Het vel van de beer

    Mijn militaire dienstplicht deed ik in het verre 1960. Ik had gesolliciteerd voor de Marine (‘Join the navy and see the world’), maar het werd tenslotte de Tankdivisie, waar ik kandidaat reserve-onderofficier kon worden (KROO). De opleiding van drie maanden begon in Stockem, bij Arlon, maar werd veranderd na drie weken verblijf aldaar. Men vond nl, terecht, dat een ‘wagenoverste’, zoals men een tank-commandant noemt, ook de taken van de chauffeur en de kanonnier moest kunnen overnemen. Dit betekende dat mijn lichting dat de rest van die eerste drie maanden in Leopoldsburg moest leren.

   Na drie maanden Leopoldsburg vertrok onze lichting naar Euskirchen, bij Bonn, waar we ingedeeld werden bij de Tweede Lansiers. Wie daar na weer eens drie maanden slaagde, kreeg zijn drie strepen van sergeant, die bij de Tanks – net als bij de toenmalige Rijkswacht – ‘Wachtmeester’ genoemd werd. Normaal was ik in Euskirchen gebleven, maar de Tweede Lansiers hadden ook nog een eenheid in het verre Kassel, toen aan het IJzeren Gordijn. Een van de jongens die daar naartoe moest, vertelde dat zijn ouders dat weekeinde hem kwamen bezoeken in Euskirchen, dat die thuis reeds vertrokken waren en hij hen niet kon bereiken (er waren toen nog geen gsm’s e.d.). Ik stelde voor in zijn plaats naar Kassel te gaan en dat werd toegestaan door Luitenant-Kolonel ’t Kindt de Rodebeke, een man van de adel, die later dat jaar ceremoniemeester zou zijn op het huwelijk van prins Albert en zijn Paola.

---

   In Kassel hadden de Tweede Lansiers één eskadron in een kazerne van de lichte tanks, de zgn ‘Ritchies’. De hoogste in bevel bij de Lansiers was een kapitein Van Grieken uit Geel, die mijn heeroom Jan kende. Heeroom, onderpastoor en daarna godsdienstleraar, had diens vader in Geel aan een job geholpen als praktijkleraar in de vakschool!. Mijn kamergenoot gedurende de eerste drie maanden was een zekere Karl Hoet, zoon van een dokter, ook al uit Geel en – zoals later bleek – de broer van de latere zgn ‘Paus van de moderne kunst in Vlaanderen’, Jan Hoet van het SMAK in Gent.

---

   Deze lange inleiding om maar te zeggen dat het hele tankgebeuren mij is bijgebleven. Toen ik dan, bij het begin van de Russische aanval in Oekraïne, hoorde dat het Belgisch leger al járen geen tanks meer had, deed me dat toch iets. Zeker nu we vernamen dat er in een loods in Doornik zo’n 400 afgedankte tanks staan, waarvan 50 Leopard-1 (misschien nog enkele Pattons!), nog in goede staat en zelfs te moderniseren en te gebruiken. Ze werden destijds door een bedrijf uit Oudenaarde gekocht voor 15.000 euro het stuk - de prijs van oud ijzer, zeg maar - en zijn nu – mits de aanpassingen – een veelvoud ervan waard. Het bedrijf zelf staat bekend om zijn geavanceerde optische apparatuur. Het werkte zelfs mee aan de bouw van de nieuwste ruimtetelescoop, de James Webb, die de Hubble onlangs vervangen heeft.

 No tanks, no glory.

(Patton, Rommel, Montgomery)

  Dinsdagavond 31 januari werd de kernreactor Tihange 2 stilgelegd, dit alles volgens het plan uitgewerkt door Paarsgroen 1 onder Verhofstadt. Na Doel 2 is het de tweede die wordt uitgeschakeld. Daartegen was nogal wat protest vanwege de N-VA, wat normaal kan genoemd worden, maar ook van de MR, die mede in Verhofstadt 1 zat, ook nu de federale regering bekritiseert maar – als puntje bij paaltje komt – er toch voor zorgt dat deze anti-Vlaamse regering overleeft.

   Als er echter één partij is die in deze zaak groot gezichtsverlies lijdt, is het wel Groen, die de aanstoker was van de volledige kernuitstap maar daarna mede akkoord moest gaan om miljarden euro’s op tafel te leggen om enkele van die centrales langer open te houden. Paars, zowel rood als blauw, waren er echter ook bij en zijn dus mede verantwoordelijk dat alles zo stilaan in het honderd loopt.

   Daar houdt het echter niet bij op, want in de winter van 2025/26 dreigen we zelfs geen enkele werkende kerncentrale meer te zullen overhouden. Tihange 3 en Doel 4, wier levensduur zal verlengd worden,  zullen die winter ook nog stil liggen voor onderhoud en aanpassingen. De anderen zullen tegen die tijd al zijn stilgelegd...

   Als er tegen die tijd geen serieuze alternatieven zullen zijn, wordt het ‘fasten seatbelts.

  Een interview in de weekeindeditie van De Tijd van Bart De Wever deed tijdens het weekeinde nogal wat stof opwaaien. Reden daarvoor was dat Bart vertelde dat er in 2024 absoluut een volgende staatshervorming moet komen – waar zowat iedereen in Vlaanderen het over eens is – en dat dat desnoods maar buiten de wet om moest gebeuren.

    Zo nieuw blijkt dat echter niet te zijn. De techniek om dat te doen zou nl al eerder zijn toegepast bij o.m. de splitsing van Onderwijs en de Wapenexportvergunningen. De budgetten ervoor werden toen ‘functioneel gesplitst’. Voor een splitsing volstaat nl een normale meerderheid, voor een grondwetshervorming moet er een 2/3 meerderheid zijn.

     Om e.e.a. te bereiken speculeert De Wever erop dat cd&v en Open VLD – nota bene: de huidige coalitiepartners in de Vlaamse regering - de kiesdrempel niet meer zullen halen, waarna hij verder zou gaan met Vooruit. Niet omdat hij ons mateke zo leuk vindt, maar omdat het daarna wat gemakkelijker praten zou worden met diens zusterpartij, de PS. Zeg maar, minder toegeven...

    Als dit België onbestuurbaar zou worden en dan toch buiten de wet om hervormd moet worden, is er een veel eenvoudigere formule: zorg voor een Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement die Vlaanderen uitroept tot deelstaat van het federale België, als eerste stap naar een Vlaamse onafhankelijkheid. De besprekingen tussen de gewesten, die daar dan het gevolg van zullen zijn, zullen voor Vlaanderen veel eenvoudiger verlopen als we daarvoor sterk genoeg staan en dat laatste kan alleen door een samenwerking van alle  Vlaamsnationalisten en liefst  zonder de traditionele partijen die verantwoordelijk zijn voor een land dat niet meer zou worden uitgevonden mocht het niet bestaan.

  De kans is trouwens groot dat onze francofonen helemaal niet meer met Vlaanderen zullen willen praten, mocht ook het VB in de nieuwe Vlaamse regering zetelen. Dat houdt het met België sowieso op.

  De vijfde aflevering van ‘Het verhaal van Vlaanderen’ was weer de moeite. Het enige wat men – al dan niet bewust – vergeten was, is dat de Bourgondiërs een van oorsprong Germaanse volk was dat oorspronkelijk leefde in centraal en Oost-Europa, waaruit het –  evenals de Vandalen – verdreven werd door de invallen van de Mongolen. De Bourgondische hertogen – in de eerste plaats Filips de Goede, die van Brussel zowaar zijn hoofdstad maakte - smeedden met veldslagen, huwelijken en hervormingen de versnipperde Lage Landen voor het eerst tot één geheel. De Nederlanden één. Het was het begin van een volgende bloeiperiode van onze regio, nota bene, na een verwoestende pestepidemie, waarin ook de onvergetelijke werken van de eerste Vlaamse primitieven zoals Jan van Eyck en Rogier van der Weyden ontstonden. Deze laatste, geboren in Doornik, heette feitelijk Roger de le Pasture, maar liet zijn naam vervlaamsen, wat nog eens duidelijk maakt dat Brussel toen een Vlaamse stad was. Vlaams zijn was toen ‘in’.

---

   Maria van Bourgondië, kleindochter van Filips de Goede en dochter van diens zoon Karel de Stoute, werd vorstin van het Bourgondische Rijk nadat haar vader op het slagveld zijn leven verloor. Ze was amper twintig en verongelukte vijf jaar later op een jachttornooi in Vlaanderen. Ze was ondertussen wel getrouwd met niemand minder dan de Habsburger Maximiliaan, keizer van Oostenrijk, die na haar dood de macht over de Nederlanden – of wat daar toen voor doorging – zou overnemen. Dat wordt dan de volgende aflevering: De Habsburgers.

   Er was recentelijk nogal wat heisa over het feit dat onze Vlaamse regionale luchthavens over gesubsidieerd zouden zijn. En dat dat geldt zowel voor die van Deurne als die van Oostende en Kortrijk-Wevelgem.

   Om de regionale luchthavens draaiende te houden, is Vlaanderen gul met subsidies. Egis, de uitbater van Deurne én Oostende, ontving sinds 2014 bijna 80 miljoen euro aan exploitatiesubsidies. Maar ook de federale overheid draagt een steentje bij en betaalt alle kosten van de luchtverkeersleiding op de Vlaamse luchthavens aan luchtverkeersleider Skeyes, het vroegere Belgocontrole. Tel je de Vlaamse en federale steun op, dan kom je aan 141 miljoen euro overheidssteun, aldus de kranten, die dat maar niets vinden.

   Toch kan men die luchthavens zo maar niet sluiten, al was het maar als back-up voor het geval er iets misloopt op Zaventem. Zeker voor een stad als Antwerpen, met de tweede grootste haven van Europa en tweede grootste chemie-cluster van de wereld, mag een eigen luchthaven wat kosten. Misschien zou het trouwens niet slecht zijn dat deze luchthaven ook per trein bereikbaar zou worden. Dat is geen utopie, want er loopt al een treinspoor langs, alleen is er (nog) geen station. Moest die er komen – en dat hoeft geen dure te zijn -  zou die tegelijkertijd ook voor minder verkeersdrukte en parkeerproblemen rond de luchthaven kunnen zorgen.

  De vergadering van de Franstalige Brusselse partijen – waarover in mijn blog van  gisteren  -  bleek georganiseerd te zijn door ene Achmed Laaouej, die zijn politieke carrière nog dankt aan Bertje Anciaux en het tot voorzitter van de Brusselse PS heeft gebracht.

   In Brussel blijken zowaar antiblokkeringsmechanismen te bestaan, die er in de eerste plaats op gericht zijn voor het geval dat de Vlaamse nationalisten in de Brusselse Nederlandse taalgroep ‘incontournables’ zouden worden. Deze mechanismen zullen, volgens de Brusselse minister-president Rudi Vervoort (PS) niet langer geactiveerd worden tegen de N-VA. Een manier als een andere om de Vlaamsnationalisten uiteen te spelen.

   M.a.w. tot nu toe was zelfs de N-VA te mijden in de Brusselse politiek. Nu het duidelijk wordt dat zowel Brussel als Wallonië het failliet tegemoet gaan, wordt de N-VA weer salonfähig, als het mindere kwaad. Wie gaat anders straks de Brusselse schulden betalen als de Vlamingen het niet meer zullen doen?

   Niet alleen in Brussel, ook federaal sluiten de Franstalige socialisten onderhandelingen met de N-VA niet langer uit, als plan A voor de voortzetting van Vivaldi. Zelfs hun minister van Begroting, Frédéric Daerden – zoon van - geeft toe dat de Franse Gemeenschap het nog wel uitzingt tot 2024, maar dat het bankroet wenkt als er dan niet wordt ingegrepen.

   Die Franse Gemeenschap, hautain de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’ genoemd, is illegaal en heeft nl geen eigen inkomsten. Het plan is nu enkele bevoegdheden van het Brussels Gewest door te schuiven naar die Gemeenschap, waarbij het gewest dan weer armer wordt. De Waalse schuld is de laatste tien  jaar vervijfvoudigd!

   Hoe men het ook draait of keert, Brussel zal alleen kunnen overleven als men de bevoegdheden van die Fédération doorschuift naar het gewest, daarna van gewest en stad één entiteit maakt en van Brussel zelf één stad, met één burgemeester, één schepencollege, één gemeenteraad en één politiezone. Dat zou een besparing van miljarden euro’s betekenen, alleen maar door onnodige jobs te schrappen en de werking van Brussel normaal te maken zoals elke andere miljoenenstad in de rest van de wereld.

    Als het mateloos verspillen van het huidige Brussel straks alleen nog zal kunnen als de Vlamingen het gelag blijven betalen, dan kunnen we er best mee ophouden. Met stad, gewest, fédération of hoe ze het ook willen noemen. Qu’ils merdent!, om het in hun geliefde taal te zeggen.

   Volgens een rapport van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB) is de budgettaire situatie van België op de langere termijn niet houdbaar. Die CRB pleit voor een interfederale, zeg maar ‘Belgische’ consensus, maar dat zal wel wishful thinking blijven*.

   België stevent dit jaar nl af op het grootste begrotingstekort binnen de EU, met bijna 6% van het bbp (bruto binnenlands product) en is het enige land waar de schuldgraad (108% van het bbp) nog steeds stijgt. Dat laatste is vooral nefast op langere termijn. Zoals ik al schreef in mijn blog van 23 dezer (‘De pot en de ketel’), zal Vlaanderen tegen 2027 haar begroting weer in evenwicht kunnen hebben, maar is de kans zo goed als onbestaande dat het bij Brussel en Wallonië nog ooit gebeurt. Zo zal bv Wallonië in 2027 nog altijd een begrotingstekort hebben gelijk aan 10% van de inkomsten (geld dus dat men méér uitgeeft dan ontvangt) en Brussel zelfs 15%. Om hun begroting in evenwicht te krijgen zouden die laatsten overschotten moeten boeken, wat met de huidige gang van zaken ook voor de CRB pure fictie is.

   Wie zal dan moeten bijpassen,  denkt ge?

---

   *In de marge van bovenstaande, nog dit: op dinsdag 17 dezer was er een geheime, maar naar ‘goede gewoonte’ uitgelekte vergadering van de Franstalige Brusselse partijen (de communisten uitgezonderd), met als hoofdthema het uitwerken van een gemeenschappelijke strategie om het hoofd te bieden aan de Vlaamse eisen bij een volgende staatshervorming.

   Zoals besloten werd in de zesde staatshervorming van 2014, waarbij ook de regering Di Rupo tot stand kwam, zou men vanaf 2024 de transfers van Noord naar Zuid beginnen af te bouwen. De kans is groot dat het daarover in Brussel ging. Aan de Vlaamse partijen, om eveneens een gemeenschappelijke strategie ter zake uit te werken, in de eerste plaats álle Vlaamsnationalisten die, in tegenstelling tot de traditionalisten, geen ‘familie’ hebben aan de overkant van de taalgrens. Zoals ik reeds schreef onderaan mijn blog van 11 dezer over de Guldensporenslag, zullen we het ook nu ‘samen’ moeten doen, net zoals onze voorouders in 1302.

   In ‘Onaf, het magazine voor een onafhankelijk Vlaanderen’ van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), verscheen in het februarinummer een artikel van eindredacteur  Nick Peeters over ‘Meesterschap in eigen huis’.  Daarin stelt hij terecht, dat de Vlamingen zich de voorbije decennia hebben laten ringeloren. ’ Wij hebben ons onze sterkste en haast enige troef in zowel de unitaire als de federale staat uit de handen laten nemen, nl onze numerieke meerderheid’. Ik zou het niet beter kunnen zeggen hebben, die staat nl ook in mijn ‘Only in Belgium’-lijst, waarbij ik stel dat wij de enige meerderheid zijn in een democratisch land die het niet voor het zeggen heeft. Vraag is maar: ‘Wanneer gaan we daar eindelijk eens iets aan doen?’.

   ‘Wij hebben’, schrijft Peeters, ‘de invoering aanvaard van allerlei bijzondere meerderheden en grendels, die het onmogelijk maken om zonder het akkoord van de Franstaligen bepaalde onrechtvaardigheden ten goede te veranderen via het parlement. Als men dit land niet werkelijk opbreekt, de gemeenschappen geen waarachtige en volstrekte autonomie schenkt en Brussel niet tot de orde roept, kan het failliet van de federale staatsstructuur door niemand meer worden geloochend. Het wachtwoord van de VVB: ‘Meesterschap in eigen huis’, moet daarom niet alleen meer op 11 juli, maar het hele jaar 2023 blijven klinken’.

   Aldus Nick Peeters, waar ik het bijna helemaal mee eens kan zijn. Bijna, want om te verwezenlijken wat hij wenst, wordt het hoog tijd dat ook de VVB die leidinggevende Vlamingen, die nog altijd denken te moeten blijven onderhandelen vanuit een federale en daardoor ondergeschikte positie (samen met traditionele partijen), ze tot de orde roept en ze desnoods negeert. ‘Mét hen als het kan, zonder hen als het moet’. Ongeacht wie ze zijn en wat ze (voorlopig) nog betekenen.

   Ik was het bijna vergeten, maar ook Open VLD hield enkele dagen geleden haar Nieuwjaarsreceptie. De deelnemers werden ‘warm’ onthaald aan het hoofdkwartier, waar de politievakbonden buiten op straat betoogden tegen een zoveelste liberale woordbreuk.

   Dat laatste werd ook de constante op de receptie zelf. De liberalen hebben gelijk, als ze zeggen dat mensen die werken (vooral in Vlaanderen, maar dat zegt men er niet bij) meer moeten kunnen overhouden dan mensen niet werken (zoals té veel in de rest van dit land).

   Het probleem met onze liberalen - van Verhofstadt tot Lachaert - is, dat ze het normaal vinden dat ze de mensen beloven iets aan hun problemen te zullen doen en daarna het niet alleen niét doen, maar soms zelfs het tegenovergestelde doen, of iets anders zoals nu bij de politie. Van de burgermanifesten, de actieve welvaartstaat tot paarsgroen, waar Lachaert zijn achterban paarsgeel beloofd had. Ze hebben nog altijd niet door dat je alleen vertrouwen verdient door te doen wat je belooft en zeker niet het tegenovergestelde.

   Dat geldt trouwens niet alleen voor Open VLD, maar evenzeer voor hun francofone familie van de MR, wiens voorzitter meestal dwars ligt (én gelijk heeft), maar als puntje bij paaltje komt uiteindelijk steeds weer netjes alles mee goedkeurt wat hij eerst heeft afgekeurd.

   Waarom doen zij het? Wel, eenvoudig omdat het bij hen (voorlopig) nog werkt. Ondanks alle woordbreuken hebben ze de laatste twintig jaar steeds deel uitgemaakt van alle regeringen en hopen zij dat op die manier te kunnen blijven doen. De postjes, weet je wel. Of hun hondsgetrouwe kiezers zo hondsgetrouw zullen blijven, is maar de vraag. Ergens houdt het op, hopelijk in 2024...

     Na analogie met het bekende ‘Napels zien en sterven’  lachte men vroeger wel eens met de door Groen veranderde verkeerssituatie in Mortsel, voorstad van Antwerpen: ‘Mortsel zien en stilstaan’. Dat laatste kan men tegenwoordig zeggen van Antwerpen zelf. Wegeniswerken aan de Ring bij Merksem, waarbij bepaalde brugvoegen moeten worden vervangen, zorgen voor urenlange files rond de koekenstad en dit waarschijnlijk nog tot begin van de volgende week. Maar ook daarna zal het filevorming blijven in Vlaanderens grootste stad met haar grootste haven, zolang de Oosterweelverbinding niet rond is. Op een normale werkdag passaren daar zo’n 64.000 voertuigen per dag, in beide richtingen...

   In 2009 werd in Antwerpen een farce van een referendum over de Lange Wapperbrug gehouden, de brug die het sluitstuk zou worden van een nieuwe ring rond de stad.

   Om te beginnen mochten alleen de inwoners van de stad zelf stemmen, terwijl de Ring grotendeels gebruikt werd – en wordt - door die van de ruime omgeving en door passanten. Van de 388.089 kiezers brachten 133.288 een geldige stem uit (34.34 %). De rest stemde blanco door niet te komen opdagen of door een ongeldige stem uit te brengen. Van de geldige stemmen waren er 54.333 Ja-stemmen (40,76%) en 78.955 Nee-stemmen (59,24%). De Nee-stemmers vertegenwoordigden slechts 20,34% van het totaal ingeschreven kiezers maar behaalden toch de volstrekte meerderheid! Ook dat durft men democratie noemen.

   Ondertussen, 14 jaar later, is die Oosterweelverbinding nog steeds niet rond. De werken gaan wel door, maar worden geregeld geremd door allerlei milieuklachten van de – overwegend groene - wereldverbeteraars. Zo was er die van het storten van de Pfas/Pfos door 3M in Zwijndrecht, waarvan zo’n twintig jaar na het stopzetten van het storten ervan, nog steeds geen mens ziek van is geworden.

    Bij de werken voor de laatste Oosterweelverbinding, de Scheldetunnel, wordt het opgepompt water grondig gefilterd en gezuiverd, maar volgens de milieubewegingen is de controle erop niet grondig genoeg. Zo kan men wel bezig blijven tot de volgende klacht.

   Ook democratie heeft zijn grenzen...

---

   Er is echter, gelukkig maar, ook positief nieuws. Ondanks alle tegenwerkingen, blijft men in de mate van  het mogelijke doorwerken en worden er op het  grondgebied van de haven van Zeebrugge – dat met Antwerpen samenwerkt - 8 betonnen tunnelelementen samengesteld van 150 meter lang, 40 meter breed en 10 meter hoog, duizenden tonnen zwaar, die straks als drijvende pontons via de Noordzee en de Schelde naar de plaats worden gebracht waar ze in de Schelde zullen worden neergelaten. Dat dit werk in Zeebrugge gebeurt, komt doordat men er daar nog de ruimte voor heeft, waarop later de plaatselijke haven nog kan worden uitgebreid.

   Zondagavond zag ik op de VRT de vierde aflevering van ‘Het verhaal van Vlaanderen’, meer specifiek de Guldensporenslag, en was er echt van onder de indruk.

   De Guldensporenslag is ‘het verhaal van een onmogelijke gebeurtenis’, zoals Karim van Overmeire het noemde in zijn boek daarover. Het was de eerste keer in de geschiedenis dat een compleet en ervaren ridderleger werd verslagen door een leger van ambachtslui en boeren. Dit zou later in dezelfde veertiende eeuw nog eens worden overgedaan, toen een Schotse infanterie een Engels ridderleger versloeg. Mel Gibson maakte daar zelfs een film over (‘Braveheart’), maar wij waren hier wel de eersten die het klaar speelden*. Het was niet alleen de eerste keer dat er geen krijgsgevangenen werden gemaakt om daarna tegen losgeld terug vrijgekocht te worden (wat in de aflevering verteld werd), maar ook de eerste keer dat infanteristen te horen kregen dat, als ze zouden vluchten, ze door hun eigen medestrijders zouden gedood worden (wat niét verteld werd). Na de slag werden er 500 vergulde sporen gevonden, die als trofee werden opgehangen in de O.L.V.-kerk van Kortrijk.

   Tenslotte moeten we ons de woorden van Pieter De Coninck in de oren knopen: als wij, Vlamingen, iets willen bereiken, moeten we dat ‘samen’ doen. Ook nu, net zoals toen.

---

   *Ook de ‘Brugse Metten’, de aanleiding tot de  Guldensporenslag, kregen elders een vervolg, nl op Sicilië waar ook daar Franse bezetters werden omgebracht bij de ‘Siciliaanse Vespers’, een gebeurtenis die door Giuseppe Verdi werd vereeuwigd in zijn opera ‘I Vespri Siciliani’.

   Op de Nieuwjaarsreceptie van Vooruit pakte ons mateke uit met een stevige aanval op de Vlaamse deelregering in het algemeen en op Pasbon in  het bijzonder. Niet dat hij helemaal ongelijk had, want ook in de eigen gewestregering worden er een aantal problemen op de lange baan geschoven. King Connah moet echter niet te hoog van de toren blazen, want op federaal vlak, met zijn socialisten als grootste familie, gebeurt juist hetzelfde. Toch is er één constante: als het er op aan  komt, is het telkens Vlaanderen dat de rekening zal mogen betalen. Als de 12 miljard euro, die Vlaanderen nu jaarlijks afstaat aan  België, morgen voor eigen gebruik kon worden aangewend, dan zou het tenminste in Vlaanderen een stuk gemakkelijker worden. En één verschil: Vlaanderen hoopt tegen 2027 haar budget in evenwicht te hebben. België weet  helemaal niet wanneer dat zal zijn. Van Brussel en Wallonië weet men nu al dat dat nooit zal zijn.

   Anderzijds komt de aanval van ons mateke Vlaanderen niet ongelegen. Is hij niet de voorzitter van de partij waarmee De Wever straks in zee wil gaan? Misschien doet dat De Wever zélf niet van gedacht veranderen, maar wel een deel van zijn aanhang. Vergeten we niet dat bij een peiling in het voorjaar van 2022 liefst 81% van de N-VA ondervraagden zegden akkoord te gaan voor een samenwerking met het VB, mochten beide Vlaamsnationale partijen samen de meerderheid behalen in de gewestelijke verkiezingen van 2023?

---

   En dan nog dit: ik zag zondagavond op de VRT ‘De Guldensporenslag’, de vierde aflevering van ‘Het verhaal van Vlaanderen’, die vrij indrukwekkend was. Ik kom daar morgen op terug.

  Ook voor ’t Pallieterke zijn het geen gemakkelijke tijden. Het wil een blad zijn voor álle Vlamingen en dat heeft als gevolg dat VB’ers het te soft vinden en N-VA’ers ook niet met alles akkoord gaan. In 2024 zullen we  echter alle stemmen nodig hebben en daartussen zit momenteel nog steeds de knoop De Wever.

    Blijkbaar hebben ze dat ook begrepen bij mijn lijfblad (ik lees het sinds 1955) begrepen, want in het nummer van deze week (19 januari) werd er een hele bladzijde gewijd aan ‘de hoofdzonden’ van Bart De Wever.

   De eerste fout die Bart volgens ’t Pallieterke (maar ook volgens mij) maakte was in de Zweedse coalitie van 2014 te stappen, zonder als grootste partij het premierschap op te eisen. Toen onze nationale Charel de akkoorden van Marrakech onderschreef, stapte de N-VA uit de coalitie, met de hoop dat de regering zou vallen en Immigratie het hoofdthema zou worden bij nieuwe verkiezingen. Tweede fout, want dat mislukte, omdat de rest van ‘geelblauw’ in lopende zaken ging en verder regeerde met alternatieve meerderheden in het parlement. Na de verkiezingen van 2019 kwam fout nr 3 waarbij Bart ging onderhandelen met de PS, die hem een tijdje aan het lijntje hield om hem daarna te laten vallen. Ondanks dat alles maakt Bart nu zijn vierde fout door te blijven geloven in onderhandelingen met diezelfde PS.

   Het hele verhaal is niet nieuw, want ik schrijf dat ook al enkele jaren. Mijn blog van 13 dezer (‘Geen 2014bis’), die daarover ging, verscheen trouwens in de brievenrubriek van datzelfde ’t Pallieterke van 19 dezer. Ik weet het: ‘Eigen lof stinkt’, maar het is toch maar lekker mijn elfde brief sinds begin mei 2022 die ik in mijn lijfblad gepubliceerd krijg.

   Tenslotte blijft de N-VA met het probleem De Wever zitten. Als hij blijft weigeren samen te werken met het VB, zeker mocht er straks een Vlaamsnationale meerderheid zijn in het eigen parlement, dan zullen we het zonder Bart moeten doen. Hopelijk snappen genoeg N-VA-kiezers dat ze dan beter – als was het alleen nog maar gewestelijk -  VB zouden stemmen en zo zouden kunnen verhinderen dat Bart een vijfde hoofdzonde begaat.

  In Nieuw Zeeland stapt de premier, Jacinda Ardern op. Op zichzelf geen nieuws, ware het niet dat de dame in 2017 met haar 37 jaar zowat de jongste premier ter wereld was en bij de volgende verkiezingen, in 2020, een absolute meerderheid haalde. De reden waarom ze aan de volgende verkiezingen, in maart van dit jaar, niet meer zal meedoen is omdat ze zich leeg en uitgeput voelt en zich wat meer met haar gezin wil bezig houden. Feitelijk ook een Peter Principe-geval zoals bij ‘onze’ Meryame Kitir (mijn blog van 23.12.2022), met dit verschil dat de Nieuw-Zeelandse het niet zover wil laten komen.

   Al bij al blijft politiek iets voor mensen met een dik vel. Toon Hermans drukte het zo uit:

“Politiek is handjes drukken;

Dreigen, sjoemelen en bukken,

Katten uit de bomen kijken,

Overreden, over-lijken,

Schipperen of schaakmat zetten,

Lange speeches, korte metten,

Witte voetjes, pan uitvegen,

Passen, meten, wikken, wegen,

Lachjes, dansjes, judaskusjes,

Loeren draaien, dooie musjes,

Veel beloven, vleien, paaien,

De kunst om óm iets heen te draaien,

d’r is geen liefde, regelrecht

En daar is alles mee gezegd”.

  Groot drama bij de FGTB (Fédération Générale du Travail de Belgique), de Waalse tak van het ABVV: ze gaan in Luik eigen werknemers moeten ontslaan bij gebrek aan doppers!

   Het is één van de punten op mijn lijst ‘Only in Belgium’:   ‘Het uitbetalen van de werkloosheidsvergoedingen via de vakbonden aan hun leden, niettegenstaande een Nationale Hulpkas die hetzelfde doet voor de niet gesyndikeerde leden’. Iets dat nergens anders op zo’n manier gebeurt.

   Het Luikse ABVV had gerekend – ‘gehoopt’, zeg maar - op 40.000 werklozen. Het zijn er daar momenteel ‘slechts’ 10.000. En dat alles niettegenstaande het initiatief van Pierre-Yves Dermagne, PS-vertrouweling van Paul Magnette en minister van werk, die begin vorig jaar nog 8 miljoen euro extra aan de vakbonden toekende.

   Vorige week besliste de Luikse ABVV-directie een collectief ontslag door te voeren, voor zo’n kwart van de medewerkers (34 van de 120). Er is tot nu toe nog niet gestaakt, maar dat kan nog komen.

Où sont les neiges d’antan?

---

   En dan nog dit: In Thailand heeft onze Belgische Staatsveiligheid een inval mogen doen in de verblijfplaats aldaar van ene Robert Beijer, voormalig rijkswachter en veroordeeld crimineel, die in verband wordt gebracht met de ‘Bende van Twijfel’. De man, die er in België al een jarenlange gevangenisstraf heeft opzitten voor andere feiten, wordt nog steeds verdacht er iets mee te maken te hebben gehad. Een zoveelste aflevering van de nationale bezigheidstherapie waarbij men er nog altijd van overtuigd is dat die bende er extreemrechtse sympathieën op nahield, maar zelf nooit eenmaal de moeite heeft gedaan na te gaan of extreemlinks er iets mee te maken zou gehad hebben. Het verhaal van de balk en de splinter.

  N.a.v.. de uitgebreide reactie van lezer Ottorongo op mijn blog van 16 dezer i.v.m. Brussel, verwijs ik naar mijn recente blog van 8 dezer waarin ik al e.e.a. daarover heb uitgelegd. Ik wil daar zelfs nog wat aan toevoegen.  

   Om dit land, dat niet meer zou worden uitgevonden mocht het niet bestaan, te splitsen, zijn er eerst verkiezingen nodig. Daar het huidig federaal samenraapsel niets meer fatsoenlijk geregeld krijgt en de problemen voor zich uit schuift, zullen we moeten wachten tot volgend jaar, 2024. Dan moet er hoe dan ook een discussie komen over het confederalisme en hoe het verder moet. Dat zou men zelfs kunnen doen zoals De Wever het stelt, nl door een Vlaamse meerderheid die gaat praten met een francofone. Om echter iets gedaan te krijgen waardoor Vlaanderen straks niet meer letterlijk het kind van de rekening blijft, doen we er best aan dat die Vlaamse meerderheid uitsluitend Vlaamsnationaal zal zijn, zonder partijen van wie we al op voorhand weten dat ze weer gaan toegeven.

    In eerste instantie zou daarna het huidige België gesplitst worden in vier federaties: Vlaanderen, Wallonië, Brussel en de Duitstalige Oostkantons, die zullen beslissen wat ze nog samen zullen doen. Als Brussel zou beslissen onafhankelijk te worden, moeten we daar geen probleem van maken. Als Brussel echter bij Vlaanderen zou willen blijven en een meerderheid van de Vlamingen daarmee akkoord zou gaan – wat weinig waarschijnlijk is - dan zal dat wel moeten gebeuren onder o.m. volgende voorwaarden:

         - Brussel stad en gewest zullen één entiteit worden. De 19 gemeenten worden districten (zoals bv in Antwerpen) en de stad zal slechts één burgemeester overhouden, één schepencollege, één gemeenteraad, één OCMW en één politiezone. Dat alleen zou al een miljardenbesparing zijn. .

         - De ongrondwettelijke Fédération Bruxelles-Wallonie zal ontbonden worden en als Franse Gemeenschap opgaan in het Waalse gewest, zoals de Nederlandstalige Gemeenschap in het Vlaams Gewest. Hiervoor moeten zowel Brussel als Wallonië akkoord gaan.

   Brussel mag voor mij een apart gewest worden, een soort internationale stad, zeg maar en de Fédération mag blijven bestaan, op voorwaarde dat Vlaanderen er niet meer voor moet opdraaien. Het enige wat Vlaanderen dan nog zal doen, is het financieel ondersteunen van de in Brussel wonende Vlamingen op gebied van Cultuur en Onderwijs, maar dat gebeurt nu ook al.

  ‘Ze dronken een glas, loosden een plas en lieten alles zoals het was’. Dat is de conclusie van de klassieke nieuwjaarsrecepties van de politieke partijen. Het enige nieuws dat min of meer de aandacht kon trekken, was de verklaring van ‘verlosser’ Mahdi dat zijn cd&v in de volgende verkiezingscampagne 20% van de verkiesbare plaatsen zal voorbehouden aan zestig plussers. Alsof dat de laatste verkiezingen anders zou geweest zijn. cd&v is nu eenmaal een partij geworden die op sterven na dood is en wiens kiezers letterlijk uitsterven. Was men bij de tsjeven slim genoeg geweest, dan was men niet in een centrum-linkse federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen gestapt waarin men hen niet eens nodig had. Overbodig, zeg maar.

    Wat Tom Van Grieken of een van zijn medestanders ook moge verklaren, men zal hen de kans niet geven het eens uit te proberen, zeker niet federaal. Regionaal kan het nog wel, maar dan moeten de Vlaamse kiezers, van welke gezindheid ook, bij de volgende gewestelijke verkiezingen desnoods van hun hart een steen maken en VB stemmen, eender wat De Wever erover nog zou zeggen, zelfs mocht die laatste tijdens de aanloop naar de verkiezingen kazak draaien. Hij is tot een ‘Lachaertje’ in staat.

   Het alternatief zal anders inderdaad een Vivaldi II kunnen zijn, waarbij Vlaanderen elk jaar twaalf miljard van zijn welvaart zal blijven weggeven aan een Wallonië dat er niets anders mee zal doen dan het uit te delen tot het helemaal op is en België zal verworden zijn tot een Club Med landje.

  Uit aflevering drie van ‘Het verhaal van Vlaanderen’, over de vroege Middeleeuwen, ook wel eens de ‘duistere’  Middeleeuwen genoemd, ben ik niet veel wijzer geworden. Het verhaal van de Vikingen is genoegzaam gekend. Voor mij was het opvallendste nog het ontstaan van onze taal, al werd er niet bij verteld dat ze uit het Nederfrankisch voortkwam. Net zoals dat gebeurde met het Niederdeutsch (of Plattdeutsch), Nederdiets en Moezelfrankisch, die laatste sinds de jaren 1980 de officiële taal van het Groot Hertogdom: het ‘Lëtzebuerg’.

   Misschien interessant om weten bij dit ‘Verhaal van Vlaanderen’, is een doordenkertje van Anton van Duinkerken, de schuilnaam van de Noord-Brabantse dichter Johannes Asselberghs: ‘Het Vlaamse volk is het enige ter wereld dat altijd een grote toekomst zal hebben in het verleden’.

   Een reden te meer om het verhaal te blijven volgen.

   De keuze van een volgende wagen zal voor velen van ons geen sinecure worden, als het al überhaupt nog mogelijk zal zijn er een te kopen, wanneer we over enkele jaren verplicht zullen worden geheel of gedeeltelijk elektrisch te rijden. De salonvoorwaarden lijken groter dan ooit, maar de nieuwe wagens kosten zo ongeveer het dubbele van wat tot nu toe het geval was. Buiten enkele onbekende Chinese merken vindt men geen wagen meer onder de 40.000 euro*. Verder blijkt voor heel wat van de huidige aangeboden hybride en/of elektrisch aangedreven voertuigen het rijbereik onvoldoende om er gerust in te zijn, wat men ook belooft. Het onderhoud zou maar de helft kosten, maar het verbruik zal afhangen van de mogelijkheid tot opladen met een laadpaal thuis of elders. Hoe dan ook, met een elektrische wagen zal het verbruik jaarlijks minstens een 200 euro extra kosten. Goedkoper kan voorlopig alleen als men de wagen kan opladen met eigen zonnepanelen. Dat alles op voorwaarde dat er tegen die tijd genoeg elektriciteit zal kunnen worden opgewekt aan betaalbare prijzen.

   Kortom, het wordt –  voorlopig zeker als particulier – iets voor de happy few, de Wabenzi, zeg maar...

---

*Eind jaren 1960 kocht ik in Italië een FIAT-124 stationwagen (‘familiare’ heette die daar toen) voor omgerekend 100.000 Bfr. (± 2.500 euro)...