan men gaan praten over eventuele extra belastingen, die in dit land – nota bene – nu al tot de hoogste van de wereld zijn.

---

   Ik kom even terug op enkele reacties n.a.v. mijn blog ‘Leuk zo’n bondgenoten’ van 17 dezer. De verhalen die de lezers vertelden over Armenië en Libië zullen wel kloppen (over Armenië zelfs leerzaam), maar mijn verhaal ging in de eerste plaats over het feit dat bepaalde regime’s in wat er nu allemaal gebeurt in dat Midden-Oosten in één land samenspannen en in een ander elkaar bevechten. Mijn punt is dat zo’n landen niet serieus en zeker niet geloofwaardig en betrouwbaar te noemen zijn.

     Terwijl het nieuws bijna volledig beheerst wordt door het uit de hand lopen van de coronabesmettingen, heeft de Vlaamse regering haast stiekem drie nieuwe provinciegouverneurs benoemd. Daarvan gaan de posten voor Vlaams-Brabant en Limburg naar de N-VA en die van Oost-Vlaanderen, die al een paar jaar vacant stond, naar Open VLD. Feitelijk hebben de drie meerderheidspartijen de buit onder elkaar verdeeld. CD&V kreeg wel geen gouverneur bij, maar had er al twee, in Antwerpen en in West-Vlaanderen. Tot daar lijkt alles normaal als men er zoals vanouds van uitgaat dat die ambten moesten worden toegekend aan de grootste partijen. De waarheid is echter helemaal iets anders, zeker voor wat Oost-Vlaanderen betreft. Ik heb daarover al een paar blogs vuil gemaakt, maar vind het mijn plicht er nog eens op terug te komen, want dit is echte oude Belgische politiek.

   Toen gouverneur André Denijs (Open VLD) in mei 2013 overleed aan de gevolgen van kanker, eiste zijn partij dat de plaats weer naar een liberaal zou gaan. Volgens de politieke geplogenheden had echter de N-VA daar toen recht op, nadat ze ondertussen de grootste partij van Vlaanderen was geworden. Om te laten zien dat ze het fair wilde houden, benoemde ze Jan Briers, organisator van het Festival van Vlaanderen, een man zónder partijkaart. Open VLD ging ermee akkoord, maar eiste dat er een eind zou gemaakt worden aan de politieke benoemingen en er in ’t vervolg via een ‘objectieve procedure’ een examen zou komen, waarbij de best geplaatste gouverneur zou worden. Toen Briers in 2018 met pensioen ging, kwam de plaats dus weer vrij en werd er een examen uitgeschreven. Dat werd gewonnen door Wim Leerman, een directeur bij de stad Aalst, die echter niet kon benoemd worden omdat de Open VLD de uitslag niet erkende van het examen dat ze – nota bene - zelf had voorgesteld. Reden was dat haar kandidate, Carina Van Cauter, op dat examen slechts als vierde eindigde. Bij gebrek aan gouverneur werd Oost-Vlaanderen sindsdien tijdelijk bestuurd door een arrondissementscommissaris. Tot nu dus, nu Carina Van Cauter toch de post krijgt volgens de oude politieke regels en niet volgens die van de bekwaamste zoals de eigen partij dat had voorgesteld. À la Verhofstadt, zeg maar, principes overboord. De objectieve procedure hoefde niet meer.

   Ik hoop uit de grond van mijn hart dat Wim Leerman daartegen in beroep zal gaan bij de Raad van State. Dit is niet meer serieus, zeker niet van Open VLD, van wie men al wat gewend is, maar evenmin van de N-VA die steeds meer de Belgische toer lijkt op te gaan. ‘Vlaanderen is steeds meer een klein België aan het worden’, zoals Karl Drabbe het recentelijk nog verwoordde (mijn blog van 13 dezer: ‘Een (bijna) gelijkgestemde mening’).

   Het heeft er steeds meer van weg dat de partij van De Wever, net als de traditionele partijen, geen nieuwe verkiezingen wil en de legislatuur wil uitzingen tot 2024, omdat ze – terecht – vreest een nieuwe electorale pandoering te krijgen, Ook het Lamme Goedzakgedrag van Jambon wijst in die richting. Met een koehandel van het soort dat we nu meemaken bij de benoeming van de gouverneurs, zal het er zeker niet op beteren.

   Bij het Syrisch drama worden Rusland, Turkije en Iran bondgenoten genoemd, maar in de praktijk is daar weinig van te merken. In Syrië zelf hebben de Turken al eens een Russische gevechtsbommenwerper neergehaald en werden Turkse soldaten gedood in een treffen met de troepen van Assad, versterkt met Russische huurlingen. ‘Killed by friendly fire’. En buiten Syrië is het nog erger.

   Zo heerst er al enkele jaren een staat van oorlog in Libië. Daar vechten Russische huurlingen mee met de opstandige krijgsheer Haftar, nota bene tegen een door de VN erkende regering die het alleen nog voor het zeggen heeft in en rond de hoofdstad Tripoli. De Turken zijn nu die internationaal erkende regering komen helpen, ook met huurlingen, maar uit ... Syrië. M.a.w. de bondgenoten in Syrië bevechten elkaar in Libië.

   Toen de meeste Afrikaanse landen in de jaren 1960 onafhankelijk werden en men hier en daar Westerse huurlingen inzette tegen de opstandelingen, sprak men daar schande over. Tegen het inzetten van huurlingen uit Syrië door Turkije of van Russische huurlingen (van de beruchte Wagner Groep) komt helemaal geen protest tenzij van de strijdende partijen zelf, waarbij de pot de ketel verwijt.

   Ondertussen is de liefde ook even uit tussen Rusland en Iran, nadat er weer een oorlogje is losgebarsten over Nagorno Karrabach, een Armeense enclave in Azerbeidzjan, waarbij eind vorige eeuw een stuk door Armenië werd geannexeerd. Rusland verdedigt daar het christelijke Armenië en Iran de islamitische Azeri.

   Leuke bondgenoten, maar dan alleen in Syrië, waar het in de eerste plaats begonnen was als een opstand van een soenitische meerderheid tegen een overheersende sjiïtische minderheid en waar de soenitische Turken, de sjiïtische Iraniërs en de (voor zover gelovig) orthodox christelijke Russen, dus bondgenoten zouden zijn, maar dan alleen in Syrië.

 ---

    I.v.m. mijn artikel over Magnette van gisteren, wil ik er op wijzen dat ik al meer dan eens gewaarschuwd heb dat Vlaanderen de akkoorden moet aanhouden die genomen werden in 2014 bij de zesde staatshervorming, waarbij men vanaf 2024 zou beginnen met de afbouw van de transfers die in 2033 afgelopen zou moeten zijn. De PS heeft dat toen mede ondertekend en kreeg daarvoor als troostprijs dat Di Rupo federaal premier mocht worden..

   Zie daarover de laatste alinea van mijn blog van 11 dezer (‘Waar is dat feestje?’).

   Nadat hij de zaak al maanden geblokkeerd heeft, blijkt Magnette zijn euro nu toch gevallen te zijn en zou hij bereid zijn de PS mee in een nieuwe federale regering onder te brengen, desnoods mét de N-VA. De aanleiding voor zijn beslissing zou het feit geweest zijn dat zijn Vlaams ‘mateke’ misschien wel eens in zo’n regering zou kunnen stappen zonder hem en dat zijn partij in dat geval niet meer ‘incontournable’ zou zijn. Zijn verklaring dat het bij hem in de eerste plaats om de inhoud zou gaan, is dan ook een lachertje.

   Dit land heeft echter veel meer nodig dan een zoveelste federale regering die met haken en ogen aan elkaar hangt. Als die er al zou komen, zouden er in eerste instantie een deel wetten dringend moeten worden gewijzigd of bijgemaakt. Bv een die zegt dat, als men drie maanden na een verkiezing er niet in slaagt een nieuwe regering te vormen, men nieuwe verkiezingen moet uitschrijven. Dat bestaat (en werkt min of meer) in landen zoals Spanje en Israël, waarom eens niet hier proberen?

   Verder moet men stilaan ophouden met Sinterklaas te spelen. Met een begrotingstekort van 45 miljard euro en een schuldenlast van 120%. van het bruto binnenlands product (bbp), lijkt het erop dat het parlement nog enkele tournées générales aan ’t geven is. Jammer genoeg zullen die straks betaald worden door u en ik, de belastingsbetalers. Verdere uitgaven die een impact hebben op het budget, zouden eerst grondig moeten gecontroleerd worden en niet door deuren en vensters worden buitengesmeten zoals men nu bezig is. Dat gebeurt in geen enkel land dat op zijn centen let, zeker niet in onze buurlanden Nederland en Duitsland en zelfs niet in Europa, al zou men dat soms denken. Ook daar heeft men nl een systeem van effectenbeoordelingen dat de nieuwe wetgeving voldoende afweegt. Hier rekent men met de natte vinger op een blijvende lage rente en e.o.a. verhoging van de vennootschapsbelasting als de Belgisch versie van ‘Ezeltje, strek je’. Vóór we het weten zit dit land straks bij de Club Med.

   In het Belgisch voetbal blijft het rommelen en dat drie weken vóٕór de officiële start van de nieuwe competitie. De raad van bestuur van de Pro-League heeft de uitspraak van het Belgisch Arbitragehof voor de Sport, dat de klacht van Waasland-Beveren tegen haar degradatie uit 1A ontvankelijk had verklaard, gewoon naast zich neergelegd. Alsof dat allemaal zomaar kan, zeker in de wetenschap dat de Oost-Vlaamse club gesteld heeft alle mogelijkheden te zullen benutten om de beslissing tot degradatie aan te vechten.

   Ondertussen is er ook iets merkwaardigs gebeurd. Bank-verzekeraar KBC heeft voor liefst vijf jaar de rechten op het Belgische voetbal afgekocht en gaat die aanbieden via een bank-app die op elke smartphone kan worden geïnstalleerd. Wie bij de bank een Plusrekening heeft, hoeft daar niets voor de betalen, niet-klanten betalen een ‘beperkt’ bedrag, wat dat ook moge zijn. Via de app zal men alle doelpunten en hoogtepunten van de competitie in 1A meteen op de smartphone kunnen volgen, Al wordt het eerst wel even afwachten of en hoe die competitie straks al dan niet van start gaat. En er is meer.

   Als alles gaat volgens plan, zullen in 1A alle matchen voortaan op een ander tijdstip beginnen, zodat de echte voetbalfanaten nog meer dan ooit aan hun smartphone gekluisterd zullen zitten en het risico groot zal zijn dat het aantal smartphone verslaafden nog zal toenemen. Tenslotte werd er geen aankoopsom vernoemd, maar zegt men in de wandelgangen dat het zou gaan over enkele miljoenen euro’s. Waarbij nog maar eens bevestigd wordt wat ik hier al een tijdje schrijf, nl dat topvoetbal geen sport meer is maar een business.

---

   Dat laatste wordt trouwens bevestigd door de opheffing van de schorsing die Manchester City had opgelopen om de volgende twee jaar nog mee te kunnen spelen in de Europese competities wegens het niet naleven van de ‘financial fair play’, een moeilijk woord om te zeggen dat ze gefoefeld hadden met o.m. de transfers. Het tegendeel is daarvan niet bewezen, maar alles lijkt erop dat de Britse club, die zwaar gesponsord wordt vanuit het Midden-Oosten, diepe zakken heeft en dat ook heeft uitgespeeld. Het is zelfs niet eens een precedent. Paris Saint-Germain (PSG), ook al eigendom van e.o.a. sjeik, kreeg dat eerder al voor elkaar door zo’n straf af te kopen. Bij FC Loederpee zou dat niet lukken, vrees ik.

    Vorige week is België veroordeeld geworden door het Europese Hof voor de rechten van de mens, Dit n.a.v. een klacht vanwege de PTB, de   Waalse tak van de PvdA. De fractieleider daarvan, zo te zien een echte Belg met de naam Germain Lugemangango, had zijn nieuwe vaderland aangeklaagd omdat de Belgische parlementsleden tegelijk rechter en partij blijken te zijn over de verkiezingsuitslagen*. Ze namen daarvoor wel hun tijd, want het gaat om de verkiezingen van 2014. De communisten haalden toen al in Wallonië vlot de kiesdrempel, maar hadden 14 stemmen tekort om een zetel meer te vergaren. Dit alles terwijl er 21.385 ongeldige of blanco stemmen waren uitgebracht. Daarom vroeg de partij een hertelling, maar het Waalse parlement stemde die vraag weg.

   Buiten bovenstaand arrest – unaniem genomen door 17 (!) rechters - lopen er nog enkele vorderingen van niet verkozen politici, die nu waarschijnlijk ook gelijk zullen krijgen. Dat zou geen slechte zaak zijn, want ook in Vlaanderen zou zoiets kunnen gebeuren als de poco partijen bv een verkiezing van een VB’er zouden willen verhinderen. Ik zeg niet dat het al gebeurd is, maar het zou wel kunnen. België zal dan ook zijn verkiezingswetten moeten aanpassen en dat is niet meer dan juist.

   Wat er nu feitelijk nog ontbreekt, is dat datzelfde Hof zich ook eens zou buigen over het cordon sanitaire, dat ook indruist tegen de rechten van de mens, voor discriminatie zorgt en nergens anders bestaat. Of over het feit dat men in Wallonië minder stemmen nodig heeft om verkozen te worden dan in Vlaanderen. Wie ‘a’ zegt, moet ook ‘b’ zeggen.

---

   'Het is alsof je studenten vraagt hun eigen examens te verbeteren', aldus prof Koen Lemmens, specialist mensenrechten KULeuven.

    In de weekeindeditie van De Standaard stond een interview met Karl Drabbe, historicus van opleiding en uitgever non-fictie van de uitgeverijen Vrijdag en Doorbraak Boeken. De man van 49 zit al het grootste deel van zijn leven in de Vlaamse Beweging en vertelde enkel zaken die ik de lezers niet onthouden wil.

   Hij zou het helemaal niet erg vinden mocht een meerderheid van Vlaams Belang en N-VA in 2024 de onafhankelijkheid van Vlaanderen uitroepen. Hij stelt er wel bij dat men dan binnen het jaar verkiezingen zal moeten uitschrijven. Dat laatste is nodig om ook binnen Vlaanderen een interne staatshervorming door te voeren. Het Vlaanderen van vandaag is een klein België geworden, met te veel reglementen en een overtrokken ambtenarij. Wat Brussel betreft is hij niet zo zeker van zijn stuk, maar merkt wel op dat ook daar 100.000 Vlamingen wonen, die we zo maar niet aan hun lot mogen overlaten*.

   Net als ikzelf vindt Drabbe dat de N-VA tekort is gekomen, maar misschien de kans krijgt het goed te maken, samen met het VB. Hij vindt het eveneens jammer dat Henrik Vuye zich wat heeft teruggetrokken. Nog iets waar hij hetzelfde op reageerde als ik is, dat ook hij in de jaren 1990 achter de ideeën van Verhofstadts Burgermanifesten stond en uitermate ontgoocheld was toen die man ze verloochende voor een Belgisch premierschap. Net zoals ik haalde hij de quote aan van de Oostenrijkse Nobelprijswinnaar Economie Friedrich von Hayek, waar Verhofstadt toen – nota bene - mee dweepte: ‘Wie zijn principes verloochent, gaat naar de hel’!

---

*Wat Brussel betreft heb ik wel een oplossing. Ik zou het Brussels gewest, zoals het nu is, niet integreren in Vlaanderen, al ligt het er middenin. We zouden er een pak problemen bij krijgen. Wel vind ik dat we er een confederatie mee moeten aangaan, waarbij elk gewest zelfstandig blijft, maar waarbij uitdrukkelijk vermeld wordt dat Vlaanderen uitsluitend Nederlandstalig zal blijven, terwijl het Nederlands in Brussel op gelijk niveau zal moeten behandeld blijven met het Frans en/of eventueel andere talen.

   Zoals te verwachten was het dit jaar een 11 juli viering in mineur. Dat had niet alleen te maken met de Coronacrisis, maar ook met de viering zelf, die eerder lusteloos was. Jan Jambon mag dan een beminnelijk man zijn, als Vlaamse minister-president stelt hij niet veel voor en breekt hij geen potten. Als hij daarenboven in een krant (ik dacht Het Nieuwsblad) gaat voorstellen om van bepaalde federale ministerposten duo’s te maken met telkens een Vlaamse en een francofone minister, dan is dat zo ongeveer het tegenovergestelde van wat we nodig hebben: ieder zijn minister in de eigen regionale regering. Dit is nonsens. Hebben we nog geen ministers genoeg in dit land?

   Net als de N-VA gedaan had tijden s de regering Michel, werd ook op de Vlaamse feestdag geen communautaire problemen aangepakt. Er was de haast obligatoire hulde aan de Vlaamse zorgverstrekkers tijdens Corona, maar zoiets was al herhaaldelijk gebeurd en hoefde niet speciaal op 11 juli uitgebreid herhaald te worden.

   De N-VA regeert in Vlaanderen natuurlijk niet alleen en men heeft de indruk dat men bang is tegen andermans schenen te stampen. Dit geldt in eerste instanties tegen die van de Open-VLD die niet wil weten van een Vlaamse profilering. Bartje Somers ligt dwars waar hij kan, de mol zeg maar, Binnen het agentschap Integratie en Inburgering huldigt hij het links liberale standpunt en laat hij toe dat zijn medewerkers openlijk kritiek spuien via de sociale media.

   Tenslotte wordt de hele politieke situatie nog doorkruist doordat het voorstel voor de wijziging van de abortuswet meteen een nieuw advies heeft gekregen van de Raad van State en misschien de nu komende week met een wisselmeerderheid van alle linkse partijen nog vóór het zomerreces zou kunnen worden aangenomen. Als dat doorgaat, zullen CD&V en N-VA zich terugtrekken uit de besprekingen over de vorming van een nieuwe federale regering, waarbij beide partijen ook gesteund worden door het Vlaams Belang en zal de ‘viering’ van de nationale feestdag op 21 juli al even triestig verlopen als de Vlaamse van 11 dezer.

    Het is weer 11 juli, de zogezegde Vlaamse Feestdag. ‘Zogezegd’, omdat het nog steeds maar een halve feestdag is, niet een voor iedereen. Dit jaar had het iets meer kunnen worden, omdat 11 juli op een zaterdag valt, maar Corona heeft daar een stokje voor gestoken.

   Misschien kan Corona echter ook voor een goede kentering zorgen, als we van de gelegenheid gebruik zouden maken om dit land eindelijk eens te splitsen. ‘Never waste a good crisis’, zoals de Britten dat zo flegmatiek zeggen. De Belgische staatsschuld, in verhouding tot het aantal inwoners sinds lang al een van de hoogste ter wereld, zal nóg een stuk groter worden en kan best opgevangen worden door ten minste al een deel van dit België te ontmantelen. Dat zal niet meteen kunnen o.w.v. de electorale constructie die van de gewestregeringen legislatuurregeringen gemaakt heeft, waardoor die geen tussentijdse verkiezingen kunnen hebben, maar eerst hun termijn moeten uitdoen. Dat wordt dan 2024, zoals onze vaste lezer Walter het terecht stelde in een van zijn reacties..

   Maar de uitzichtloze Belgische situatie kan tot bijna niets anders leiden dan vervroegde federale verkiezingen en - ook al kan dat aan de Vlaamse gewestelijke situatie weinig veranderen, zeker niet meteen - zou het wel eens kunnen zijn dat de Vlaamsnationalisten bij federale verkiezingen in eigen regio de meerderheid zullen behalen, wat een voorbode zou kunnen worden voor een echte stap naar meer onafhankelijkheid na de regionale verkiezingen van 2024.

   Als het ooit zover komt, mogen onze politici nooit uit het oog verliezen dat er bij de zesde staatshervorming is afgesproken dat de transfers van Noord naar Zuid vanaf 2024 zullen worden afgebouwd en tegen 2033 zouden moeten verdwenen zijn. Dat akkoord werd destijds ook ondertekend door de PS (om Di Rupo premier te kunnen laten worden) en we moeten hen daaraan houden of die afspraak tenminste gebruiken als stok achter de deur om het uiteindelijke doel, een onafhankelijk Vlaanderen, mogelijk te maken. Zelfs Corona geldt hier niet als een excuus, Vlaanderen lijdt daar meer onder dan Wallonië.

   Dat is mijn wens voor deze elfde juli. Ik hoop het nog mee te maken.

   De Belgische voetbalbond begint steeds meer op de Belgische regering te lijken. Ook daar is chaos troef en wordt de ene beslissing na de andere aangevochten, aangepast of geschrapt. De competitie zou op 8 augustus moeten hervatten – over een kleine maand - maar zoals het er nu uit ziet, is dat alles behalve zeker. Waasland-Beveren, die men besloten had te doen degraderen, was naar de BAS (Belgische Arbitragecommissie voor de Sport) gestapt en heeft daar (voorlopig?) gelijk gekregen. Als men inderdaad - zoals de Belgische voetbalbond had beslist – de testmatch tussen de twee periodekampioenen van 1/B nog kan laten doorgaan, dan had men ook de laatste speeldag van 1/A nog kunnen spelen. Wat trouwens in de meeste buurlanden is gebeurd.

   Bij de Belgische voerbalbond denkt men echter al lang niet meer aan de sport, alleen nog aan de centen. Enkele clubvoorzitters, zoals die van Charleroi en Genk, zitten ook aan het roer van de Bond en dat is m.i. belangenvermenging. De vertegenwoordiger van Club Brugge is daarentegen opgestapt omdat zijn club meer geld overhoudt als het zijn eigen zaakjes alleen kan regelen (met Tv-zenders e.d.). It’s the money, stupid!

   Kortom, het is daar een zootje. Men zou er misschien een loterij van kunnen maken, een ‘Totocalcio’, zeg maar (ook dat is een geldkwestie!). Vraag 1: ‘Wat wordt het: 16, 17, 18 of 20 clubs?’ Vraag 2: ‘Met of zonder play-offs (die ook alleen maar dienen voor extra geldopbrengst)?’ In Nederland (én Frankrijk, want daar vertelt men over de Belgen dezelfde moppen) hebben ze er weer een Belgenmop bij. Het moet niet altijd over de mondmaskers gaan!

   Er zijn in deze coronacrisis al ettelijke miljarden euro’s uitgedeeld, maar het miljard dat door Sophie’s clubje werd goedgekeurd voor het verzorgend personeel kreeg de algemene goedkeuring van God en klein pierke. Het moet nog bevestigd worden door het parlement, maar niemand twijfelt eraan dat dit niet zou gebeuren. Meer nog, na deze federale geste, zal er meer dan waarschijnlijk ook een gewestelijke volgen, want zoals zoveel in dit land is ook de Zorgsector een gesplitste bedoening. De ziekenhuizen zijn federaal, de rusthuizen regionaal. Feitelijk volstaat het niet een volwaardige federale regering te vinden om dat probleem op te lossen, maar zal men straks eerder een staatshervorming nodig hebben om een einde te maken aan het politiek kluwen van de verschillende bevoegdheidsniveaus en de discriminatie waarbij niemand nog het bos ziet door de bomen.

   E.e.a. neemt niet weg dat zelfs de sociale partners hebben opgekeken van het initiatief om de Zorgsector de beloning te geven die ze verdiende tijdens deze nog steeds niet helemaal verdwenen coronacrisis. Daar waar men al jaren tevergeefs vroeg om structurele verbeteringen, waarvoor men zelfs meer dan eens op straat is gekomen, zorgt corona er nu voor dat ze zelfs meer krijgen dan ze ooit verwacht hadden. Partijen zoals CD&V en Open VLD, die eind vorig jaar, bij monde van Verherstraeten en Lachaert, nog gekant waren tegen een voorstel van de oppositie om 400 miljoen extra aan de Zorg te geven, lopen nu netjes in de pas.

   De vraag blijft natuurlijk hoe men die miljardenuitgaven ooit zal recupereren voor de begroting en het budget. Ook daarvoor zou een staatshervorming kunnen zorgen, Er zijn genoeg overbodige instanties die in dit land kunnen worden opgedoekt en waarop enorm veel bespaard kan worden. Senaat en provincieraden zijn er alleen nog om extra kosten te maken. Een Franse Gemeenschap kan alleen blijven bestaan als de Franstaligen dat zelf nog betalen en niet de Vlamingen die zo’n gemeenschap niet nodig hebben. Ook dat is discriminatie. Om nog te zwijgen over de naam ervan: ‘Fédération Wallonië-Bruxelles’, die zelfs ongrondwettelijk is, maar in Francofonië verkocht wordt als een verworven recht.

   Tenslotte stel ik me de vraag wat zichzelf benoemd Vlaams minister Beke nog belet om de eer aan zichzelf te houden en op te stappen. Na de kemel bij de woonzorgcentra, toen hij die liet sluiten voor de bezoekers en zich pas vier weken later realiseerde dat er niets was gedaan voor wie er binnen achterbleef, liet hij het wéér afweten nu hij mensen al op vakantie liet vertrekken zonder garantie dat ze probleemloos zouden kunnen terugkomen.

   Kaaiman, die het sinds de verkiezingen had over ‘Zelfbediening W. Beke’, krijgt er straks nog spijt van dat hij met zijn columns gestopt is...

   België lijkt met de dag meer en meer op een bananenrepubliek. Ondanks het feit dat recentelijk een half dozijn partijen een nieuwe, jongere voorzitter hebben gekozen, waarvan men zou verwachten dat die iets nieuws zou brengen, blijft men voortboeren met een politiek die nergens op trekt en tot niets zal leiden. Buiten wat zwartepieten, een nationaal politieke bezigheid, brengen ze er niets van terecht.

   Ondertussen blijkt de verguisde Macron in Frankrijk de pensioenwetten hervormd gekregen te hebben, dit ondanks massale stakingen en protesten van de vakbonden en heeft men in Nederland de eigen pensioenwet aangepast aan de levensverwachting, waardoor de pensioenen daar zullen stijgen en zakken in verhouding tot het niveau van de Beurs. We kunnen er misschien eens mee lachen, maar hun pensioenen liggen een stuk hoger dan in dit land, waar we zowat de laagste hebben van Europa en, waar – in tegenstelling tot Nederland - geeft buffer voorhanden is. Die buffer bedraagt in Nederland zo’n 1.400 miljard euro, bij ons helemaal niks.

   Voor de rest is heel de Belgische politiek in deze coronatijd één groot wellesnietes verhaal waarbij dagelijks beslissingen worden genomen die meestal meteen worden afgeschoten en/of daarna worden aangepast of afgeschaft. Ondertussen heeft België zich kandidaat gesteld om straks te zorgen voor de opslag van mondmaskers voor heel de E.U., terwijl er op dat gebied nergens meer geknoeid werd dan hier. Met de contacttesten en –opvolging is het al niet veel beter gesteld. Daar bovenop komt nu het probleem van de burgers die naar het buitenland wel op vakantie mogen gaan, maar geen garantie hebben dat ze straks er geen kater aan over zullen houden.

   Om aan deze wanorde een einde te maken zijn nieuwe verkiezingen meer dan nodig, al was het maar om ook de kiezers eens de kans te geven hun mening te kennen te geven. Dat zou dan wel moeten nadat alle partijen eindelijk eens duidelijke standpunten zouden innemen, waarbij ze afstand nemen van de oude politiek en kiezen voor een eventuele splitsing van dit land, bv vanuit de gewesten. Met dat rond de pot draaien hebben we het nu zo stilletjes aan wel gehad.

   We beleven rare tijden in een raar land. Het ergste van de coronacrisis lijkt voorbij, maar niemand is er gerust in dat dat zo blijft. Van de    ene kant blijven de cijfers van de besmettingen en overlijdens hier langzaam maar zeker dalen, van de andere kant hoort men in het buitenland, ook in Europa, van allerlei opflakkeringen die – zeker in Europa - wel vrij kordaat worden aangepakt met grote en kleine lockdowns, maar waar wel buitenlandse toeristen worden toegelaten die op hun beurt het virus weer mee terug zouden kunnen brengen, net zoals dat in het voorjaar gebeurd is bij degenen die terugkwamen van de Noord-Italiaanse skioorden. Verder zijn er nog weinig mensen die hier snappen wat nog mag en niet mag, doordat tal van beslissingen om de haverklap gewijzigd en zelfs tegengesproken worden.

   Ondertussen blijft men in dit land maar geld uitdelen. Op zich is dat niet fout, want men houdt de economie toch min of meer draaiende en de koopkracht op niveau. Van de andere kant is er geen visie op wat er daarna moet gebeuren. Dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat we hier geen regering hebben die naam waardig en dat men mordicus blijft zoeken naar een oplossing die er geen is. Een van het oude systeem dat niet meer werkt. De enige reden waarom dit gebeurt is omdat alle traditionele partijen (én de N-VA) maar één zaak willen vermijden en dat zijn nieuwe verkiezingen waarin – als we de peilingen mogen geloven – ze allemaal weer gaan verliezen, net zoals in mei 2019.

   Wat er zou moeten gebeuren, is het opstarten van zaken die meteen kunnen zorgen voor werkgelegenheid en waarvan we de voordelen op lange termijn zullen genieten. In feite is dat niets nieuws, want dat werd al gesuggereerd tijdens de klimaatheisa. Alleen wou men toen meteen boter bij de vis, in de vorm van geld, veel geld. Denk maar aan de miljarden voor Timmerfrans. Zorgen voor de vergroening van onze steden en een duurzame mobiliteit kan ook met andere middelen die wat meer tijd zullen vragen en zal men stelselmatig moeten werken met een lange termijn visie. ‘Roma non fu fatta in un giorno’ (Rome werd niet op één dag gebouwd), wisten de Romeinen al.

   Volgens Jan Denijs, de bekende arbeidskundige van Randstad, zakte België op het gebied van de werkzaamheidsgraad van 2007 tot 2017 van plaats 19 naar 24 en staat het land nog net vóór Griekenland, Spanje, Italië en Kroatië. Dit ondanks het feit dat Vlaanderen het nog vrij goed deed en boven het Europees gemiddelde bleef. Het probleem is de rest van het land, Wallonië en Brussel, waar de werkzaamheidsgraad respectievelijk 11 en 14% lager ligt dan in Vlaanderen. Het blijft altijd hetzelfde liedje: Vlaanderen werkt, Francofonië profiteert. Op de lijst met de werkloosheid van de regio’s stond Vlaanderen in 2019 op de 15^de plaats, terwijl Wallonië op 24 en Brussel op 26 bleven hangen.

   De gouverneur van de Nationale Bank (NBB) Pierre Wunsch, nochtans zelf een francofoon (die echter meer dan behoorlijk Nederlands spreekt), wist daarbij te vertellen dat Wallonië voor de periode 2021-2022 met overheidsuitgaven zit van 70%, dat is bijna 20% boven het reeds hoge Belgische gemiddelde én dat de Waalse economische structuur afhangt van de transfers uit Vlaanderen (iets wat kabouter Peumans recentelijk ook vertelde in een uitgebreid interview in ‘t Pallieterke).

   In het licht van bovenstaande cijfers begrijpt men pas hoe idioot het is van onze socialisten om te eisen dat de arbeidsduur moet verminderd worden (‘Mateke’ Rousseau sprak zelfs van een vierdaagse werkweek*). Wie straks de Sociale Zekerheid nog gaat betalen, wordt er niet bij gezegd. Minder werken betekent immers minder afdragen.

*Doet me denken aan dat mopje over een vakbondsbetoging in 2050, waarbij een van de agitatoren roept dat ze de ééndaagse werkweek willen. Waarop er ene uit het publiek antwoordt: ‘Ja, maar niet op een maandag, hé’

e 

   Vladimir Putin is ondertussen president van Rusland voor het leven geworden. Officieel niet natuurlijk, maar wel tot 2036. Bij leven en welzijn zal hij dan 83 zijn. Ondertussen vervoegt hij de club van de alleenheersers Xi Jingpin en Kim Jong Oen. Het verschil met Xi en Oen is, dat ‘Vlad’ democratisch verkozen zou zijn. Zou het?

   In werkelijkheid was het verlengen van zijn positie met twee extra ambtstermijnen al beslist in het voorjaar door het Russisch Hoger Gerechtshof en ondertekend door de president himself. Het referendum dat zopas is gehouden om dat te bevestigen had geen enkel precedent noch wettelijke basis. Het bevatte liefst 206 voorstellen en moest beantwoord worden met één enkel ja of neen. Onafhankelijke kandidaten werden op voorhand uitgesloten en mochten al blij zijn dat ze niet aangehouden werden. Alle officiële media zijn in handen van de president en zijn omgeving. Er waren ook geen internationale waarnemers en om de kiezers aan te lokken werden er loterijen ingericht met per regio een woning als hoofdprijs..

   Sinds de annexatie van de Krim en de Westerse sancties daarvoor, krijgt Rusland geen buitenlands krediet meer en moet het verder met enkel de opbrengsten van zijn oliewinning. Die kregen zopas een ferme dreun nadat een akkoord met Saoedi Arabië afsprong. Om dat verlies te compenseren moet het staatsbudget sinds 2017 in evenwicht blijven door alle inkomsten boven de 40 dollar per vat af te romen en te storten in een speciaal fonds. Te vergelijken met Vande Lanotte’s Zilverfonds, maar dat was een lege doos. Het Russisch fonds daarentegen bereikte begin maart 7,3% van het bbp en heeft nu een reserve van zo’n 570 miljard dollar!

   Dat heeft echter een prijs, want de Rus in de straat merkt daar niets van. De levensstandaard gaat achteruit, de pensioenleeftijd is opgetrokken en het leven is er duurder geworden omdat wat daar doorgaat voor BTW is verhoogd.

   Het Rusland van Putin riskeert straks niet zozeer een economische, maar een sociale crisis. Ook de Russen volgen het Internet en de Sociale Media. De vraag blijft of de oud-KGB spion het nog zo lang zal kunnen uithouden.