Het overlegcomité

    Het Franstalig onderwijs in België heeft haar vakantieregels veranderd. De grote zomervakantie is er met twee weken ingekort (begint één week later en stopt één week vroeger), de herfst- en Kerstvakanties worden met één week verlengd (dus nu twee weken) en de Paasvakantie wordt verschoven naar mei.

   Nu, men zou zeggen: ‘ze doen maar wat ze niet laten kunnen’. Al bij al is het een zoveelste bewijs dat noord en zuid in dit land steeds verder uit elkaar groeien, iets waarvoor we als Vlaamsnationalisten alleen maar gelukkig om kunnen zijn. Voor heel wat mensen in Brussel, waar men zowel Franstalige als Nederlandstalige scholen heeft,  waar heel wat Franstaligen hun kinderen naar de (betere) Nederlandstalige scholen sturen, zal het puzzelen worden om alles te combineren, werk, vakanties en diverse scholen. Hetzelfde zou zich ook voordoen aan beide zijden van de taalgrens. Wie leeft zal zien.

---

   Ergerlijk in dat Franstalig onderwijs blijft wel, dat leerlingen  daar zelf kunnen kiezen wat ze willen leren als tweede taal, dat terwijl die in het Nederlandstalig onderwijs geen keuze hebben en  verplicht blijven als tweede taal Frans te leren. Dat blijft zuivere discriminatie. Komt daar nog bij dat, volgens de laatste peilingen, twee derde van de leerlingen in het Franstalig middelbaar onderwijs Engels als tweede taal kiest en niet Nederlands. Als men een beetje logisch redeneert, zou men dan ook in het Nederlandstalig onderwijs de leerlingen de keuze moeten geven als tweede taal ook een andere dan Frans bij te leren. Zo belangrijk is Frans de dag van vandaag ook niet meer. Zelfs in Brussel is het niet meer de lingua franca.

   Met de grote problemen die zich nu voordoen op gebied van energiekosten én bevoorrading was het te verwachten dat de verschillende politieke partijen  het klassieke Belgische zwartepietenspel zouden gaan spelen. Dat gebeurt dan ook.

    Zowat alle politieke partijen die na de laatste regering Dehaene in de federale regeringen hebben gezeten, hebben boter op het hoofd. De hoofdschuldige blijft niettemin Verhofstadt die met zijn paarsgroene regering het spaarpotje van Dehaene voor de vergrijzing heeft opgesoupeerd,  besliste onze energievoorziening te verkopen aan het buitenland én de eerste stap zette om de kerncentrales te sluiten. Let zijn  ‘actieve welvaartstaat’ en het ‘Lege Zilverfonds’, weet je wel.

   Nu hebben we toevallig het ‘geluk’ weer een paarsgroene federale  regering te hebben, zij het een die om politieke redenen – het verkleinen van de Vlaamse oppositie – werd aangevuld met het aanhangwagentje van cd&v. Wel, dat ze de door hen zelf mede veroorzaakte problemen nu maar eens oplossen!

---

   En dan nog iets heel anders:

   Enkele dagen geleden was er op het VRT TV-journaal een filmpje over een vliegtuigfanaat uit Limburg, die al een Antonov in zijn tuin had staan, die hij had omgebouwd tot een B&B. Nu komt daar nog een starfighter  bij, het laatste toestel van de Belgische luchtmacht, de voorloper van de F16. Dat toestel was berucht om zijn  vele ongevallen en werd door de verzamelaar ‘The widowmaker’ genoemd. Ik heb daar in mijn tijd bij DAF ook mee te maken gehad. In de Special Products fabriek van DAF in Eindhoven maakten wij nl in de jaren 1970/80 de onderstellen voor de opvolger, de F16, voor de Benelux en Denemarken. maar wij noemden de voorganger ‘The stortflyer’...

    De IJzerwake na de opschorting van de Frontnachtmerrie -  ondertussen al de 21^{ste -}  is vlekkeloos verlopen, ondanks alle negatieve kritiek en tegenwerking van belgicisten allerhande. Van neonazi’s en dito fascisten geen sprake en geen spoor. De kritiek daarop, die Poetin niet beter had kunnen bedenken, was dan ook buiten alle proporties.

   Voorzitter en organisator Wim De Wit, die de manifestatie al dertien jaar leidt en die zelf al vooraf gesteld had dat, als het aan hem lag, hij de IJzerwake liefst van al nog terug onder de IJzertoren wilde hebben, pleitte voor een feest voor álle Vlaamsnationalisten, niet alleen van de N-VA en het VB, maar ook van de andere Vlaamse partijen. Wij moeten nu eens eindelijk voluit gaan voor de Vlaamse onafhankelijkheid en als dat niet meteen kan, dan toch in elk geval gaan voor de Baert- doctrine, die stelt dat elke staatshervorming een stap moet zijn inde richting naar die onafhankelijkheid, verdere stappen niet mag hypothekeren en er geen te hoge prijs voor moet worden betaald*

   Tenslotte moeten we af geraken van dat cordon sanitaire, dat in Vlaanderen niets meer voorstelt, maar door de Franstaligen nog steeds misbruikt wordt om de eigen profijten in stand te houden. Het is een systeem dat in geen enkel democratisch land nog bestaat en in feite een grote schande, waarbij één partij wel mag meedoen aan de verkiezingen, zelfs subsidies krijgt voor de behaalde stemmen, maar daarna niet meer mag meespelen.

   Als onze francofonen blijven vasthouden aan dat cordon en daarom zelfs straks niet meer met ons willen praten als het VB erbij is, maken ze het ons feitelijk gemakkelijker om aan het Belgische circus een einde te maken.

*Mijn blog van 19 juli lll

      Volgens een essay over Wallonië van Drieu Godefridi in ’t Pallieterke, heeft Wallonië momenteel een belastingopbrengst van 14 miljard euro,  een begrotingstekort van 4 miljard en een gecumuleerde schuld van 23 miljard of 200% van zijn bruto binnenlands product (bbp). Daarbij komt dan nog de schuld van de Franse Gemeenschap (hautain de ‘Fédération Wallonbie-Bruxelles’ genoemd), die geen eigen fiscale middelen heeft en die op het einde van dit jaar zo’n 10 miljard zal bedragen. Men schat dat de Waalse schulden tegen 2025 in totaal 45 miljard euro zullen bedragen of zo’n 400% van het Waalse bbp. Van een faillissement gesproken!

    Daarbij mag men niet vergeten dat Wallonië al zo’n kleine halve eeuw elk jaar zo’n 6 miljard euro van Vlaanderen krijgt aan directe en indirecte belastingen via de Sociale Zekerheid en dan vergeet men er nog bij te vertellen, dat dit jaarlijkse bedrag maar ongeveer de helft is van wat wij Vlamingen van onze welvaart afgeven doordat wij ook zo’n 90% van de Belgische staatsschuld betalen (Brussel  10% en Wallonië nul komma nul).

    Dit dan voor de Vlaamse leiders (‘lijders’ zou een beter woord zijn) die denken via een akkoord met Wallonië tot e.o.a. soort confederalisme te komen, terwijl dat in feite slechts een eerste stap zou mogen zijn naar een definitieve boedelscheiding.

---

   En dan nog dit: er is de laatste dagen nogal wat te doen geweest over het voortbestaan van de F1-races in Francorchamps. Waarover men nergens een woord hoort, is over het feit dat deze organisatie eigendom is van  het Waalse Gewest en jaarlijks ± 90 miljoen euro verlies maakt.

---

   En dan nog iets heel anders. Vandaag hebben wij een  familiefeest ter gelegenheid van 50 jaar wonen in Kasterlee. Daar arriveerde ik met vrouw en drie kinderen na een verblijf van 9 jaar op Sardinië. Het sprookje dat we daar meemaakten, werd een avontuur dat financieel niet goed afliep, maar waar we nog steeds mee bezig zijn. Ik heb de kinderen, de vier kleinkinderen en de twee achterkleinkinderen uitgenodigd voor een gezellig samenzijn.

   Wie over ons Sardinië avontuur wat meer wil weten, kan daarvoor terecht op Google na het intikken van ‘Guido van Alphen – Costa Rei’.

    Het is niet meer normaal wat er nu allemaal gebeurt met de energieprijzent. Waar gaat dat eindigen? En dan bedenken dat paarsgroen onze kerncentrales wou sluiten. Dat gaat voorlopig niet door, al moet er met Engie nog onderhandeld worden en gaat dat Franse staatsbedrijf misschien wel het onderste uit de kan willen. Afgezien van de kosten zullen we dan wel gespaard blijven van de CO2-uitstoot, want die hebben kerncentrales niet, zoals de door Groen gepromote gascentrales.

   Die nu nog draaiende kerncentrales zouden, zonder akkoord, pas dicht gaan in 2025 en er blijven dus nog enkele jaren over om erover te discussiëren.

   Ondertussen wordt het leven steeds duurder en niets laat vermoeden dat daarin spoedig veel verandering in zal komen. Straffer nog, hier in dit land zou de koopkracht beter stand houden dan in de buurlanden. Dat heeft te maken met de automatische indexering waardoor de lonen en uitkeringen dit jaar al vier keer zijn of zullen verhoogd worden. Men vergeet er echter steeds bij te vertellen dat dit voor sommige bedrijven niet te doen is. Die zullen straks ofwel moeten stoppen, ofwel zekere producten niet meer kunnen maken ofwel verhuizen naar het buitenland waar die index nergens nog bestaat. Nog zoiets is de beperking van de werkloosheid in de tijd. Die wordt overal toegepast, behalve in dit land waar men ongestoord kan blijven doppen tot aan het wettelijk pensioen.. Het resultaat daarvan is dat ontelbare vacatures niet ingevuld raken en de 80% werkzaamheidsgraad in België een fata morgana blijft, met dank aan Wallonië dat zelfs de 70% nooit zal bereiken.

   Kortom, mijn lijst ‘Only in Belgium’, wordt razend actueel . Ik zal hem bij gelegenheid nog eens publiceren.

     Brussel blijft in het nieuws, maar dan in het negatieve nieuws, zeker voor Vlaanderen. In een vorig artikel had ik het er al eens over dat de Brusselse vicegouverneur, Jozef Ostijn, vorig jaar zowat 60%  van de aanstellingen in het Brusselse geschorst had wegens het niet naleven van de taalwetten, in de eerste plaats het ontbreken van de kennis van het Nederlands. Nu blijkt dat de lokale besturen bij hun eerste beslissing blijven en er in  feite niets verandert. Zoals we gewend zijn  met onze francofonen houden die zich niet aan de wetten als die hen niet uitkomen.

    Er wonen straks geen Belgen meer in Brussel noch in  het Brussels Gewest. In Brussel-Stad zijn bijna 80% van de inwoners van vreemde afkomst, in het Gewest iets meer dan 70%. In Sint Joost haalt men 90% en is bijna de helft van de bevolking moslim, gevolgd door Molenbeek waar de  bekende aanslagen werden  beraamd.

   Er doet zich trouwens nog een nieuwe trend voor. Op vragen in het Nederlands wordt steeds meer geantwoord in het Engels, dat in  de meeste Franstalige scholen als niet verplichte tweede taal wordt aangeleerd, dat terwijl in het Nederlandstalig onderwijs het Frans als tweede taal verplicht is. In Brussel is er geen lingua franca meer, ook het Frans niet.

    Wat houdt ons, Vlamingen, tegen om Brussel nog langer als hoofdstad van onze regio te houden? Bij een volgende staatshervorming, hopelijk na de verkiezingen van 2024, moeten we ook daar een punt van maken, mag Brussel van mij gerust een onafhankelijk derde gewest worden, maar dan wel een dat  zelf zal moeten zorgen voor de financiering van zijn baronieën, zijn politiezones en andere kostelijke vermakelijkheden.

     Het gaat niet goed in vele delen van de wereld, ook bij ons niet, maar het kan nog slechter, zoals in de UK. Alles lijkt daar tegenwoordig slechter dan in de rest van Europa, als we Oekraïne even vergeten. Nergens is de inflatie hoger, momenteel al meer dan 10% en nog stijgende. Bijna 5 miljoen kinderen leven er in armoede. De transportsector werkt niet meer naar behoren, de treinen evenmin en in de havens gaat men staken, waardoor zowat de helft van het containervervoer niet over het kanaal geraakt. Overal is er personeelstekort, waarbij men zich af kan vragen waar al die tienduizenden immigranten naartoe zijn die jaarlijks naar het beloofde land, dat de UK voor hen lijkt te zijn, trekken en er zelfs hun leven voor riskeren. In de Zorg zijn er liefst 160.000 vacatures.

    Of het allemaal met de Brexit te maken heeft, is niet zeker, maar het Centre for European Reform, een Britse denktank, heeft al wel uitgerekend dat de Britse economie meer dan 5% groter zou geweest zijn, mocht het land in de EU gebleven zijn. Dat laatste heeft natuurlijk ook te maken met de politiek, die door Boris Johnson mismeesterd werd en waarbij niemand gelooft dan een van de kandidaat-opvolgers het beter gaat doen. De UK is na de Brexit alleen maar duurder en trager geworden en beterschap is er niet in het zicht. ‘Brittania rules the waves’ is a far cry.

    In zijn  reactie op het voorstel van onze vriend Walter om voor de Vlaamse Zaak op straat te komen, heeft lezer Ropie wel gelijk. Op straat komen haalt niets uit. De enige manier om een begin van Vlaamse onafhankelijkheid te bereiken, is wat ik hier al meerdere keren heb geschreven en wat ook al vier keer werd vermeld in de brievenrubriek van ‘t Pallieterke, nl bij de volgende gewestelijke verkiezingen een meerderheid van Vlaamsnationalisten bereiken in het eigen Vlaamse parlement. VB én N-VA, waarbij ik die laatsten zelfs de kans wil geven nationaal N-V A te blijven stemmen, maar regionaal voor het VB, gewoon omdat we niet meer kunnen rekenen op de medewerking van het N-VA bestuur.

   Regionaal moeten nl we aan één zeel trekken en dat kunnen we niet eerder dan bij de gewestelijke verkiezingen van 2024, omdat de Vlaamse deelregering nu eenmaal een legislatuurregering is die men wel kan laten vallen, maar waarbij men daarna niet meteen verkiezingen kan uitschrijven, wat bij een federale regering wél kan.

   Alleen met een Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement kunnen we de zgz ‘Senelle doctrine’ uitvoeren, waarbij het Vlaams parlement Vlaanderen uitroept tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied. Een eerste noodzakelijke stap richting onafhankelijkheid. Met het VB erbij zou dat wel eens kunnen betekenen dat de francofonen dan zelfs niet eens meer met die regering – en dus ook niet met ons – willen praten en dat België dan nog wel geen verleden tijd is, maar het wel zal worden.

   We zullen dus toch nog even geduld moeten hebben tot die verkiezingen van 2024.

*   T.I.N.A. : ‘There Is No Alternative’.

    Zaterdagavond, 20.08.22, werd de auto van Aleksandr Doegin, de officieuze, ultranationalistische huisideoloog van president Poetin, in de regio Moskou tot ontploffing gebracht. Zijn 30-jarige dochter, die alleen in de wagen en aan het stuur zat, stierf ter plekke. Het gaat in dit geval eens niet om een tegenstander, maar om een fanatieke voorstander van Poetin en het is niet meteen duidelijk of men die leuke dochter, journaliste en een even fanatieke Poetin fan als haar vader, wou elimineren of de vader zelf, aan wie de auto toebehoorde en die op het laatste ogenblik beslist had in een andere wagen te stappen. Die Doegin, die al de bijnaam ‘Raspoetin’ gekregen heeft, naar de beruchte monnik onder tsaar Nicolaas II (die, nota bene, ook werd vermoord) zou hij de man geweest zijn die Poetin zijn heimwee naar het grote Rusland van de Sovjet Unie zou gegeven hebben én de invasie van Oekraïne aangepraat.

   Ze zijn daar in het Wilde Oosten al e.e.a. gewend op het gebied van aanslagen, al ging het tot nu toe meestal om tegenstanders van Poetin die werden geliquideerd. Hieronder een (ver van volledig) lijstje:

- Anna Politkovskaja, journaliste die een getuigenverslag schreef over de verwoesting van Grosny, de hoofdstad van Tsjetsjenie.  In Moskou op straat doodgeschoten.

- Alexandr Litvinenko, vergiftigd met polonium in Londen, waar nog een tweede dissident en zijn dochter hetzelfde lot ondergingen, maar door de Britse gezondheidsdienst nog konden gered worden.

- Boris Nemtsov, politiek tegenstander van Poetin, in Moskou op straat doodgeschoten in de buurt van het Kremlin.

- Alexej Navalni, vergiftigd met novitsjok op een vlucht naar het buitenland. Door een Duits hospitaal gered en bij zijn terugkomst voor jaren gevangen gezet.

- Anatoli Tjoebajs, de architect van de privatiseringen na de val van de Sovjet Unie,  werd recentelijk nog met vergiftingsverschijnselen opgenomen in een hospitaal in Olbia, op Sardinië. De man was een topadviseur van Poetin, maar was zelf opgestapt na de Russische inval in Oekraïne en had het land verlaten.

   Oekraïne werd meteen verantwoordelijk gesteld voor de ontploffing van Doegins auto. Dat werd eerst niet officieel bevestigd, daarna weer wel, maar bijna niemand gelooft het. Integendeel, er blijkt in Rusland wel degelijk iets te groeien tégen het regime van Poetin en wel door e.o.a. organisatie die zich het ‘Nationaal Republikeins Leger’ noemt en niet zinnens is het daarbij te laten.

      In de jaren 50 van de vorige eeuw wonnen de christendemocraten, toen nog onder de naam CVP, glansrijk de verkiezingen nadat ze een campagne hadden gevoerd onder het motto ‘De ziel van het kind’. Iets dergelijks zouden de Vlaamsnationalisten moeten doen naar de volgende verkiezingen toe, maar dan de ziel van de N-VA-kiezer’.

    Het is een publiek geheim dat de leiding van de N-VA niet wil weten van een samenwerking met het VB, ook niet mochten beiden partijen straks samen de meerderheid behalen in het Vlaamse parlement. Dat zou voor Vlaanderen een ramp betekenen, zo na bij ’t doel gekomen. Eveneens bekend is echter dat liefst 81% van de N-VA-kiezers zo’n samenwerking wél ziet zitten.

    Aan die N-VA- kiezers zou  ik de gouden raad geven van hun hart voor één keer een steen te maken en in de regionale verkiezingen te stemmen voor het VB. Ze kunnen dan nationaal nog stemmen voor de N-VA.

    Nu zouden De Wever,  Demir, Francken & Co straks ook kunnen overwegen de stap naar het VB wél te zetten. Wie garandeert echter dat ze, ná de verkiezingen, geen ‘Lachaertje’ zullen doen en zich, voor de zoveelste keer na Marrakech, in de zak laten zetten door tovenaar Magnette en zijn linkse aanhang?

    Als wij aan dit België – een land dat nooit meer zou worden uitgevonden als het niet bestond (dixit The Economist) – een eind willen maken, dan krijgen we daarvoor in 2024 een unieke kans. Ze niet benutten en voortgaan ‘à la belge’ zou een vreselijke vergissing zijn.

      In deze rubriek heb ik het ooit al eens gehad over het Belgisch wielrennen, dat – zeker bij de profs – voor ± één (1)  procent bestaat uit Franstaligen en de rest uit Vlamingen. Nu Philippe Gilbert ermee stopt, blijft er in  feite nog één Waalse beroepsrenner over die naam waardig. Een zekere Arnaud De Lie, een Luxemburgse boerenzoon die als eerstejaars prof toch al een zestal koersen heeft gewonnen en die zich – evenals Gilbert – ook vrij behoorlijk in het Nederlands uitdrukt. Voor zover ik weet houdt het daarbij op. Toch blijft men het in onze media steeds hebben over Belgische, bijna nooit over Vlaamse renners.

   Dat laatste geldt trouwens niet alleen voor het wielrennen, maar in zowat alle sporten. Zo hebben we deze zomer meegemaakt dat er in het nationale voetbalelftal voor dames, dat de finale haalde van het Europees Kampioenschap,  23 van de 24 speelsters Vlaamse waren en dat die o.m. verplicht werden de brabançonne te zingen.

   En het kan nóg erger. De Nederlandsonkundige broertjes Borlée, die om financiële redenen ruzie kregen met hun Franstalige atletiekliga, stapten een jaar geleden over naar de Vlaamse liga en beloofden ook Nederlands te leren, iets wat ze trouwens in het Brusselse lager onderwijs ook gekregen hadden. Sindsdien heb ik hen nog steeds geen woord in die taal horen uitspreken bij de vele interviews door de Vlaamse media, die dat allemaal zonder protest ondergaan  Engels kunnen ze wel, net zoals trouwens die Naffi Thiam. Vlaamse centen zijn welkom, maar Vlaams spreken is te moeilijk.

     Het gaat niet goed met Open-VLD, die volgens de laatste peilingen onder de 10% grens is gezakt en richting kiesdrempel spoort. De partij wil daar iets aan doen en vond niets beter dan voorzitter Lachaert te laten interviewen op VTM, de bevriende zender die ook Het blauwe Laatste Nieuws onder haar hoede heeft.

   Wat Lachaert op VTM ook verklaard heeft, niemand gelooft die man nog en zeker de eigen blauwe achterban niet meer die door diezelfde  Lachaert bij zijn verkiezing tot voorzitter een Verhofstadtje deed en koos voor een federale centrumlinkse regering i.pl.v. de centrumrechtse die hij beloofd had. Wat toen ook meespeelde was, dat Crootje achter hem stond en zo meer kans maakte om federaal premier te worden, zeker na de toezeggingen aan de PS. Als Gwendolientje had gewonnen, was zij misschien zelf wel première geworden.

    Men vergeet ook niet dat de Vlaamse liberalen de laatste 20 jaar in zowat alle regeringen hebben gezeten en daardoor mede verantwoordelijk zijn voor zowat alles wat er is misgelopen. Het is gewoon een postjespakkerspartij geworden zoals duidelijk werd bij de verkiezing van de nieuwe gouverneur van Oost-Vlaanderen, die de post kreeg o.w.v. haar partijkaart nadat ze pas als vierde was geëindigd in een proef die door de partij zelf was gevraagd. Dat dat in Oost-Vlaanderen kon gebeuren, is trouwens omdat het de enige provincie is waar de partij nog iets te vertellen heeft. Niet omdat ze het daar beter doet, wel o.w.v. de invloed van de plaatselijke politiek belangrijke families, zoals die van De Gucht,  De Declerq, Verhofstadt en Decroo. Daarbuiten zijn er misschien nog de Bartjes  Somers en Tommelein, beiden niet toevallig afkomstig uit de Volksunie waardoor ze soms nog een Vlaamse reflex schijnen te hebben.

   Kortom, Open VLD zal meer moeten doen dan een ‘Lachaertje ‘ om te vermijden dat ze straks helemaal irrelevant wordt.

      In ’t Pallieterke van deze week verscheen in de brievenrubriek mijn blog van 12 dezer: ‘Radicaal Jong-N-VA’. Ik weet het: eigen lof stinkt, maar het is dit jaar reeds de vierde keer dat een van mijn blogs die rubriek haalt. Eerder waren dat mijn blogs van 3 mei (‘Aan alle Vlamingen’), die van 18 juni (‘Het heft in eigen handen’) en die van 13 juli (‘Draaiboek voor 2024’).

   Het ‘rioolkrantje’, zoals stichter Bruno De Winter zijn blad  noemde, mag dan niet het einde van de wereld zijn, het heeft in elk geval een veel ruimer aantal lezers dan mijn bescheiden blog. Het is mijn bedoeling die trend aan te houden om reeds vanaf nu alle Vlaamsgezinden te blijven overtuigen  van de belangrijkheid van de volgende verkiezingen, in de eerste plaats die voor het Vlaamse gewest. Met een mogelijke Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement krijgen we een unieke gelegenheid om een eerste échte stap te zetten naar een Vlaamse onafhankelijkheid en daarvoor moeten alle Vlaamsnationalisten bereid zijn daartoe bij te dragen. Daartoe wil ik ook mijn eigen bescheiden stapje zetten onder de noemer van Albrecht Roodenbachs onsterfelijk gedicht::

‘Strijden eeuwig, strijden leeuwig.

Strijden, makkers, ’t is ons lot.

Strijdt het heden, strijdt ’t verleden.

Strijdt de toekomst, rust bij God’.

    Ik hou me al langer niet te veel meer bezig met de Amerikaanse politiek, waarin wij als buitenstaanders toch niets te vertellen hebben en waarbij ‘over there’ soms heel anders gereageerd wordt dan wij hier gewend zijn. Toch zijn er af en toe van die momenten, dat het loont er eens bij stil te staan. Een daarvan is de populariteit van Slow Joe’, Amerika’s oudste president, die er toch beter lijkt uit te komen dan halvelings verwacht en dat was voor hem nodig in het vooruitzicht van de tussentijdse verkiezingen dit najaar.

    Met de goedkeuring van IRA (‘Inflation Reduction Act’, de eerste Amerikaanse Klimaatwet, niet te verwarren met het ‘Irish Republican Army’ van de kruiswoordraadsels) heeft de eerder onpopulaire president na twee jaar bewind toch al  meer verwezenlijkt dan het wetgevend palmares van de democratische collega’s  Obama en Bill Clinton in acht jaar.

    Die IRA is het sluitstuk van een hele reeks verwezenlijkingen. Daarvoor was er reeds zijn wetgeving i.v.m. corona en het land weer te voorzien van functionele wegen, bruggen, breedbandverbindingen en energievoorzieningen.  Daarbij kwamen daarna nog een nieuwe wapenwet, een opwaardering van de halfgeleiderproductie en onderzoek in eigen land.

    De terugtrekking van de NATO uit Afghanistan, nu één jaar geleden, was geen beslissing van Joe Biden, maar van Donald Trump, die daarover in 2020 een akkoord bereikte met de Taliban in Doha. Die beschamende terugtrekking  onder Biden was er misschien wél dc oorzaak van dat Poetin Oekraïne binnenviel, omdat die dacht dat de NATO te zwak en te verdeeld was geworden. Een grove misrekening blijkt nu.

   Het is nu wel afwachten wat het in november wordt bij de tussentijdse verkiezingen in de States om te weten of Slow Joe’s democraten hun krappe meerderheid in de parlementen zullen kunnen behouden. Trumps kandidate won zopas al wel overtuigend de plaatselijke republikeinse voorverkiezingen in Wyoming, maar zo’n 30% stemde nog voor Liz Cheney, die Trump weg wil. Vraag is maar of die 30% straks nog republikeins zal stemmen. Het laatste woord daarover is nog lang niet gevallen.

     Een klein berichtje in onze media:  Het parket van Brugge vraagt de doorwijzing van advocaat Walter Van Steenbrugge naar de correctionele rechtbank. Hij wordt verdacht van deelname aan een criminele organisatie i.v.m. de ontdekking van een groot drugslab in Lendelede, waarin hij advocaat was van een der verdachten.

    Nu is het af te wachten of het allemaal zo ver zal lopen, maar zolang iemand niet veroordeeld is, gaat hij vrij uit en dat geldt ook voor advocaten. Feit is wel dat het advocatenkantoor van Walter Van Steenbrugge, waar tegenwoordig ook Johan Vande Lanotte* werkt, bekend staat om risicovolle zaken aan te pakken en het niet de eerste keer zou zijn dat hij een proces verliest. Volgens Kaaiman was hij de advocaat met de meeste verloren zaken in België.

   *Vande Lanotte presenteerde zichzelf als de advocaat van El Kaouakibi in de ‘Keuken ribbedebie’ zaak. In hoever het advocatenbureau van Walter Van Steenbrugge daarin betrokken is, hebben we het raden naar. Daarover horen we niets meer. Het lijkt eerder een doofpotoperatie te worden, die voor Open VLD wel eens slecht zou kunnen uitvallen in een volgende peiling of verkiezingscampagne.

---

   En dan nog dit: ons mateke dreigde ermee zijn schepenen terug te trekken  uit de meerderheid die Ieper bestuurt, als er een  toelating zou gegeven worden voor het Vlaamsnationalistisch Frontnacht festival op 27 deze. Feitelijk een logische beslissing voor belgicist  ‘King Conna’, die ooit gezegd heeft van België, niét van Vlaanderen, het beste land ter wereld te maken!

      Recentelijk overleed Juliaan Deckx, beter bekend als ‘Juul Kabas’, de broer van Marc Deckx en oom van Barbara, die ooit deelnam aan het Eurovisie Songfestival, allemaal zangers, waarbij Juul, die ik ooit ontmoette in zijn café in Retie,  wel het buitenbeentje was die bekend raakte met zijn ’t Zijn  zotten die werken’, wat de dag van vandaag nog steeds een beetje waarheid lijkt.

   Heel wat mensen, vooral jongeren,  hebben altijd geprobeerd iets bij te verdienen. Ze gingen babysitten, auto’s poetsen of klusjes doen voor de buren. Dat is nog zo, maar nu zijn er ook die dingetjes verkopen op eBay of Facebook, zaakjes doen met gerecycleerde smartphones of spulletjes verkopen die ze eerst zelf in China hebben aangekocht. Nog anderen houden zich bezig met cryptomunten, die veel meer zouden opbrengen dan het klassieke sparen, waar men tegenwoordig eerder armer van wordt. Voor velen betekent dat echter een soort piramidespel waarbij weinig garanties zijn, waarmee men inderdaad plots rijker kan worden, maar even plots ook zijn geld kan kwijtspelen. Zoals ook econoom Geert Noels onlangs stelde, is dat laatste niet meer beleggen, maar gokken. We hebben nood aan mensen die beleggen, niet aan mensen die gokken. Dat gebeurt in onze politiek al meer dan genoeg.

   ’t Zijn misschien zotten die werken, zoals Juul Kabas zaliger ooit zong, maar daar zullen we het toch van moeten hebben om welvaart te blijven creëren voor onszelf en onze samenleving..

---

   Bij het KMI in Ukkel werd gisteren de warmste 14 augustus ooit waargenomen. Toch wordt dit het einde van de eerste en hopelijk laatste hittegolf van 2022. Dat einde ervan doet me denken aan het boek én toneelstuk ‘Dood van een handelsreiziger’  van de Amerikaanse schrijver Arthur Miller, die  er in 1949 de Pulitzerprijs voor drama en de Tony Award voor het beste toneelstuk mee verwierf. ‘The hot spell is over’ was de laatste zin in de film uit 1985 geregisseerd door Volker Schlöndorff met in de hoofdrol Dustin Hoffman. Wat me is bijgebleven is dat zowel het boek, het toneelstuk als de film eindigden met diezelfde zin: ‘The hot spell is over’

   Ik moest eraan denken nadat zowat alle weerberichten het einde van de voorlopig laatste hittegolf voorspelden, met als sluitstuk een zgz Pride parade in Antwerpen, waarbij men als normale mens niet meer denkt normaal te zijn. Wie er niet genoeg van kreeg, kon altijd nog terecht bij een jazzfestival met de nu 75-jarige, maar nog altijd knotsgekke Iggi Pop of in Kortrijk waar men een metal band had ingeschakeld om sollicitanten te ronselen voor gevangenisbewaking. Met de bereidwillige medewerking van vakantiepremier Quicky die zich voor de gelegenheid vestimentair had bijgesteld.

---

   ‘Dood van een handelsreiziger’ is trouwens niet het enige boek dat dezer dagen in de belangstelling staat. Denk maar aan ‘De duivelsverzen’ van Salman Rushdie die de schrijver na een fatwa van meer dan 30 jaar geleden bijna een gewelddadige dood kostte. Voor zover nodig wijst deze daad er nogmaals op dat de islam geen godsdienst is. Een systeem dat oproept tot wraak en moord kan geen godsdienst zijn.

   Voor de liefhebbers: het boek wordt een dezer dagen opnieuw uitgegeven, ook in het Nederlands.

    In De Tijd van dit weekeinde heeft Rik Van Cauwelaert het over de noodzaak om af te stappen van de huidige partijfinanciering in dit land. Die was ooit ingevoerd omdat daar eerder geen controle op was en men hier en daar over corruptie kon spreken. Die zaak is ondertussen volledig uit de hand gelopen en kost de staat tegenwoordig zo’n 157 miljoen euro. Uitschieter daarbij is de Senaat, die al een paar keer hervormd is geworden, feitelijk compleet nutteloos is, maar nog steeds handen vol geld kost voor amper 8 vergaderingen per jaar. Onlangs werd een van die vergaderingen dan nog geschrapt wegens gebrek aan agendapunten.

   De enige oplossing, waarover ik het al eens heb gehad, is die nutteloze Senaat gewoon compleet af te schaffen. Dat geldt trouwens ook voor de Provincieraden, waar men ook gesnoeid heeft in het aantal verkozenen, maar waar de logistieke kosten blijven wat ze waren of zelf nog stegen. Zo heeft men ondertussen in Antwerpen een compleet gloednieuwe provinciale zetel gebouwd die voor meer dan de helft leeg staat. Eens de provincieraad afgeschaft, zou die kunnen dienen als zetel voor de Vlaamse regering nadat deze zou zijn teruggetrokken uit Brussel dat daarmee zou ophouden de Vlaamse hoofdstad te zijn. Niet twee, maar drie vliegen in één klap.        

     I.v.m. de oorlog in Oekraïne zijn er nog altijd mensen die het het Westen kwalijk nemen dat ze wapens levert aan dat land. Zonder die leveringen, zeggen ze, was die oorlog misschien al voorbij en door die leveringen neemt dat Westen de facto deel aan die oorlog. Dat laatste klopt niet.

    Luchtaanvallen uitvoeren of grondtroepen inzetten zijn oorlogsdaden, wapenleveringen zijn dat niet. Oekraïne had zijn reusachtig kernwapenarsenaal, dat het van de Sovjet Unie had geërfd, in 1994 aan Rusland overgedragen in ruil voor de belofte van datzelfde Rusland, maar ook van de Uk en de States, dat de dan bestaande grenzen zouden gerespecteerd blijven. Dat verdrag werd in 1997 én 2003 nog eens bekrachtigd tussen Oekraïne en Rusland in twee zgz vriendschaps- en samenwerkingsakkoorden. In dat laatste akkoord, nota bene mede ondertekend door een zekere Vladimir Poetin in zijn hoedanigheid van nieuwe president, werd ook uitdrukkelijk vermeld dat de Krim beschouwd werd als een ‘onlosmakelijk deel van Oekraïne’.

   Het is dus het Rusland van Poetin dat bovenvermelde akkoorden letterlijk aan stukken heeft geschoten en de schuld zal dragen van alles wat er nog van voortkomt. Als het Westen nl Oekraïne opgeeft, zullen straks de Baltische Staten, waar ook Russische minderheden zijn, aan de beurt komen en mogen de andere ex-Oostbloklanden het ergste vrezen.

   Dé vraag blijft wel: hoe kan men nog diplomatische akkoorden sluiten met een regime waar de hoofdverantwoordelijke zijn eigen handtekening daarna verloochent?