Obama van de Aldi

     ‘De wereld is om zeep. Er gebeuren rare dingen rondom mij. Helemaal om zeep en het Laatste Oordeel kan niet ver meer zijn’, zong Urbanus Van Anus*. Ik heb dat al eens aangehaald, maar het blijft actueel. Niets lijkt nog serieus te werken en voor alles en nog wat komt men op straat. Dit laatste wordt mogelijk gemaakt door de (a)sociale media. Het volstaat dat de eerste de beste ‘influencer’, die zich God-de-Vader waant, ervoor oproept en er zijn meteen kandidaten in overvloed om te gaan protesteren tegen eender wat. Het resultaat ervan is dat men  er nauwelijks nog van opkijkt als de zoveelste betoging plaats grijpt.

   Als gevolg van eenzelfde evolutie gebeuren er veel onregelmatigheden en zelfs misdaden die vroeger niet zouden hebben plaats gegrepen of tenminste niet bekend zouden geworden zijn . De geest van veel mensen blijkt niet bestand te zijn tegen de overvloed van informatie waarmee ze 24 uur op 24 geconfronteerd kunnen worden via hun smartphone. Die geest komt niet meer tot rust. Nadenken is er niet meer bij, hoeft ook niet meer. Ai denkt in uw plaats. Onthouden hoeft nog evenmin. Als men iets niet (meer) weet, is er altijd nog de smartphone.

--

   * Het hoeft echter niet allemaal kommer en kwel te zijn. Van Urbanus gesproken, herinner ik mij nog een mopje van weleer.

Vraagt iemand: ‘Ken jij Urbanus Van Anus?’. Zegt die andere: ‘Nee, ik ken hem alleen van gezicht’…

   Er was dezer dagen nogal wat te doen omtrent de spaarrente bij de banken en de oproep van politici om de spaarder beter te belonen, wat terecht lijkt. Toch dient hier en daar gerelativeerd te worden.

   Om te beginnen is er al een bankentaks die hoog genoeg is om  de staatskas elk jaar met honderden miljoenen te spijzen. Verder is er Belfius, de staatsbank, die ook haar rente (nog) niet verhoogd heeft en blijft die rente hier relatief laag, omdat er weinig concurrentie is. Dat rente op de woonkredieten inderdaad gestegen is, heeft betrekking op de nieuwe woonkredieten. De vorige werden nog afgesloten  op een rente van rond de 1%, waar de banken weinig aan verdienen.

   Dat niet iedereen het daarmee eens is, kan ik begrijpen, maar is nog geen reden om alles te geloven wat Paul De Grauwe – de ex-spindoctor van Verhofstadt – ons allemaal probeert wijs te maken. Grauw blijft maar grauw.

   Persoonlijk ben ik van mening dat men de vrije markt zijn werk moet laten doen. Veel beloven en weinig geven blijkt nog altijd succes te hebben in de politiek. In de bankensector ligt dat wel iets anders, maar niemand ziet graag zijn bank achteruit gaan, laat staan verdwijnen..

   Er is de laatste tijd nogal te doen geweest over de problemen in het Vlaams Onderwijs. Volgens een recent internationaal onderwijsonderzoek van  Pirls* over de leesproblemen van onze tienjarigen, zou Vlaanderen op dat gebied veertien punten gezakt zijn. Dat het nog altijd een stuk beter is dan het Franstalig Onderwijs, dat al ver achter stond en ook nog eens drie punten verloor, mag een schrale troost zijn.

   Wat dat Franstalig Onderwijs betreft was er trouwens ook een discussie over het feit dat men daar de vakanties heeft gewijzigd, waardoor men o.a. de Paasvakantie heeft verschoven naar de maand mei en de grote vakantie twee weken heeft ingekort. Voor ouders en leraren uit Brussel en de Rand schept dat grote problemen voor o.a. de familievakanties. Als het hen een troost mag wezen: het wordt nóg erger; want ondertussen heeft men daar ook beslist dat vanaf 2027 het Nederlands in de Franstalige scholen verplicht zal worden. Niet meer dan logisch, zou men denken, maar heel wat leraren Nederlands zien dat in het Franstalig onderwijs niet zitten en dreigen over te stappen naar het Vlaams Onderwijs, waar ze met open armen zullen ontvangen worden, waar ook daaraan heeft men een tekort.

   En zo blijft dit België een voorbeeld van hoe het niet moet en bij uitstek het land dat men niet meer zou uitvinden als het niet bestond…

--

*Progress in International Reading Literacy Study

   Beste lezers,

   Zoals ik reeds meldde in mijn blog van 28 dezer ('Kaaiman Ai') had ik een probleem met Microsoft die mij een wachtwoord vroeg dat ik niet had (en niet eens wist dat het bestond) en kon ik dat niet meteen oplossen omdat mijn nieuwe systeembeheerder, een gepensioneerde leraar, met Pinksterverlof was. De man is ondertussen geweest, heeft alles netjes opgelost en zo kan ik vanaf morgen weer verder. Op naar 2024!

     Het is  inderdaad, zoals lezeres Annie schrijft, niet realistisch dat Brussel bij Vlaanderen zou blijven. Maar dat wil de overgrote meerderheid van de Brusselaars zelf ook niet, want – onder de voorwaarden die ik gesteld heb - verspelen ze dan  honderden mandaten in zowel de stad, het gewest als in die federatie met Wallonië. Het zijn trouwens meer de Brusselaars, niet de Walen, die die Fédération willen behouden,

   Toevallig vertelde men gisteren in  de journaals dat steeds meer Brusselaars naar Vlaams-Brabant uitwijken en dat de meerderheid van hen Vlamingen zijn.

   Dat ik ze ervoor zou willen laten stemmen, is gewoon om te vermijden dat ze er straks spijt van zouden krijgen als ze zullen zien hoe het verkeerd zal lopen. Het zal dan hun eigen  fout zijn, niet die van ons.

   Tenslotte moet wel gezegd, dat Brussel nog steeds een stukje van de Belgische staatsschuld mee betaalt (zo’n 10%). Wallonië geen cent!

   Paarsgroen+ is al volop in verkiezingsmodus, waarom zouden wij het dan ook niet zijn? Ik herhaal hier even wat ons, Vlamingen,  te doen staat tegen de verkiezingen van 2024.

Fase 1

    Als de Vlaamsnationalisten de meerderheid halen in het eigen parlement moeten ze de soevereiniteit uitroepen, t.t.z. Vlaanderen uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied.

Fase 2

    Er moet een gesprek komen tussen vier gewesten: Vlaanderen,  Wallonië, Brussel en de Duitstalige Oostkantons, waarbij beslist zal worden wat we nog samen gaan doen. In principe zal dat nog alleen Defensie en Buitenlandse Zaken zijn. Al de rest wordt gewestelijk, inbegrepen de Noordzee (en niet alleen het strand) en de faciliteitengemeenten, die worden afgeschaft.

Fase 3

   Elk gewest wordt verantwoordelijk voor zijn eigen  budget en begroting en zal de tering naar zijn nering moeten zetten. Het zal niet meer zo zijn dat Vlaanderen elders zal moeten bijpassen. Wie het budget en/of de begroting niet onder controle krijgt, wende zich tot Europa en zal dan een Griekenland-parcours moeten afleggen.

   De gewesten zullen ook akkoorden moeten kunnen afsluiten over de huidige landgrenzen heen. Bv Vlaanderen met Nederland en Wallonië met het Groot Hertogdom Luxemburg.

Fase 4

    De Brusselaars zullen kunnen kiezen om een onafhankelijk gewest te zijn of aan te sluiten bij Vlaanderen. In dat laatste geval wordt het huidige Brussels gewest opgedoekt, evenals de Fédération Bruxelles-Wallonie  en blijft er nog één gemeente Brussels over, met één burgemeester, één schepencollege, één gemeenteraad en één OCMW. De huidige andere 18 gemeenten krijgen dan een districtsraad,  zoals bv in Antwerpen al het geval is.

   En Brussels Airport wordt Zaventem.

   Als Brussel een eigen gewest blijft, zal de stad niet langer de hoofdstad van Vlaanderen zijn en  verhuist de Vlaamse regering naar Antwerpen. De Vlaamse Brusselaars zullen nog wel vanuit Vlaanderen gesteund worden, op gebied van Cultuur en Onderwijs. Dat zal niets nieuws zijn, want dat gebeurt nu ook al.

Fase 5

   De inwoners van de Oostkantons zullen ook kunnen kiezen: aansluiten bij Wallonië, bij het Groot Hertogdom of bij Duitsland.

   Zo, meer moet dat niet zijn!

   ‘Is dit Ai (Artificiële intelligentie) of is erover nagedacht’, was een bedenking die ik maakte bij mijn eerste blog erover. Het was even schrikken toen ik in de laatste weekeindeditie van De Tijd opnieuw een  column te zien kreeg van Koen Meulenaere, alias Kaaiman, de satiricus die zijn soms bijtende columns eerst kwijt raakte bij Knack, maar daarna, samen met Ril Van Cauwelaert, overstapte naar De Tijd. Ergens vorig jaar ging Koen met pensioen en stopte hij ermee, tot spijt van velen en jolijt van een aantal politiekers en advocaten die hij regelmatig over de hekel haalde.

   Kaaiman komt echter niet echt terug. De column van dit weekeinde was nl gemaakt via Ai, oftewel kunstmatige intelligentie. Het was gebeurd  met toestemming van Meulenaere zolang hij er zelf niets voor moest doen en de eventuele dagvaardigingen ook voor artificiële auteur waren.

   Het resultaat van dit alles gaf me wel gedeeltelijk gelijk. Complexiteit en echtheid van creativiteit blijken niet zomaar te automatiseren te zijn. Mission failed, tenminste om het te kunnen  publiceren in De Tijd, die al bij toch de meest objectieve Vlaamse krant blijft.

--

   En dan nog dit: het zou kunnen dat er morgen geen ‘Strijden eeuwig’ zal zijn, dit o.w.v. enkele PC-probleempjes die mijn nieuwe systeembeheerder pas dinsdag hopelijk zal oplossen. De man is enkele dagen met verlof.

   Zoals ik reeds schreef in mijn vorige blog, zal Alexander De Croo gegarandeerd misbruik maken van het feit dat België van 1 januari tot 30 juni  van volgend jaar voorzitter wordt van de Raad van de E.U. We zitten dan nl in volle verkiezingsstrijd en Crootje zal geen gelegenheid laten voorbijgaan om zich te profileren, zoals hij ook al gedaan heeft tijdens de terugkeer van Olivier Vandecasteele. Voor de Vlaamsnationalisten van zowel N-VA als VB zal het er dan op aankomen om in dezelfde periodes uitgebreid te reageren en heel Europa te laten zien wat er in dit landje zoal misgelopen is, o.m. met de medewerking van de partij van onze premier met Europese ambities en het initiatief niet te laten aan de traditionele partijen.

   De onderwerpen daartoe zijn legio: de hoge fiscale druk, de zwakke begroting, de ontspoorde overheidsuitgaven en de gebrekkige concurrentiekracht. De achteruitstelling van Vlaanderen op alle gebied, uitgerekend de regio waar nog echt gewerkt wordt, maar waar Crootje’s regering geen meerderheid heeft..

   Vlaanderen krijgt de eerste zes maanden van volgend jaar, uitgerekend in de verkiezingsstrijd, de kans om eindelijk eens alles wat hier fout gaat op een rijtje te zetten ten aanzien van heel Europa. Een kans die we niet mogen laten voorbijgaan.

   Het is niet alleen Groen dat wegdeemstert in de Vlaamse politiek, Open VLD doet het al niet veel beter. De partij is in de laatste drie peilingen onder de 10% gezakt en niets laat vermoeden dat het zal beteren. De zgz ‘kanseliersbonus’ die ze dacht te hebben met de aanstelling van Crootje als premier, is er niet gekomen. Die laatste probeert zich nu eerder in het buitenland te laten opmerken in de hoop na de Europese verkiezingen van 2024 eventueel onze nationale Charel te kunnen opvolgen en zal zeker trachten misbruik te maken van het feit dat België de eerste zes maanden van 2024 voorzitter zal zijn van de E.U. om zich te profileren. Hij vergeet daarbij dat Open VLD door haar afgenomen politiek gewicht straks niet op de eerste rij zal staan wanneer de Europese mandaten zullen worden uitgedeeld. De partij heeft dat in de eerste plaats aan zichzelf te danken, want is mee verantwoordelijk voor alles wat de laatste 25 jaar is fout gelopen in een land waar ze heel die tijd mee heeft geregeerd.

--

   En dan nog dit: Olivier Vandecasteele is veilig en wel terug in het land. Gelukkig maar voor hem. Ik ga daar voorlopig geen verdere commentaar op geven, tenzij dat ik nog altijd met de vraag zit die ik al eens gesteld heb: ‘Wat gaat een NGO van bij ons zoeken in een schurkenstaat zoals Iran?’. Ik heb al heel wat Tv-journaals afgezapt, maar daarop geen antwoord gekregen…

   Kamerlid Kristof Calvo (Groen) stopt in 2024 met de nationale politiek. Dat meldde hij zelf op de sociale media. Calvo was tot 2021 bijna 7 jaar lang fractieleider van de groenen in de Kamer. Het is geen verrassing, sinds de partij (zeg maar ‘Almaci’) hem over het hoofd had gezien bij het tot stand komen van Paarsgroen+ en de hem beloofde ministerpost zag gaan naar Petra De Sutter. Hij zou wel lokaal in Mechelen politiek actief blijven. Eerder kondigden al 5 andere groene verkozenen aan er ofwel mee te stoppen, ofwel een stapje terug te zetten.

   Het gaat niet goed met onze Groentjes nu hun partij op de zevende en laatste plaats blijft hangen in de laatste peilingen en ze straks misschien een herhaling meemaakt van het avontuur van Agalev met de eerste regering Verhofstadt toen die onder de kiesdrempel zakte, iets waarover ik het al eens gehad heb. In Wallonië surft Ecolo nog mee op de linkse golven van PS en de communisten van de PTB, maar in Vlaanderen is de partij synoniem geworden met het vooruitzicht naar nog duurder leven en dat slikt de hardwerkende Vlaming niet meer. Daar komt nog bij dat Groen nu wel twee voorzitters heeft – ook al geen eigen initiatief, maar afgekeken van Ecolo – maar dat die weinig voorstellen en eerder amateuristisch overkomen. Het vertrek van Calvo zal dat beeld nog versterken

     Er was dezer dagen nogal wat heibel, omdat Wegen & Verkeer begonnen was met op nieuwe wegwijzers in Antwerpen de richting naar Luik aan te geven in het Frans, ‘Liège’ dus. Dit zou tegen de taalwetgeving zijn en Vlaams minister Peeters heeft moeten toegeven dat dit niet kan en weer zal worden aangepast.

   Het lijkt een futiliteit, maar is in feite weer een zoveelste discriminatie, waarbij Vlamingen verondersteld worden Frans te kennen en het omgekeerde in Wallonië niet gebeurt. Maar er is meer.

    Daar waar de meeste Vlamingen met ‘Liège’ geen probleem zullen hebben, geldt dat niet voor buitenlanders die die richting uitrijden, in de eerste plaats Nederlanders, die allemaal vrij goed Engels kennen, in het Duits hun plan kunnen trekken, maar meestal Frans-onmondig zijn. Ik weet dat nog van mijn tijd bij de ITS-pechdienst van DAF, toen Nederlandse truckers die richting Luik reden, opeens die wegwijzers kwijt geraakten, daar ze niet wisten wat  Liège betekende. Datzelfde geldt ook voor de vele andere buitenlandse chauffeurs, in de eerste plaats truckers, die als tweede taal Engels of Duits hebben, maar zelden Frans en daar zijn er tegenwoordig nogal wat die ons land als transitland gebruiken. Dat kan leiden tot vergissingen bij het maneuvreren en/of afdraaien en tot verkeersonveiligheid.

   Vlaanderen heeft het Vlaams gewest. Wallonië heeft niet alleen het Waals gewest, maar ook de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’. Dat betekent nog wel niet het dubbel aantal politiek benoemden, maar toch een pak meer, zeker in verhouding tot het aantal inwoners. Brussel heeft de stad, het Brussels gewest én die Fédération, wat maakt dat het nóg meer politiek benoemden heeft en waarschijnlijk – zeker in verhouding tot het aantal inwoners – het dubbel aantal politiek benoemden van Vlaanderen. Dat zou niet zo erg zijn, mocht ieder van die drie gewesten de kosten van die benoemingen zelf betalen. Die worden officieel betaald door België, maar in werkelijkheid door Vlaanderen, dat een hogere werkzaamheidsgraad, een betere economie en een hogere export heeft.

  Aan die kromme situatie kan alleen iets gedaan worden als – hopelijk na de volgende verkiezingen – elke regio verantwoordelijk wordt voor zijn eigen kosten, dat men een definitief einde maakt aan de willekeurige transfers en alle uitzonderingen en achterpoortjes, waarvan België het monopolie lijkt te hebben (‘Only in Belgium’). En als Wallonië en Brussel daarmee niet akkoord zouden gaan of zelfs met Vlaanderen daarover niet meer zouden willen praten (omdat bv het Vlaams Belang er bij betrokken zou worden), dan houdt het op met dit België en moet er naar een oplossing gezocht worden zoals die met Tsjecho-Slowakije, op een vreedzame manier. Vlaanderen heeft evenveel, misschien zelfs meer recht op onafhankelijkheid dan Tsjechië, Slowakije en de ex-Joegoslavië-landen.

     ‘Een ezel stoot   geen tweemaal aan dezelfde steen’, gaat het gezegde. Bart De Wever riskeert zich straks voor de vierde keer te stoten aan het probleem van de Vlaamse onafhankelijkheid, nochtans het eerste programmapunt van zijn eigen partij.

   Bij het tot stand komen van de van Zweedse coalitie zette hij het communautaire voor vier jaar in de frigo. Toen het fout liep met Marrakech, stapte zijn partij uit de regering Michel, hopende op nieuwe verkiezingen met als inzet de Immigratie. Dat mislukte omdat Michel gewoon doorging met een minderheidsregering in Lopende Zaken, gedoogd door socialisten en Groenen. Toen Michel naar Europa vertrok, werd hij vervangen door Sophie Wilmès die verder omhoog bleef vallen door gebrek aan gewicht. Bij de volgende verkiezingen had de N-VA een kwart van haar kiezers verloren en werd ze federaal buiten spel gezet. Regionaal nam ze er Open-VLD en CD&V bij, om vast te stellen dat die partijen ook in de zgz Vivaldi regering waren gestapt, een regering zonder meerderheid in Vlaanderen.

   Volgens de laatste drie peilingen blijft het Vlaams Belang de grootste partij van Vlaanderen. Als een meerderheid van bijna 60% van de N-VA-kiezers – zoals bleek uit ‘De Stemming’ - bij haar besluit zou blijven met het VB samen te werken mochten beide partijen samen  een meerderheid halen in het Vlaamse parlement, dan kan men zich afvragen  wat Bart bezielt om dit zomaar naast zich neer te leggen en verder te gaan met de socio’s. Hemzelf zal dat weinig uitmaken, hij heeft ondertussen een abonnement op het Antwerps ‘schoon verdiep. ‘Eerst oompje en dan  oompje’s kinderen’, zoals dat andere gezegde gaat

   Ondertussen blijft ons mateke maar zeggen dat een samengaan van de N-VA met het VB het einde van onze welvaart zal betekenen. Hij heeft daar geen enkel bewijs voor, want die formule is nog nooit uitgeprobeerd. Dit in tegenstelling tot zowat alle andere formules die er wél geweest zijn, die bewezen hebben niet te werken en die ervoor zorgen dat ons land zowat de grootste schulden van heel Europa heeft.

   Waarschijnlijk bedoelt King Connah met het einde van de welvaart die van België, waarvan hij het beste land van de wereld wil maken, niet die van Vlaanderen en wil hij die huidige op schulden bestaande welvaart laten voortduren zolang Vlaanderen de rekening kan blijven betalen.

   Zolang de Vlaamse socialisten moeten rekenen op de PS om mee te kunnen blijven spelen op federaal niveau, ongeacht enkele procenten meer of minder in de peilingen, zullen ze ondergeschikt blijven aan de willekeur van Magnette & Co en zal er voor Vlaanderen niets anders op zitten dan de Belgische schulden te blijven  betalen. 12 miljard euro per jaar. De helft via de Sociale Zekerheid omdat de Vlaamse werkzaamheidsgraad nu eenmaal 15% hoger blijft dan de francofone, de andere helft voor het afbetalen van de Belgische staatsschuld, voor 90% door Vlaanderen, 10% door Brussel en 0 (nul)% door Wallonië dat door links mismeesterd wordt tot een nieuwe DDR.

  Vroeger zei men wel eens dat er ooit op de hele wereld maar 5 koningen zouden overblijven: de vier van het kaartspel en die van de UK. Zelfs die laatste lijkt niet meer zeker. Ondanks alle bombarie bij de kroning van hun Charel, een plechtigheid waarvan men nu al schat dat die zo’n 100 miljoen pond heeft gekost, is ook in de UK de trend naar een republiek toegenomen, vooral bij de jongeren en dat voorspelt wat voor de toekomst.

   Ondertussen zijn er officiële cijfers bekend geraakt over de kosten van de begrafenis van Elisabeth II vorig jaar: 170 miljoen pond! Voeg daar de uiteindelijke kosten van de kroning van hun nationale Charel nog eens bij, rond alles gerust maar wat af naar boven en dan kom je aan zo’n 300 miljoen pond, oftewel zo’n 345 miljoen euro…

   ‘God saves the king, not the pound!’

   Nog twee woordjes over het Eurosongfestival. Ik was eigenlijk niet eigenlijk niet zinnens er iets over te schrijven, maar werd er toch mee geconfronteerd op alle Tv-journaals, die ik wél moet volgen om op de hoogte van alles te blijven.

   Ik volg het Eurosongfestival al lang niet meer, zo vanaf de tijd toen  haast elk land begonnen is de liedjes in het Engels te zingen. Vroeger zong iedereen in zijn eigen taal en dat was veel leuker, ook al verstond men het niet altijd. Denk maar aan bv Gigliola Cinquetti met haar ‘Non ho l’età’. Toen won o.m. Nederland tweemaal het festival met een in het Nederlands gezongen lied. ‘Een Beetje’ door Mieke Telkamp en ‘Net als toen’ door Corry Brocken. Enkele jaren geleden won een Portugees die nog in zijn eigen taal zong, maar dat werd stilaan een uitzondering.

   Het Eurosongfestival heeft ook steeds minder met zingen te maken, steeds meer met spektakel, als het enigszins kan met zoveel mogelijk vrouwelijk bloot en baardmannen. Niks voor mij, die het houdt bij Mozart, Tsjaikovski en ‘onze’ Van Beethoven, ge weet wel: de achterkleinzoon van die bakker uit Mechelen…

   Een mens is nooit te oud om te leren. In mijn blog van 12 dezer (‘De Vlaamse canon) schreef ik al dat ik toch een leugentje gevonden had in ‘Het Verhaal van Vlaanderen’, nadat ik gelezen had van het voorlopig laatste boek dat er geschreven is over de Guldensporenslag: ‘1302, het jaar van de Mythe’, dat van Rolf Falter. N.a.v. een bespreking daarover heb ik nog een tweede nieuwsje ter zake ontdekt, nl dat de Brugse Metten geen gevolg kregen in de Siciliaanse Vespers, zoals ik zelf ooit eens geschreven heb, maar dat het juist andersom was.  De Siciliaanse Vespers, waar Giuseppe Verdi een opera aan wijdde, vonden  nl plaats in 1282, dus nog vóór de Brugse Metten, die ervan afgekeken waren, want allebei waren ze een opstand tegen de Franse bezetters. Die op Sicilië (Palermo) vond plaats na het luiden van de Vespers, dus ’s avonds en die van Brugge na de Metten, ’s morgens.

   Het boek van Falter omschrijf niet zozeer de Guldensporenslag zelf, maar de gevolgen ervan m.b.t. de toenmalige machtsverhoudingen tussen elites en middenstand en niet alleen in Vlaanderen. Het beste boek over de Guldensporenslag blijft voor mij echter nog altijd dat van Karim Van Overmeire: ‘De Slag der Gulden Sporen, het verhaal van een onmogelijke gebeurtenis’.