Me Too !

    Staal is zowat het meest gebruikte metaal in onze geïndustrialiseerde samenleving. Wereldwijd stoten alle staalfabrieken samen ± 7% van alle broeikasgassen uit, waardoor het ook de meest vervuilende is. Per ton stoot de productie ervan bijna twee ton CO2 uit. Tijd om er dus iets aan te doen.

   Staal wordt gemaakt uit ijzererts dat zowat overal te vinden is. Men schat dat de aarde voor 5% bestaat uit ijzererts. Probleem daarbij is wel, dat die erts verstopt zit tussen andere elementen, zoals o.m. oxides en dus eerst daarvan moet gescheiden worden. Dat gebeurt tot nu toe door oververhitting in ovens die meestal gestookt worden met cokes, een steenkool die ook al een voorbehandeling heeft gehad die CO2 heeft gekost.        

   In Zweden, waar men veel ijzererts én staalfabrieken heeft, loopt er een project om bovengenoemde verhitting uit te voeren met waterstof. De eerste honderd ton ‘groen staal’ is al een feit. De bedoeling is dat men vanaf 2026 op industriële schaal gaat produceren en vanaf 2030 jaarlijks liefst 2,7 miljoen ton op de markt wil brengen. Het restproduct is geen CO2 meer, maar H2O, gewoon water.

   Tot hier het goede nieuws. Minder goed is het feit dat om waterstof te maken men veel elektriciteit nodig heeft en, om het eindproduct CO2-loos te houden, liefst groene stroom. In Zweden stelt dat probleem zich minder dan op vele andere plaatsen, zoals bij ons. Zweden heeft waterkrachtcentrales, veel wind én kernenergie. Het consortium dat het procedé heeft uitgetest bestaat uit enkele grote bedrijven, waarvoor ook Volvo en Mercedes interesse hebben getoond. Volvo heeft zich bereid verklaard dat tegen 2045 haar hele jaarlijkse productie van 800.000 wagens volledig fossielvrij zou zijn.

   Tenslotte hoopt men nog steeds dat het vrachtvervoer, zeker het internationaal vervoer over lange afstanden, ooit ook op waterstof zal moeten kunnen rijden. Volledig elektrische trucks van 44 ton moeten nu 2 ton aan accu’s meesleuren, wat ook betekent 2 ton minder lading, iets dat het verschil kan uitmaken tussen winst en verlies. Dat is dus nog niet voor morgen, maar zal zijn tijd moeten hebben, zoals veel van die nieuwe klimaatvoorstellen. ‘Hastwerk er lastwerk’, zeggen ze in Scandinavië, hun equivalent voor ons ‘Haast en spoed is zelden goed’.

   Er was dezer dagen wat te doen in de media over het feit dat er dit nieuwe schooljaar beduidend meer studenten hadden ingeschreven voor het Erasmus uitwisselingsprogramma, waarbij ze ook in het buitenland verder hun studies kunnen afwerken. E.e.a. kan er wel mee te maken hebben gehad dat het nu – voorlopig? – alleen geldt voor Europa en dus niet voor de rest van de wereld. Daarover kwam al een klacht van iemand die naar Hong Kong wou. Wie gaat er in de huidige moeilijke politieke situatie die er heerst nu naar Hong Kong om er te studeren? Waarom niet naar Noord-Korea?

   In eigen land was er ook weer commotie over het feit dat

studenten van het middelbaar onderwijs in Franstalig België voor een tweede taal kunnen kiezen tussen Nederlands, Engels en Duits, terwijl die bij ons in Vlaanderen verplicht het Frans als tweede taal moeten leren. Volgens de laatste cijfers kiest reeds 2/3de van de Waalse studenten voor het Engels.

   En dan maar lullen over samenwerken, ‘de ploeg van 11 miljoen’ en ‘tous ensemble’ (maar dan alleen in het Frans). Het blijft pure discriminatie.

---

   Van discriminatie gesproken. Ik had het onlangs nog over het feit dat een ABVV-betoger op Tv kwam vertellen dat de productiviteit bij ons hoger lag dan in de buurlanden, iets wat ik toen betwistte omdat door automatisering en digitalisering die productiviteit overal zowat dezelfde zou moeten worden.

   De Nationale Raad voor de Productiviteit (jaja, die hebben we ook ) heeft voor de allereerste keer de productiviteit in dit land in de verschillende regio’s in kaart gebracht en daaruit blijkt dat die inderdaad ook in Vlaanderen sputtert. Toen die in Vlaanderen nog wel steeg, werd dat niet apart vermeld, nu die wat zakt wél. Een drama moeten we daar niet van maken, ze valt overal in Europa stil, maar het is typisch Belgisch dat de voor één keer een lagere productiviteit in Vlaanderen expliciet vermeld wordt, terwijl de vroegere hogere productiviteit verscholen werd achter een Belgisch plaatje.

    Oh, ja, vorige zondag was er in Brussel ook nog die klimaatbetoging, de eerste na anderhalf jaar toen corona stokken in de wielen kwam steken. Zo’n 25.000 deelnemers. Dat lijkt veel, maar dat is het niet als men bedenkt dat er was opgeroepen door liefst 80 organisaties. In Antwerpen was er dezelfde dag de ‘ten miles’, waar méér volk naartoe kwam en er nog meer zou geweest zijn als de aantallen niet gelimiteerd waren geweest. En dat gebeuren in Antwerpen was georganiseerd door maar één organisatie: ’t Stad.

   Voor mij mogen die klimaatjochies elk weekeinde betogen, als ze maar niet herbeginnen met hun spijbelmarsen, waarmee nu weer gedreigd wordt. Onze scholieren hebben al genoeg achterstand opgelopen en zullen er niet slimmer van worden. Maar misschien is dat ook de bedoeling van Aruna en Co, die daarvoor al hebben opgeroepen. Het dient wel gezegd dat dezelfde Aruna, die ergens e.o.a. job heeft bij de Groenen in het Europees parlement, met die Groenen niet op dezelfde lijn zit voor wat het plaatsen van de vervuilende en dure, gesubsidieerde gascentrales betreft. Ze is er radicaal tegen en wordt daarin gesteund door de groene actiegroep Tegengas die daarvoor maandag zelfs het hoofdkantoor van Groen en Ecolo bezette. Als het goed is, zeggen we het ook, al blijft het gissen wat voor oplossing ze zal hebben voor het sluiten van de kerncentrales waarachter ze ook blijft staan. Het wordt voorlopig het ene of het ander, ‘eieren of jong’, zoals ze in de pluimveesector zeggen.

 ---

    Ik kom even terug op de reactie van lezeres Gina op mijn artikel over Bart De Wever van 11 dezer, die terecht schrijft dat wanneer een voorzitter vervreemdt van zijn achterban, zijn partij ten dode is opgeschreven. Dit is inderdaad zo gebeurd met Hugo Schiltz en zijn Volksunie, lijkt dezelfde weg op te gaan met Bart De Wever en zou ook wel eens kunnen gebeuren met Egbert Lachaert die zijn diepblauwe achterban voor schut heeft gezet door te kiezen voor Paarsgroen nadat die hem tot voorzitter had verkozen op zijn belofte dat het Paarsgeel zou worden.

   Het wordt vandaag uitkijken naar de jaarlijkse federale beleidsverklaring, die traditioneel op de tweede dinsdag van oktober moet plaatsvinden. Dat gebeurt door de bende van ellende, ook wel eens Vivaldi genoemd (de componist verdient dat niet), maar door mij Paarsgroen+ omdat men er een CD&V heeft bijgehaald die men niet eens nodig had tenzij om de hoop te vergroten en tegelijkertijd de Vlaams oppositie wat kleiner te maken (verzwakken kun je dat niet noemen).

   Om te beginnen moet deze federale regering de financiën op orde stellen. Slechts 2 miljard besparen, zoals men denkt te doen, op een totale schuld van 22, waarbij 4 voor Wallonië en 1,6 voor Vlaanderen, is een lachertje. Nog lachwekkender is de voorgestelde pensioenhervorming, terwijl het bereiken van een werkzaamheidsgraad boven de 80% in Brussel en Wallonië een utopie zal blijven. En dan hebben we het nog niet gehad over de arbeidshervorming, de energiefactuur en bv de e-commerce. Dat alles moet beslist worden door een regering met 7 partijen. Het gezegde dat teveel koks het eten bederft kon niet beter geïllustreerd worden.

   In de weekeindeditie van De Standaard stond een uitgebreid interview met Bart De Wever, waar niemand veel wijzer uit zal zijn geworden. Hij blijft er niet alleen bij dat hij met het VB niet wil samenwerken, hij zegt er zelfs bij – zonder de naam te noemen – dat uiterst rechts kleingekregen moet worden, vergelijkt het met het communisme en zegt dat het thuishoort op de stortplaats van de geschiedenis.

   De waarheid is wat genuanceerder, om het beleefd uit te drukken. Het gevaar voor De Wever bestaat er zelfs in dat hij – historicus, nota bene – zelf de afspraak met de geschiedenis zal gemist hebben. Hij zegt nu al blij te zullen zijn, mocht zijn partij in 2024 de 25% halen in Vlaanderen. Volgens mij is zelfs dat te hoog gegrepen. Met slechts 25% kun je trouwens niet voor heel Vlaanderen spreken in een eventueel gesprek met de PS, terwijl je door die PS en de traditionele partijen sinds Marrakech al vier keer voor de gek bent gehouden. De kiezers die in 2019 hebben afgehaakt – één derde van het stemmentotaal van de N-VA na de vorige verkiezing – zullen niet terugkomen en de kans is groot dat er nog meer zullen deserteren zolang De Wever de unieke kans in 2024 - een Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement – niet grijpt. Ook binnen de N-VA is er momenteel een groot percentage dat het daarover met De Wever niét eens is.

   Ondertussen heeft Geert Bourgeois laten weten dat hij aan de volgende verkiezingen helemaal niet meer zal deelnemen, want dat hij dan uit de politiek stapt. Geert is iemand die niet direct tot de verbeelding spreekt, maar wel de man die een vervolg breidde aan de Volksunie en Vlaanderen een alternatief gaf dat De Wever zo stillaan aan het verknoeien is.

    Bij Volvo Gent is vorige donderdag een tweede model elektrische auto van de band gelopen. Crootje mocht hem er persoonlijk af rijden en had er niets dan lof voor. Kostprijs: 60.000 euro*, wat maakt dat het geen ‘volkswagen’ zal worden.

   Het elektrisch wagenpark zal de komende jaren vooral bestaan uit bedrijfswagens en voertuigen van overheidsbedrijven, zoals Bpost e.d. Voor de man in de straat, die hem zelf zal moeten betalen, zal het nog wel even duren vóór die het zich zal kunnen veroorloven zoiets te kopen. Zeker als de kosten voor o.a. elektriciteit niet onder controle kunnen gehouden worden, zoals het er nu naar uit ziet. Een hybride auto zal meer rijzekerheid bieden maar niet minder kosten.

Dat de verkoop van tweedehandswagens nu in de lift zit, is niet toevallig. Elektrisch rijden zou wel eens een gok kunnen worden.

   Enkele nostalgische vergelijkingen met de tijd van toen:

   Mijn laatste wagen die ik in 2004 nieuw kocht voor net geen 17.000 euro, was een Audi A4, waarmee ik in 2017 crashte op een pas geplaatste tractorsluis. Ik kocht daarna een tweedehands Skoda Citygo die qua afmetingen dezelfde grootte heeft als de A4, ook een vijfdeurs is én meer elektronica had. Die was nl van 2015, de Audi van 2004. Het enige wat ik aanvankelijk miste was de automatische airco/verwarming. De Skoda had 27.000 km op de teller. Ik betaalde er 6.000 euro voor en heb mijn Audi nooit gemist.

*   Eind jaren 1960, toen ik nog in Italië woonde, kocht ik daar een FIAT 124 stationwagen (‘una familiare’ heet dat daar) voor – in Belgische franken omgerekend – 100.000 frank. (2.500 euro!). Qua prijs/kwaliteit verhouding de beste koop die ik ooit heb gedaan, met daarbij wel de kanttekening dat er daar toen nog geen BTW was.

   Toen wij terug naar België kwamen in de zomer van 1972 was men hier bezig de brandstofpompen aan te passen want benzine overschreed toen de 10 fr (0,25 euro) per liter en de meeste pompen hadden nog prijzen met maar plaats voor één cijfer.

   Où sont les neiges d’antan ?

   Het is niet allemaal kommer en kwel wat we tegenwoordig in dit land meemaken. Op het gebied van de politiek blijft het huilen met de pet op, maar in de geneeskunde staat ons landje op de eerste rij. We hadden al e.e.a. meegemaakt tijdens de coronacrisis, waarbij er toch twee van de vaccins hier bij ons werden gemaakt: ¨Pfizer in Puurs en Janssen Pharmaceutica (Johnsen & Johnson) in het Kempische Beerse, een buurgemeente van waar ik woon en waarvan ik mensen ken die er werken..

   Nu blijkt er ook voor de allereerste keer ooit een geneesmiddel te zijn ontdekt tegen de knokkelkoorts, ook Dengue genoemd, in het Rega instituut van de KULeuven, waarbij ook Janssen Pharmaceutica weer betrokken is.

   Liefst zo’n vierhonderd miljoen mensen, meestal in de tropen, raken er jaarlijks door een mug mee besmet en een groot deel van hen zullen er baat bij kunnen hebben. Het geneesmiddel is al goedgekeurd en aanbevolen door het WHO, de Wereldgezondheidsorganisatie,

   En daar houdt het niet bij op. In het Waals-Brabantse Waver heeft de Belgische tak van het farmabedrijf GSK (GlaxoSmithKline) voor de allereerste keer een malariavaccin tegen malaria bij kinderen ontwikkeld, eveneens vooral voor de tropen en ook veroorzaakt door een mug. Ook hier beveelt het WHO het geneesmiddel aan.

   En nu maar hopen dat deze ontwikkelingen een gevolg krijgen waar we allemaal beter van worden en we van hieruit de derde wereldlanden effectief kunnen helpen, iets wat met corona niet altijd het geval is geweest.

   De energieprijzen blijven maar stijgen en die tendens lijkt de eerste tijd niet tot stilstand te zullen komen, tenminste niet in Europa, dat zich al te snel teveel afhankelijk heeft gemaakt van de wisselvalligheden van zon en wind. Tegelijkertijd worden de investeringen in fossiele brandstoffen en kernenergie afgebouwd. Denk maar aan Nederland, waar onlangs het grootste gasveld van Europa werd afgesloten.

   In de States, waar dat niet gebeurt, heeft men er veel minder last van en gaat men verder met kernenergie en ‘fracking’, de exploitatie van schaliegas, waardoor men niet meteen, zoals Europa, afhankelijk wordt van Russisch gas of Chinees opbod.

   Om de koopkracht van de mensen te beschermen, heeft men bij ons geen ander verweer dan de index. Daarbij worden lonen en uitkeringen automatisch aangepast. Als het zo doorgaat zullen we rond de jaarwisseling te maken krijgen met een tweede indexverhoging binnen enkele maanden. Dat lijkt een oplossing, maar is dat niet. Het is een van die zaken ‘only in Belgium’. Het gebeurt nergens anders. Die automatische aanpassing zorgt er nl ook voor dat de loonkosten voor de bedrijven veel sneller stijgen dan in de buurlanden en we dus minder concurrentieel worden. Bij elke internationale opstoot van grondstof- en olieprijzen sinds 1973 kwam België als enig land telkens meteen in een loon-prijsspiraal en verloren we marktaandelen. Tenslotte heeft e.e.a. ook invloed op de begroting. Centrumrechtse regeringen losten dat vroeger op met een indexsprong, maar Paarsgroen+ ziet men dat niet doen. Wat die dan wél gaat doen, blijft koffiedik kijken. Wie leeft, zal zien, maar de kans dat het voor iedereen goed zal uitkomen, is onbestaande.

  Ik heb meermaals al geschreven dat topsport tegenwoordig geen sport meer is, maar business. Dat geldt bij ons in de eerste plaats voor het voetbal, dat ik al enkele keren een mensenhandel heb genoemd. Dat wordt nu bevestigd nadat een verdachte makelaar, Dejan Veljkovic, gebruik heeft gemaakt van de nieuwe wet voor spijtoptanten en uit de biecht is gaan klappen. En Veljkovic blijkt nog maar het topje van de ijsberg te zijn.

   Na drie jaar onderzoek heeft men e.e.a. kunnen blootleggen wat het zonlicht niet mocht zien: zwarte commissielonen, zwarte salarissen, valse contracten, ontduiking RSZ en ga zo maar door. Toppunt van dat alles is nog dat stervoetballers met miljoenen inkomsten daarop slechts één procent belasting hoeven te betalen, dat terwijl dat bij de gewone burger minstens 39% is. Ze kunnen bij ons ook hun aanvullend pensioen opnemen vanaf hun 35^ste, terwijl dat voor andere werknemers ten vroegste op hunb 60^ste is.

   Bij Veljkovic ging het om een totaal bedrag van zo’n 40 miljoen euro dat langs hem passeerde en waaraan hij zo’n 10% aan over hield. Dat laatst bedrag gaat hij aan de fiscus moeten geven die achter de rest zal gaan en waarbij tientallen andere makelaars, maar ook bestuursleden van clubs en spelers betrokken blijken te zijn. Het is zelfs niet uitgesloten dat er clubs hun licentie zouden kwijtspelen, waardoor ze niet meer in 1/A en 1/B zouden kunnen spelen,

   Buiten de 4 miljoen euro die Veljkovic aan de fiscus heeft afgestaan, krijgt hij nog 5 jaar cel, maar wel voorwaardelijk met uitstel en een extra boete van 80.000 euro. Wat het voor de rest gaat worden, is nog koffiedik kijken, maar ik heb zo de indruk dat sommigen daar slapeloze nachten aan zullen overhouden. Met mijn innige deelneming aan die supporters die voor hun club door het vuur gaan of door het lint, zoals zopas nog die van Standard op KV Mechelen.

   De digitale revolutie die we meemaken heeft ervoor gezorgd dat de middelen tot frauderen oneindig lijken, maar dat zijn ook de middelen om allerlei fraudes op te sporen. Dat niets nog verborgen blijft, hebben we zopas nog kunnen vernemen na het uitlekken van de Pandora Papers, waartegen de malversaties in het voetbal nog klein bier lijken.

   Vorige week opende Bpost in Willebroek een nieuw logistiek centrum waar bestellingen via de Webwinkels worden ingepakt en verstuurd. Ze hebben daarvoor slechts 15 medewerkers die een grotendeels controlerende functie hebben. Het inpakken zelf gebeurt er nl door 50 robots.

   Men hoort wel eens vertellen dat de robots onze jobs gaan afnemen. In 2016 was er zelfs een rapport van het Wereld Economisch Forum dat er in Europa met de komst van robots tot 5 miljoen banen zouden kunnen verdwijnen. De coronacrisis heeft er mede voor gezorgd dat we ons daarover niet direct zorgen zullen moeten maken. De bedrijven, Horeca, Zorg en Farma op kop, schreeuwen om arbeidskrachten die ze desnoods zelf zullen opleiden of omscholen*.

   E.e.a. maakt dat robots momenteel geen werk afpakken, maar er mede voor zorgen dat de tekorten worden opgevuld. Ze vernietigen geen werk, maar veranderen het. Ze zijn niet langer het probleem, maar soms zelfs de oplossing

   Er zullen natuurlijk sectoren blijven waar men zomaar niet de mensen zal vinden die men wil. Denk maar aan de artsen, zowel huisartsen, spoedartsen als tandartsen, waaraan een tekort is, maar dat hebben we in Vlaanderen aan onszelf te danken. Hadden we de vorige decennia de numerus clausus bij de aanwerving van artsen genegeerd zoals de Franstaligen dat straffeloos hebben kunnen doen, dan hadden we daar nu geen tekort gehad. Daarover schreef ik 15 jaar geleden al toen mijn kleinzoon pas voor arts kon gaan studeren na een omweg via de Bio-Geneeskunde en daarvoor een overgangsjaar erbij moest nemen. Dat hij niet meteen in het ingangsexamen voor Geneeskunde slaagde had niets met geneeskunde te maken, maar met een nietszeggende multiple choice test.

*Doet me denken aan dat mopje van die vader die zijn zoon kwam aanbieden voor werk. Vraagt de personeelschef: ‘En wat kan hij?’. ‘Niets’, zegt de vader. ‘Goed’, zegt de ander, ‘dan moeten we hem niet omscholen’.

    De Zwitserse tak van de Rothschildbank komt naar Vlaanderen, meer bepaald naar Gent. Opmerkelijk daarbij is dat diezelfde bank haar filiaal in Luik sluit, waar blijkbaar geen zaken meer te doen zijn na de paarse schandalen bij Publifin en Nethys, waarbij enkele protagonisten in de gevangenis van Lantin belandden. Nog opmerkelijk is dat in Gent, dat met Publifin te maken had via Publipart, net zoals in Luik (én in de federale Belgische regering) paarsgroen aan de macht is.

   In Gent kennen ze nog de overname door Nethys van de beste stukken van Elicio, toen een onderdeel van afvalverwerker Electrawinds, dat in Oostende eveneens roerloos ten onder ging ondanks alle steun vanwege Vande Lala en zijn omgeving.

   Klap op de vuurpijl is tenslotte de terugkeer van Luc Desender, een ondernemende garagist die Electrawinds oprichtte en die ondertussen opnieuw een afvalbewerkingsbedrijf heeft opgestart: Renasci, karamellen Italiaans voor ‘heropleving’ (het juiste woord is ‘rinascita’). Dat nieuwe bedrijf haalde ondertussen wel meer dan 50 miljoen euro op bij partijen die - oh, toeval! - ook op e.o.a. manier bij Electrawinds betrokken waren: de Vlaamse Energieholding, het Safelberg van Jos Sluys, BNP Parisbas en Integral (Nethys!), terwijl ook het chemisch bedrijf Borealis voor liefst 25 miljoen euro een participatie van Renasci overneemt.

   Ons kent ons blijkbaar, waarbij men alleen maar kan hopen dat het deze keer wél lukt en liefst zonder subsidies.

*’Return to sender’ was een Elvis Presley hit.

---

   In de weekeindeditie van De Tijd was het hoofdartikel (nog maar eens) gewijd aan de gender(on)gelijkheid. Er gaan steeds meer stemmen op om meer vrouwen te betrekken in de directiecomités van onze bedrijven. Daar is niets mis mee, maar men moet er ook niet mee overdrijven. De huidige structuur is inderdaad dat er wel eens te veel mannen en te weinig leidinggevende vrouwen zouden zijn in onze bedrijven. Dat is echter historisch gegroeid en kan zo maar niet van vandaag op morgen veranderd worden. Zo maar een man vervangen door een vrouw alleen o.w.v. het geslacht is belachelijk en geen garantie dat het beter wordt, hoogstens anders. Het aantal vrouwen in de bedrijven is de laatste decennia trouwens flink gegroeid tot en met de bestuursraden. Dat ze aan de top nog zeldzaam zijn, heeft te maken met de tijd van het doorgroeien.

   Er zijn trouwens ook vrouwen die de kansen gekregen hebben en er niet veel van hebben terecht gebracht. Denk maar aan Angela Merkel en haar protégée Ursula von der Leyen, waarbij die laatste na twee mislukkingen als minister van Defensie in Duitsland erin slaagde eveneens een puinhoop te maken van de Europese vaccinatiestrategie. En dan hebben we het nog niet gehad over El Kaouakibi.

   Feitelijk is de discussie over gender(on)gelijkheid hetzelfde verhaal als die over het klimaat, waarbij men ook een situatie die sinds lang aan de gang is, nu op een, twee, drie gewijzigd wil zien. Daardoor ontstaan er die zgz ‘woke’ toestanden, waarbij ‘woke’ staat voor wakker worden, maar dan in een extreme vorm van politieke correctheid die is komen overwaaien vanuit de States waar het een boost kreeg na het tot stand komen van Black Lives Matter (BLM), nota bene na de dood van een crimineel door overdadig politiegeweld. Zo werkt het echter niet en wordt het stilaan tijd dat men e.e.a. wat gaat relativeren.

   Bij een depot van het transport- en overslagbedrijf Kuehne + Nagel, Logistics Nivelles , dat uitsluitend werkt voor Carrefour in het Waals-Brabantse Nijvel, werd een week gestaakt en hadden de medewerkers alle verkeer van en naar de zaak geblokkeerd. De reden ervoor was niet niks: het bedrijf stopt ermee in Nijvel en voegt de productie bij haar twee depots in Kampenhout en Kontich. De reden van de sluiting is, omdat zowel Kuehne + Nagel als Carrefour de productiviteit in Nijvel te laag vinden t.o.v. die van eenzelfde soort bedrijven in Vlaanderen. Meer dan 500 medewerkers riskeren in Nijvel hun job te verliezen.

   Mocht die klacht over de productiviteit uit Vlaanderen gekomen zijn, was er waarschijnlijk een nog grotere politieke heisa over geweest. Nu komt ze echter van een Duits én een Frans bedrijf, die bevestigen wat we in Vlaanderen al lang weten. Met daarbij het feit dat de productiviteit in Waals-Brabant nog de hoogste is van alle Waalse provincies. Elders in Wallonië is het dus nog erger.

   Ondertussen is de staking in Nijvel opgeschort maae is het niet duidelijk wat er verder gaat gebeuren. De rekken bij Carrefour zullen wel weer bijgevuld worden, maar waar vandaan is niet bekend. Hoe het ook afloopt, is het wel een teken aan de wand dat men ook in het buitenland stilaan begint te beseffen dat, als men in dit land investeert, men dat best in Vlaanderen doet, waar de provincie met de laagste werkzaamheidsgraad nog altijd beter werkt dan de Waalse met de hoogste.

---

   In de marge van bovenstaande, nog dit:

   Bij de verslaggeving over de betoging van het ABVV tegen het Interprofessioneel Loonakkoord (IPA) kwam een der betogers op de Tv vertellen dat wij hier nog altijd productiever zijn dan onze buurlanden. Dat is ooit geweest, maar zeker t.o.v. Duitsland en Nederland is dat niet meer het geval. Door digitalisering en automatisering wordt die productiviteit zowat overal dezelfde. En dan hebben wij hier nog het verschil tussen noord en zuid, zoals hierboven reeds vermeld, waardoor het algemeen gemiddelde een stuk lager ligt dat bv t.o.v. in Vlaanderen alleen.

    Ik kom nog even terug op mijn blog van 29 september over het failliet van de Franstalige Gemeenschap die haar 50ste verjaardag had gevierd met een schuld van meer dan één miljard euro. Buiten het feit van die schulden, is er ook nog de benaming die de francofonen dat gedrocht geven, nl de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’, die grondwettelijk niet eens bestaat. Ik heb me daaraan meer dan eens al geërgerd en ik blijk, gelukkig, niet de enige te zijn.

   N.a.v. dat 50 jarig bestaan stuurde Annelies Verlinden, kersvers minister van Binnenlandse Dinges die Franse Gemeenschap nl een tweet met gelukwensen en dat niet op naam van de Gemeenschap, maar van die ongrondwettelijke benaming van federatie. Het is niet de eerste kemel die de topadvocate schiet. Denk maar aan het barbecue verhaal dat zelfs de Washington Post haalde. In de zaak van de ‘fédération’ krijg ik nu gelijk van niemand minder dat Bertje Anciaux – waarvan ik nooit een fan ben geweest - die schrijft dat een minister van Binnenlandse Zaken geen ongrondwettelijke benamingen mag gebruiken en dan al zeker niet in het Nederlands.

     Als het goed is, zeggen we het ook, zelfs van Kris Peeters, die als toenmalig Vlaams minister-president zei, dat hij niet begreep dat men aan de ene kant Brussel als volwaardig gewest erkend wil zien en langs de andere kant de Vlamingen in Brussel negeert.

   Bij mijn weten stond er over die federatie ook geen woord in de Septemberverklaring van de regering Pasbon die nog altijd vleugellam wordt gemaakt door de twee traditionele partijen van de Vlaamse meerderheid die ook in de federale regering zitten. Van de oppositie die men ervan verwachtte na het tot stand komen van Paarsgroen+ is niet veel in huis gekomen.

   Wallonië krijgt van de federale regering een lening van 1,2 miljard euro voor de wederopbouw van de overstroomde gebieden langs de Vesder en de Maas. Tot daar niets abnormaals, ook al zal dat federale geld grotendeels uit Vlaanderen moeten komen. De solidariteit, weet je wel. Wallonië zal die lening al dan niet renteloos pas terugbetalen over een periode van 10 jaar vanaf 2025.

     Volgens het akkoord van de zesde staatshervorming van 2014 moet Wallonië ook de beruchte noord-zuid transfers afbouwen vanaf 2024 tot 2035, wanneer ze zouden uitgedoofd moeten zijn. Dat akkoord werd mede ondertekend door de PS, om toen Elio Di Rupo in 2014 federaal premier te kunnen laten worden.

   Zoals lezer Ottorongo in zijn reactie van 30 september reeds stelde, gaan we die 1,2 miljard euro waarschijnlijk nooit meer terug zien. Bij de transfers gaat het om zo’n 6 miljard en dan zullen we nog geen Waalse euro gezien hebben voor het mede afbetalen van de staatsschuld waaraan Wallonië tot op heden geen cent heeft bijgedragen en waarbij het ook over miljarden gaat.

   De geschiedenis zal zich blijven herhalen zolang dit onzalige land in zijn huidige vorml zal blijven bestaan.

   In Duitsland zullen ze na de pas gehouden bondsverkiezingen waarschijnlijk voor de eerste keer sinds lang een regering met meer dan twee partijen krijgen. Christen- en sociaaldemocraten zouden nog wel een ‘Große Koalition’ (GroKo) kunnen vormen, maar daarvoor lijkt het water nu wel te diep. Dat de partij van Merkel zo’n opdonder gekregen heeft (± -10%), werd verwacht en was niet louter omdat haar gedoodverfde opvolger Laschet zich had laten verrassen door gefilmd te worden toen hij stond te lachen bij een bezoek aan de onlangs overstroomde gebieden. De keuze van de eerder saaie Laschet als kandidaat ten koste van de populaire Beier Markus Söder was een grote vergissing. Dat Söder het in de voorverkiezing niet haalde had niets met de man zelf te maken maar met het feit dat zijn partij, de Beierse CSU, in feite het kleine broertje is van Merkels CDU, waarmee het sinds lang een kartel vormt.

   Tenslotte was men, na een bewind van 16 jaar, op Merkel uitgekeken. Zowat hetzelfde wat in de UK vorige eeuw gebeurde met Margareth Thatcher. Alleen had die laatste op Europa niet de invloed die ‘das Mädchen’ heeft gehad.

   Voor Duitsland én Europa wordt het afwachten wat het gaat worden nu zowel de liberalen als de groenen op de wip zitten en zouden kunnen deel uitmaken van de volgende Bondsregering. Die wacht de zware taak wat orde te scheppen in de chaos die Merkel heeft achtergelaten*, Denk maar aan de immigratie (‘Wir schaffen das’), de nood aan betaalbare woningen, de verbetering van de infrastructuur en de gevolgen van de eveneens door Merkel gestarte ‘Klimatwende’.

 *De titel van The Economist van 25 september : ‘The mess Merkel leaves behind’..

 ---

   Voor de petite histoire: Merkels echte achternaam is Kasner. Merkel is de naam van haar eerste man, die zij behield na de scheiding. Dat dit ook in Duitsland mogelijk was, wist ik niet. In de Angelsaksische landen komt dat meer voor. Denk maar aan Tina Turner en Raquel Welch, die allebei carrière maakten onder de naam van hun ex.

    De Franse gemeenschap, door de francofonen de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’ genoemd, alhoewel die benaming niet eens in de Belgische Grondwet staat, bestaat 50 jaar. In feite 50 jaar onwettelijk, maar heeft momenteel wel een schuld van meer dan één miljard euro. Zij behartigt o.m. Onderwijs en Cultuur en andere zaken die in Vlaanderen door het gewest worden beheerd. In Francofonië kan dat blijkbaar niet en heeft men dus alles dubbel: twee minister-presidenten, twee regeringen en twee keer een kabinet vol ministers. Vooral sinds corona en de overstromingen in de Vesder-vallei gaan er nu in Wallonië toch stemmen op om e.e.a. over te dragen van de Franse Gemeenschap naar het Waalse gewest. Het zou eindelijk eens een signaal zijn dat men in het zuiden van dit land nog iets anders kent dat potverteren, al zou de beste oplossing zijn die Fédération helemaal op te doeken. Als de Vlamingen dat zakkenvullen konden vermijden, waarom de francofonen niet? Terwijl deze laatsten het geld over de balk gooien, mag Vlaanderen hun overbodige benoemingen mee betalen. Om nog te zwijgen over de rekening van de overstromingen en de staatsschuld..

    N.a.v. de eerste verjaardag van Paarsgroen+ en het 20 jarig bestaan van de N-VA, herinnerde PS-voorzitter Magnette de pers eraan dat ook hij nog wel degelijk bereid is straks met de N-VA te onderhandelen over hoe het verder moet met België. Een voortzetting, zeg maar, van de gesprekken die ze al hadden bij de poging om vorig jaar tot een paarsgele federale regering te komen, wat verhinderd werd door de kazakdraaierij van Open VLD-voorzitter Lachaert die zijn eigen diepblauwe achterban voor schut zette eens hij zeker was van het voorzitterschap.

   Wat in een mogelijke tweede kans op onderhandelen tussen PS en N-VA vergeten wordt is, dat beide partijen volgens de diverse peilingen die we dit jaar meemaakten, nog zowat half zo groot zullen zijn als voorheen. De N-VA ligt momenteel flink achter bij het Vlaams Belang en zal die achterstand niet inlopen als De Wever hardnekkig blijft weigeren tegen 2024 samen te werken, iets wat een huidige meerderheid van de eigen N-VA’ers wél wenst. De PS heeft zelfs dié keuze niet meer. Ook zij verloor zowat de helft van haar kiezers aan de Waalse communisten en moet met lede ogen aanzien dat die de Waalse tak van het ABVV hebben overgenomen.

   Als PS en N-VA tegen 2024 geen meerderheid meer zullen hebben en zelfs niet eens meer de grootste partij zullen in de eigen regio, zal er geen reden meer zijn tot praten zonder rekening te houden met de andere partijen .

*Zoals het liedje: ‘Das gibt nur einmal. Das kommt nicht wieder. Das ist zu schön um wahr zu sein’.

    Vrijdag was er nog eens een grote vakbondsbetoging. Dat was al even geleden, ging alleen uit van het ABVV en was hoofdzakelijk bedoeld als protest tegen het nieuwe Interprofessioneel Loonakkoord (IPA), waarbij besloten werd dat er voor de komende twee jaar plaats was voor niet meer dan 0,4% loonsverhoging. Daarvoor was er een zeer nipte meerderheid bij het ABVV en dan nog bijna uitsluitend in Vlaanderen. In Wallonië is de socialistische vakbond zo goed als helemaal gekaapt door de communisten van de PTB, de Waalse tak van de PvdA.

   Wat, zoals steeds bij discussies over dat IPA verzwegen werd, is dat die 0,4% bovenop de index komt, zodat de verhoging in werkelijkheid 4,04% bedraagt. Als – zoals het ABVV vraagt - bepaalde sectoren de kans zouden krijgen apart te onderhandelen, omdat ze het goed gedaan hebben tijdens de corona pandemie, dan kan men even goed de index afschaffen. Dat systeem is trouwens een van de punten ‘Only in Belgium’. Elders bestaat dat nergens meer en kan men dan ook apart onderhandelen.

   Tenslotte in de marge van bovenstaande, even vermelden dat de betoging, die inderdaad in Franstalig België een succes was, weer niet toevallig op een vrijdag gebeurde en dus zorgde voor een extra verlengd weekeinde. Weeral een dag minder werken!