De schaduwgouverneur

   Er is dus binnen Paarsgroen+ een akkoord bereikt over de vergroening van de bedrijfswagens, al is het nog te vroeg om daarover victorie te kraaien. Het zal hoe dan ook geld kosten en als gevolg daarvan is alles een beetje op de lange baan geschoven. Gewoon omdat zo’n vergroening niet meteen te verwezenlijken is.

   Om te beginnen blijft het systeem onverminderd bestaan en worden werknemers fiscaal aangemoedigd om de auto te blijven nemen. Op de lopende contracten wordt niet ingegrepen. Het belastingvoordeel blijft bestaan. De 800.000 bedrijfswagens in dit land zullen blijven rijden (en in de file blijven staan). Alleen worden ze steeds meer elektrisch en is er voorlopig niemand die zich afvraagt waar we die extra elektriciteit vandaan gaan halen, zeker als men de kerncentrales zal gesloten hebben. Om nog te zwijgen over de tienduizenden laadpalen die er zullen moeten bijkomen (én er weer gesubsidieerd zal worden).

   Tenslotte betalen de Belgische gezinnen nog altijd hogere elektriciteitsrekeningen dan die van de buurlanden, Duitsland uitgezonderd, maar dat land kan zich wat meer permitteren met haar te verwaarlozen begrotingstekort en staatsschuld.

   Alle goede klimaatbedoelingen ten spijt wordt dit weer zo’n Belgische wet die in de loop van tijd de nodige ‘correcties’ zal krijgen, zeker als men weet dat de staat straks de miljarden gaat missen die ze nu krijgt op het brandstofverbruik. I.pl.v. alles op de lange baan te schuiven, had men er beter aan gedaan in de eerste plaats niet te focussen op volledig elektrisch aangedreven wagens, maar op hybriden, die op alle gebied meer zekerheid hadden geboden. Maar dat was waarschijnlijk weer niet groen genoeg.

 ---

    En dan nog dit: een nieuwe naam voor onze Vlaamse minister-president. Niet meer Jambon, maar Pasbon.

-----

   Fenomeen Elon Musk, voor wie ‘the sky no limit’ leek te hebben, is dan toch teruggekomen op zijn beslissing om zijn Tesla’s te verkopen tegen bitcoins. De aankondiging deed de bitcoin op één dag 15% van zijn ‘waarde’ (nou, ja) verliezen en dat is ondertussen nog erger geworden.

   Volgens Musk is het aanmaken van bitcoins te energieverslindend en gebeurt dat daarenboven door het verbranden van fossiele brandstoffen, wat milieuvervuilend is. Het zou wel eens kunnen dat hij in werkelijkheid tot de bevinding gekomen is dat heel dat gedoe met die cryptomunten (er zouden er ondertussen al een half dozijn zijn) wel eens een zaak van gebakken lucht zou kunnen zijn (of worden), een soort mega piramidespel*, zeg maar.

   Onnodig te zeggen dat die cryptomunten ook op grote schaal gebruikt worden door de georganiseerde misdaad. In het coronajaar 2020 ontdekte onze antiwiswascel alleen al in dit land voor meer dan anderhalf miljard euro aan verdachte geldstromen die aan de cryptomunten gelinkt waren en men gaat ervan uit dat dit slechts het topje van de ijsberg is. Het ging om misbruik van de nood aan mondmaskers, ontsmettingsgels, beademingstoestellen en testkits, en het vervalsen van documenten om coronapremies en –uitkeringen te krijgen.

---

   *Voor wie het nog niet zou kennen: een piramidespel is iets waarbij deelnemers een inleg doen en tevens proberen anderen te overhalen om mee te doen – wat Musk aanvankelijk ook deed - waarna de inleg van de nieuwkomers als prijzengeld uitbetaald wordt aan bestaande deelnemers. In de zakenwereld, waarin het ook voorkomt, eindigt het meestal op een faillissement, waarbij diegenen die laatst hebben ingezet hun geld riskeren kwijt te raken.

41 

   Ik kom even terug op mijn blog van gisteren over de affaire met de burgemeester die haar omgeving voor had laten gaan bij de corona-vaccinatie. Die burgemeester blijkt daar in St. Truiden, stadje met 14.000 inwoners, een heus kabinet te hebben, inclusief kabinetschef en drie medewerkers. Lijkt wel een soort hofhouding. Het is al erg dat elk minister in dit land, de regionale ministers inbegrepen, een kabinet moet hebben, Iets dat in geen enkel ander land bestaat buiten die van de nationale regering (nog iets voor mijn ‘Only in Belgium’). Dat leidt alleen maar tot onverantwoorde verspillingen en – zoals in St. Truiden gebleken is – niet tot een beter bestuur, integendeel zelfs. Er zijn trouwens heel wat gemeenten waar die kabinetten niet bestaan en die even goed hun werk doen.

   Men vraagt zich wel eens af waar er nog bespaard kan worden. Als men al die kabinetten die, nota bene, bevolkt worden door mensen die ook nog een andere job hebben, zou afschaffen, zou het land daar alleen maar beter van worden. Hetzelfde geldt trouwens voor de intercommunales, waarover reeds een soort akkoord is in de vorm van de 17 regio’s, maar waarvan we nog moeten zien wat er in de praktijk van terecht zal komen.

    Volgens een recente peiling blijkt dat meer dan de helft van de mensen die in Brussel en Wallonië nog geen coronaprik kregen, niet zinnens is zo’n inenting te zullen laten doen. In Vlaanderen integendeel wil 70% van dezelfde ondervraagde groep dat wél. Een zoveelste bewijs dat wij niet één team van 11 miljoen zijn, zoals Crootje ons probeert wijs te maken. Met persoonlijk voorrang te willen geven aan onze voetbalmiljonairs haalt hij trouwens zijn eigen theorie er onderuit en is hij niet veel beter dan de burgemeester of brandweercommandant die hun eigen entourage voorrang gaven.

   Het is al langer geweten dat onze francofonen naar la douce France kijken zoals konijnen naar een lichtbak. Ik volg dat soms op de Tv-journaals wanneer ik wel eens naar RTL zap (en dat zou dan nog de minst fanatieke Fransdolle zender zijn). Daarbuiten zijn er ook de (a)sociale media, waarop allerlei filmpjes circuleren van antivaxers, die meestal uit Frankrijk komen en dikwijls handelen over complottheorieën, de ene al wat gekker dan de andere. Yvon Englert, de Waalse Marc Van Ranst zeg maar, noemt het verschil tussen Vlamingen en Franstaligen in dit land dat van de Germaanse discipline en het Latijnse individualisme. En bevestigt daarbij dat we niet bij elkaar horen

   Tenslotte zijn er in Wallonië en meer nog in Brussel in verhouding meer allochtonen, waarvan een gedeelte zich helemaal niet bewust is van wat hier en elders gebeurt. Ze worden wél meegeteld in de officiële bevolkingscijfers en geven zo mede een vertekend beeld van de Franstalige samenleving in dit land.

    Op het Italiaanse eilandje Lampedusa, gelegen tussen Noord-Afrika en Sicilië, zijn deze week op 24 uur tijd weer meer dan 2.000 Afrikaanse immigranten aangespoeld. Ongeacht hoe men daartegen aankijkt, blijft de vraag hoe men dat fenomeen de baas zal blijven in deze coronatijden.

   Zijn de inwoners van Lampedusa al ingeënt? Worden die nieuw gearriveerden ingeënt? Gaat men die naar het vasteland brengen zonder inenten? Die mensen komen naar Europa omdat ze denken hier een beter leven te zullen hebben. In de huidige omstandigheden is er niemand die hen dat kan garanderen en zeker de ngo’s niet die er zich mee bezig houden en daar in de eerste plaats zelf rijkelijk voor worden betaald.

   De coronacrisis heeft het hele migrantenverhaal nog wat extra in de verf gezet. De nieuwe Europese commissie staat erbij en kijkt ernaar. Alhoewel er al sinds het zgz ‘akkoord van Malta’ in 2019 – dat voorziet in de vrijwillige relocatie van mensen die op volle zee zijn opgepikt - over gepraat wordt, is er nog steeds geen akkoord over eventuele nieuwe grensprocedures en de spreiding van immigranten als die al recht zouden hebben op een verblijf in de E.U.

    Het verzet tegen de bouw van gascentrales die het tekort aan stroom moeten compenseren eens de laatste kerncentrales gesloten zouden worden, neemt hand over hand toe. Niet alleen in de politiek waar vooral N-VA blijft zweren bij het open houden van de jongste kerncentrales, maar ook door allerlei protestgroepen die de gascentrales niet in de eigen buurt willen zien komen. ‘NIMBY’, zoals men dat internationaal zegt, ‘Not In My Back Yard’. Wat het protest tegen de geplande gascentrales opmerkelijk maakt is wel, dat het niet alleen meer de eerder rechtse politici zijn die er zich tegen verzetten, maar protestgroepen die gesteund worden door de klimaatactivisten en die hun acties steeds meer bundelen.

   Zo zou de gascentrale die Engie wil bouwen in Vilvoorde zeventien (17!) keer meer CO2 uitstoten dan de stad zelf. Te gek voor woorden. Een woordvoerder van ‘Tegengas’, een van de actiegroepen, vraagt zich, m.i. terecht, af waarom men midden in een klimaatcrisis nog nieuwe fossiele centrales zou bouwen.

 Die klimaatactivisten en actiegroepen blijven natuurlijk wel tegen het verder open houden van de kerncentrales, al is ook dat een grote gok. Waarom het niet eenvoudig houden en gewoon stellen dat de kerncentrales bv wel degelijk zullen gesloten worden, maar alleen als er voldoende zekerheid is dat de stroomvoorziening gegarandeerd kan worden aan een betaalbare prijs. Is dat nu zo moeilijk?

   Met de wetenschap dat het Internationaal Energie Agentschap (IEA) zelf heeft vastgesteld dat er wereldwijd nooit méér capaciteit aan hernieuwbare energie werd gebouwd dan in het crisisjaar 2020 en men op dit elan wil verder gaan, zal het weinig uitmaken als er hier en daar nog een kerncentrale tijdelijk blijft draaien, niet?

    Hoera, hoera, de grote corona-versoepeling komt eraan! Vanaf 9 juni gaan een hele serie beperkingen ingetrokken worden en later op de zomer zullen ook massale festivals bezocht kunnen worden. Er zijn wel enkele voorwaarden waarbij o.a. volgende twee:

1)      80% van de burgers moet tegen die tijd minstens één prik hebben gehad.

2)      Het aantal covid-patiënten op Intensieve Zorg mag dan niet meer dan 500 bedragen.

   Punt 1 zou wel kunnen lukken. Punt twee zal afhangen van de gevolgen van de versoepelingen. Het is trouwens nog even afwachten of het uitbundig vieren van het terrasweekeinde niet zal gezorgd hebben voor opnieuw stijgende cijfers. Als men ziet wat er bv weer in Brussel gebeurde waar op het Flageyplein een massa mensen op elkaar gepakt stond, zonder afstand te houden, de meeste zonder mondmasker, terwijl er elders stevig gedronken werd, dan is de vraag wat daar de gevolgen nog van kunnen zijn. Er zijn – zeker in Wallonië en Brussel – nog altijd teveel mensen die denken dat het allemaal zo erg niet is en het zijn daarna meestal dezelfde mensen die reclameren als er e.e.a. opnieuw niet meer wordt toegelaten.

   Kortom, het zal grotendeels van de mensen zelf afhangen of we het deze zomer gaan redden. Tegenover de vorige corona-opstoten is er wel het voordeel dat de vaccinaties op volle toeren draaien, al lijkt dat in Vlaanderen dan weer beter te lukken dan in Wallonië en Brussel. Wat als dat verschil te groot zou worden?

    In mijn blog van 17 april (‘De wereldvrede’) schreef ik reeds dat de beslissing van Slow Joe om de Amerikaanse troepen uit Afghanistan terug te trekken, geen goed idee was en dat de Taliban daardoor in dat land weer vrij spel zou krijgen. De aanslagen waarvan de sjiieten in dat land de laatste week het slachtoffer zijn geworden – tijdens de Ramadan, hun heilige vastentijd, nota bene - bewijzen dat. Voor zover ik het heb kunnen volgen, zou die terugkeer met enkele maanden zijn uitgesteld, maar dat zal de problemen daar niet oplossen.

   Hét probleem in de moslimwereld is dat sjiieten en soennieten elkaar beschouwen als ketters en als dusdanig naar het leven staan. Ze haten elkaar nog meer dan ze joden of andersgelovigen haten. In feite gaat het hier om een probleem dat ook wij in Europa hebben meegemaakt, laar dan in de 16de eeuw, de godsdienstoorlogen tussen katholieken en protestanten. Het feit dat dit nu nog voorkomt, 5 eeuwen later a.u.b., toont nog maar eens aan dat de islam nog een flink stuk achter loopt.

   Ook de problemen die er zijn gekomen in Syrië en waarover momenteel een polemiek gevoerd wordt in ’t Pallieterke tussen voor- en tegenstanders van Assad, zijn daarnaar te herleiden.

   Bij het uitbreken van de opstand tegen Assad in Syrië was ± 65% van de bevolking daar soenniet, maar was de macht in handen van de Alawieten, een sjiitische sekte die maar ±12% van de bevolking vertegenwoordigde. Het Assad regime verkoos de niet-moslims te gedogen om op die manier het verschil in aantallen tussen soennieten en sjiieten te verkleinen. Dat had niets te maken met verdraagzaamheid maar gewoon uit koele berekening dat men daardoor de oppositie verzwakte. Dat procedé was geen nieuwigheid, want werd ook al toegepast door Sadam Hoessein in Irak, met dit verschil dat daar toen een minderheid van soennieten een meerderheid van sjiieten onderdrukte. In Syrië is het andersom.

   De enige bevolkingsgroep waarvoor men in het Syrische geweld respect kan opbrengen, is m.i. dat van de Koerden, een volk zonder vaderland dat eveneens verdrukt wordt in Turkije, waar het 15% van de bevolking vertegenwoordigt en dit niettegenstaande het feit dat zowel Turken als Koerden soennieten zijn. Bij de laatsten hebben de vrouwen echter behoorlijk meer vrijheid en zelfstandigheid, wat bij de moslims een zeldzaamheid is. Ze vechten er zelfs mee in het leger.

   Dat Israel er zich mee bemoeit, komt doordat Assad gesteund wordt door het eveneens sjiitische Iran van de ayatollahs dat zich de ondergang van Israel tot doel heeft gesteld. Ondanks alle kritiek blijft Israel het enige democratische land in het Midden-Oosten. Dit in tegenstelling tot de rest dat overwegend bestaat uit schurkenstaten, het Syrië van Assad inbegrepen.

.

   Joe Biden is goed op weg om zo’n beetje de Elon Musk van de politiek te worden. Nieuwe ideeën spuien en de andere ervoor laten betalen. Zijn laatste voorstel, het opheffen van de coronapatenten zodat men ze overal ter wereld zou kunnen aanmaken, leek weer een schot in de roos, maar dan alleen bij de poco’s waarbij ook ons Crootje zich deed opmerken. Gelukkig had Merkel voor één keer nog eens een goede reflex door het op te wijzen dat dit zo maar niet mogelijk is.

   Door Europa werden tot nu toe al 200 miljoen doses uitgevoerd naar de rest van de wereld. Door de States niet één! Bidens verhaaltje is dan ook dat van ‘luister naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden’.

   Patenten vrijgeven is echter geen wondermiddel dat het acute tekort aan vaccins in de armere landen oplost. In de meeste derdewereldlanden heeft men geen ervaring met de productie van vaccins. Die fabrieken zouden eerst nog moeten worden gebouwd en/of ingericht en bevolkt met ervaren personeel, dat er nu evenmin is. En dan hebben we het niet eens gehad over de vraag waar die de grondstoffen zouden halen, laat staan betalen, als de ontwikkelde landen daarmee al problemen hebben.

   De snelste manier om de hele wereld te vaccineren zal erin bestaan eerst de landen voort te helpen waar die vaccinaties reeds op volle toeren draaien en tussendoor de rest van de wereld stelselmatig te bevoorraden. Als het hier gelukt is, kan men een tandje bijsteken. Op die manier zullen de ontwikkelingslanden veel sneller hun doel bereiken dan met de onzin die Biden & Co daarover verkopen.

   Op het ogenblik zijn 280 bedrijven in 19 landen bij de productie van de vaccins betrokken en hebben die nu al problemen met het vinden van geschoold personeel én van de grondstoffen. Daar nu de derde wereld bijvoegen is vragen om moeilijkheden zonder dat er problemen zullen worden opgelost. Als wij hier al niet kunnen rekenen op het Brits/Zweedse AstraZeneca, hoe zullen we dat ooit kunnen met een bedrijf uit bv Chacamaca?

   Patenten zijn intellectuele eigendomsrechten en een bron van innovatie die men zo maar niet weg geeft aan derdewereldlanden die niet eens weten hoe daar mee om te gaan. Volgens de eigen Amerikaanse Wall Street Journal is de uitspraak van Biden de slechtste economische beslissing die hij nemen kon.

    Bij de lokale verkiezingen in de UK haalde de Scottish National Party (SNP) op één zetel na de volstrekte meerderheid. Samen met de groenen, die in Schotland ook eerder nationalistisch zijn én tegen de Brexit waren, gaat Schots premier Nicola Sturgeon waarschijnlijk een coalitie vormen met als eerste punt de vraag aan Londen om opnieuw een referendum over de Schotse onafhankelijkheid te mogen organiseren en dit van zodra de coronacrisis onder controle zou zijn. De vorige keer was dat referendum geen succes, maar nadat Schotland overtuigend tegen de Brexit heeft gestemd, zit dat er nu wel in.

   Opmerkelijk daarbij is wel dat zowel de SNP als de Schotse groenen eerder linksgezind zijn, maar in de eerste plaats voor de zelfstandigheid van de eigen regio kiezen. Iets wat zich ook voordoet in Catalonië, waar linkse én rechtse partijen samen voor de onafhankelijkheid opkomen. Dat dit daar tot dusver niet gelukt is, komt doordat Schotten en Catalanen in de UK en Spanje maar een minderheid vormen.

   Wat een contrast met België, waar de Vlamingen 60% van de bevolking uitmaken, 70% van de economie en meer dan 80% van de export, maar waar de linkse partijen, waar men tegenwoordig ook de Open VLD mag bijrekenen, nog altijd slaafs het Belgisch dictaat van 1830 ondergaan. Toch is er het sprankeltje hoop dat de Vlaamsnationalisten, N-VA en VB, bij de regionale verkiezingen van 2024 samen aan een meerderheid zouden kunnen komen in het eigen parlement. Dan moet Bart De Wever echter terugkomen op zijn uitspraak nooit met het VB te zullen samenwerken en zelfs te zullen aftreden als voorzitter van de N-VA, mocht die partij dat wel doen. Zoals ik al enkele keren geschreven heb, moet de N-VA het dan maar doen zonder De Wever. Het alternatief zal zijn dat drommen nu nog overtuigde N-VA’ers de partij dan zullen verlaten en de overstap naar rechts zullen maken, waardoor de partij de weg opgaat van de ter ziele gegane Volksunie. Na vier jaar het comunautaire bevroren te hebben, de mislukte Marrakech-gok en de daarop volgende federale regeringsvormingen waarbij de partij telkens in de kou bleef staan, zou een Vlaamsnationaal front in 2024 meer dan wenselijk zijn.

    Bij de lokale verkiezingen in de UK hebben de socialisten van Labour in Engeland zwaar verloren. Zelfs met een halfgare conservatieve premier zoals die Boris Johnson slaagt Labour er niet in enige vooruitgang te maken en moet ze zelfs in het Noorden van Engeland kiesomschrijvingen afgeven, en dit voor de allereerste keer sinds daar verkiezingen gehouden worden. Dat de linkse partijen het in Schotland wel goed doen, zal voor de Brexiteers een magere troost wezen. Die willen nl dat Schotland onafhankelijk wordt en terug bij de E.U. komt.

   Engeland is geen uitzondering. In Frankrijk is de parti socialiste nog een schaduw van wat ze vroeger was en ziet het er niet naar uit dat daar veel verandering in zal komen.

   Ook in Spanje kregen de socio’s flink klop eerder deze maand bij recente verkiezingen en besliste Pablo Iglesias, de leider van het linkse Podemos (letterlijk: ‘we kunnen/we can’), zelfs uit de politiek te stappen.

   In maart gebeurde hetzelfde in Nederland, waar alleen D66, een links-liberale partij, overeind bleef. De Partij van de Arbeid, vergelijkbaar met onze vroegere SP.a, leed er voor de tweede keer op rij een pijnlijke nederlaag. Wat ik niet goed begrijp is dat de socialist Frans Timmermans, in de wandeling ‘Timmerfrans’ genoemd, nog steeds vicevoorzitter van de Europese Commissie kan blijven, terwijl de man daar feitelijk niets meer voorstelt noch vertegenwoordigt. Hij heeft wel het lef om zich zo wat te beschouwen als de klimaatpaus van Europa en zegt in die functie dat de prijs voor de CO2-uitstoot veel hoger moet zijn dan de verdubbeling van de kosten die zopas al heeft plaatsgevonden. De eindverbruiker zal dan de rekening weer mogen betalen.

   Zelfs in Wallonië, onze DDR, gaan de zgz sociaaldemocraten achteruit, maar dan in de verkeerde richting. Rood wordt er het donkerrood van een nieuw communisme. Ook dat is ‘only in Belgium’.

   Tenslotte stelt wat nu Vooruit heet ook bij ons in Vlaanderen niet veel meer voor. Met een voorzitter op het niveau van een Ketnet presentator, die van België het beste land ter wereld wil maken, kunnen we alleen maar eens lachen. Het beste fabeltjesland misschien?

   Dat er straks, wanneer hopelijk het grootste gevaar van de  coronacrisis voorbij zal zijn, een probleem zal zijn met de staatsfinanciën, is een open deur intrappen. Om de pil te verzachten is er wel een Europees herstelplan uitgewerkt met leningen en subsidies, maar dat geld moet door de Europese Commissie geleend worden en die kan dat pas doen als alle 27 landen van de E.U. instemmen met het optrekken van de marges voor de Europese begroting. Tot nu toe hebben nog niet alle landen dat gedaan. Een tweede voorwaarde is dat alle landen een eigen herstelplan moeten indienen waarin, naast investeringen ook diepgaande hervormingen worden vooropgesteld. Het eerste land dat daarop inging was Portugal, maar dat gebeurde pas op 23 april. 30 april was de officiële deadline, maar die is dus niet gehaald. Voor België gaat het om een kleine zes miljard euro, maar voor Italië bv, dat de grootste pot zou krijgen, gaat het om 200 miljard. Zonder die steun zal ook ‘Super Mario’ Draghi het daar niet waar maken. Als voorzitter van de Europese Centrale Bank (ECB) kon hij, bij manier van spreken, de kraan open draaien en het geld stroomde eruit. In de Italiaanse staatskas zit helemaal geen geld meer. De Italiaanse staatsschuld is de grootste van Europa, na die van Griekenland. Buiten de 200 miljard die hij van Europa zou krijgen – in de vorm van subsidies en leningen - heeft Draghi er nog 30 bovenop geleend. Hem wordt wel verweten, dat hij niet verkozen werd, maar ze hebben daar geen alternatief. Met zijn ervaring bij de ECB krijgt hij het vertrouwen van Europa en van het hele Italiaanse parlement (op één partij na) en is hij niet te vergelijken met een niet verkozen minister van bij ons die een reputatie van geldverbrander met zich meesleept..

   Dat dan voor Italië. Met de wetenschap dat de totale Belgische coronafactuur (federale en regionale overheden samen) tot nu toe al zo’n 35 miljard euro bedraagt, is het maar zeer de vraag of het geld van dat Europees herstelfonds niet zal misbruikt worden voor bestedingen die tot de normale staatswerking behoren i.pl.v. voor nieuwe baanbrekende hervormingen wat in eerste instantie de bedoeling was.

    Dat de vakbonden na het laatste nachtelijke regeerakkoord over het loonoverleg niet akkoord gaan, is geen nieuwigheid. In feite is dit nog een erfenis van Jean-Luc Dehaene, ‘de man die de problemen aanpakte als ze zich voordeden’. De hele discussie is terug te vinden in het akkoord tussen de regering Dehaene en de vakbonden van 1996, waarbij gesteld werd dat de lonen in dit land niet sneller meer mochten stijgen dan in de buurlanden. Daarvóór had men er zelfs een devaluatie van de Belgische frank voor moeten doorvoeren en dat was niet voor herhaling vatbaar. Maar ook in 1996 was de syndicale achterban niét akkoord. Die van het ACV keurde het goed met amper 52% en het ABVV keurde het af, ondanks het feit dat toen – als compensatie voor de vakbonden - beslist werd de index te behouden, een relict dat nog steeds alleen in dit land bestaat en dat ervoor zorgt dat de koopkracht min of meer in stand wordt gehouden. Sindsdien berekent de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB) om de twee jaar hoeveel ruimte er de volgende twee jaar zal zijn om de lonen niet sneller te laten stijgen dan in de buurlanden. Bij de laatste berekening was dat 2,8% waar dus nog eens 0,4% bovenop kon worden gegeven. En sinds het verdrag van Maastricht en de invoering van de euro kan er niet meer gedevalueerd worden.

   De mogelijkheid dat er zelfs na het akkoord over de zgz consumptiechecks voor medewerkers van bedrijven die het in deze coronatijden wél goed hebben gedaan, door de vakbonden zal worden goedgekeurd, blijft miniem. Zowel de index als de berekening door de CRB zijn buiten België onbestaande. Dat ze hier nog wel zullen blijven bestaan is, omdat de grootste partij van Paarsgroen+ - de PS – de hete adem van de communisten van de PTB (de Waalse PvdA) in de nek voelt. Onze DDR, zeg maar. Een reden temeer om dit land zo snel mogelijk te splitsen.

    Na een stuk in de nacht te hebben vergaderd, heeft de regering Decroo tenslotte toch een soort oplossing gevonden om (voorlopig?) een eind te maken aan de reeds lang lopende discussie over het loonakkoord in de privé. Nu nog afwachten of de vakbonden ermee akkoord zullen gaan. De eerste reacties waren alvast negatief.

   Wie in deze discussie beter zijn mond gehouden had, was ons mateke, die eiste dat bedrijven die aan hun medewerkers niet meer konden geven dan de 0,4% opslag (bovenop de index), dan ook geen dividenden zouden mogen uitkeren. Daarmee laat hij zien dat hij echt niet weet waar de klepel hangt of zoals economisch medewerkster van ’t Pallieterke, Angélique Vanderstraeten, het stelde, dat hij een ‘economische analfabeet’ is.

   Met zijn beperkte Volkshuiskennis vergelijkt mateke nl het dividend met het loon, wat helemaal niet hetzelfde is. Als bv een bedrijf niet goed draait, blijft de werknemer zijn loon krijgen, maar zonder winst wordt er geen dividend uitgekeerd. Verder kunnen ook kleine beleggers dividenden aankopen waarvoor ze wel risico’s moeten nemen. Tenslotte zijn dividenden een deel van de inkomsten bij pensioenfondsen en groepsverzekeringen, waarmee o.a. ook de aanvullende pensioenen mee betaald worden.

   Dan is er nog het feit dat op dividenden ook een voorheffing door de Staat plaats vindt, waardoor die laatste – bij niet uitbetaling , zoals mateke zou willen – een deel van haar inkomsten zou kwijtspelen. Als tenslotte de winsten niet kunnen worden uitgekeerd en bij de onderneming blijven, worden die aandelen meer waard en kan men ze dan met winst verkopen zonder er iets van af te moeten dragen. In België bestaat nl geen meerwaardebelasting op aandelen.

   Ik heb al eens geschreven dat ons mateke nog vele bokes zal moeten eten vóór hij echt zal kunnen meespelen met de grote mensen. Dure sneakers en een modieus trouwfeest bijwonen te Saint Tropez in volle coronatijd maakt misschien wel indruk op kassierster Deborah in de Nieuwpoortse supermarkt, maar niet daar waar het echt om de knikkers gaat.

---

   In de marge van bovenstaande, nog dit: het wordt hoog tijd dat men dat loonoverleg regionaliseert. De loonkosten liggen in Wallonië te hoog in verhouding tot de productiviteit van bedrijven en werknemers. Na een regionalisering zouden Vlaamse bedrijven aan hun werknemers meer loonstijgingen kunnen toekennen dan in Wallonië. Tegenover elk Vlaams bedrijf dat nu de lonen verhoogt, profiteert een Waals bedrijf van dezelfde voorwaarden, ook als de productiviteitsnormen er een stuk lager liggen.

    Nu blijkt dat El Keukenribbedebi via twee van haar vele ondertussen bekende vennootschappen, waarbij telkens een van haar broers betrokken was, ook geld gekregen heeft bij De Voorzorg, het socialistische ziekenfonds van Limburg, Zo’n half miljoen euro, drie jaar na elkaar. Dat was in de eerste plaats bedoeld om meer jongeren via jeugdkampen naar het ziekenfonds te halen, maar werd afgebouwd toen dat succes maar tijdelijk bleek. E.e.a. is aan het licht gekomen n.a.v. een gerechtelijk onderzoek tegen de ex-topman van de Limburgse Voorzorg i.v.m. een witwas affaire en corruptie bij de verkoop van vastgoed voor het ziekenfonds

   Straks kan men zich afvragen waar El Kibi nog géén geld gekregen heeft. In elk geval zijn er al drie politieke partijen die in deze zaak boter op het hoofd hebben: Open VLD – met Bartje Somers in de hoofdrol - die haar politieke carrière lanceerde en gul financierde, de Antwerpse N-VA-schepenen en burgemeester die hun uitgaven niet degelijk controleerden en nu dus ook de socio’s van ons mateke, al past de dame wel in het verhaal van La Gauche Caviar.

---

   Geldverspilling gebeurt er trouwens niet alleen in de privésfeer. Uit een verslag van de Kamercommissie Comptabiliteit blijkt dat meerdere instellingen die van het parlement afhangen, kampen met geldverspilling en inefficiëntie. We praten over in totaal liefst 13 instellingen en niet van de minste, waaronder Het Comité P, het Rekenhof, het Grondwettelijk Hof en de Hoge Raad voor Justitie.

   Het gaat om overdreven reisvergoedingen bij dienstreizen en zitpenningen aan externe leden. Nota bene, allemaal zaken die door hetzelfde parlement ooit werden goedgekeurd. Positief is wel dat men er nu het mes in wil zetten en dat alle politieke partijen in de Commissie Comptabiliteit hervormingen ter zake willen steunen.

   Kortom, er kan in dit landje met zijn ingewikkelde structuren en overlappende bevoegdheden nog veel bespaard worden. Vraag is maar of er iets van in huis zal komen.

   CD&V heeft Joke Schauvliege voorgedragen als kandidaat voor het Grondwettelijk Hof. No joke!

‘Schauwvliegje’, zoals ik haar altijd noemde, krijgt – als ze in de Senaat de twee-derde van de stemmen haalt – een troostprijs voor het feit dat ze na de laatste verkiezingen niet werd heropgevist als Vlaams minister van Omgeving, Natuur & Landbouw. Dat was o.m. het gevolg van haar verklaring dat de Staatsveiligheid haar verteld had dat de klimaatmarsen het gevolg waren van een complot, iets dat ze – ook als het waar was geweest - niet hard kon maken.

   En zo komt men in de politiek altijd weer wel op de pootjes terecht, ook bij CD&V, waar het aanschuiven is omdat men er niet meer in gelooft, zeker als men weet dat Schauvliegje zowat het enige echte stemmenkanon voor de partij in Oost-Vlaanderen was. Al zijn ze daar al e.e.a. gewend. Denk maar aan de aanstelling van de nieuwe gouverneur, voor wie een vierde plaats in het examen voor de job voldoende was. Kris Peeters is ondertussen vicepresident geworden bij de Europese Investeringsbank, Steven Vanackere directeur bij de Nationale Bank (NBB), Carl De Caluwé gouverneur van de provincie West-Vlaanderen.

   Om lid van het Grondwettelijk Hof te worden, moet men 5 jaar parlementaire ervaring hebben en ouder zijn dan 40. Als Schauwvliegje verkozen wordt, volgt ze Trees Merckx-Van Goey op, van dezelfde partij, die met pensioen gaat. Het is dus ‘Win For Life’. Een rechtendiploma is aanbevolen, maar niet verplicht. Het moet deze keer wel een vrouw zijn, de gendergelijkheid, weet u wel.

   De spoeling wordt dun in de vroegere beleidspartij.

   Met het toedienen van de vaccinaties in de lift en het feit dat ze blijken te werken, komt het einde van de coronatunnel misschien wel in het zicht en is het tijd voor de relance. Die zal niet van een leien dakje lopen. Problemen die er al waren vóór corona, zijn er ook nu nog. Denk maar aan de moeilijkheden op de arbeidsmarkt, de pensioenopstap, de fiscale chaos, een door subsidies verziekt klimaatbeleid en de op twee na hoogste belastingen van Europa. Tegelijkertijd moet er ook werk worden gemaakt van een pandemiewet, die het parlement voortaan inspraak zal geven, een financieringswet, die de akkoorden van de zesde staatshervorming verder moet uitwerken en een klimaatwet die realistisch, betaalbaar en doenbaar blijft. En dat zou dan moeten gebeuren door een federale regering met zeven partijen en evenveel strekkingen en zonder meerderheid in de grootste regio, Vlaanderen.

   Ondertussen kan men ook eens gaan nadenken over een confederaal België, dat bv een afspiegeling zou kunnen zijn van het klassieke territoriale federalisme, dat reeds bestaat in Duitsland, Zwitserland, Canada en de VS en dat daar wel werkt. Het probleem daarbij is wel dat er ook dan nog steeds twee niveaus zullen zijn. In Duitsland bv is dat de Bondsregering, terwijl alle Länder hun eigen plaatselijk bestuur hebben. Voor België zou dat betekenen, dat er geen vier, maar vijf spelers aan mee zouden doen en dat is er één teveel. Zoiets kan alleen maar als tussenstap naar volledig zelfbestuur. Men moet nl af van het huidige systeem waarbij zowel het federale als het regionale een gedeelde bevoegdheid hebben. Het ‘duale model’, zoals men het noemt. Zo is nu bv het Onderwijs wel een regionale materie, maar beslist de federale regering soms ook wat er daar moet gebeuren, zoals bij de lockdowns is gebeurd, Om nog te zwijgen over de acht ministers (waarvan vijf Waalse!) voor Volksgezondheid, zoals we in deze coronacrisis meemaken.

   Het zal dus nog niet voor morgen zijn maar de zaken laten zoals ze nu zijn, is ook geen optie. Als die coronacrisis voor iets goed is geweest, dan is het dat men eindelijk begint te beseffen dat het zo niet verder kan. Dat uitgerekend een federale regering met zeven daar wat aan zal veranderen, is weinig waarschijnlijk.

   Geschiedkundig is België een mislukt experiment. ‘Een land dat – als het niet zou bestaan - niet meer zou worden uitgevonden’, zoals The Economist het ooit verwoordde.

   De linkse partijen en de vakbonden blijven maar zeuren over het feit dat de werknemers in ‘de privé’ slechts 0,4% opslag kunnen krijgen en vergeten er meestal bij te vertellen dat die 0,4% komt bovenop de index, die met 2,8% gestegen is. In totaal krijgen die werknemers dus 3,2% opslag meer dan bv hun collega’s in Nederland, waar men geen index meer heeft, iets wat ik tot in den treure moet herhalen. In Duitsland, waar men per sector onderhandelt, komt men hoogstens tot 2,6%. Dat is dus nog altijd 0,6% minder dan wat men bij ons te weinig vindt. Dit alles is het gevolg van een akkoord uit 1996 tussen overheid en wat men nog altijd ‘de sociale partners’ noemt en dat moest verhinderen dat de lonen hier abnormaal zouden stijgen t.o.v. de buurlanden waardoor dit land minder concurrentieel zou worden en er zo werkplaatsen dreigden verloren te gaan. Als de paarsgroen+ regering straks akkoord zou gaan om de lonen meer te laten stijgen, worden die ook duurder bij de duizenden grote en kleine bedrijven die het slachtoffer kunnen worden van de coronacrisis en dan misschien de boeken zullen moeten sluiten daar ze hun mensen niet méér zullen kunnen geven. M.a.w. het resultaat zal zijn dat er duizenden jobs verloren kunnen gaan als gevolg van een gebrek aan solidariteit.

   Open VLD had zich deze voor de partij hachelijke situatie kunnen besparen als Lachaert & Co voor Paarsgeel hadden gekozen (zoals ze hun achterban beloofd hadden) i.pl.v. voor Paarsgroen. Nu riskeert diezelfde blauwe achterban voor een tweede keer bij de bok te zullen worden gezet door haar eigen leiders die zich lieten omkopen voor een bord linzensoep in de vorm van een federaal premierschap.

   En dan nog dit: aan bovenstaand verhaal zit nog een pervers kantje. De werkloosheidsuitkeringen worden nl in dit land aan de vakbondsleden uit betaald door de vakbonden zelf, die dat geld voorgeschoteld krijgen door de overheid. Dit alles ondanks het feit dat er een overheidshulpkas is die hetzelfde kan doen. Het gaat hier om vele miljoenen euro. Met mijn slecht karakter - ik lees ’t Pallieterke’ - zou ik dus kunnen zeggen: ‘Hoe meer doppers, hoe meer geld’.

   Enfin, nog zoiets om bij te voegen aan mijn ‘Only in Belgium’- lijst, zoals ik reeds uitlegde in mijn blog van 29 april jl.

   Wat het afschaffen van de stemplicht betreft, dat noem ik een vooruitgang. Men heeft dat in de hele wereld gedaan en het is een voorbeeld van politieke volwassenheid. Wie niet gaat stemmen, om welke reden ook, heeft daarna geen excuus om verder kritiek te leveren. Mocht België ook de stemplicht afschaffen voor de federale en regionale verkiezingen, dan blijven alleen nog Griekenland en Luxemburg over. Zijn dat voorbeelden? Het eerste is een failliet land – nog meer dan het onze - en het tweede is zelfs geen land, zoals Charles De Gaulle ooit terecht opmerkte.

   Het is natuurlijk wel zo dat de partijen die het momenteel bij ons voor het zeggen hebben, denken er voordeel uit te zullen slaan, maar dat kan alleen misschien tijdelijk. De mensen die de politiek niets zegt, blijven meestal thuis als ze niet moeten stemmen. Wie er wél een uitgesproken mening over heeft, gaat stemmen.

   Met de nieuwe electorale wet zal men in Vlaanderen nog steeds een andere burgemeester kunnen kiezen, maar dan wel nadat de partij die de meeste stemmen heeft behaald er niet in zou slagen. Die krijgt daar twee weken de tijd voor. Dat zal inderdaad weinig veranderen als de andere partijen niet mee willen, maar de volgende regionale verkiezingen – die wel eens echt het verschil zouden kunnen maken - zijn pas in 2024. Als tegen die tijd Bart De Wever nog zou steeds weigeren met het VB samen te werken, moeten de N-VA’ers, die het wel goed voor hebben met Vlaanderen, maar eens voor het alternatief stemmen of het als partij maar doen zonder Bart De Wever, zoals ik al meer geschreven heb. Niemand kan gemist worden. Onze kerkhoven liggen vol met mensen die niet konden gemist worden.

   Als de N-VA volharden zou in de boosheid, dan eindigt zij zoals de Volksunie en Bart zoals Hugo Schiltz, die zijn zoon zag vertrekken naar de belgicistische liberalen en die tenslotte zelf enkel nog vermeld werd als ‘dokter Grijzenbaard’.